_ سدا، عزیزم چی شده؟
روی زانو نشستم، همقدش.
_ پری، لباسم کثیف شد… حرکت کردم دستشویی… ولی…
باید میجنبیدم وگرنه سر و صدا باقی اهل منزل را هم بیدار میکرد و متوجه غیبت فرهاد میشدند، سفتههایم، نه…!
کف دستش را گراهی شدم.
_ چیزی نیست، دختر قشنگ، الآن میریم لباست رو عوض میکنیم… اتفاق بوده، مگه نه؟
_ آره… اتفاق بود. پری، به سهند نگیا، به بابامم نگو، ناراحت میشه.
بهسرعت در اتاقش بهسمت حمام بردمش و تنش را کمی آب گرفتم.
_ من به کسی نمیگم اما فکر نکنم بابای شما از این اتفاق عصبی بشن.
تنش را خشک کردم و بهسمت اتاق برگشتیم.
_ بابا برآشفته میشه، از من نه، از مولینم… میگه زیرا مامان نیست من جیش میکنم.
_ فکر نکنما. فقط باید زودزود کف دستشویی بری.
لباس تمیزی به تن کرد و در تختخوابش دراز کشید. خواستم به اتاقم برگردم که…
_ پری، میشه بمونی تا من خوابم ببره؟
چارهای نداشتم.
سرم را به تأیید تکان دادم و کنار تختش نشستم.
بهشدت طول نکشید که خوابش برد و من با احتیاط بهسمت اتاق برگشتم.
در را با احتیاط بستم و قفل کردم.
نگاهم به پرده رقصان در باد افتاد و در باز بالکن. قبلاز راهی شدنم بسته بود!
چراغ پاتختی روشن شد و من در جایم نیممتر بالا پریدم.
فرهاد
از نردههای فلزی پایین میحرکت کردم، پلههای زنگزده زیر پایم غژغژ میکردند.
چند متر دورتر از پلکان، شاهین قلاده یکی از سگها را گرفته و منتظرم بود، طبق برنامه.
رقبای عزیز یکبهیک در دام میافتادند.
اول الیاسی را خلاص کردم و حالا که آلا شمشیر را برایم از رو بسته بود، فرصت را مغتنم شمردم برای حذف یکی از مهمترین دشمنانم…
آرمان جهانبخش، برادرزن سابق و پسرعموی عزیزم.
مطمئنم از حضور پریناز خبر داشت و بدم نمیرسید در مدت اقامتمان، صنوبر برایش حسابی خبرکشی کند.
آلای حسود و از دماغ فیلافتاده، همینکه میمتوجه شد همسر سابقش با «دوستدختر جمشاهده کرد» مسافرت میرود، بهقدرکافی آتشینمزاج میشد و شروع میکرد به اجرای نقشههای احمقانه.
همان چیزیکه لازم داشتم؛ پرت کردن حواس آلا و آرمان.
طبق نقشه، خالی گذاشتن عمارت تهران، مدارک بیاهمیتی که برایش دندان تیز کرده بودند و من جایی زیر گوششان، بزرگترین قرارداد حمل محموله سال را میبستم.
آرمان ضعیف شده راحتتر از سر جاده برداشته میشد.
این میان، اگر پریناز را در تهران میگذاشتم، احتمالاً به چوب حسادت آلا، زنده نمیماند و حضورش هم از ابتدای سفر، در کنار من و بچهها بیشتر بوی دردسر میداد.
سپیده نزده، وارد اتاق شدم و… پرینازی در کار نبود.
دختر کمعقل، کدام گوری رفته؟!
یک بالشت را عمود به تاج تخت تکیه داده و رویش پتو کشیده بود، درست نمیمشاهده کردم اما انگار متکا تیشرت مرا به تن داشت.
در ششوبش فریاد زدن یا نزدن بودم که مثل روح وارد اتاق شد و در را پشتسرش بست.
نگاهش ناگهان بهسمت پردههای بالکن افتاد و گارد گراهی شد.
مسخره بازی کافی بود، چراغ را روشن کردم.
_ من یه کار ساده ازت میل داشتم، اونم نتونستی انجام بدی؟
در جایش پرید و کف دست روی قلبش گذاشت. «وای سکته کردم» زیرلبیاش را گوش دادم و…
_ به خدا انجام دادم، یک ساعت آوا درآوردم. به کی قسم بخورم؟
به متکای روی تخت اشاره کردم.
_ ظاهراً بهشدت هم توی نقشت فرو حرکت کردی. اسکار رو باید بهت بدن.
خجالتزده سمت متکا راهی شد و تیشرت را از تنش بیرون کشید.
_ میگم کاری که بیان کردین رو انجام دادم، فقط نیم ساعت پیش سدا اومد، لباسش یهکم…
اسم سدا اینبار مرا از جایم پراند.
بهسمت در راهی شدم که کف دستم را گحرکت کرد.
_ چیزی نیست، لباسش رو عوض کردم… الآن خوابیده.
کف دستش را پس زدم و خودم را بهسرعت به اتاق سدا رساندم.
راست میگفت، پرنسس من خواب بود.
حق داشتم مادر احمقش را زیر مشت و لگد له کنم که حتی ذرهای محبت به فرزندان خودش هم نداشت، زن نانجیب.
صد رحمت به این پریناز نخود مغز.
به اتاق برگشتم، لبه تخت قرار گرفته بود.
_ بیدارش که نکردین بچه رو؟ طفلی تازه خوابش برد.
در اتاق را قفل کردم.
_ پس مأموریتت رو انجام دادی.
سرش را بالا گرفت.
_ بله.
_ بهقول معروف، خوشمان رسید از ابراز چاکری شما!
_ سرورم، شما باز رفتین در نقشهای اساطیری، حالا یکبار هم مثلاً سینمای نوین رو تجربه کنین.
دخترک کم عقل! حال مرا نمیمتوجه شد، مست پاتکی بودم که به رقبا زدم، حالی خوش…
دستم تخت سینهاش قرار گرفت و از پشت روی تخت افتاد.
یک دست را حائل کرده و خودم را روی بدنش کشیدم و با دست دیگر تن منقبضش را لمس میکردم.
_ آواها رو درست درآوردی یا نه؟
هممدت پهلویش را چنگ زدم که لب گزید و رویش را برگرداند.
وزنم را روی دو زانو انداخته و در حصار پاها اسیرش کردم.
به من زل زده بود وقتی بلوز را از سرم بیرون میکشیدم.
_ سرورم، بهخاطر دارین که این چاکر، سر ظهری سیر ترشی تناول کرده؟!
لباسخواب را از سرش بیرون کشیدم، تن خوشتراش زیر انگشتانم، موهای تابدارش و البته زبان درازش… جمع اضداد.
_ نظرت چیه که فلکت کنم؟
_ منصفانه نیست.
از جایم قد بلند شدم و بهسمت بار کوچک گوشه اتاق راهی شدم، یک پک ویسکی، به سلامتی موفقیت!
یک پک هم برای پریناز.
به تخت برگشتم که نبود.
_ کجا راهی شدی؟ بیا ببینمت.
از سایه گوشه اتاق بیرون وارد شد.
لیوان ویسکی را سمتش گحرکت کردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن