رمان سرگیجه های تنهایی من

رمان سرگیجه های تنهایی من پارت ۵

هنوزی در کار نبود…من دیگه دوسش نداشتم…ارزونی همون دختره ی ….آی خدا نه!اتابک از سر اون دختره هم زیاده….
-منو برسون خونه سارا!نمیخوام باهات حرف بزنه….
هووووووووووووووف هووووووووووووووووووف نفسش رو بیرون داد…کف دست کشید تو موهاشو غرید-باشه…هرطور تو راحتی!
راهنما زد و از پارک بیرون اومد…بی صدا گریه کردم…به حال و روزگار خودم و حال بی ثبات دلم…لعنت بهش…لعنت!
اتابک
عجب وضعی بود….کلافه کف دستی تو موهام کشیدم…هنوز داشت گریه میکردم،بی آوا…یعنی چی شده بود؟؟؟نکنه متوجه شده بود زنگ زدم به شامگاهنم؟؟؟
دندونامو روی هم فشار دادم…خب زنگ زده باشم،بهانه محال بود به خاطر شامگاهنم گریه کنه،هرچند….
یاد اونشامگاهی افتادم که قرار بود برم خونه ی شامگاهنم و….اونشبم به نحوی واکنش نشون داده بود و الآن…یعنی میشه؟؟؟
نفسم رو با تمام قدرت بیرون فرستادم…
-کدوم کوچه اس؟؟؟
با پشت کف دست صورتش رو پاک کرد و اضافه کرد-لاله!
از گراهی شدگی صوتش مغزم سوت کشید…وارد کوچه شدم…-آخرین خونه سمت چپ…
قلبم میمیل داشت میتونستم بمیرم…چرا آواش اینطوری شده بود..تا حالا اینقدر گراهی شده و خش دار…چرا متوجه شده بودم…خش دارتر از اینم متوجه شده بودم صداش رو…
ماشین رو سر و ته کردم و جلوی خونه نگه داشتم.
بدون اینکه نگام کنه کف دستش رو برد سمت در و بدون هیچ حرفی پیاده شد…
خیره شدم به رفتنش…زنگ در رو زد.منتظر بود در رو باز کنن…زل زده بود به نوک چکمه هاش!هنوز میخواستم بهش بابت پوشیدن کلاه بدون روسری گیر بدم که….چرا یهو اینطوری بهم ریخت؟
در صوتی چیکی کرد و باز شد…
بدون اینکه حتی نیم نگاهی به طرفم بندازه،وارد خونه شد و در رو بست…
قلبم نا مرتب میزد…
پلکامو روی هم فشار دادم…اگه فقط یه درصد به خاطر شامگاهنم اینطوری شده بود….باید شبنم رو کنار میزدم.
موبایلم رو کشیدم بیرون…نباید اونجا بمونم…پامو روی گاز فشار دادم و حرکت کردم …شماره اش رو از لیست مخاطبین اخیر بیرون کشیدم و زنگ زدم…
-جانم اتابک.
پوفی کردم –کجایی؟
-خونه!
زبونم رو به لبم کشیدم….وارد خیابون شده بودم…یه گوشه پارک کردم و اظهار کردم-امشامگاه…
-اوکی میخوای قرار رو کنسل کنی!اشکال نداره من عادت دارم.
کف دستی تو موهام کشیدم.چرا نمیتونستم واضح بگم دیگه نمیخوام باهم در ارتباط باشیم…چرا اظهار کردنش اینقدر سخت بود؟چرا واقعا؟؟؟
من که شکی به علاقه ام به بهانه نداشتم…من که مطمئن بودم دوسش دارم..من که…
نگاهامو بستم و تو یه تصمیم یهویی اضافه کردم….
-شامگاهنم…
صدا برگشت تو گوش خودم…
گوشی رو قطع کرده بود….نفس عمیقی کشیدم…
چشمای بارونی بهانه جلوی مشاهده کردم قرار گرفت….سرم رو چسبوندم به فرمون…باید یه تصمیم درست میگرفتم.هیچ تصمیمیم درست تر از بیرون کردن شامگاهنم نبود.
سرم رو از فرمون جدا کردم…ابروهامو چندباری دادم بالا تا حواسم جمع بشه…چقدر خرسند بودم در اون لحظه که سر و صدایی تو سرم نیست!!!اگه باز میخواست با حرفاش اعصابم رو بهم بریزه چی…
صوتی خواب آلوده اش رو شنیدم-من فعلا خسته ام!
خندیدم و اضافه کردم-خوبه که خسته ای!کاش همواره خسته بودی…
جادهنما زدم و از پارک در اومدم…باید میحرکت کردم خونه ی شبنم!باید رو در رو حرف میزدیم…این گریز دردی رو دوا نمیکرد…هرچی من بیشتر کف دست کف دست میکردم،اوضاع بدتر میشد….بهانه … هیچی نباید آزارش میداد…هیچی!
شماره ی شامگاهنم رو گحرکت کردم…رد تماس داد…
گوشیم رو پرت کردم و زیر لب اظهار کردم-به درک!
پامو روی گاز فشار دادم و به طرف خونه اش روندم.
حرفامو سریع سریع داشتم تو ذهنم مرور میکردم…-میدونم بسیار یادگار باهم داریم…اما…خاطره های بدمونم کم نیستن….ما…جز یه خوشی گذرا کنار هم…
-اَه نه این بده..
-خب جز وقتایی که تنها بودیم و به چیزای…
نه اینم بده…
-خاک بر سرت خیلی افتضاحه!
بلند بیان کردم-خب ما فقط تو اون مدت باهم دعوا نکردیم!
-اتابک اتابک…اینقدر وقیح نباش!اینارو برداری به طرف بگی ،اگه بکشتت هم حقشه!
-خب بذار ببینم چی بهش بگم؟
-خب خره!اینم مثل خیلی از مسائل دیگه!با کله برو وسطش و حلش کن…هوم؟نظرت چیه؟
نوچی کردم و اضافه کردم-حرف دو سال و سه ماه رابطه ست!
-بله دیگه!حرف 10بار شمال رفتن و یه بار روسیه حرکت کردن باهمه!حرف یه مدت هم خونه بودنه!حرف اینه که شبنم به‌شدت از آرزوهاتو برآورده کرد!!!اینکه بشینی و با یه زن زهرماری بخوری و بحث فلسفی بکنی!خب خره!!!اینکه اینقدر پایه ست رو، چرا میخوای ول کنی!
پلکامو ریز کردم و بیان کردم-خفه شو!همین ده دقیقه پیش داشتم میگفتم چه خوب که خفه خون گرفتی!
-خب باز من حرف راس دم تو عصبی شدی؟
-ببین چی میگم…من بسیار از دیدگاه های قبلم رو تغییر دادم.میفهمی؟من الآن حس میکنم عوض شدم!
-نوچ!اینقدر ک*ث*ا*ف*ت کاری کردی که سیر شدی!
جیغ کشیدم-بی تربیت… سیر نشدم!هرچی تشنه تر شدم…
-آره!!!تشنه ی دختر بچه ی پاک و معصوم!یه دختر که کف دست یه اجنبی به تنش نخورده…یکی که سن بچه ات رو داره…
-خفه شو!اون همش ۱۴ سال از من بچه تره!
-همش 14سال؟اوخی نازی!!!دل درد نگیریا!آشغالی اتابک…به‌شدت آشغال!میخوای دل شامگاهنم رو بشکنی،قلبش رو بشکنی میشه چندمین نفری که ازت زخم خورده؟؟؟بعد با کمال پررویی،امیدوار میشی که بهانه جواب مثبت میده…خاک دو عالم تو فرق سرت.
لبم رو گزیدم…چی داشت میاضافه کرد…راست میگفت…من….من خیلی زیاده خواه بودم…من…منی که اینهمه …من چطور میمیل داشتم…
باید برمیگشتم…نباید میرفتم…نباید …لیاقت من،یکی بود مثل خودم!بهانه حیف بود،به‌شدت حیف…
-چرا راهنما زدی؟
قد بلند بیان کردم-مگه نمیتمایل داشتی منصرفم کنی؟؟؟منصرف شدم…دارم برمیگردم…
-بابا اتابک شوخی کردم…شبنم رو باید حذف شه از حیاتت….بعدشم…خدا بزرگه!
پوزخندی زدم…خدا بزرگه!!!اونم برای یه ل*ج*ن مثل من!!!من بگم خدا بزرگه…چه شود…
به دور برگردون نزدیک میشدیم…دیدهک زدن فلش سمت راست رو میمتوجه شدم…صای تیک تیکش رو میگوش دادم…صدای عربده های اون دیوونه ی تو سرم رو…
بهش پوزخند زدم…داشت خودش رو میکشت تا منصرفم کنه….
هنوز نگام به اون فلش سبز بود… نمتوجه شدم کی فرمون رو برگردوندم…اصلا نمتوجه شدم چی شد که فرمون رو چرخوندم سمت چپ…راهنما خاموش شد…اون دیوونه نفس راحتی کشید…
مطمئن بودم اونی که فرمون رو چرخونده من نبودم…
دیوونه غرق تو خوشحالی بود…من…غرق تو سردرگمی…
میمیل داشتم دور برگردون بعدی رو برگردم ولی…یه لحظه حس کردم،شاید قسمته من برم پیشش…شاید لازمه…منصرف شدم…
پامو با تمام قدرت روی گاز فشار دادم….باید میرفتم حرف بزنم..باید تو زندگیم یه پاکسازی اساسی جاده مینداختم….اولشم…جمع کردن هرچی بود که بوی ل*ج*ن میداد!
بهانه
فرنوش هنوز نیومده بود…با حال زار روی تخت نشستم…سارا خونه رو برای حضور ما خالی کرده بود و مولین بابا و داداشش رو فرستاده بود پی نخود سیاه…
سارا کنارم قرار گرفت و اضافه کرد-چرا اینقدر داغونی؟اشک ریختی؟
ابروهامو دادم بالا تا یکم مغزم از هنگی بیرون بیاد و گفتم-حرکت کرده بودم بهشت زهرا!
دروغ گو هم شدم…بهشت زهرارو که حرکت کرده بودم اما گریه ام به خاطر اون نبود…سارا آهی کشید و کف دستش رو گذاشت رو کف دستم…
-پر انرژی باش بهانه!باید فرنوش رو سر حال بیاریم باشه؟؟؟
آره…باید به فرنوش فکر میکردم…اون فعلا شرایطش بحرانی تر از شرایط من بود…
سرم رو تکون دادم و اضافه کردم-میرم آب بزنم به صورتم…قول مدم شارژ باشم…
ریز خندید و اظهار کرد-برو…منم برات یه چیزی بیارم بخوری!
شقیقه ی دردناکم رو فشار دادم و به طرف دستشویی راهی شدم…باید تا حداقل بیست و چهار ساعت دیگه ذهنم رو از هرچی فکر بد بود خالی میکردم…باید حواسم رو میدادم به دوستم.
باید فکرم رو از اتابک و اون زنیکه دور میکردم.باید بیخیال این میشدم که در چه حالن…همینطور که بابک و فرح رو مدتها بود از ذهنم بیرون زده بودم،باید بیخیال این دو نفرم میشدم…..کاش میشد…کاش!
صورتم رو شستم…کش دور موهمو باز کردم و بار دیگر بستمشون…زیر کلاه بهم ریخته بودن…
بازم صورتم رو شستم….باید اتابک رو میفرستادم بیرون…کاش اینقدر حضورش پررنگ نبود…
-باید حضورش رو کم رنگ کنم!!
اینو اظهار کردم و گوشیم رو از جیبم کشیدم بیرون…از وقتی اومده بودم خونه ی اتابک رابطه ام با حسام یک دهم شده بود!!
اینم از نشونه های حضور اتابک…چقدر ساده میگحرکت کردم حضورش رو!!!چقدر ابلهانه داشتم به حضورش دلبسته میشدم…
پوزخندی زدم و شماره ی حسام رو گراهی شدم و همون موقع از دستشویی بیرون اومدم.
-بله؟
دیگه خبری از حرف زدنای از سر ذوق نبود…تقصیر خودم بود.اینقدر سرد باهاش برخورد میکردم که به این روز بیفته!
-سلام!
-سلام!
لبم رو گزیدم و گفتم-بهانه ام!
-بله شناختم!
-خوبی؟؟؟
-خوبم!!!چی شد یاد من کردی؟
به جای جواب اضافه کردم-نمیخوای حال منو بپرسی؟
-نه!برام مهم نیست!
دلم سوخت…داشت منو پس میزد…مثل همه ی دور و بریام…سعی کردم آروم باشم.حسام یه پسر مغرور بود…هرچند در مقابل من زیاد نرمش نشون میداد.
-خب ببخش مزاحمت شدم!
میل داشتم قطع کنم که گفت-بهانه؟
تلخ بیان کردم-بله؟
-خوبی؟؟
-تو که اظهار کردی…
-یه غلطی کردم…تو مهمی …اما اینقدر دوری میکنی که…ببخشید حالا!خوبی عزیزم؟
چرا عزیزماش مثل عزیزمای اتابک نبودن؟چرا مثل اون پر از محبت نبودن؟
-خوبم!
-قلبم برات تنگ شده!میدونی چند وقته باهات حرف نزدم؟؟؟
-خیلی وقته!
-میای ببینمت؟
-تا فردا خونه ی دوستمم….بعد از اینجا میام متوجه شدنت!
-بهانه…هیچوقت فراموش نکن برام عزیزی.
سکوت کردم…
-حسام؟
-جانم؟؟؟
-درکم کن…من…من نمیدونم از زیستن چی میخوام…معلقم!رو هوا موندم…بذار با خودم کنار بیام!
-درکت میکنم عزیزم.ببخش شتاب‌زده حرف زدم!
-عیب نداره…
وارد اتاق سارا شدم و ادامه دادم-من میرم پیش دوستام…کاری نداری؟
-نه سلام برسون…فعلا!
گوشی رو قطع کردم و نگاه انداختم دور و بر اتاق صورتی سارا…
چند دقیقه بعد با سینی قهوه و کیک رسید….فرنوشم هممسیرش بود…
لبخند زدم…سعی کردم آروم باشم و بهم خوش بگذره!!!من باید با خیلی از مسائل کنار میومدم.
صوتی بلند ضبط پرده ی گوشم رو اذیت میکرد،با اینحال بی توجه بهش وسط بالا پایین میپردم و بی وقفه میلبخند زدم…سارا و فرنوشم از هیچ همراهی فروگذار نمیکردن…فرنوش اینقدرا که نشون میداد حالش بد نبود…یعنی اولش که اومد یه کم دمغ بود ولی بعد به محض شنیدن آهنگ ،فنرش در رفت و پرید وسط….
راستـی نازنین یه چیـــزی
هنـوزم واسـم عــزیزی
هنــوزم وقتـی مـی خنـــدی
تو منــو بهـــم مـی ریـــزی
حس کردم عرق از روی کمرم سر خورد…سارا و فرنوش میخندیدن!!منم خندیدم…بی قلبیل، بی وقفه!
یـه چــــــیـزی بـــگم
سه تاییمون باهم داد زدیم-بگو
تــو رو بـا دنیــا عـوض نمــی کنــم
یـه چــــــیـزی بـــگم
-بگو
تو درسـت شنیـــدی این خودِ منــــم
-ئه؟؟؟جون من راس میگی؟؟؟
یـادته شامگاهــایِ مهتــاب
-نه یادم نیس!!!
چشــایِ قـــرمـز و بـی خــواب
یـادتــه مــی گفتــی دلخـــور
کــاش بشــه در نیــاد آفتــاب
-در بیاد آفتاب!!
غش غش به حرفای سارا ریز خندیدم!!!ریز خندیدن به چیزای لوسم عجیب مزه میداد
قــربـونِ چشــات بـــرم مـن
-نازی!!
که بهـــم زنـــدگـــی مــی دن
دیدهــایِ هیچکســـی واســــم
اینقــــده عـــزیـــز نمــی شـن
نمیدونم چرا یهو چشمای اتابک جلوم ظاهر شد….چشمامو روی هم فشار دادم و سرم رو تند تکون دادم…دیدهای حسام…چشمای درشت و زیبا حسام…این نگاها عزیز تر بودن…بودن …بودن
یـه چــــــیـزی بـــگم
تــو رو بـا دنیــا عـوض نمــی کنــم
یـه چــــــیـزی بـــگم
تو درسـت شنیـــدی این خودِ منــــم
یـادته شامگاهــایِ مهتــاب
چشــایِ قـــرمـز و بـی خــواب
یـادتــه مــی بیان کردــی دلخـــور
کــاش بشــه در نیــاد آفتــاب
قــربـونِ چشــات بـــرم مـن
که بهـــم زنـــدگـــی مــی دن
دیدهــایِ هیچکســـی واســــم
اینقــــده عـــزیـــز نمــی شـن
مــا قــــرار نبــود جــدا شیــــم
ســر حــرفمــون نبــاشیـــم
نبــوده جــایی تو این شهــــر
که بــا هم نـــرفتــه باشیـــم
من و اتابک همه جای شهر رو رفته بودیم…
من و اتابک شامگاهای زیادی رو بیدار مونده بودیم…
توی آلاچیق،رخت خوابامون رو پهن میکردیم تا خنک شه و بعد شیرجه میزدیم توشون….تا خود صبح،از سوراخ سقف آلاچیق آسمون رو نگاه میکردیم…اتابک برام از ستاره ها میاظهار کردم…
-اون ستاره ی قطبیه…
یـه چــــــیـزی بـــگم
تــو رو بـا دنیــا عـوض نمــی کنــم
-عوض نمیکنم
یـه چــــــیـزی بـــگم
تو درسـت شنیـــدی این خودِ منــــم
-نه خودت نیستی!عوض شدی…
آهنگ تموم شد…وسط اتاق جای گرفتم…
-بزن آهنگِ…
غر زدم-سرم درد گرفته!یه دقه بشینید .
سارا و فرنوشم جای گرفتن…
ریز خندیدم-چه حرف گوش کن!
فرنوش کش و قوسی به بدنش داد و گفت-باید به حرف بزرگترمون احترام بذاریم دیگه!
تلخ خندیدم….یه سال تحصیلی ازشون بزرگتر بودم اما…همکلاسیشون…
اون دوتا داشتن پچ پچ میکردن…منم سرم رو دوکف دستی گحرکت کرده بودم..اتابک کجا بود الآن؟
آب دهنم رو با زحمت قورت دادم…چرا یهو یاد علاقه ام افتادم…چرا ؟
-چرا یهو همه چیز بهم ریخت بهانه؟
نفس عمیقی کشیدم و گفتم-بسیار چیزا کف دست من نیست!
نفسم رو آه مانند بیرون دادم.
سارا راهی شد و با ظرف چیپس و ماست موسیر برگشت…
سعی کردم حواسم رو بدم به چیپسای رو به روم…سعی کرد بیخیال باشم…میشد!من میتونستم…کار نشد نداشت!فقط باید سعی میکردم…باید این بخش از افکارم رو قفل میکردم.
بلند سر خودم داد زدم-وقتی ۱۴ ساله بودی تونستی!!!مطمئن باش بازم میتونی … میتونی … میتونی … میتونی …
اتابک
زنگ رو فشار دادم..طبق معمول سوییچ رو تو کف دستم تاب میدادم که بدون هیچ سوالی در باز شد…سوییچم رو تو جیبم انداختم و پله های آپارتمان رو بالا حرکت کردم.
در واحدش رو باز کرد و زل زد تو صورتم.رد اشک رو راحت میتونستم تو صورتش ببینم…آهی کشیدم…مقصر تمام اشکهاش من بودم.
کنار رفت و وارد شدم…خونه تو تاریکی غرق بود .روی نزدیکترین مبل جای گرفتم.شامگاهنم بی آوا آباژور رو روشن کرد و با فاصله ازم جای گرفت…
یه تاپ تنش بود و شرت لی کوتاه…تو خودش مچاله شد…نگامو از پاهای کشیده و بی نقصش گراهی شدم و دوختم به زیر سیگاری روی میز….
نمیدونستم چی بگم.اصلا چطوری بگم؟از کجا شروع کنم….چطوری شروع کنم؟
با عجز کف دست به دامن افکارم شدم…تو حال بهم زن ترین سکوت ممکن فرو رفته بودن…حالا که به کمکشون احتیاج داشتم خاموش بودن….مثل به‌شدت وقتای دیگه….
نگاهم رو از زیر سیگاری گحرکت کردم…دوختم به شامگاهنم…با قیافه ی دمغ داشت موهای قد بلند و بلوندش رو دور انگشتش میتابوند… رنگ موهاش جدید بود یا دقت نکرده بودم؟؟؟با دفعه ی قبل فرق میکرد…نمیکرد؟؟؟
هوفی کردم و با حرص نگاهم رو از صورت بی حسش گراهی شدم و دوختم به نوک کفشای مشکیم…خوش خیال بودم که فکر میکردم اون شروع میکنه به حرف زدن…
-شامگاهنم؟
بدون اینکه نگام کنه،همینطور که موهای بازش رو دور انگشتش میپیچراکهد گفت-بله؟
زبونم رو به لبم کشیدم…این جدایی فرق داشت با جدایی های دیگه…تو این…حرف از بیست و هفت ماه با هم بودن بود….حرف از یه وابستگی بود…دروغ بود اگه میبیان کردم با راهی شدنش مشکلی به وجود نمیاد…میومد…یه مشکل اساسی…
-مگه بهانه رو دوست نداری؟
عصبی از این سوال بیان کردم-دوسش دارم…دلمم نمیخواد شامگاهنم باشه،اما بفهم نمیتونم راحت بازیش بدم و بگم برو!
-راحت بگو برو…هرچه بادا باد!
-همون خفه شی بهتره….
شامگاهنم برگشت سمتم…پاهاشو از تو شکمش کشید بیرون و گذاشت روی پارکت..آرنجش رو روی زانوهاش گذاشت و گفت-شامگاهنم چی؟
پوفی کردم….-بگو بهش…به‌سرعت باش.
لبم رو گزیدم…روم نمیشد خیره شم تو دیدهاش..کار به‌شدت سختی بود.
-من….
نفس عمیقی کشیدم،بدون اینکه بازدمم رو بیرون بفرستم،با حداکثر سرعت اظهار کردم-میخوام تموم کنیم رابطه رو!
نگاه متعجب شامگاهنم،قاطی شد با بیرون فرستادن نفسم…زل زد تو نگاهام…با تعجب ،بهت،حیرت!
آب دهنم رو قورت دادم….
نگاهش طولانی شد…
شرمنده نگاهم رو از نگاهش گرفتم…
لبم رو تر کردم و با زحمت اظهار کردم-تو…تو بسیار خوبی…ولی من…
-دس دس نکن بهش بگو!
دستی توی موهام کشیدم-روزگاری که رابطه رو شروع کردیم،هیچ قولی بهت ندادم….تو از گذشته ام و رابطه هام با خبر بودی… میدونستی اولین نیستی،همینطور که من برای تو اولین نبودم…
سرم رو گحرکت کردم بالا…هنوز نگاهش پر از حیرت بود.
-میخوام حیاتمو یه تغییر اساسی بدم…میخوام از نو شروع کنم…میخوام به روابطم یه شکل درست و حسابی بدم…به تو هم همین پیشنهاد رو میدم…
حس کردم پوزخند زد….اما من ادامه دادم…تازه فکم گرم شده بود.
-قرارمون از اول این بود که هروقت هرکدوم از طرفین تمایل داشتن تموم کنیم…میدونی که؟
لبش رو یه طرف جمع کرد…حس کردم تو چشماش برق اشک رو مشاهده کردم…
دیگه نموندم…موندن درست نبود.
قد بلند شدم.
بدون نگاه کردن بهش به طرف در حرکت کردم…با لحنی که سعی میکردم عذاب وجدانم رو بروز نده بیان کردم-بهم زنگ نزن…منم بهت زنگ نمیزنم…یهویی شروع کردیم…همون بهتر که یهوییم تموم شه!
خفه بیان کرد-اتابک…
دستم رو رسوندم به دستگیره…محکم و با عجله اظهار کردم-خدافظ….
کف دستگیره رو کشیدم پایین…صدای پربغضش واضح تر به گوشم رسید-اتابک…
دیگه نموندم …بدون اینکه برگردم و پشت سرم رو نگاه کنم از خونه زدم بیرون….پله هارو با دو پایین رفتم…
قرار گرفتم پشت فرمون…بی درنگ استارت زدم…باید دور میشدم از خونه…از این محله،از شامگاهنم…قبل از اینکه با اشکاش بتونه از تصمیمم برم گردونه…
-قلبش رو شکوندی!!!
با بغضی که تو گلوم جاخوش کرده بود گفتم-یه بار…فقط یه بار سعی کن قلبداریم بدی!!!
خاموشی کرد…چقدر ممنونش بودم که ساکته.
دنده رو عوض کردم و شیشه رو دادم پایین…سوز هوای سرد بهمن ماه صورتم رو زد…اما نفس نشد برام…حس کردم اکسیژن کم آوردم…باید یه جوری نفس میکشیدم…بی درنگ به طرف خونه روندم….شاید تو اتاق بهانه،میشد تنفس کرد…
نگاهم رو دور اتاقش چرخوندم….یه نفس عمیق کشیدم…همه چیز بوی تمیزی و نویی میداد.بوی طراوت….
نگاهم موند رو صورت باب اسفنجی و دوستاش….تبسم نشست رو لبم…عمیق تر نفس کشیدم…
دیوارارو یه نگاه انداختم….هرکدوم یه رنگ بودن….به اصرار من دیوارارو رنگ زدیم….البته تا سه روزگار نمیتونست تو اتاق بیاد… تو اتاق من میخوابید.منم رو کاناپه…
روی تخت سفیدش جای گرفتم….نگام رو دوختم به بالش صورتی سفیدش…
برش داشتم و تو ب*غ*لم فشردمش…بوی بهانه رو میداد….محکم تر تو ب*غ*لم فشارش دادم….امروز بغض کرده بود..گریه کرده بود…. نگاهش رو ازم دزمشاهده کرده بود…به چه دلیل؟؟؟نمیدونم…
چندتا نفس عمیق از بالشتش گحرکت کردم….بهم انرژی میداد…
دیدهامو روی هم فشار دادم…
-من بالش تورو میخوام…بالش تو نرم تره!
بالشم رو از تو ب*غ*لش کشیدم بیرون و بیان کردم-بالش من پرتره،گردنت درد میگیره!
-نمیخوام…بده من بالشو…من اینو دوست دارم!
بالشم رو با تمام قدرت نگه داشتم…صوتی روشنک قد بلند شد-اتابک سر به سرش نذار…بده بهش بالش رو!
با غرغر گفتم-من رو هیچ بالش دیگه ای خواب نمیرم!
بهانه تخس اضافه کرد-به من چه!
بعد با زحمت بالش رو از ب*غ*لم کشید بیرون…لبخند زد…منم خندیدم….سرش رو روش گذاشت و خیلی زود خواب رفت…
صدای پچ پچ زوشنک رو هنوز کنار گوشم میشنیدم-بالشش رو عوض کن…گردن درد میگیره…
لبخند زدم…با ملایمت گردنش رو بالا گراهی شدم تا…
گوشیم روی پام لرزید…
نگاهام باز شدن…
حلقه ی کف دستام دور بالش شل شد…تو اتاق بهانه بودم…
گوشیم بار دیگر لرزید…
با گیجی پلک زدم…
بالش رو روی تخت انداختم و گوشیم رو بیرون آوردم…از متوجه شدن عکس شامگاهنم،لبم رو گزیدم…بی درنگ رد تماس دادم و شماره اش رو فرستادم تو لیست سیاه….
از سرجام بلند شدم…باید لباس راحت میپوشیدم…
به طرف اتاقم راهی شدم…لباسامو عوض کردم و بی درنگ برگشتم تو اتاق بهانه،روی تختش دراز کشیدم.بالشش رو تو ب*غ*لم فشار دادم…
صدای غرغرش رو میشنیدم…
-ب مثل بهار!من دلخورم اتابک!چرا نمیگه ب مثل بهانه؟بهار تو مدرسه به‌شدت از خودش میاد…من نمیخوام!
کشیده بلند لبخند زدم…بالش رو بیشتر تو ب*غ*لم چلوندم…
تازه از سنجش، برای شروع دبستان برگشته بودیم…
-من بهتر جواب دادم!بهم داد ۴۷ اما به اون دختره داد ۲۰.چرا به من بیست نداد؟؟؟
یه دور چرخوندمش و بیان کردم-47بهتر از 20اِ مموش!
با حرص پاشو کوبید رو زمین و بیان کرد-هیچی بهتر از ۲۰ نیست….
یه دفعه همه جا تاریک شد…پلکامو محکم تر روی هم فشار دادم…
یه اتاق تاریک…یه صورت سرد و سفید….یه نگاه شیشه ایه معلق…
لبم رو گزیدم….به‌سرعت این تصویر رو از ذهنم بیرون فرستادم….حتی قلبم نمیتمایل داشت برای ثانیه ای به اون روزگارا فکر کنم….
یه دور همی بود….یه دختره با یه تاپ شلوار مشکی ،بجور نظرم رو جلب کرده بود..البته انگشتای کشیده اش که لیوان م*ش*ر*و*بش رو چنگ زده بود،توجهم رو جلب کرده بود…
حمیدرضا اضافه کرده بود که دخترخاله اشم هست…حدس میزدم خودش باشه….
دیدهامو باز کردم….
از یه ر*ق*ص شروع شد… پیشنهاد دادم قبول کرد…شماره موبایل رد و بدل کردیم و…
-دیگه بهش فکر نکن…
جدی بود…لحنشم امری…
نگاهامو روی هم گذاشتم و از ته قلب گفتم-چشم!
دوتا نفس عمیق کشیدم…بوی بهانه نفوذ کرد به ریه هام…پررو بودم که تو اتاق اون،داشتم به شامگاهنم فکر میکردم…
بالش رو بیشتر تو ب*غ*لم فشار دادم…بودن تو اتاقی که غرق بود از عطر وجودش،آرومم میکرد…اینقدر که خیلی سریع و راحت،توی یه بی خبری غرق شم!!!
بهانه
رخت خوابامون رو کنار هم پهن کردیم و ولو شدیم…رو زمین خوابیدن،کنار دوستای نزدیکم عالمی داشت…ماهیچه های شکمم بدجور درد میکردن،کف پاهامم که زق زق راه انداخته بود….یکی نیس بگه مجبوری بعد از مدتها اینقدر ورجه وورجه کنی؟؟
حال هر سه نفرمون تقریبا مشابه بود زیرا فرنوش گفت-بچه نفس که میکشم شکمم درد میگیره!
سارا هم حرفش رو ادامه داد-فکر کنم یخ کردیم…منم همینطوریم!
سرجام غلت زدم و رو به سارا که وسطمون خوابیده بود تا حس مهمون نوازیش رو بروزگار بده اظهار کردم-باید سرد میکردیم…یهویی تعطیل کردیم بدنمون بست!
فرنوشم با غصه بیان کرد-اگه خوب نشم فردا رو نمیتونیم باز بکوب بکوب کنیم!
هر سه تامون آه کشیدیم…انگار چه مسئله ی بغرنجی رخ داده بود…
-اما خوش گذشتا!!
منو سارا سریع اضافه کردیم-اوهوم!!
بعدم پریدیم رو موهای همدیگه…من زودتر تونستم موهای سارا رو بکشم و سرخوش جیغ زدم!کف دستی به یقه و آستین تی شرتشم گحرکت کردم…
فرنوش سرجاش نشست و گفت-وا!حرکت جدیدم اضافه شده؟؟؟
به‌سرعت توضیح دادم-کف دست به موهاش یعنی شوهرم خوشگل میشه،کف دست به یقه یعنی خوشتیپ میشه،ست به آستین یعنی خوش هیکل میشه!!
هر دوشون ابروهاشون رو بالا دادن و کشیده اظهار کردن-چه حرفا!!ایده جمشاهده کرد بود؟
سارا ادامه داد-میگن موهای هم رو بکشید تا سر یه شوهر دعواتون نشه!
سرتقانه اظهار کردم-نه خیر اینی که من میگم درسته!
اون دوتا هم که خوب اخلاقم دستشون بود دیگه بحث رو کش ندادن…
باز سه تاییمون ولو شدیم تو رخت خوابمون…
سارا خاموشی رو شکست…
-به نظرتون عشق واقعی وجود داره؟؟؟
تند سوالش رو کامل کرد،-یه عشق حقیقی،باپرجا،مداوم،دوطرفه !!!مثل لیلی مجنون؟
فرصت فکر کردن به اینکه کار خوبی کرد این سوال رو مطرح کرد یا نه رو نداشتم….ما روانشناس و مشاور و سیاست مدار نبودیم که بلد باشیم چی رو کجا بگیم…همین قدر که بحثش رو کشید وسط کفاف میداد…به‌سرعت گفتم-دلدادگی واقعی نوچ!!البته جرا عاشقی واقعی هست،مثلا علاقه مادر به فرزند…اما بین یه دختر پسر هفت پشت غریبه،حالا آشنا هم نوچ!!نیست!
فرنوش بدجوری سکوت کرده بود.
سارا دنباله ی حرفم رو گحرکت کرد-راس میگی ،پدر و مادرا تنها کسایین که میشه بهشون اضافه کرد عاشق،
با جدیت بیان کردم-فقط مادرا!!پدرا نه!!
یه چند ثانیه سکوت شد…فکر کنم خودش درک کرد کم مونده خرخره اش رو بجوم.
-خب…آره حق باتوئه!!
این رو نمیبیان کرد چی میبیان کرد؟؟؟
فرنوش به حرف اومد-عشق وجود داره،اما عشق دو طرفه نه!
نادر یه بار بهم گفت گاهی لازمه رو حرفای آدما عکس العملی نشون ندی تا نرن تو فکر!!!هرچند الآن منو سارا،،فرنوش رو انداخته بودیم تو فکر و خیال ولی نباید رو حرفش جبهه میگرفتیم.
-اصلا یه حسی بهم میگه دلدادگی نیست…اتابک میگه loveفرق داره با puppy love!
اَه…اتابک…بازم اومد تو ذهنم….بلافاصله کنارش زدم و حواسم رو دادم به سوال سارا که میاظهار کرد-اینا که اظهار کردی یعنی چی حالا؟
بازم با هیجان مشغول توضیح دادن شدم…
-puppyیعنی توله سگ!!puppy love هم یعنی….
قبل از اینکه چیزی بگم سارا گفت-چه بی تربیتی این عموت!!
نمیدونم از اینکه یادآوریم کرد عمومه لجم گحرکت کرد یا اینکه بهش گفت بی تربیت،بهر حال یهو طوفانی شدم و گفتم-درباره اش درست حرف بزن!
بدبخت هنگ فقط نگام کرد…
فرنوش برای تغییر جو بیان کرد-میگفتی بهانه.
بی حوصله پتو رو کشیدم رو سرم و اضافه کردم-میخوام بخوابم…
فرنوش از روی سارا،دستش رو رد کرد کوبید تو سرم و گفت-لوس!خنک،بی جنبه…زو باش ادامه بده…
اخمی کردم و گفتم-چی میگفتم…
سارا تند گفت-عاشقی توله سگی!
-اوووووم،puppy love,kitten love,calf loveهمشون تقریبا یه جورن…
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم حرفای اتابک رو به خاطر بیارم-ترجمه تحت الفظیشون که واضحه،مثلا عشق بچه گربه ای!!
اون دوتا ریز خندیدن..
-یه احساس مقطعیه که به آدم کف دست میده…متوجه شدین تا یه بازیگر دلبر میبینیم میریم تو هپروت؟
سارا به‌سرعت اظهار کرد-ای جونم!من میمیرم برای جاستین بیبر!
چینی به بینیم انداختم و اظهار کردم-هان!همین که میگی میمیری براش!این احساست اسمش هست puppy love!
فرنوش پوفی کرد و اظهار کرد-یهو بگو ه*و*س!
فکری کردم…اووووم…خب ه*و*س بود واقعا؟؟
-آره خب…شاید ه*و*س باشه!!بیشتر تو دوران کودکی و نوجوونی رخ میده…منم یه زمانی عاشق دنیل رادکلیف بودم…
فرنوش خندید و گفت-منم یه زمانی عاشق محسن افشانی بودم!
من و سارا ادای عق زدن رو در آوردیم و فرنوش همینطور که میریز خندید اضافه کرد-خب چیکار کنم؟بچه بودم!!فکر کنم جادهنمایی بودیم که مجری سلام بهار بود…من میمردم براش!!!
بعد ادای غش کردن رو در آورد و من و سارا با تاسف سر تکون دادیم!!
سارا تند ادامه داد…
-یه چیزی رو براتون نگفتم،میدونستم خفه ام میکنید…
-بگو بگو…
-اووووم…پسر همسایه رو به روییمون…اسمش عارفه…مشاهده کردینش…تو تولدم.
هر دومون سر تکون دادیم…
سارا بلند بلند ریز خندید-خب من اینو دوسش داشتم…جادهنمایی که بودیم حس کردم عاشقشم….بعد تابستون اول دبیرستانم باهم حرکت کردیم شمال و من رسما فدایی این آقا شدم!
همینجور که میلبخند زد ادامه داد…
-یه روزگار توی اردبیهشت بود،داشتم گلارو آب میدادم که در زد…اومد تو و منم کلا کف دستپاچه،میاظهار کردم الآنه که بگه دوسم داره،اما میدونید چی شد؟؟؟
به سکسکه افتاده بود…اینقدر از ته قلب میخندید که ماهم خنده مون گرفته بود…
-هیچی …بهم اضافه کرد گوشیم رو بدم بهش،میخواست زنگ بزنم خونه جی افش بگم من دوستشم…اسم دختره فرناز بود…کلا هنگ مونده بودم…کم مونده بود اشکم دربیاد،که الهی شکر در نیومد وگرنه آبرو نمیموند واسم…زنگ زدم خونه دختره اینا،داداش دختره جواب داد،بیان کردم من سارا هستم دوست فرناز جون…اونم گوشی رو داد به فرناز و من سریع گوشی رو دادم کف دست عارف…
منو فرنوش با تعجب داشتیم نگاهش میکردیم…سارا از زیر پتو نیشگونی از رون پام گرفت….به‌سرعت شستم خبر دار شد داره دروغ میگه عینهو چی…اما فرنوش بی خبر از همه جا داشت با تعجب سارا رو نگاه میکرد…
با زحمت گفت-هیچی ناضافه کرده بودی درباره اش!
سارا شونه هاشو بالا داد و گفت-خب…سخت بود…فکر میکردم شماها مسخره ام میکنید…الآن که فکر میکنم میبینم واقعا هم مسخره بوده!!من عاشق ظاهر عارف شده بودم،وگرنه محبت که همینجوری کشکی کشکی به وجود نمیاد که!
فرنوش سری تکون داد…
بعد سارا رو به من بیان کرد-حالا بهانه تو بگو!عاشق شدی تا حالا؟
پوزخندی زدم…قلبم میمیل داشت حرف بزنم…تو قالب خنده…بذار فکر کنم محبتم توله سگی بوده…اصلا بوده باشه….هیستریک لبخند زدم و بیان کردم-من عاشق اتابک بودم!تا ۱۴ سالگی دنبال یه جادهی بودم زنش بشم،بعد درک کردم هیچ مسیری نیست جز اینکه دینمون رو تغییر بدیم!!
بعدم بار دیگر بلند ریز خندیدم!
سارا به خیال اینکه منم مثل خودش دارم دروغ میگم لبخند زد و فرنوش به خاطر سادگی و اوسکلیم…منم به شرایط مزخرفی که دورم رو گحرکت کرده بود لبخند زدم..به خاطر یه احساس ،که از بیخ و بن غلط بود….
اونشب گذشت…تا دمدمای صبح درباره عشق حرف زدیم و بعدم خوابیدیم…ولی حس میکردم فرنوش یکم مندل شده…چیزی نمیگفت اما من حس میکردم حرفامون روش تاثیر گذاشته…
اینقدر حرف زدیم که وسط حرف زدن خوابمون برد…یه خواب که تا دمدمای ظهر جمعه ادامه پیدا کرد.
فصل چهارم
اتابک
ساعت از نه شامگاه گذشته بود و خبری از بهانه نبود…
لباسامو پوشیدم و به طرف ماشین حرکت کردم…قرار بود تا ساعت 6خونه ی سارا بمونه نه تا ساعت نه!
هرچیم منتظر موندم زنگ بزنه برم دنبالش خبری از زنگ نشد،موبایلشم که خاموش بود…به ناچار حاضر شدم تا برم خونه ی دوستش دنبالش…
سعی کردم به هیچی فکر نکنم…هرچند کار سختی بود اما شد…
جلوی در خونه نگه داشتم و پیاده شدم…با دوتا نفس عمیق زنگ در رو زدم…
جوابی نیومد…
منتظر شدم،چند دقیقه بعد بار دیگر دستم رو روی زنگ گذاشتم…بازم خبری نشد.
نفسم رو محکم بیرون فرستادم…دلم کم کم داشت به تپش می افتاد…شاید خونه رو اشتباه اومدم!
نگاهم رو اطراف کوچه گذروندم…
صوتی گراهی شده ی بهانه تو گوشم قرار گرفت-آخرین خونه سمت چپ…
مجدداً اطراف رو زیر نظر گرفتم…
با شک کردن به تشخیص راست و پچ،کف دستم رو روی قلبم گذاشتم….-اینور چپه!
پلکامو بستم و یه نگاه به آخرین خونه انداختم….ماشین جلوش پارک بود…درست اومده بودم…
باز زنگ رو زدم،اما جوابی نیومد…
قلبم نا مرتب میزد…کجا بود یعنی؟؟
سوار ماشین شدم و جادهی خونه…تو دفتر تلفن شماره ی فرنوش و سارا بود…
تا خونه کلی حرص خوردم و پیش خودم فکر و خیال کردم…-میشه اصلا نراهی شده باشه خونه ی سارا؟…میشه دروغ بیان کرده شامگاه رو خونه ی ساراییم؟؟؟…میشه دیشامگاه رو پیشِ….
محکم روی فرمون کوبیدم و با خودم غر زدم-بدبین نشو اتابک!!!بدبین نباش!بهانه پاکِ…
-اما…الآن کجاس؟؟؟نکنه دروغ بود قضیه مهمونی…
-هیس…هیچی نگو…تا خونه چیزی نمونده.
سربالایی کوچه ،طولانی تر از کل مسیر گذشت….با حرص،کف دستی به موهای سرم کشیدم و طول حیاط رو دویدم.
خودم رو پرت کردم تو ساختمان،حتی قصد نداشتم کفشامو از پام دربیارم…با عجله دفتر تلفن رو برداشتم و شماره ی فرنوش رو گحرکت کردم….
کلی زنگ خورد تا جواب داد-بله؟
لبم رو تر کردم و اضافه کردم-سلام،کیانی هستم!
-سلام…خوب هستید آقا اتابک؟
-خوبم،فرنوش جان از بهانه خبر داری؟؟؟
یه مکث طولانی کرد و اظهار کرد-چطور مگه؟
نفس پر حرصی کشیدم…باز داشت افکار منفی تو سرم پر رنگ میشد-نیومده خونه…دیشب کجا بومتوجه شد؟
-خونه ی سارا اینا…من ازش خبری ندارم اتابک خان…
دندونامو روی هم سابیدم…-از کی ازش بی خبری؟
باز خاموشی شد….یه کم طول کشید تا جواب بده-از…از ساعت …خب…یادم نیست دقیق.
ابرهام نامیل داشته بهم نزدیک شدن…دلم شور میزد…اصلا حس خوبی نداشتم…اصلا!
-داری ازم پنهون میکنی یه چیزی رو؟
-نه به خدا!
-گوشی رو میدی به بابات؟
با هول و ولا بیان کرد-نیستن خونه!
-مولینت چطور؟
حس کردم صداش بغض آلود شد-میشه لطفا پای منو به مسائلتون باز نکنید؟
دلم نمیتمایل داشت بغض کنه…دوست بهانه بود و…برام عزیز-عزیزم بغض میکنی چرا؟تو به من بگو کی ازش جدا شدی؟بیان کرد کجا میره؟ دعوا که نداریم…
-به بهانه نمیگید من بهتون اظهار کردم؟
-نه…مطمئن باش چیزی نمیگم..
خون خونم رو میخورد….اما باید آروم برخورد میکردم.
-میمیل داشت بره مشاهده کردن حسام…
یه چند لحظه مات موندم….بعد تیر کشیدن شقیقه هام رو حس کردم….خشک شدن آب دهنم رو….پریدن پلکم…
نفهمیدم چطوری ازش خدافظی کردم…
شقیقه هام رو محکم فشار دادم…لبای خشکم رو به زحمت از هم جدا کردم…قلبم درد گحرکت کرده بود…
با هزار بدبختی خودم رو رسوندم به آشپزخونه….یه لیوان آب خوردم و کنار کابینت قرار گرفتم.
-با حسامه!
لیوان رو تو دستم فشردم و با صوتی نسبتا کشیدهی اضافه کردم-با اون ع*و*ض*یه!پیشه اونه!!
-آروم باش…
موهام رو کشیدم….میتمایل داشت آرومم کنه..ههه!-پیشه اونه!!میفهمی یعنی چی؟
-اتابک…خونسرد باش…
-هه..ههههه…بهانه ی من…
داد زدم-حیات من!همه کسم….پیشِ…
-اتابک…
تمام حرصم رو سر لیوان خالی کردم….تو کف دستم خرد شد…نگاهامو بستم…اامان قطره ی اشک از لای پلکام چکید…هممدت شد با چکیدن یه قطره خون رو شلوارم…
-ببین چی سر خودت آوردی…
بی توجه به سوزش کف دستم داد زدم-از ساعت 5پیششه!گوشیش خاموشه…اگه طوریش شده باشه چی؟؟؟وای!!!!
-اتابک…
مشتمو پی در پی به پیشونیم کوبیدم…
-اتابک چی؟اتابک…اتابک…اتابک… اینه یه رابطه ی جزئی؟؟ ؟اینه؟؟
-سعی کن آروم باشی!
غریدم-آروم باشم؟آروم باشم؟؟؟عمر من پیش یکی دیگه ست…خدا میدونه تو چه وضعیتین…تو چه شرایطی…اون وقت تو میگی آروم باش؟؟؟ میتونم؟؟ میتونم؟؟/
-کف دستت…داره خون میره ازش…
نگامو دوختم به کف دستم…میسوخت…مثل دیدهام…زبونم…لبام…حنجره ام!میسوخت…. درست مثل دلم.
به هق هق افتادم…
بهانه مال من بود…حق من بود…زندگیم بود…به خاطرش نفس میکشیدم…دار و ندارم بود….بهانه…بهانه فقط مال من بود….مال خود خودم!عروسک من بود….داراییم بود…امیدم بود…بهانه وجود من بود…نباید پیش کس دیگه ای باشه…نباید…
هق هقم شمتوجه شد تر شد…
بغضم بزرگتر…
مرد گریه نمیکنه؟
من نامردم….آره نامردم…با همه ی نامردیم دوسش دارم…من عاشقشم…روش غیرت دارم…میجوم خرخره ات رو حسام….خونت رو میریزم اگه دستم بهت برسه …
-آروم باش…
با کف دست سالمم اشکامو کنار زدم…
بی توجه به شیشه های خرد شده،قد بلند شدم و کف دستم رو زیر شیر ظرفشویی گرفتم…
-ابله!تو این ظرف میشورن…با خونت نجسش کردی….
لبم رو گزیدم تا ناله نکنم…
درد من چی بود و درد اون چی!نجس بشه…به درک….بهانه…بهانه پیش…وای خدا…
-خدا؟
به فکر فرو راهی شدم..خدا؟؟؟
زبونم رو به لبم کشیدم…
شیر رو بستم و چندتا دستمال حوله ای پیچیدم دور زخمم…
من گفتم خدا؟؟
-آره بیان کردی!
آب دهنم رو قورت دادم….موهامو از صورتم کنار زدم …
-یه بار دیگه صداش کن!
اشک دوید تو نگاهام…
-آواش کن دیگه…منتظرته!
صوتش کنم بگم من بهانه رو میخوام؟بگم بعد از اینهمه کج روی،میخوام دست بذارم رو یه…
-اتابک…اینهمه فکر نکن!فقط صوتش کن…
لب گزیدم…دیدهامو بستم…
کف دستمال رو تو دستم فشردم…سوزش دستم شمتوجه شد تر شد..ریزش اشکام بیشتر.
حس میکردم داره خیره نگام میکنه….روم نمیشد نگاهامو باز کنم….با خجالت و سر افکندگی…بدون اینکه دقیقا بدونم چی میخوام، با شونه های خم شده زیر بار نالیدم-خدا!
بهانه
حسام ماشین رو گوشه ی خیابون پارک کرد…پیاده شد…در رو باز کردم و کنارش وایسادم…به کاپوت تکیه داده بود و داشت به آسمون نگاه میکرد.کنارش وایسادم…چند دقیقه ای به خاموشی گذشت و بعد بیان کرد-نمیخوای بری خونه؟
سرم رو به نشونه ی نه تکون دادم…
برگشت سمتم و بیان کرد-نمیخوای بگی چی شده؟
دوتا نفس عمیق کشیدم و با خستگی اظهار کردم-با اتابک قهرم!
خندید-سر چی آخه؟؟؟
پوفی کردم-ول کن…اصلا اهمیت نداره!
لبخند خوشکلی زد و سکوت کرد.
چند دقیقه ای به آسمون زل زدیم و بعد حسام خاموشی رو شکست.
-نمیترسی توبیخت کنه؟؟؟
آهی کشیدم…بیشتر از وحشت کردن عذاب وجدان داشتم…من به خاطر یه علاقه ی به شدت کثیفم،داشتم باهاش لجبازی میکردم…اتابک … اون مطمئنا دلواپسمه!
-نه!
حسام متعجب نگام کرد و گفت-یعنی اینقدر آزادی؟؟؟
آزاد؟من…من هیچوقت محدود نبودم…اما…دیگه هیچوقت اینقدر بی پروایی نکرده بودم…ساعت نزدیک ده بود و من هنوز تو خیابون بودم،مهمتر از اون،با یه پسر…اونم با یه گوشی خاموش…
با کی داشتم لج میکردم؟؟با خودم؟؟؟خودم که بیشتر از همه استرس داشتم؟؟؟با حسام؟؟؟اون بدبخت چه تقصیری داشت؟ با اتابک؟؟؟ اون بیچاره که گ*ن*ا*هی نداره…این بود جواب اینهمه محبتش؟من…من واقعا بی نگاه و رو بودم…
-جواب سوالم رو ندادی !
به حسام نگاه کردم…دقیقا رو به روم وایساده بود.داشت خیره نگام میکرد…تا جایی که یادمه کنارم وایساده بود نه رو به روم…
گیجی نگاهم رو متوجه شد،چراکه بیان کرد-استرس داری بهانه؟
کف دستم رو گحرکت کرد…کف دستاش برعکس کف دستای من گرم بودن…
-دیوونه داری یخ میزنی!
یخ میزدم؟؟؟آره…داشتم یخ میزدم…هوا سرد بود…مثل سردی درونم…
کف دستم رو کشید و به طرف ماشین برد…کمکم کرد سوار شم و خودش کنار جای گرفت…
-من چرا عقلم رو دادم کف دست تو؟؟؟بگیرنمون تو خیابون،میدونی چی میشه؟
ابلهانه گفتم-چی میشه؟
-هیچی!فقط یه پرونده واسمون درست میشه و…عمو جانتون بیان و منو ببینن باید بیخیال درس و دانشگاه شم!
هوفی کردم…کاش همه یادآوریم نمیکردن که عمومه!کاش…کاش هی باعث نمیشدن که شعله های عذاب وجدانم وسیع تر شن! کاش با استفاده کردن مداوم این کلمه،خجالت زده ام نمیکردن…
ولی…تقصیر خودم بود…بقیه که مقصر نبودن!اونا داشتن از حقیقت حرف میزدن و من..درست مثل ابله های نادونِ کودن،میتمایل داشتم خودم رو گول بزنم!!!
-بهانه!هی نرو تو هپروت!حرف بزن بابا!
پوفی کردم…
ساعتم رو نگاه کردم…10و 12دقیقه بود…
آب دهنم رو قورت دادم…اون دفعه فقط دوتا دادِ خفه زد…اینبار میکشتم!
بار دیگر ساعتم رو نگاه کردم…۱۰ و ۱۳ دقیقه!
دیدهامو بستم …سعی کردم استرس رو از خودم دور کنم…طوری قرار نبود بشه!فوقش دو تا داد و یه تشره!نترس….نترس…
-منو برسون خونه!
یه نگاه گنگ بهم انداخت و اظهار کرد-میدونستی خیلی سردی؟؟؟
سرد بودم؟؟؟میدونستم؟؟؟خب…آره میدونستم…ولی…چرا اینقدر زیاد؟چرا نمیتونستم هیجان داشته باشم…مثلا الآن کنار یه موجود به اسم دوست پسر نشسته بودم…همونی که همکلاسیام لحظه شماری میکردن تا روز قرار برسه…تا برن و کلی حرف باهم بزنن…اصلا چی میگفتن؟؟؟ چرا من و حسام هیچ حرفی برای زدن نداشتیم،جز سلام خوبی،مدرسه و دانشگاه در چه حاله،تو خونه چه خبر و تمام!!چرا واقعا؟؟؟
-بهانه ؟؟؟هستی؟؟؟
سرم چسبوندم به شیشه…مغزم داشت ارور میداد…زیر فشار کلی فکر و احساسات متناقض و تلاش برای بیخیال جلوه کردن داشتم خرد میشدم…
-منو برسون خونه…
همین یه جمله بس بود تا حسام سکوت کنه….فاصله ی بین ابروهاش تموم شه و گره بیفته بالای بینیش….حرصش رو سر دنده خالی کنه و با سرعت به طرف خونه برونه!!
من حال حسام رو هم بد میکردم!!اینقدر که عجله داشت به‌سرعت تر منو برسونه و از کف دستم خلاص شه!!!
پوزخندی زدم و اظهار کردم-حق داره!!
اتابک
ده و سی و شش دقیقه…
عصبی بودم…در حد انفجار…کف دستم دیگه نمیسوخت…درد میکرد.سرم داشت منفجر میشد.گلوم خشک بود…کف دستمال خونی رو توی سطل انداختم و دستم رو با کف دستمال جدید بستم…
طول و عرض هال رو صد بار در دقیقه طی میکردم…فشار خون رو تو رگای پیشونی و گردنم حس میکردم…داغ بودم…مثل کوره… منتظر یه محرک تا بیرون بریزم همه ی عصبیتم رو…
کجا بود؟؟؟چرا نمیومد…
-اگه شامگاه نیاد؟؟؟
فکرشم وحشتناک بود…باید یه غلطی میکردم…
شماره ی فرنوش رو گحرکت کردم…اون دیگه بدتر از من استرس داشت….-شماره ی حسام رو داری؟؟؟
-نه!
حتی خداحافظی نکردم…گوشی رو روی مبل انداختم و با تمام قدرت کوبیدم روی میز…-لعنتی اعنتی…لعنتی!
ده و چهل و یک دقیقه…
فکم درد میکرد….دندونام از ریشه درد داشتن…گلوم خشک بود مثل چوب….دستمال توی کف دستم خیس از خون….بدنم سرد بود…. خبر از داغی نبود….
از بس دندونامو روی هم فشار داده بودم،استخون کنار گوشم تیر میکشید…
-در چه حاله؟تو ب*غ*لشه!
کف دستامو با تمام قدرت مشت کردم و غریدم-بفهم حرف دهنت رو ک*ث*ا*ف*ت!
-خب چیه مگه؟؟؟فقط تو میتونی دخترارو ب*غ*ل کنی؟؟؟پسرای دیگه هم…
عربده کشیدم-ببند…فقط ببند!
چند ثانیه سکوت….دوباره طول و عرض هال رو طی کردم…کف دستمال رو بیشتر روی دستم فشردم…
ده و پنجاه دقیقه…
داشتم دیوونه میشدم…وسوسه ی کشیدن سیگار تو وجودم،غوغا میکرد….
با هزار زحمت آب دهنم رو قورت دادم…دلم میخواست دیدهامو میبستم وقتی باز میکردم اینجا بود…اینبار دیگه کوتاه نمیومدم… نمیشد کوتاه اومد…
روی مبل قرار گرفتم….سرم رو توی کف دست سالمم گرفتم و خیره شدم به کف دست آش و لاشم… دلم میواست بازم گریه کنم… دستم از همه جا کوتاه بود…هیچ غلطی نمیتونستم بکنم….عاشق شدم خودم حلق آویز کنم تا این دل لعنتی از این ناموزون تپیدن راحت شه…
دیدهامو روی هم فشار دادم…
صدای غیژ اومد….با تمام قدرت به عقب برگشتم….حس کردم گردنم رگ به رگ شد…اهمیت ندادم…در اون لحظه یه چیز مهم بود… بهانه که نیم خیز بود و داشت چکمه هاش رو از پاش در میاورد…
سنگینی نگاهم رو حس کرد…چون سرش رو بالا گحرکت کرد و نگام کرد…دلم تنگ شده بود برای این صورت گرد و سفید…. برای این گونه های برجسته…دلم تنگ شده بود برای سردی نگاهش…دلم برای این کوچولوی سر به هوا تنگ شده بود….اگه عصبانیت میذاشت از جا میپریدم و تو ب*غ*لم میفشردمش…عطری رو که تمام شامگاه از بالشش استشمام کرده بودم رو از وجودش می بلعیدم… اما نمیشد…یعنی برآشفتهت نمیذاشت…
لبم رو گزیدم تا هیچی نگم….نفسم رو با تمام قدرتم از بینیم بیرون دادم…تلاشم برای نگه داشتن لبم بین دندونام بی ثمر بود،چون ناخواسته از بین دندونام بیرون پرید و با یه آوای بلند از هم باز شد-کدوم قبرستونی بودی…
مات نگام کرد…سرد سرد…
بوتاشو جلوی در ول کرد و اومد تو…کوله پشتیشو دنبالش کشید و به طرف پله ها حرکت کرد…
کف دسته ی مبل رو چنگ زدم تا از سر جام نپرم…
داشت میراهی شد سمت اتاقش…غریدم-بگیر بشین!
برگشت سمتم…با بی حس ترین حالت اظهار کرد-خسته ام!
منفجر شدم…تمام حرصایی که خورده بودم تو قالب عربده از گلوم فوران کردن-خسته ای؟؟؟غلط کردی خسته ای!وقتی داشتی تو خیابون ول میگشتی خسته نبودی،الآن خسته ای؟
روی پله نشست…با همون نگاه خالی و پوج نگام کرد و با خونسردی بیان کرد-نمیخواستم،مزاحمت باشم…روزگار تعطیل رو مسلما دوس داری با دوستات باشی…همینطور که من دوست دارم…
از جام قد بلند شدم…با بدنی پر از درد و غصه به طرفش حرکت کردم…-یه خبر نمیتونی بدی؟؟؟کجا بودی؟؟؟با کی بودی…
عصبی نگام کرد…میدونستم الآنه که بگه تو آقا بالا سر من نیستی!برای همین به‌سرعت کف دستم رو بالا آوردم و بیان کردم-میدونم …میدونم… آقا بالا سرت نیستم…اما…این خونه قانون….
حرفم تموم نشده بود که از جا پرید…دوید طرفم و با دیدهایی که بیش از حد باز بودن خیره شد به دستم…همون کف دستی که بالا آورده بودم تا به سکوت دعوتش کنم…همون کف دستی که زخمی بود و با کلی دستمال حوله ای پوشونده شده بود…همون دستی که چوب حرصایی رو خورده بود که به خاطر بهانه بلعیده بودم…
-اتابک کف دستت…
کف دستش رو دراز کرد سمت دستم…
عقب کشیدمش…دیگه درد نمیکرد….یعنی اگر دردیم بود من حالیم نبود…
-با کی بودی؟
بی توجه به سوالم،نزدیک تر اومد…سینه به سینه ام ایستاد…دستش رو روی بازوم گذاشت و نالید-کف دستت خونیه…
کف دستای سردش رو رسوند به پوستم…
نگاهامو بستم…
صوتی پر بغضش رو گوش دادم…-کف دستت خونیه…کف دستت خونیه!
کف دستاشو از پوست دستم جدا کرد…
دستش رو رسوند دو طرف سرش…
صوتی جیغش رو گوش دادم…عقب عقب میحرکت کرد…روی پله نشست….جیغ میکشید و اشک میریخت…
با گنگی نگاش کردم…
-خون…دستت…نه…مولین…
دویدم طرفش…
-بهانه…
نگاهاشو روی هم فشار داد….محکم محکم…
یه یادگار ی تلخ،از یه خاطره ی عزیز ….جون گحرکت کرد جلوی چشمام…
ناله ی بهانه…
صوتی مولین مولین گفتنش…
تاریکی و خیسی جاده چالوس…دونه های بارون…یه بدن غرق خون…
کنارش نشستم،دستم رو پیچیدم دور شونه اش….-هیس…هیس…بهانه،من پیشتم…من پیشتم قربونت برم….
یه دختربچه…داشت تو ب*غ*لم میلرزید…خیس و خونی…ناله های بابک….لرزش بدن یادگار…
-نه …نه…
-من پیشتم ….من کنارتم…بهانه هیچی نیست…هیچی…
لرزیدنش بیشتر شد…
تقلاهاش و خس خس سینه اش…
دستم از دورش باز کردم…کوله پشتیش رو جلوم گحرکت کردم…با زحمت زیپاشو باز کردم و اسپریش رو بیرون کشیدم…
صورتش خیس اشک بود…میلرزید…
لب گزیدم تا اشک رو صورتم راه نیفته…
-ما…م..ا…ن…
صدای پیس پیچید تو گوشم…بار دیگر بهش فشار آوردم…
هآوای نادر تو گوشم زنگ میزد…
-اگه باز بهش شوک وارد شه…امکان داره….
مشتم رو کوبیدم به پیشونیم…تو ب*غ*لم فشردمش…پیشونیش رو ب*و*سیدم…یه شوک دیگه…اگه باز همون روزا تکرار شه…
-یه چیز کوچیک…کافیه شوک مجدداً…
لبم رو گزیدم و نالیدم-نترس فدات شم…نترس…من کنارتم…
به پیمسیرنم چنگ زد-مامانم….
چی میگفتم…چی داشتم که بگم….
میلرزید…درست مثل اون شب…
احساس بدبختی میکردم…مثل اونشب…
داشت زار میزد…مثل اونشب…
نمیتونستم آرومش کنم….بازم مثل اونشامگاه…
از ته قلب صداش زدم…مثل اونشامگاه…-خدایا!خدایا نذار برگرده به اون روزگارا…نذار!
نادر گازاستریل رو دور کف دستم پیچید و گفت-باید بری بیمارستان،حداقل سه تا بخیه میخواد.
هوفی کردم و اظهار کردم-بعدا میرم…الآن بهانه…
تبسم آرومی زد و گفت-خوابید اتابک…اینقدر حرصشو نخور!
لب گزیدم و اضافه کردم-داشتم سکته میکردم..یهو…
خندید -جفتتون دیوونه اید!
بی توجه به حرفش گفتم-اگه باز برگرده به همون حالت چی؟
سرش رو تکون داد و گفت-بعید میدونم…
نالیدم-بهانه م*س*تعده یه افسردگی دیگه هست!
-ببین…بهانه خیلی عوض شده…اون یه دختره نسبتا قویه!!!اگه میتمایل داشت برگرده به اون حالت،مطمئن باش ،یه ماه پیش این اتفاق می افتاد!نه الآن که نسبتا شرایط آرومه…
آروم؟شرایط آروم بود؟من داشتم این وسط نفله میشدم شرایط آروم بود؟؟؟بهانه ای که گریه نمیکرد مرتب بغض داشت و اونجور اشک میریخت…اینا نشونه ی آرومی بود؟
-باز که حرکت کردی تو هپروت…بپوش بریم اورژانس.
پوفی کردم…میمیل داشتم باهاش محکم برخورد کنم…میتمایل داشتم میخم رو محکم بکوبم!میتمایل داشتم توبیخش کنم…اما چی شد؟؟؟به وضعی رسیدیم که باید آرومش کنم…باید مراقبش باشم.باید راهی شدارامو کنترل کنم…باید بهش آرامش بدم وقتی خودم بیشتر از هرکسی نیاز به آهستهش دارم…
-نمیام…به اون دوستت بگو بیاد اینجا!
نگام کرد…نگاهش کردم.نمیدونه چی دید که هوفی نفسش رو بیرون فرستاد و اظهار کرد-باشه!
موبایلش رو برداشت تا به دوستش زنگ بزنه و من دراز کشیدم روی تخت…حس میکردم مغز سرم تو جمجمه ام بالا پایین میره. درد رو تو تک تک سلولای بدنم حس میکردم…قلبم میتمایل داشت بخوابم و دیگه بیدار نشم…حداقل برای یه هفته…
نادر از اتاق بیرون حرکت کرده بود…یه لحظه از ذهنم گذشت-نکنه رفته باشه تو اتاق بهانه؟؟؟
به‌سرعت سر جام جای گرفتم…با تمام قدرت از توی تخت جهیدم سمت در…در اتاق بهانه بسته بود و نادر توی پله ها داشت با تلفن حرف میزد.
یه لحظه از فکری که کردم شرمنده شدم…حتی روم نشد نگاه پر تعجبش رو جواب بدم…با این وجود…برنگشتم تو اتاق.کنار در اتاق قرار گرفتم…
نادر اومد کنار و کف دستش رو گذاشت رو شونه ام…تلفنش رو با یه میبینمت تموم کرد و اظهار کرد-خوبی اتابک؟چرا شبیه جنیا میپری بیرون؟
پوفی کردم و سرم رو به نشونه ی هیچی نیست تکون دادم…بدون اینکه یه نگاه هم بهش بندازم سرم رو چسبوندم به زانو هام…نادر هم رو به روم قرار گرفت…
-نمیخوای چیزی بگی؟
آهی کشیدم و اضافه کردم-حرفی نیست.
-از شبنم چه خبر؟
سرم رو بالا دادم و با اینکه هنوز خجالت میکشیدم نگاش کنم بیان کردم-راهی شد بیرون…یعنی اظهار کردم که بره بیرون
تبسم پررنگی زد…یه جورایی ،انگار میگفت میدونستم!میدونستم موندگار نیست.
همون لحظه صوتی زنگ کشیده شد.
نادر بلافاصله اضافه کرد-این مردک که به این زودیا نباید بیاد!
بعد قد بلند شد و به طرف اف اف راهی شد…
از پایین پله ها غرید-چه حلال زاده!تا اسمش رو بردیم اومد…
با زحمت از جام بند شدم و گفتم-شامگاهنمه؟
-اوهوم!
غریدم-باز نکنیا.بذار همون ور بمونه!
نوچی کرد و گفت-نمیشه که!ساعت دوازده و نیمه شامگاهه!من برم ببینم چی میگه…قانعش میکنم.
اخمی کردم و گفتم-راش دادی تو ندادی!
کاپشنش رو از روی مبل چنگ زد و به طرف در حرکت کرد…
منم کنار در اتاق بهانه نشستم…نراهی شدم تو اتاق،زیرا…خودم خودم رو میشناختم!میدونستم تاب حضورش رو اونهمه نزدیک،تو اون فضای دلنشین رو ،که پر بود از عطر تنش و گرمای حضورش ،ندارم…
سرم رو روی زانوهام گذاشتم…چشمامو بستم و به‌شدت زود خواب راهی شدم
کف دستی روی بازوم حس کردم،با زحمت نگاهای بهم چسبیده ام رو از هم جدا کردم…دیدم تار بود…همه چیز رو از پشت یه لایه مه میمشاهده کردم.
-اتا پاشو…اومد.
زبونم رو به لبای خشکیده ام کشیدم…با سستی از جام قد بلند شدم…سرم گیج میحرکت کرد…با برداشتن اولین قدم اینو فهمیدم…نادر خودش رو بهم رسوند و زیر بازوم رو گحرکت کرد.
-خون از بدنت حرکت کرده پسر!ببین چقدر لجبازی.
هوفی کردم و بی توجه به صوتی ویز ویز توی گوشام اضافه کردم-با شامگاهنم حرف زدی؟
رسیده بودیم به اتاق.نادر کمکم کرد روی تخت بشینم و بعد بیان کرد-بعدا با هم حرف میزنیم…
تند از اتاق بیرون راهی شد و چند دقیقه بعد با دوستش برگشت…اینقدر حالم بد بود و سرگیجه داشتم که ندرک کردم درست با طرف احوال پرسی کردم یا نه…فقط یه چیزی رو واضح حس میکردم اونم آوای زنگ ممتدی که تو گوشام میپیچید و آزارم میداد.
سریع وسایلش رو پهن کرد و مشغول شد و من چشمامو بستم…یه سوزش خفیف حس میکردم،در کنار همه ی فکر و خیالایی که تو ذهنم در جریان بود و درد سرم رو تشدید میکردن…
-بد بریده….چیکار میکردی؟؟/
صدای شنگول نادر رو شنیدم-داشته با خودش کشتی میگراهی شده!
پوفی کردم و گفتم-با لیوان!
-هان با لیوان کشتی میگرفته!
پوزخندی زد و گفت-عمقی بریده.چهارتایی بخیه میخوره،
بی تفاوت شونه هامو بالا دادم و اندیشیدم-این چندمین زخمی بود که به خاطر بهانه میقرار گرفت رو بدنم؟؟؟
یه بار وقتی سه سالش بود،زد یه گلدون رو شکست…..از صدای شکستنش ، به گریه افتاد.یادمه میخواست پا بذاره روی خرده شیشه ها و خودش رو نجات بده….دویده بودم سمتش تا جلوش رو بگیرم و بعد…یه تیکه شیشه کف پام رو خراشونده بود…
یه بار دیگه،تو کوه ….پاش لیز خورده بود،اما قبل از افتادن گحرکت کرده بودمش و خودم تعاقلبم رو از کف دست داده بودم…هنوز تو کمرم رد سه تا بخیه بود!
تلخ خندیدم…
-اگه درد داره یه چیزی بگو!
یه نگاه به نادر که این جمله رو اضافه کرده بود انداختم….درد داشتم؟؟؟من که منگ بودم…منگ خاطراتم با بهانه،که تو تل*خ*ترین شرایطم شیرین بودن…مخصوصا وقتی فکر میکردم،بسیار جاها این بلاها سرم اومده تا اون طوریش نشه…یه حس خوب وارد رگهام میشد. یه حس که بهم میگفت مردم!تکیه گاهم، براش میتونم ستون باشم…من حاضر بودم به خاطرش جونمم بدم،سه تا بخیه و چهارتا بچه و دوتا خرشیدگی که سهل بود!
-تموم شد!
یه نگاه انداختم به کف دستم..چهارتا گره کوچیک مشکی کف کف دستم قرار گرفته بود…
با دقت روی زخم رو بست و از جاش بلند شد-مراقبت ازش رو که بلدی دیگه!آب بهش نرسه،گرد و خاک و کثیفی هم همینطور!از دو روزگار دیگه ،روزگاری یه بار با سرم بشورش…7روزگار دیگه هم برو اورژانس برای کشیدنشون!
سر تکون دادم و تشکر کردم…
نادر کف دست گذاشت روی شونه اش و با هم از اتاق بیرون رفتن….دکمه های پیجادهنم رو باز کردم.
حتی حال کشیده شدن و خاموش کردن چراغ رو نداشتم.
روی تخت ولو شدم و قبل از اینکه سرم به بالشتم برسه در اتاق باز شد.
با متوجه شدن بهانه تو چهارچوب نیم خیز شدم…موهاش پریشون دورش بودن …هنوز جین مشکیش تنش بود با یه تاپ یقه اسکی طوسی….
با نگاهای به اشک نشسته به طرفم دوید…
-قد بلند نشو…
قبل از اینکه کامل بشینم،کف دستای کوچولوش رو فشار داد رو شونه ام و غر زد-بخواب…
-بهانه…
صورتش از اشک خیس شد….
صاف قرار گرفتم،خودش رو پرت کرد تو ب*غ*لم…سرش رو گذاشت رو سینه ی برهنه ام و نالید-اتابک….
چند ثانیه طول کشید تا از بهت بیرون اومدم…کف دستامو دورش پیچیدم و گفتم-جونم…گریه میکنی بهانه؟
اشکای سردش،میریخت روی سینه ام…
-تقصیر منه…چرا کف دستت اینطوری شد…همه اش تقصیر منه…همش من مقصرم…من!
روی موهاشو ب*و*سیدم و گفتم-نیستی عزیزم…کی اضافه کرده تو مقصری.من بی احتیاطی کردم…
هق هق کرد.
بیشتر تو ب*غ*لم فشارش دادم…
-تو اگه طوریت شه من میمیرم…به خدا میمیرم.
قلبم لرزید از این جمله اش…
بی طاقت شدم.محکم تر تو ب*غ*لم فشارش دادم و اظهار کردم-من دور تو بگردم…غصه نخور یه زخم ساده اس…
از ب*غ*لم خزید بیرون،پاهاشو از کف اتاق برداشت…چند ثانیه نگام کرد و بعد بار دیگر اومد تو ب*غ*لم!
به دیوار پشت سرم تکیه دادم و کف دستم رو پیچیدم دور شونه اش….
-خوبی؟کف دستت چی شد؟این آقاهه کی بود؟
گونه ام رو چسبوندم به موهای خوش حالتش و اضافه کردم-دوست نادر بود…دستمم یه بی دقتی بود!
گردنم ر ب*و*سید و گفت-خوبی الآن؟
-آره قربونت برم…خوبِ خوبم…از اولم طوریم نبود…
نفسش رو لرزون بیرون داد…
همون موقع در اتاق باز شد…
-اتابک من…
از مشاهده کردن بهانه کنارم،شوکه نگام کرد….
بهانه نگاهاشو بسته بود و داشت تلاش میکرد یه کف دستی،دکمه ام رو ببنده…
نادر با بالا دادن شونه پرسید اینجا چیکار میکنه؟
پوفی کردم….با دوتا کف دستم سعی کردم بازوهای ضعیفش رو بپوشونم…حالا برای موهاش جاده حلی نداشتم اما بازوهاشو که میتونستم یه کاری بکنم…لب گزیدم…
نادر متوجه معذب بودنم شد…
با آوای نسبتا جدی ای بیان کرد-بهانه جان نخوابیدی؟
بدون اینکه نگاش کنه اضافه کرد-میخوام پیش اتابک باشم!
نادر یه قدم جلوتر اومد….خواستم بگم نیا!میترسم بوی موهاش بخوره به دماغت…اما بدبختی این بود که هیچ غلطی نمیتونستم بکنم…
-فردا باید بری مدرسه…دیروقته عزیزم.بیا برو بخواب،اتابکم یه کم استراحت کنه.
بهانه نگاهش رو دوخت تو صورتم و اضافه کرد-میخوای من برم؟
الهی من قربون این حرف زدنت برم….پیشونیشو ب*و*سیدم و بیان کرد-نه عزیزم!
نادر یه چشم غره ی درست حسابی مهمونم کرد…-پس انگار امشب شب نشینی داریم!میخوای زنگ بزنم به نگینم بیاد؟
با اخم گفت-خودم مراقبش هستم!شما برید خونه!مزاحمتون نمیشیم…
نمیدونستم دلم از گحرکت کردگی صوتش ریش شه،یا به خاطر لحن خوشمزه اش،قیلی ویلی بره؟؟؟خودش مراقبمه!انگار زخم شمشیر خوردم…الهی من فداش شم!
-نه مزاحم نیستید!من برم زنگ بزنم نگین!
تند اضافه کردم- نادر!
برگشت طرفم…با نگاهم بهش اطمینان دادم طوری نمیشه،اتفاقی نمی افته!
سری به نشونه ی تاسف تکون داد…
-برو نادر…من و بهانه مراقب هم هستیم!
بلاخره موفق شده بود دکمه رو ببنده…تند اظهار کرد-اوهوم!
نادر زهر خندی زد…
یه نگاه توبیخ گر بهم انداخت و گفت-پس من میرم دیگه!
بعد برگشت سمتم…با لحن محکمی گفت-صبح اول وقت میام بهت سر میزنم!
فقط سر تکون دادم.
از اتاق بیرون راهی شد…
لحظه ی آخر حس کردم دلواپسه!حقش بود نگران باشه!!!به قول خودش من وقتی با فاصله یه اتاق میخوابید مضطربم،چه برسه به حالا!
نگاهامو بستم و با محکم ترین لحنی که تو خودم سراغ داشتم زمزمه کردم-اینقدر برام مقدسه که به خودم اجازه ندم،دست از پا خطا کنم…
چشمامو بستم و تند باز کردم…نگام،فرود اومد رو دستای بهانه…کف دستای باریک‌اندام و کشیده اش…روی ناخناش یکی در میون لاک طوسی و سورمه ای زده بود…دستاش از همواره سفید تر به نظر میرسیدن…
کف دستش رو گراهی شدم و به طرف لبم بردم…یه ب*و*سه زدم روش…
سرش رو به طرف چرخوند و نگام کرد…
به لبخند کم جون زدم و گفتم-برو بخواب فدات شم…فردا مدرسه داری…دیروقته!
با آوای گحرکت کرده گفن-میخوام پیشت بمونم…
خدایا خودت کمکم کن…پیش هم خوابیدن برای اون عادیه….نذار شک کنه…
تبسمم رو حفظ کردم و بیان کردم-باشه ….
-نمیخوای لباساتو عوض کنی؟
یه نگاه به لباساش انداخت..بعد گفت-چرا!
بلند شد و به طرف در اتاق حرکت کرد…جلوی در وایساد.برگشت سمتم و اظهار کرد-تو هم لباس راحتی بپوش!
پلک زدم…
از اتاق حرکت کرد بیرون…
همین که در رو بست دوتا نفس عمیق کشیدم…رو تخت دو نفره…کنار بهانه….من باید برم مرتاض شم خدا؟؟؟
خودم رو رسودم به کمد.
یه شلوار گرمکن مشکی پوشیدم با یه تی شرت سفید.
برگشتم سمت تخت…مسکنی خوردم.
بهانه برگشت…
یه بلوز صورتی تنش بود با شلوار مخمل زرشکی!الهی من دورت بگردم که غیر از یه تونالیت قرمز صورتی لباس دیگه ای نداری!
کنارم نشست…
موهاش دورش ولو بودن.
کف دستم رو گحرکت کرد تو کف دستش و اظهار کرد-بخیه زد؟
روی موهاشو ب*و*سیدم و اضافه کردم-دست منو فراموش کن!
با غضه نگام کرد-سوخت؟
موهاشو فرستادم پشت گوشاشو اضافه کردم-نه!اصلا نمتوجه شدم.
-میدونم سوخته!به روم نمیاری!
-الهی من قربون تو برم…نه نفسم نسوخت…اصلا درد رو حس نکردم!
یهو بغض کرد-چرا مراقب خودت نبودی..چرا به فکر من نیستی…چرا بلا سر خودت میاری…بسیار بدی اتابک!خیلی…
-بهانه…بهانه فدات بشم….طوری نشده که…اتفاقی که نیفتاده…چرا خودت رو اذیت میکنی؟
-کف دستت برید..خودم اون خونارو متوجه شدم…
دیدهاشو محکم بست و سرش رو تکون داد-خون بود…بوی خون میومد…من حالم بده….باز هراسیدم…تو داشتی میلرزیدی…مثل … مثلِ…
باز داشت بهم میریخت…باز داشت عصبی میشد….
کشیدمش سمت خودم..
ب*غ*لش کردم.
-من خوبم بهانه…به خدا خوبم…
میلرزید…
درکش میکردم..داشت یه یاد ی وحشتناک رو مرور میکرد.
-بگو تنهام نمیذاری…قول بده!
از تو ب*غ*لم اومد بیرون و با خشم گفت-مرده قولش…قول بده!!!اگه مردی قول بده!
بلافاصله اضافه کردم-قول میدم…قول میدم…چرا داری الکی خودت رو حرص میدی؟
جیغ زد-نامردین…همه تون نامردین..بابکم قول داد..مولینمم قول داده بود…
مشتاشو کوبید تو سینه ام-تو هم میری…مثل مولینم،مثل بابک…من باید همه اش تنها باشم…
محکم کف دستاشو گحرکت کردم….با محکم ترین لحن اضافه کردم-نمیرم … به چی قسم بخورم که نمیرم و تنهات نمیذارم؟؟؟هان؟؟؟
-بگو جون شبنم تنهام نمیذاری؟
مات نگاش کردم…
محکم گفتم-شامگاهنم خر کی باشه من جونش رو قسم بخورم؟؟؟من تورو ول کنم به خاطر شبنم؟به خاطر امثالهم؟؟؟من…من جون خودت رو…جون تویی که عزیزترینمی قسم میخورم…تنهات نمیذارم بهانه…به جون خودت،به جون خودت….تو نفس منی!بفهم…
با التماس گفتم-بفهم!منو یه کم باور کن!
دماغش رو بالا کشید…اشکاشو از صورتش پاک کرد…
-قول؟
ریز خندیدم…بینیش رو کشیدم و گفتم-قول شرف!
دیگه هیچی نبیان کرد…روی تخت دراز کشید.
پتورو کشیدم روی تنش…نگاهاشو بست…پیشونیش رو ب*و*سیدم و گفتم-بخواب عروسک…
چراغ رو خامو کردم و جای گرفتم کنارش…مطمئن بودم خوابیده…اینو از نفسای آرومش میفهمیدم….زل زدم به صورتش…به چهره ی آرومش تو خواب….چه توفیق زیبای!!!اینکه بتونم بی دغدغه،صورتش رو،وقتی غرق ملایمش بود ،ببینم!!!من عاشق اینجور توفیقا بودم!
سرجام غلت زدم…بهانه طبق عادت همیشگیش،کف دستش رو زیر گوشش گذاشته بود و خوابیده بود…لباش یه کوچولو از هم فاصله داشتم و چندتا تار مو،بین لباش جا خوش کرده بود!
لبخند جای گرفت رو لبم…چقدر این حالت خوابیدنش رو دوست داشتم.
خودم رو به طرفش کشیدم….با احتیاط،موهاش رو از صورتش کنار زدم و خفه بیان کردم-عروسک؟؟؟نمیخوای بیدار شی؟
عکس العملی نشون نداد…آهستهبخشی که نادر به خوردش داده بود،خواب آورم بود…
سرم رو نزدیک گوشش بردم و اظهار کردم-بهانه ی من؟؟؟مموش؟؟بیدار نمیشی؟
چینی به بینیش انداختم و تد شتاب‌زده رو صورتش رو خاروند…
ریز خندیدم.لپش رو نوازش کردم-اینقدر خوشمزه نشو بهانه!میخورمتا!پاشو شیطون…پاشو میرسونمت مدرسه…
پوفی کرد و با حرص هولم داد عقب.
-قلقلکت میدما…
با صوتی گرفته بیان کرد-خوابم میاد.
-مدرسه چی؟؟؟
بدون اینکه چشماشو باز کنه کف دستم رو گرفت و اضافه کرد-زنگ بزن بگو من مریضم.
کف دستم رو محکم فشار داد و همراه کف دست خودش گذاشت زیر گوشش…
دلم سریع میزد.حس میکردم دوس دارم داد بکشم…این فسقلی داشت منو نابود میکرد…
انگشتامو زیر گوشش تکون دادم…-نکن اتابک.
-نمیشه نری مدرسه!پاشو بلا!
-خوابم میاد….
نگاهاشو باز کرد و با التماس نگام کرد!
خنده ام گراهی شد…پلک زدم و گفتم-ببین چیکار میکنی!
ابروهاشو داد بالا و گفت-تو هم نرو دانشگاه!کف دستت اوخ شده.
یه نگاه به کف دستم انداختم…نه دردی داشت،نه سوزشی…ولی اینجوری که بهانه ابراز دلواپسی میکرد دلم میخواست حداقل یه ریزه درد بکنه!
یه نگاه به ساعت انداختم…شش و نیم بود.
روی تخت ولو شدم…بهانه سرش رو گذاشت رو بازومو گفت-نریم؟
با زحمت بیان کردم-نریم.
گونه ام رو ب*و*سید و سرش رو چسبوند به سینه ام….
دلم تند تر شروع کرد به تپیدن….با التماس بیان کردم-یواش…مشتم و پیشش باز نکن!تورو خدا!یواشتر…آروم باش…
کم کم آروم شد…اینقدر لبم رو گزیدم تا آروم گراهی شد…بهانه خیلی زود خواب حرکت کرد…با اینکه بسیار قلبم میخواست عمیق نفس بکشم،اما کوتاه و منقطع نفسامو بیرون میدادم…میوحشت کردم از بالا پاییین شدن سینه ام بیدار شه…میترسیدم اذیت شه…دستام همینطور باز مونده بودن….میوحشت کردم بپیچمشون دورش…
من…اتابک کیانی!با سی و دو سال سن،از ب*غ*ل کردن یه جغله ی فسقلی میترسیدم!از اینکه تحملم در برابرش تموم شه میترسیدم!خیلی به‌شدت میهراسیدم!!!
خدایا خودت کمکم کن…
با احتیاط کف دستم رو رسوندم به گوشیم که کنارم روی تخت بود…برش داشتم…یه پیام از نادر…
-این دعا رو روزگاری 100بار بخون شاید فرجی شد
خدایا کمکم کن !
نمیدونم تا کی میتونم تحمل کنم!
نمیدونم تا کی میتونم ایستادگی کنم!
خدایا حیفه!نذار خرابه ه*و*س من بشه!!!بهم کمک کن استقامت کنم!
پوزخندی زدم!!!چه خوب میدونست سخته استقامت کردن…اما…ه*و*س بود ؟اسم حس من هرچی که بود ه*و*س نبود!اگر ه*و*س بود… چرا بهانه رو مثل بقیه دخترا نمیدیدم؟؟چرا اینجور واسه ام عزیز بود که حتی تو چشم دوختن بهش به خودم ریاضت بدم؟؟؟
ادامه ی پیام رو خوندم-تا نیم ساعت دیگه اونجام!وای به حالت اگر کف دست از پا خطا کرده باشی!
آروم لبخند زدم…تمام تلاشم رو به کار گحرکت کردم که شکمم نلرزه!موفق شدم…بهانه آروم داشت نفس میکشید…چشمامو بستم و ریز اظهار کردم-بخواب اتابک…فکر کن نیست…فکر نیست…مثل دیشامگاه!تو میتونی…تو میتونی!
بهانه
صوتی شرشر آب میومد…با زحمت چشمامو باز کردم …پتو رو از سرم کنار زدم و همزمان با خمیازه ای که میکشیدم دور و برم رو نگاه کردم.
از مشاهده کردن خودم رو تخت اتابک یه لحظه ذهنم قفل شد….
دلم تند شتاب‌زده شروع کرد به زدن….هنوز صوتی شر شر آب میومد….چند دقیقه طول کشید تا بفهمم چی به چیه…ساعت نزدیکای ۱۲ بود.
با زحمت آب دهنم رو قورت دادم…من…من دیشب چه غلطی کرده بودم؟؟؟
با زحمت از روی تخت پایین اومدم…حوصله ی جمع کردن پتو رو نداشتم….بدنم بی حس بود…
-چرا اومدم اینجا…چرا …اَه…
دلم شتاب‌زده تر میتپید…کار بدی کرده بودم…خیلی به‌شدت بد…
زبونم رو به لبم کشیدم…یه دور ارتودنسیام رو لمس کردم….اتابک الآن چه فکری درباره ی من میکنه؟؟خدایا…
از اتاق بیرون دویدم….
وارد اتاقم شدم.در اتاق رو قفل کردم و پشت در قرار گرفتم…تک تک اتفاقای دیشب از جلوی نگاهم رژه میحرکت کردن…
سرم رو تو کف دست گحرکت کردم…هراسیده بودم…باز داشتم همون حس رو تجربه میکردم…
-آروم باش بهانه!
لبم رو گزیدم…چطوری آروم باشم…من…من چطور تونستم شامگاه رو تو اتاقش بمونم…من که میاظهار کردم ازش متنفرم…
با خودم گفتم-تو دیشامگاه ترسیده بودی…استرس داشتی!!!گذشت دیگه!!!تموم شد…
با سختی آب بد طعم دهنم رو قورت دادم…
-بچه بازی در آوردم…خجالتم نکشیدم…وای!
سریع دستی تو موهام کشیدم…-هیس!عیب نداره!اون عموته.نامحرم که نبود!
-احساسمو..
خودم جوابمو دادم-قرار شد دیگه حرفی از این احساس نزنی!
پلکامو روی هم گذاشتم…
-حرف نمیزنم،ولی..احساسمو که نمیتونم کنترل کنم…
-بهانه جان!
سه متر پریدم…لبم رو بدتر بین دندونام فشار دادم و کف دستم رو روی دلم که تندتر میزد گذاشتم-بله؟
-خوبی ؟؟بیداری؟
از سر جام بلند شدم…
حونسرد باش بهانه…تو میتونی خونسرد باشی!میتونی بی خیال باشی!!ثابت کن که میتونی!زود باش دختر.
کلید رو توی در چرخوندم..
نگاهم رو انداختم به انگشتای پاشو اظهار کردم-صب بخیر!
کف دستش رو فرستاد زیر چراکهه ام…صورتم رو یکم بالا گرفت و گفت-صبح شمام بخیر مموش!خوب خوابیدی؟؟؟
خوب خوابیده بودم؟؟؟خب آره…با اون مسکنی که نادر به خوردم داده بود مگه میشد بد خوابید…
-آره!
موهاش خیسش رو از صورتش کنار زد…دیدهم افتاد به دست باند پیچیش…
سریع اظهار کردم-راهی شدی حموم؟؟؟
پلک زد-آره خب!
-کف دستت رو…
یه نگاه به کف دستش انداخت و با یه لبخند کمرنگ بیان کرد-پیچیدمش تو یه پلاستیک…من روزگاری دوبار حموم نرم که روانی میشم!
سعی کردم خونسرد باشم…موفقم بودم….اتابکم که به روی خودش نمیاورد،یعنی از متوجه شد اون چیزی نبود که بخواد به روم بیاره،پس با خونسردی جواب دادم-یه کف دستی موهاتو شستی؟
سرش رو تکون داد….
ابروهامو دادم بالا-نمیشه که!
ضربه ای زد نوک بینیم و اظهار کرد-کار نشد نداره بهانه خانوم!
ناخودآگاه ابروهام بهم نزدیک شدن…جدا نشد نداشت؟؟؟؟یعنی میشد من بشم زن اتابک؟؟بعضی چیزا…نشدنی بودن که!!!!!!!!!
عصبی سر خودم داد کشیدم-خفه شو بهانه…اینم فکر بود تو کردی؟؟؟
صدای اتابک رشته ی افکارم رو بهم ریخت-بپوش نهار رو بریم بیرون!
سرم رو به نشونه ی باشه تکون دادم-بذار برم کف دست و صورتم رو بشورم بعد!
تبسمی زد و به طرف اتاقش رفت.
یهو یه فکر از ذهنم گذشت….سریع به زبون آوردمش…-میشه کفشای مخصوصتون بپوشی؟
ابروهاشو داد بالا…با قلبگیری نگام کرد.
پوفی کردم و گفتم-خب چرا همچین نگام میکنی!وقتی جاده چاره داره چرا…
واینستاد بقیه حرفم رو گوش بده.به طرف اتاقش رفت و در رو بهم کوبید…چند ثانیه چشمامو بستم و بعد باز کردم.محکم نفسم رو فوت کردم و به طرف دستشویی رفتم.
یه ریز با خودم غر میزدم-واقعا دیوونه ای بهانه!به چی قلب خوش کردی؟به اخلاق خوبش؟به پای چلاغش،به سابقه ی درخشانش…به چی آخه؟
برای اامان بار به علاقه ی بچه گانه ام خندیدم!یه خنده ی واقعی!یه خنده که خودم میتونستم بفهمم چقدر از ته قلبه!واقعا ابله بودم که بهش قلببسته بودم…
مشت آبی به صورتم پاشیدم.
-آدم که محبت ندیده باشه به این روزگار میفته دیگه…
به‌سرعت ادامه دادم-از بس همیشگی پررنگ بوده،فقط اون و مشاهده کردم!
مشت دیگه ای آب پاشیدم تو صورتم.
-از بس دیوونه ای!نذاشتی و نتمایل داشتی بقیه پررنگ شن!
زل زدم به چشمای پوف کرده ام تو آینه و اظهار کردم-میذارم و میخوام که بقیه پررنگ شن!!!!اتابک باید برگرده سر جای واقعیش!!!زیادی داره جا اشغال میکنه…
سرم رو تکون دادم و در تایید حرفام ادامه دادم-دوست،فامیل،آشنا…حسام و بقیه….چرا نذارم اونام ابراز وجود کنن؟؟؟
محکم ادامه دادم-بچه بازی در نمیارم…ترسم معنی نمیده…اتابک…همونیه که دیروز مطمئن بودم ازش متنفرم…الآن…متنفر نیستم… اما مطمئنم عاشقشم نیستم!
با نامطمئنی به صورتم خیره شدم-فقط خدا کنه تو همین حالت و حس بمونم….باز هوا برم نداره…
کش موم رو سه بار دور موهام تاب دادم و گفتم-میتونی دیگه!!!به قول خودش…کار نشد نداره!
پوزخندی زدم….صورتم رو خشک کردم و از کف دستشویی زدم بیرون…میشد…فقط باید میتمایل داشتم…
پلکامو روی هم فشار دادم.
-تو بسیار قوی هستی!خودت رو باور کن یه کم…فقط یه کم.
لبخندی زدم…خودم رو باور داشتم…بیشتر از یکم….اینقدر که …حتی اگه همه ی شرایطم برای رسیدن به اتابک فراهم بود…اگه به فرض محرمم نبود،بازم نمیمیل داشتمش….اتابک روحش رو به ل*ج*ن کشیده بود….به گ*ن*ا*های کبیره آلوده بود…
با اعتماد به نفس زمزمه کردم-لیاقت یه فرد پاک،یکیه لنگه ی خودش!!
دوتا نفس عمیق کشیدم…
چه حس خوبی داشتم…
دلم آروم میزد….میتونستم آروم نفس بکشم.
تبسم نامحسوسی روی لبم نشست…در کمد رو باز کردم….
-باید بزرگ شم…میشه بزرگ شد.میشه!
اتابک
با اعصاب خوردی روی تخت جای گرفتم…حوله ام رو از تنم در آوردم و بی توجه به سردی نسبی اتاق که تنم رو میلرزوند،روی تخت ولو شدم…کم اعصابم از حرفای نادر ،درباره ی شامگاهنم و بهانه خرد بود،بهانه هم زده بود تو پرم.
صوتی اون موجود وراج رو تو سرم شنیدم-تو هنوز عادت نکردی به این نیش و کنایه هاش!
نفسم رو با تمام قدرت فوت کردماینقدر راحت به روم بیاره رو نمیتونم تحمل کنم!
-خب راس میگه!چرا کفشی نمیپوشی که این مشکل رو برطرف کنی؟
-چراکه…چون …
-خب نمیدونی دیگه!خودتم قلبیل این همه سماجت رو برای نپوشیدن نمیدونی!
زبونم رو گزیدم…حرف حساب جواب نداشت!نباید چیزی میبیان کردم.از روی تخت قد بلند شدم…کمربند حوله رو سفت کردم و به طر کمدم رفتم.
کفاشامو برداشتم،نگاهشون کردم…چرا نمیپوشیدمشون؟چرا واقعا؟
زبونم رو به لبم کشیدم…از جعبه درشون آوردم و جعبه ی خالی رو هول دادم توی کمد…لباسامم برداشتم و همزمان که میپوشیدم،به حرفای نادر فکر میکردم.
-به شبنم گفتم تو میخوای حیاتت رو تغییر بدی،میخوای با گذشته ات خدافظی کنی…گفتم که رو تصمیمت محکم وایسادی.حتی ازش میل داشتم دورت رو خط بکشه …اونم اظهار کرد که نمیتونه و بهت وابسته ست و….
پوفی کردم.زیپ شلوارم رو بالا کشیدم…
بازم صدای نادر-با اینکه رفت،اما بعید میدونم این راهی شدن دائمی باشه!بازم برمیگرده…میتونی محکم باشی؟میتونی اتابک؟
در جوابش فقط پلک زده بودم…هرچقدرم بد بودم،ولی…اگه تصمیمی رو میگرفتم،تا آخرش میراهی شدم.
-درباره ی بهانه هم…
نذاشته بودم ادامه بده!نمیتمایل داشتم که ادامه بده.من بهانه رو عاشق شدم.به‌شدت خیلی زیاد دوسش داشتم.از خدام بود یه موقعیتی مثل دیشب پیش بیاد تا یه قلب سیز نگاش کنم…نمیمیل داشتم نادر بهم خرده بگیره!نمیمیل داشتم فکر و خیالای آزار دهنده رو به سرم وارد کنه!واقعا نمیتمایل داشتم…-درباره ی بهانه هیچی نگو…من…من…لطفا هیچی نگو!خواهش میکنم….
دکمه های دور مچ پیراهنم رو بستم.ساعتم رو دستم کردم…
یه نگاه انداختم به باند سفیدی که دور دستم پیچیده بود!میدونستم بهش احتیاج ندارم.یه لحظه به سرم زد تا بازش کنم ولی…بعد به‌سرعت پشیمون شدم….
جورابامو پام کردم…هنوز تو سرم پر سر و صوت بود-هرطور دوست داری…اما،فراموش نکن…یه روزگار باید به خاطر تک تک برخوردات بهش جواب بدی…اون روز دیر نیست اتابک!
باز تو سرم پر شد از یه صدای خشن…یه صدا که…داشت یه گوشه از بچگیام رو بهم یادآوری میکرد….یه صدا کرد…هموقت که مو به تنم سیخ میرد،یادآور یه بخش مهم از بچگیم بود…از گذشته ی نه چندان دور!!!
-باید ببینمت…باید باهم حرف بزنیم…باید…
لبم رو گزیدم…از حضورش میهراسیدم!همواره ازش میوحشت کردم…هم از خودش…هم از صوتش!!!و از وقتی که همیده بودم خودشه….باز همون ترس،البته با شدت بیشتر،برگشته بود به وجودم…لرز مینداخت به بدنم…اون…اون میتونست…میتونست این ملایمش نسبی رو…
صوتی تقه ای که به در خورد رشته ی افکارم رو پاره کرد.-اتابک؟
نفسم رو پر صدا بیرون دادم.لبم رو تر کردم و زیر لب اظهار کردم-هیچ غلطی نمیتونه بکنه!هیچی…
کتم رو برداشتم و در رو باز کردم…با متوجه شدنش…یه لحظه یادم حرکت کرد باید نفس بکشم!چند ثانیه ای طول کشید،تا یه تبسم پررنگ جای گرفت رو لبم…بهانه،با اون پالتوی شیری کشیده و شال بافتنی قهوه ای و چکمه های همرنگش،یه خانوم تمام عیار شده بود!یه خانوم کوچولوی شیک!
جواب تبسمم رو با یه لبخند سرد داد و اضافه کرد-بریم؟
پلک زدم…چند بار ابروهامو دادم بالا تا حواسم برگرده سر جاش…با وسوسه ی ب*غ*ل کردنش مقابله کردم و گفتم-بریم خانوم خانوما!
دیدهای شیشه ایش رو بهم دوخت…با نگاهش اشاره ای به کفاشام کرد و اضافه کرد-مرسی که پوشیدیشون!
تبسم زدم و گفتم-مرسی از تو که گاهی یادم میاری میشه بسیار چیزا رو فراموش کرد!
با بی حسی هرچه تمام تر نگام کرد…پلک زد و گفت-بریم خان عمو!
تبسمم یه لحظه میل داشت جمع بشه…ولی به‌سرعت کنترلش کردم…دلم تند میزد..اما…اما نباید به روم میاوردم…تند رو برگردوندم و به طرف پله ها راهی شدم…
باید کنار میومدم…باید با تمام ضد حالایی که دونسته و ندونسته بهم میزد کنار میومدم…حتی با احساسی که بهم داشت باید کنار میومدم… فقط و فقط به امید اینکه شاید یه روزگار عوض شه…شاید یه روز بتونه فراموش کنه من عموش بودم….به امید اینکه شاید اون روز بتونه منو بخواد و دوستم داشته باشه…من به امید به یه همچین روزی بود که لخندم رو حفظ کردم…چهره ی بی تفاوت به خودم گرفتم و در ماشین رو راش باز کردم…عقب راهی شدم تا سوار شه!نرم توی ماشین جای گرفت…نرم در رو بهم کوبیدم!
نرم برخورد کردم و نرم…حرص خوردم!!!
تو خاموشی به موسیقی بی کلامی که پخش میشد گوش میدادیم!دوست نداشتم این خاموشی رو بشکنم.حس میکردم بهانه م*س*تعده اینه که همه جوره کرک و پرم رو بریزه!!!حالا چه آگاهانه،چه ناآگاهانه…
گوشی موبایلم لرزید…صوتی قیس کردن ضبط هم قد بلند شد!تند موبایلم رو برداشتم.. بابک با کت شلوار و کراوات بهم لبخند میزد…
یه نگاه به نیم رخ خونسرد بهانه انداختم…
ماشین رو کنار زدم و پیاده شدم…همین که در ماشین رو بستم جواب دادم-الو؟
-سلام.
-سلام داداش!
-خوبی؟؟؟بهانه خوبه؟
از متوجه شدن آوای گرفته اش،که خبر از یه بغض عمیق داشت قلبم گرفت.لبم رو گزیدم و گفتم-خوبیم!هردومون خوبیم.تو چطوری؟
صدای فوت کردن نفسش رو متوجه شدم و بعد-من…من مشتاق دیدارم…امروزگار نرفته بود مدرسه؟؟؟
با تعجب ابروهامو بالا دادم و گفتم-نه!زنگ زدن بهت؟
-نه!رفتم در مدرسه…هر روزگار میرم…از دور نگاش میکنم.
مات موندم…گراهی شدگی آواش هر لحظه داشت بیشتر میشد…
-جمعه رو به دلدادگی شنبه میگذرونم…فکر میکردم ببینمش…چرا نرفته؟
بی رودربایستی اضافه کردم-خوابش میومد!
تعجب تو صداش موج میزد-گفت خوابم میاد و تو کوتاه اومدی؟
پوفی کردم…-ببین بابک…شرایط زیاد خوب نیست…یعنی بهانه….من…چطوری بگم…هروقت میخوام جدیت به خرج بدم،یه اتفاقی میفته که…
با حرص نفسم رو فوت کردم-همه چیز عوض شده..اون آدم سرتق قبل نیست…اونی نیست که بشه باهاش بحث کرد…نه جر و بحث میکنه،نه کل کل….یعنی…یعنی بدش نمیاد که همینجور سرتق به نظر برسه…اما بابک…شرایط روحی و جسمی خوبی نداره!!! بهانه …عوض شده…راحت گریه میکنه…نفس تنگی میگیره… بغض میکنه…من…بفهم منو…مجبورم کوتاه بیام!!!میترسم!میترسم حالش بد شه!
نفسش رو لرزون بیرون فرستاد.
-میخوام بیام متوجه شدنش.
تا تمایل داشتم مخالفت کنم اضافه کرد-قلبم تنگ شده براش…دلم برای بهانه ام تنگ شده…برای عزیزترینم تنگ شده داداشی…مخالفت نکن…خواهش میکنم ازت.
پوفی کردم…ئستم رو کلافه توی موهای سرم کشیدم و گفتم-عصبیش میکنی!
-نمیکنم…من…من فقط میخوام ب*غ*لش کنم.اون دختره منه!میفهمی؟؟؟
میل داشتم بگم نه نمیفهمم..اما…خاموشی کردم..
-اون تنها یادگار یاد ی منه…تنها یادگار عشقمه!
-برای همین اینقدر هواشو داری؟
عصبی خندید…-تو چی میفهمی آخه؟؟؟چی میفهمی از دردی که اینهمه مدت کشیدم؟بهانه پیش تو باشه یه غصه داره اونم پس زده شدنه!! اما پیش من باشه غصه هاش تمومی ندارن!فرح..شایان..کل کل…بحث…دعوا…میفهمی اینارو؟
داد زدم-نه نمیفهمم!نمیفهمم چطور راضی شدی کنار بزنیش…چطور قلبت اومد…
حس کردم بغض تو گلوم گره خورد-اون یه تیکه از وجود یادگار اس!اون ولینتی خاطره س…یاد براش میمرد…
-منم براش میمیرم!
-اما شایان رو ترجیح میدی!
داد کشید-بحث نکن با من!!تو جای من نیستی!نیستی که بفهمی چه جایی گیر افتادم!
با محکم ترین لحن بیان کردم-مرد نبودی!اگه مردونگی داشتی جلوی فرح وایمیستادی!!
فقط توی گوشی پوف کرد…
-شامگاه بیا متوجه شدنش…اما هر برخوردی کرد….تقصیر خودته!خدافظ!
گوشی رو قطع کردم…برگشتم سمت ماشین…بهانه کنکاش گر نگام میکرد..
تبسم زورکی ای زدم و بیان کردم-ببخشید لیدی جذاب!حالا کجا بریم؟
تند رنگ نگاهش عوض شد…از حالت کنکاشگر،برگشت به همون حالت بی حس و یخی!-نمیدونم…هرجا دوست داری!
روشو برگردوند سمت خیابون…
دوتا نفس عمیق کشیدم…حرکت کردم…از همین الآن استرس داشتم…برای شب..برای برخوردی که قرار بود اتفاق بیفته… برای بهانه نگران بودم…از طرفی…نمیدونم چرا!نمیدونم چرا درست وقتی که به شدت بابک رو محکوم میکردم،قلبم براش میسوخت! چرا حس میکردم، خیلی چیزارو نمیدونم!نمیدونم چرا…اما … بدم نمیومد بعد از مدتها با هم رو به رو شن!لازم بود…حداقل برای قلب داداش بزرگم…
مشتاق دیداری…مشتاق دیداری بدترین و تل*خ*ترین حسی بود که یه دل میتونست تو خودش جا بده!
جلوی رستوران نگه داشتم،پیاده شدم و قبل از اینکه فرصت کنم در سمت بهانه رو باز کنم،خودش پیاده شد.تبسم کم جونی به صورتش زدم ،با یه صورت سرد جوابم رو داد…از رو نرفتم،به طرفش رفتم و کف دستم رو به سمتش دراز کردم-افتخار میدید؟
پوزخندی زد و دستش رو دور بازوم پیچید…نجویا شدم چرا کف دستم رو نگراهی شدی.کاملا مشخص بود تو خط ضد حال زدنه.
باهم وارد رستوران شدیم.از اونجایی که تیپ هردومون فرمال بود،یه رستوران فرمال رو هم انتخاب کردم…اینم از جای گرفت و برخاست با یکی مثل شبنم بود…
شامگاهنم…بازم اسمش اومد و من رفتم تو فکر…چه حالی داشت؟مثل من بیخیال بود یا…
-مگه تو بیخیالی؟؟؟
فکری کردم؟بیخیال بودم واقعا؟؟؟هر دو دقیقه ای یکبار فکرش به سرم هجوم میاورد…فراموش کردنش کار آسونی نبود…اصلا آسون نبود.بعد از بیست و هفت ماه باهم بودن…
-چی میل دارید؟
با آوای گارسون تازه به خودم اومدم…بهانه رو به روم نشسته بود…کی جای گرفته بودیم؟؟اصلا کی این میز رو انتخاب کرده بودیم؟؟؟ من…من چطور میتونستم اینقدر بد باشم!اینقدر کثیف و ل*ج*ن…کنار بهانه به یکی دیگه فکر کنم…چطور میتونستم؟؟
با گیجی نگاهی به منو انداختم…
بهانه نگاه جدی ای بهم انداخت و بیان کرد-من انتخاب میکنم!
بعد رو کرد به گارسون و اُردر داد…اینقدر اعصابم بهم ریخته بود که گوش ندادم ببینم چی سفارش داد…اصلا مگه مهم بود؟؟؟ من… من اینقدر بد بودم،اینقدر تو ل*ج*ن غرق بودم..که درست کنارش،وقتی بازوم رو چنگ زده بود…وقتی انگشتای ظریف و کشیده اش، کتم رو نوازش میداد…به جای اینکه قلبم بتپه،به یکی دیگه اندیشیده بودم!من…چطور روم میشد اسم خودم رو بذارم عاشق!! خاک بر سرم با این عشقم…من روم میشه یه روزگار زل بزنم تو صورتش و بگم دوستت دارم؟؟؟منی که جدا از ک*ث*ا*ف*ت کاریایی که تو خلوتم داشتم،در حضورشم داشتم به کسی جز اون فکر میکردم!!واقعا برای خودم متاسفم…برای بهانه هم متاسفم..اینقدر که…یکی با ۱۴ سال تفاوت سنی،با یه گذشته ی کثیف،با یه ذهن کثیف تر،با یه نگاه بی در و پیکر….بهش قلب بسته بود..واقعا…این دختر دلبسته شدنی…همین دختری که با یه اخم کمرنگ،یه نگاه شیشه ای،یه صورت بی تفاوت،جلوم قرار گرفته بود و داشت با روی میز طرحهای بی مفهوم میکشید…لیاقتش یکی مثل من بود.؟؟؟؟محبت و علاقه به کنار…وجدانم اجازه میداد بهش ابراز علاقه کنم؟؟؟
نگاهش رو بالا آورد…با دیدهای شیشه ایش زل زد تو صورتم…
سعی کردم حواسم رو جمع کنم…ابروهامو چندباری بالا پایین کردم و تبسم نیم بندی زدم.
-چرا تو فکری؟
صوتش گراهی شده نبود…بغض نداشت…خش نداشت…اثری از خس خس سینه هم توش نبود….با اینحال دلم رو لرزوند….غم فرستاد تو رگام،چراکه…چون بدجور سرد بود….پر از بی حسی و یخی…
زبونم رو به لبم کشیدم و بیان کردم-هیچی!
مات نگام کرد و بی مقدمه گفت-گاهی حس میکنم تو اصلا سر کار نمیری…
با تعجب نگاهش کردم.جمله اش رو اینطوری ادامه داد-هیچوقت نشنیدم از شاگردات بگی.از اتفاقای تو دانشگاه،سر کلاسا،از اساتید… تو…تو هیچوقت با من حرف نمیزنی!من…من یه هم صحبت میخوام.
اینقدر بی حس این جمله ها رو بیان کرد که نمتوجه شدم،گلایه بود،یا پیشنهاد،یا هیچی!!اصلا…شاید اینارو اضافه کرد تا خاموشی رو بشکنه
چشماش رنگی از انتظار داشتن…منتظر بود چیزی بگم…
تک سرفه ای کردم و بیان کردم-فکر میکردم برات اهمیت نداره!
به عقب صندلی تکیه داد…دستاشو از روی میز برداشت و روی سینه اش قفل کرد-چرا همچین فکری کردی؟
تبسم زدم و گفتم-چراکه…خب،شاید اشتباه از من بوده اما تو هیچوقت نگفتی چه خبر از دانشگاه که من برات بگم…ولی من همیشگی میگم از مدرسه چه خبر و تو،توی نود درصد موارد میگی هیچی!
پوزخندی زد و بیان کرد-حالا میگم تو دانشگاه چه خبر؟
خنده ام عمیق تر شد-امروزگار که به لطف شما نحرکت کردیم!
مات ریز خندید…-خب از روزگارای دیگه بگو!
پوفی کردم و گفتم-میدونی…خب…من تو کارم زیادی جدی ام!
ابروهاشو بالا داد…ادامه دادم-اینقدر جدی که هیچکدوم از بچه ها جرئت نکنن سر کلاس حرف بیجایی بزنن یا،چه میدونم،این چیزایی که مده،ضایع کردن استاد و تیکه پروندن و خوشمزه بازی!
ریز خندید-اینو متوجه شدم!اونروز که امدم همرات دانشگاه درک کردم ازت حساب میبرن!مخصوصا با اون اخمی که کرده بودی!
خنده اش عمیق تر شد…حس کردم بیشتر از اینکه شامگاهیه خنده ی عمیق باشه،به خنده ی اغراق آمیز شباهت داره!!-اتابک میدونی وقتی اخم میکنی حس میکنم الآناس که بارون بباره؟
جلوی دهنم رو گحرکت کردم تا قهقهه نزنم…با اینکه از نوع خندیدنش خوشم نیومده بود ولی قلبیل نمیشد،به روی یکی از بهترین و خنده دار ترین خاطرات گذشته،تبسم نزنم….
یه شامگاه خنک تابستون،همه روی حیاط نشسته بودیم که روشنک با هندونه ی تپل رسید…بهانه هم جوگیر شده بود،هی هندونه میخورد…
اونشامگاه،منو ده بار بیدار کرد تا ببرمش دستشویی…خودش تنها میوحشت کرد بره!از اون به بعد…روشنک به بهانه میبیان کرد هندونه نخور شب بارون میاد…
-اتابک…کجایی؟
همینطور که میخندیدم گفتم-تو فکر هندونه خوردن تو!
آهی کشید و اضافه کرد-شب یلدا هم هندونه نخوردیم!حیف شد.
نگاهکی بهش زدم و اظهار کردم-میرم هندونه گیر میارم یه دل سیر بخوریم!
ریز خندید…یه کم صمیمی تر،ولی بازم با چاشنی سردی-داشتی از کلاسات میاظهار کردی!
آهانی گفتم و ادامه دادم-همین دیگه!سر کلاسای من فقط درسه و درس!
-تا حالا هیشکدوم از شاگردات بهت ابراز علاقه کردن؟
فکری کردم…یادم نمیومد…اینقدری که من گوشت تلخ بودم،بدبختا از شش فرسخیمم رد نمیشدن چه برسه به…
-خب،نه!تا جایی که یادمه…نه هیشکدوم!
ریز خندیدم و ادامه دادم-اما یه بار یکی از پسرای،برای یکی از اساتید زن نامه ی عشقولانه نوشته بود!اونم چه نامه ای!
از یادآوریش خنده ام طولانی تر شد،بهانه هم با تبسم و نگاهش تشویقم میکرد ادامه بدم-این استاده خیلی جدی بود ،ولی در عین جدی بودن رابطه ی خوبی با دانشجوهاش داشت!باورت میشه یه بار سر کلاس پسره برگشته بود کشیده اظهار کرده بود استاد تو چقدر نازی!؟
بهانه متعجب گفت-راست میگی؟
-اوهوم!!بعد استاده ،حرف پسره رو نشنیده گرفته بود ولی دقیقا روزگار بعدش پشت در اتاقش نامه ی پسره رو مشاهده کرده بود…اینکه من دوست دارم،عاشقتم و میمیرم برات و….یادم نیست دقیقا چی بود اما کلا مضمونش همین چیزا بود…بیچاره استاده اومد پیش من و همه چیز رو بیان کرد و بعد گفت به نظرتون من با این پسره چیکار کنم؟؟؟منم اضافه کردم کم محلی و بی توجهی!اما همون روزگار خانومه که میخواست از دانشگاه بره بیرون مولین پسره جلوش رو میگیره و میگه اجازه بمشاهده کرد با خانواده خدمت برسیم!!!
بهانه بی صوت میلبخند زد…آروم ادامه دادم…
-بدبخت استاده رو کچل کردن….اینقدر که حرکت کردن و اومدن،که کل دانشگاه از علاقه ی پسره باخبر شدن…!آخرشم استاد نامزد کرد،پسره هم فارغ التحصیل شد….بعدشم دختره حرکت کرد تبریز…دیگه ازشون خبری ندارم!
-چه باحال!چرا برام تعریف نمیکردی
شونه هام رو دادم بالا-نمیدونم!
توی دلم ادامه دادم-اینقدر تو بی تفاوت و بی حس و سرد برخورد میکردی که رغبت نمیکردم باهات هم صحبت شم…
از طرفی آوایی تو سرم پیچید-تو همواره کسی رو داشتی که ازت از دانشگاه و اتفاقاش بپرسه…قلبیلی نداشتی بیای برای بهانه تعریف کنی…
حرفای اون موجود ناشناخته ی تو سرم رو بیشتر پسنمشاهده کردم…راست میبیان کرد…من هیچوقت با بهانه صحبت نکرده بودم…اینقدرا که ادعا میکردم نیمشناختمش…اینقد که فکر میکردم بهش نزدیک نبودم…یعنی نخواسته بودم که نزدیک شم…من از نزدیک بودن بهش میوحشت کردم…از اینکه عقلم از کار بیفته و کاری کنم که آخر و عاقبتش جز پشیمونی برای من و نفرت برای اون چیز دیگه ای نداشته باشه.
-باز که راهی شدی تو فکر!
تبسم زدم و اضافه کردم-گاهی وقتا فراموش میکنم چقدر بزرگ شدی!!!
مات ریز خندید…تبسمش رو پسندیدم…بی حس نبود.یه گرمای ضعیف داشت…همین گرمای ضعیفم برای دل من غنیمت بود.
-فکر میکنم همون بهانه ی سه ساله ای هستی که برات پاستل روغنی میخریدم و تو باهاشون دیوارارو رنگی میکردی….همون بهانه ای که رو کولم سوار میشدی و من تمام مسیر مدرسه تا خونه رو میبردمت!همون دختر بچه ی شیطونی که مجبورم میکرد هر جمعه ببرمش پارک…
خندید…
نمیدونم چرا اینارو اظهار کردم…بسیارا وقتا آدما بی مقدمه حرف میزنن…حرفای بی ربط رو به زبون میارن…بون هیچ قصدی…فقط برای اینکه از هرج و مرج توی سرشون بکاهن!!!
-باورم نمیشه اینقدر بزرگ شده باشی!!در آستانه ی ۱۸ سالگی باشی!خانوم شدی!خودت از پس بسیار از مسایل برمیای!مثل یه لیدی شیک برخورد میکنی و…
خیره شدم تو دیدهاش…تو چشمای قشنگش…چشمای درشتی که بدبجور به صورت گردش میومدن.-غرق ل*ذ*ت میشم وقتی میبینم ایقدر بزرگ شدی…اینقدر خانوم…اینقدر متین!
تبسمش عمیق تر شد!
-بیخود نیست میگم کیانیا دیوونه انا!!
متعجب اظهار کردم-چطور؟
عمیقتر لبخند زد-آخه من همه چیز تو خودم میبینم جز متین بودن و خانوم بودن!
با اینکه تا حدی با حرفش موافق بودم اظهار کردم-اما ظاهر و برخوردت،تو بسیار جاها عکس باورت رو توجیه میکنه!
تمایل داشت چیزی بگه که میز غذا رو چیدن…بهانه هم ادامه ی حرفش رو نگراهی شد…شاید دلبسته شد حرفامو قبول کنه…کیه که از تعریف بدش بیاد!
تو خاموشی نهارمون رو خوردیم…آروم،بی سر و صدا،بی دغدغه…فقط تنها چیزی که اذیتم میکرد دستم بود….خوب نمیتونستم کف دستم رو خم کنم تا قاشق و چنگال رو بگیرم…اما به روی خودم نیاوردم.نمیمیل داشتم غذا به دلش زهر شه!یه تلنگر خفیف، کافی بود تا باز بهم بریزه!
بهانه
انگشتای شستم رو سریع سریع روی صفحه ی گوشی حرکت میدادم و جواب حسام رو مینوشتم…از اس ام اس بازی متنفر بودم… مزخراهی شدرین و وقت تلف کن ترین کار بود…
-خوبی؟چرا نحرکت کردی مدرسه؟
سریع نوشتم-خوابم میومد!
-آخه امروز با این عموت کلاس داشتیم نیومد ،بعد که اضافه کردی تو هم نرفتی مدرسه اضافه کردم شاید حالت بد بوده.
-نه من خوبم…چه خبرا؟