_ بیا، اینو قرقره کن، اون بوی گند دهنت بپره!
به سمتم وارد شد و لیوان را از کف دستم گراهی شد، بو کرد.
_ وایی! آب شنگاماه؟ من نخوردم تاحالا!
_ ندادم بخوری، قرقره کن.
لیوان را بالا رفت و بهجای قرقره قورت داد.
او به نفسنفس افتاد و من به خنده از دیدن صحنه مقابلم.
کمدینی بود در نوع خودش بیهمتا.
کف دستم را به سمتش دراز کردم.
_ بیا ببینم، چرا خوردی، اظهار کردم قرقره کن!
_ گلوم سوخت، هول شدم قورت دادم. عین زهرمار بود، چه کوفتیه این آخه؟
دهانش هنوز کمی بوی سیر میداد اما مخلوط با طعم چوب بلوط، اثر ویسکی مرغوب!
از لبش کام گحرکت کردم و در لحظه داغ میشدم، ربطی به الکل نداشت با ظرفیت بالای من.
بوسیدنش را عاشق شدم، بازهم امری بعید از من!
معمولاً تمایلی داشتم به خشونت در رابطه، سرکوب عقدههای روانیام.
اما با پریناز، ذهنم غرق لذت میشد، عقدهها جا میماند در انفجار هورمونهای مردانه.
پریناز هم بیوقفه میبوسید، نه مثل شامگاه اولش، بیشتر اسیر الکل بود، دخترک ویسکی نمشاهده کرده!
داغ میشد تنش و بیشتر به پوست من چنگ میزد، اینقدر که مجبور شدم دستهایش را کنترل کنم که ناخن نکشد به پهلوهایم.
چه معجزهای بود که مشاهده کردن لرزیدنش در آغوشم کم از به اوج رسیدن نداشت و فتح تنش هربار تجربهای جدید.
میلغزید و تاب میخورد بین عضلات سفت شده من.
وقتی به اوج رسیدم، رمقی نداشتم… سرم روی سینهاش افتاد و کف دستهایش را رها کردم.
انگشتانی که اینبار جای جنگیدن با پوستم، لابهلای موها میلغزیدند و نوازش میکردند.
اولین بارش بود، قطع به یقین اثر مستی!
آفتاب به دیدهم خورد و پلک زدم، صحنهای غریب.
پریناز خواب در آغوشم، سر فروبرده بود جایی درست تخت سینهام با موهای پریشان به دور شانههای لختش.
جنینوار، ملایم.
قشنگیی خیرهکنندهای نداشت، چندین برابر لوندتر را متوجه شده بودم اما چرا به نگاهم خاص میرسید؟
اعجازش درحین رابطه شاید این دختر وراج و گاهی زیادی جسور را برایم متمایز میکرد.
حداقل برای من جادهی بود بهسمت گریز از عقدههای جنسی، لذت، تطمیع غریزه… یک اسباب بازی محبوب!
کمی در جایش غلت خورد و بیشتر به من چسبید.
کف دستم بهسمت صورتش رفت و موهای پریشانش را کنار زدم.
مژههای بلند و سیاهش، خط ابروهای مشکی، چند لک محو زیر پلکش.
انگشتم روی گونهاش قرار گرفت و لرزش پلکش را متوجه شدم.
_ خودتو زدی به خواب؟
بدون باز کردن دیدهش جواب داد.
_ به خدا میترسم دیدهم رو باز کنم یه بلایی سرم بیارین.
_ ولین دادم، دیدهت رو باز کن.
چشمهایش باز شد، دو گوی قهوهای. نگاه گرداند و زل زد به دیدهان خیره من.
_ دیشامگاه توی خواب چرتوپرت اضافه کردم؟
به پشت دراز کشیدم و یک کف دست را زیر سرم گذاشتم.
_ لازم نیست خواب باشی که چرت بگی، اکثر مواقع مشغول درفشانی هستی.
زیر دیده میدیدم که دهانش را کج کرد و ادای مرا درآورد.
_ حرکت زشتت رو متوجه شدم.
خودش را روی سینهام بالا کشید و انگشتانش بین موهای تُنُک سینهام بازی میکرد.
_ دیشب اامان بارم بود که مشروب میخوردم، واقعاً مست شدم… یعنی فکر کنم مست شدم.
_ توی مستی زیاد حرف نزدی، ولی کلاً توی خواب گاهی وراجی میکنی. پریناز؟
_ بله؟
کف دستم را زیر چانهاش رساندم.
_ بله نه، بله آقا.
_ بله سرورم؟
_ چطور از اون خونه سر درآوردی؟
مکث کرد و در جایش، زانو به بغل قرار گرفت.
_ بعداز زلزلهٔ بم، نه کسی رو داشتم نه جایی، خونه یکی از فامیلامون بودم که شوهرش… یعنی از ترس شوهرش فرار کردم… بعدم از چاله افتادم توی چاه.
آب بینیاش را بالا کشید و ملافه را بیشتر به خودش چسباند.
_ دیشامگاه گفتین یکی از سفتهها رو بهم برمیگردونین.
_ بله. وقتی برگشتیم تهران. الآنم برو حمام رو آماده کن.
مطمئنم زیرلب غر میزد ولی گاهی حرکاتش حیات رباتگونه و ماشینی مرا از رخوت بیرون میکشید.
بهقول پدرم، «پدرسوخته ملیجکی بود برای خودش.»
مدتی را که در وان دراز کشیدم، دوش گحرکت کرد و سرش را سشوار کشید.
اصولاً دختر فرز و مرتبی بود.
لباس پوشیده خیره به دریا روی بالکن توقف کرده، پیدایش کردم.
در همین مدت کوتاه متوجه شدم که دنبال فرصت میگشت برای دیدن دریا.
_ قبلاً شمال نیومدی؟
برگشت، چشمانش…
چندبار پلک زد.
_ چرا، فکر کنم دوباری اومدیم اما بچه بودم.
دریا ملایم بود و ساحل خلوت.
_ ساحل این قسمت تقریباً اختصاصیه این
ویلاست، بعداز صبحانه میتونی با بچهها بری کنار آب.
دیدهانش برق زدند، راه افتاد بهسمت در خروجی.
_ بریم زودتر صبحانه بخوریم، چقدر گشنمه خدا!
وقتی به آشپزخانه رسیدم، صوتی جیغوداد پریناز و بچهها کل خونه را برداشته بود.
یقین داشتم از سالهایی که خنده و سرخوشی در اینخانه رواج داشت، سالیان زیادی میگذشت.
صنوبر اخم کرده ظرف صبحانه سدا و سهند را آماده میکرد.
از دور میمشاهده کردم که به عمد به پریناز بیمحلی میکرد.
این دختر هم یا نمیمتوجه شد یا به روی مبارکش نمیآورد.
در کل اعصاب پولادینی داشت.
برای خودش تخممرغ درست کرد، لیوان شیر سدا را کنار کف دستش گذاشت، برایش لقمه نان و مربا گحرکت کرد.
سربهسر سهند گذاشت و تقریباً تنها چیزی که باعث سکوتش شد، مشاهده کردن من در درگاه آشپزمنزل بود.
ملایم گحرکت کرد و مشغول خوردن شد. بچهها ذوقزده بودند از فکر ساحل حرکت کردن، اصرار داشسریع که همجادهشان بروم.
_ شما برید، منم بعداً میام.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن