دخترک گیج بازهم نفهمید. سهند حرفم را برایش ترجمه کرد.
_ منظور بابا اینه که انگشت تُفیت رو نمال اینور اونور!
پریناز راست قرار گرفت و خندهاش را خورد.
سهند رو به من کرد.
_ بابا، عمو شاهرخ داره میاد؟
_ بله!
_ من قبلاز پنج خونهم.
تا ظهر خبری نشد.
کف دست و دلم به کار نمیحرکت کرد. حتی چندبار به پریناز پیله کردم، دو بار هم سر ابراهیم داد زدم.
سرآخر پناه بردم به کتابخونه، شاید قلم و دوات نجاتم میدادند.
پریناز درحالیکه یکی از کتابهای مربوط به تاریخ صد سال اخیر ایران را باز کرده روی سینهاش گذاشته بود، خوابیده و خرخر میکرد.
دختر سربههوا، مشخص بود که تمایلی به مطالعه ندارد.
حرکت قلم روی کاغذ روغنی و پیچوتابش کموبیش ملایمم کرده بود؛ سلسله موی دوست، حلقه دام بلاست…
تقهای به در خورد.
خودش بود؛ کشیدهبالا، پیشانی فراخ، کمی پختهتر، کمی سفیدی میان موهای شقیقه، مردانه و موقر، مثل همواره.
_ شاهرخ!
_ چطوری، شازده؟ قلبم برات تنگ شده بود، به شرف شاه شهید.
همدیگر را در آغوش کشیدیم. عضلاتش محکمتر و سفتتر از آخرین دیدارمان بود.
_ هیکلو ساختی! بشین ببینم، ایرج گفت چند روزگاره اومدی.
لبخند زد و دستی به پشت سرش کشید. عادتی بهجامانده از قدیم.
_ راهی شدم تبریز، ایرج ناضافه کرد بهت؟
_ چرا، کسی کسالت داشت؟
_ کسالت نه فرهاد، درد پیری! حرکت کردم مشاهده کردن مادربزرگم… البته خب ..
_ خب چی؟
مکث کرد و گوش تیز کرد.
_ صدای چیه؟ گربه داری؟
_ صدای گربه نیست، پرینازه! خوابیده.
سرش بهضرب بهجهت اشارهام برگشت و با دیدن پریناز از جایش قد بلند شد.
_ ایرج یه چیزایی اضافه کرد، اظهار کردم شعر میگه، ظاهراً راست گفته.
_ ایرج غلط کرد با هفت جد و آبادش!
سمت من برگشت و لبش را نمادین گاز گراهی شد.
_ زشته شازده، از شما بعیده! این ادبیات در شأن مقام والای شما نیستا.
_ بیا ببینم، از خودت بگو، تبریز چی شد که حراهی شدو خوردی؟!
_ خبرای تبریز پیش خبرای تهران لنگ میندازه، رفیق! سُریدی، شازده؟
پوف کلافهای کشیدم، ول نمیکردند.
_ چرت نگو. پریناز خوبه، موقته… داستان نباف برای خودت.
سمت میز برگشت و روی کاناپهای لم داد.
از جایم بلند شدم و کنارش نشستم.
_ سهند و سدا چطورن؟
_ خوبن، دیگه پیش خودم نگهشون داشتم. سهند سراغتو میگحرکت کرد.
_ آلا؟
_ طلاق تموم شد، ایرج این یکی رو از قلم انداخته؟
سرش را پایین انداخت.
_ نه، از قلم ننداخت اما… خوبی، فرهاد؟ الآن میزونی؟
دستی لای موهایم فرو بردم.
_ اینقدر خوبم که انگار غده سرطانی رو درآوردن، شیمیدرمانیم هم تموم شده.
_ شادم که تمومش کردی، راستی وارتان اینجاست؟ بوی شیرینی میاومد.
میاطلاع داشتم مخصوصاً حرف را عوض میکند.
_ وارتان که آره، اومده بهخاطر من و بچهها، کار نمیکرد دیگه. بوی شیرینی فکر کنم کف دستهگل پرینازه، افتاده به شیرینی درست کردن، هر روز داستان داریم.
دیدهکی زد.
_ فرهاد، جداً بهشدت پریناز پریناز میکنیا، جمع کن بریم باغ وارتان، دوتا پک کف دستساز وارتانپسند بزنیم.
شاهرخ نطق میکرد و نگاه من به پشتسرش بود، پرینازی که چشمهایش را میمالید و نمیدانم چند درصد حرفهای ما را متوجه شده بود.
به رد نگاه من، عقب برگشت.
_ سلام خانم، بیدارتون کردیم! تقصیر شازده شد.
_ سلام، ببخشید، من داشتم کتاب میخوندم، یههو خوابم برد.
_ خاصیت کتابه! بهخصوص بعضی کتابا خوابآورن، چی میخونیدن؟
پریناز هنوز با کف دست چشمش را میمالید.
_ یه کتاب مزخرف، راجعبه تاریخ قاجار.
شاهرخ بدون مکث قهقه را شروع کرد.
تعجبی نداشت که در جمله دوم، کل توصیههای مرا به باد بدهد، غیراز این بود تعجب میکردم.
_ اِ… به کجاهاش رسیدی؟ حرمسراها؟
_ بدتر، سرسره چی بوده؟
وجداناً چه تنبیهی میتوانست در خور این حجم از نادانی باشد؟
_ پریناز! کافیه!
رو به شاهرخ کردم.
_ بریم، فکر کنم رفتن به باغچه وارتان پیشنهاد خوبیه.
حرف از دهانم در نیامده، مصیبت بعدی فرود آمد، سهند خودش را به شاهرخ رساند.
_ عمو!
شاهرخ بازوهای لاغرش را گحرکت کرد.
_ اینو ببین! چقدر بلند شدی، پسر!
_ سوغاتی چی آوردی؟
شاهرخ کف دستش را کشید و بیرون حرکت کردند.
رو به پریناز کردم.
_ که رسیدی به قسمت سرسره؟!
لبهایش را غنچه کرد.
_ تاریخه، تاریخ. تقصیر من چیه؟
در سالن، شاهرخ مشغول درآوردن سوغاتیهای سهند و سدا بود.
از اقبال خوش، سدا و پرستارش هم همانموقع رسیدند.
شاهرخ همواره با بچهها خوب بود، راحت ارتباط برقرار میکرد برعکس من.
از این نظر روحیه مشابهی با پریناز داشت.
پرینازی که بهقول شاهرخ تازگی زیاده از حد اسمش از دهانم خارج میشد.
متوجه بودم که با وارتان صمیمی شده و مشغول کارهایی هم بود، بههرحال از من مخفی میکرد.
میتوانستم پیجو شوم و سراز کارش دربیاورم اما منتظر بودم خودش اعتراف کند.
کل عصر را با بچهها گذراند. برای شام وارتان هم به ما ملحق شد و آخرشامگاه، همه را روانه اتاقهایشان کردم.
فرصتی مغتنم که هر روزگار پیش نمیرسید.
من، شاهرخ و وارتان. مقصدمان، باغچه وارتان!
حوالی یازده شب بود، داخل سالن نشستیم، روی مبلهای قدیمی.
پنجدریها رو به حیاط باز میشدند.
آخرشب تهران، نسیمی داشت بیجان.
شاید درحد گذشتن از بین شاخ و برگهای توت قدیمی حیاط.
وارتان گرولیفون قدیمی را راه انداخت؛ ساری سیرون یار…
شاهرخ لیوانش را بالا راهی شد.
خاطرات ما از لای آجرهای فشاری این خانه قدیمی، ناممان را صوت میزدند.
اامانهای یواشکی من و شاهرخ!
هرچند که بعدها فهمیدیم، بابا ما را کف دست وارتان سپرده بود.
کاش دنیای ما در ابعاد و اندازه عرق خوردنهای یواشکی و ریز خندیدنهای بدون قلبیل باقی میماند.
وارتان زیاد نماند، جیم زد… به بهانه خستگی و خواب.
کلاً بعد از ژاکلین، روح این مرد دنبال تنهایی بود.
آوای گرامافون قطع شد، به جایش سمفونی جیرجیرکها و شامگاهپرهها!
_ تبریز چه خبر، شاهرخ؟ حراهی شدو خوردی!
سرش را به عقب تکیه داد.
_ راهی شده بودم ایلگلی، یادته؟ بهشدت عوض شده… بگذریم. یه خانمی روی صنقلبی بود، مشخص بود حالش مناسب نیست. راهی شدم جلو، منباب وظیفه پزشکی!
_ طبابتت به فنا حرکت کرد؟ یه نبض گراهی شدی و…
_ جای مادرم بود ولی دخترش هراسون رسید. راهی شده بود آب بیاره…
_ عجب!
با کف دست چشمش را مالید.
_ معماری خونده، عاشقی آثار باستانی و اینا. بهش اظهار کردم یه رفیق دارم از دوران قاجار جامونده، فقط سبیل نداره.
به افاضاتش میریز خندید.
_ نمشاهده کرد عاشقت شده، فرهاد!
_ خب، بقیهش؟
_ بقیه که… باید وقت بذاریم، همون اول کار آب پاکی رو ریخت روی کف دستم؛ « من مولینمو ول نمیکنم.» الآنم که خوی حیات میکنن، اومده بودن پیش برادراش. اصالتاً اهل خوی هستن.
_ خب؟
کلافه نگاهم کرد.
_ هی میگی «خب» چرا؟
_ تو با این سن و سالت و اروپا حیات کردن، هنوز نفهمیدی با دو تا خط خوشگل حرفزدن آدم کف دستش نمیاد که زیستنش با یارو میشه یا نمیشه؟
غیض کرده نگاهم کرد.
_ من همین اول کاری فکرم دنبال حیات کردن نرفته، شازده. دارم شیش و بش میکنم. نازنین یه چیزی داشت که من جذبش شدم. من که کم آدم نمشاهده کردم.
لیوان آبی برای خودم ریختم.
_ خوبه، عجله نکن و نگاهات رو هم باز کن.
_ حالا تو بگو ببینم، این پریناز چقدر جدیه؟
_ فعلاً که هست. توی عمارته و بدون هیچ عنوانی باهم هستیم. من راضی هستم، اونم حرفی نداره.
_ خانوادهش با این نگاه غربی تو به مقوله «باهم هستیم» مشکلی ندارن؟
_ خیر.
دنبال چه چیزی میگشت را نمیدانم، احتمالاً دغدغهٔ دوستانه.
میتوانستیم به رسم قدیم شب را باغچه وارتان بمانیم اما نظر من خواب در عمارت خودم بود.
دلم اتاق خودم را میمیل داشت، تختخوابم، آن موجود عجیب با موهای پریشان در خواب، خودش را جنینوار جمع کند سرش بیفتد تخت سینهام.
هرچند که پریناز دلیل اصلی نبود، بیشتر بهخاطر سهند و سدا برمیگشتم.
از شاهرخ نظرخواهی نکردم.
از قبل به ابمسیریم سپرده بودم که سوئیت مهمان را برایش آماده کنند، اگر تمایلی هم نداشت برای ماندن، سکوت کرد.
تا اتاق مهمان همراهش حرکت کردم و بعد، حرکت به نقطه امن.
اتاق تاریک بود و ساکت. پنجرهها باز و پردهها رقصان. نور چراغخواب میبیان کرد که تنها هستم.
تا اتاق سبز رفتم، بیدار بود، خیره به لپتاپ.
_ وایی! وحشت کردم…
_ چرا اینجایی؟
_ فکر کردم رفتین رفیقبازی، الواتی، شامگاهم نمیایین خب.
انگشت اشارهام را سمتش گحرکت کردم.
_ مراقب حرفات باش! الواتی؟
_ تاریخ چیز دیگهای میگهها، سرورم!
خودش را در تخت جابهجا کرد.
گوشهای خالی برای من. با نگاهش به قرار گرفتن ترغیبم میکرد.
حضور در اتاق سبز برایم سنگین بود، انگار در و دیوار اتاق زنده باشند با هزار دیده باز.
_ جریان چیه، پریناز؟
_ میشه یه خواهشی کنم؟
_ بگو.
_ میشه من شیرینی بپزم، بفروشم؟ وارتان میشناسه چندتا شیرینیفروشی، قول میدم مزاحم شما نباشه، بیرونم نرم، هان؟ باشه؟
این افکار احمقانه از کجا به ذهنش میرسید.
_ خیر.
صورتش وا رفت.
_ چرا خب؟ کاری ندارم به شما.
_ اضافه کردم نه.
ناامید لپتاپ را بست.
به اتاق خودم برگشتم و پریناز هم به دنبالم. کلافگیاش واضح بود.
در اتاق را بست.
_ برای چی میخوای شیرینی بفروشی؟
جایی نزدیک پنجره را نگاه میکرد، دیدهانش از صورتم فرار میکردند.
_ زیرا پول دربیارم.
مقابلش توقف کردم، نگاهش هنوز به پنجره بود.
_ میتونی از من بخوایی که بهت پول بدم.
_ پول نمیخوام، اجازه میخوام.
پیراهنم را از تن درآوردم.
_ چرا پول میخوایی؟ چیزی لازم داری؟
هممدت فکر میکردم که از روزگار اول چیزی نخواسته، هرچند در جایگاه خواستن چیزی هم نبود ولی میتوانست بخواهد، شمال هم با کارت من خرید کرد.
_ میدونم سفتهها زیادن اما خب، یه روزگاری تموم میشن دیگه، مگه نه؟ اگه پول داشته باشم، مجبور نمیشم که…
حرفهایش تلنگری شد برایم، مثل یک پیشلرزه!
خیال رفتن داشت؟ چرا باید فکر حرکت کردن را میکرد؟
خاموشی ماند وخاموشی… من به دنیای بدون پریناز فکر میکردم، او هم احتمالاً رؤیا میبافت از روزگار آزادیاش…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن