رمان سرگیجه های تنهایی من

رمان سرگیجه های تنهایی من پارت ۲

باز صدای اتابک رو نگوش دادم…
-آره دیگه…پای این جوجه که میاد وسط منو فراموش میکنی!
پوزخندی زدم!
بی توجه به بغضی که هر لحظه بزرگتر میشد وارد اتاقم شدم و در رو بستم…
چقدر تنها بودم
چقدر بی پناه!!
بابک که بره،اتابکم ازدواج کنه…من رسما میشم آلاخون والاخون…
اشک حلقه زد تو دیدهام…
چشمامو بیش از حد باز کردم و غر زدم-یه قطره بریزه خودم از کاسه درتون میارم!!!من گریه کنم؟من؟؟؟بهانه کیانی؟؟؟به یادگار شبنم و بابک و فرح و امثالهم؟؟؟
مریضم مگه؟؟؟خر کی باشن؟ کلهم برن به درک !!فقط…اتابک باید کنار من بمونه!!حداقل تاوقتی که من برم سر زندگیم…
با غر غر گفتم-به خدا قسم اگه قبل از اینکه عروس شم بخواد دوماد شه خودم رو میکشم!!مخصوصا اگه عروس این شبنم گره گوریه ندید بدید عقده ایه،لب پروتزی باشه!زنیکه بوزینه ی اسکل!اتابک از سرش زیادیه!بخدا زیادیه!!!
اتابک
همش نگام به در بود که یه وقت بهانه نیاد بیرون…شامگاهنمم که مسلسل وار میریخت بیرون!اصلا حوصله ی حرفاشو نداشتم!داشت یه ریز غر میزد…تموم شدنیم نبودن حرفاش…
بلاخره طاقتم تموم شد!یه ربعی بود که یه بند داشت ور میزد…
کنارش جای گرفتم و گفتم-شامگاهنم جان!یه لحظه امون بده…
نگام کرد…آروم و با ملایمت گفت-بفرمایید!
البته نااظهار کرده نماند عشوه خرکیم چاشنیش بود!!!ولی …نمیدونم چرا عشوه های شامگاهنم نمیتونست داغم کنه!من…منه نفهم!با کوچکترین شیطنتی از سمت بهانه به نقطه ی جوش متمایل میشدم…
به کی باید این حرفارو میزدم؟میگفتم تا بهم بگن تو به دختر برادرتم نظر داری؟؟؟؟
دست شبنم جلو دیدهام تکون خورد…
تازه درک کردم زل زدم به لبای قشنگشو دارم به اون زلزله ای که تو اتاقه و قهر کرده فکر میکنم!
شامگاهنم مات ریز خندید…خدا میدونه چی پیش خودش فکر کرده بود…مثلا من محو لباش شدم…
منم ریز خندیدم…بذار تو خیالات بمونه!!!
چقدر پلید بودم که این فکر رو میکردم!سرم رو تکون دادم و ابروهامو با رسم عادت چندباری بالا پایین کردم تا حواسم بیاد سرجاش و گفتم-بابت دیشامگاه متاسفم!کار پیش اومد!
-نمیتونستی جواب تماسامو بدی؟
با آهستهش گفتم-گوشیم تو ماشین بود…منم تو بیمارستان!
قری به گردنش داد و اظهار کرد-منم نرفتم!بدون تو که مزه نداشت!!
بعد نگاهی به در کرد و اضافه کرد-حالش چطوره الآن؟
بار دیگر نگام حرکت کرد پشت در…میدونستم گریه نمیکنه اما مطمئن بودم به خاطر حضور شامگاهنم عصبیه!
قلب تو قلبم نبود زودتر شبنم بره تا برم پیشش…
-بهتره یکم!
شبنم پلک زد…سرش رو آورد جلو…نفسش رو تو صورتم فوت کرد…
نگاهش عجیب برق میزد….مژه های پرپشتش…لبای خوش حالتش…
نگام بین دیدهاشو لباش در نوسان بود…
فکرم تو اتاق پیش بهانه چرخ میزد…
فکرش رو خوندم.خودمم بی میل نبودم…اما نه با حضور بهانه!
-من خسته ام شبنم!
کف دستش رو کشید روی سینه ام و اضافه کرد-میخوام خستگی از تنت دربره عزیزم!
دستم رو گذاشتم روی کف دستش…لپش رو ب*و*سیدم و اظهار کردم-میدونم قشنگم…اما بذار برای یه وقت دیگه..باشه؟
اخم کرد…سرش رو عقب برد و نگاهی به در اتاق کرد و گفت-تا کی اینجاست؟
میدونستم اگه بفهمه بهانه قراره اینجا بمونه آسمون ریسمون میکنه…
تند بیان کردم-به خاطر بودن اون نیست….امشامگاه جاییم..
پوزخندی زد …به طرف کیفش رفت و گفت-باشه…مزاحم نمیشم…
بعد تلق تلق به طرف در دوید…
دنبالش راهی شدم…
بازوش رو گحرکت کردم و بیان کردم-قهر نکن دیگه!منو تو بچه که نیستیم!!
-آره بچه نیستیم اما یه بچه مانعمونه!
-قضاوت الکی نکن…بهانه چیکار به کار تو داره؟
-همیشگی مزاحمه…چه معنی میده بیاد اینجا اتراق کنه؟خونه خودشون نیست مگه؟؟؟؟
با حرصی که تلاش میکرد پنهون بمون گفتم-خونه غریبه که نیومده….خونه عموشه!!هروقت بخواد میاد!قدمشم رو تخم دیدهای من!!
سرم رو بردم عقب و با دقت صورت برافروخته اش رو نگاه کردم و اظهار کردم-تو که به بهانه حسادت نمیکنی،درسته؟
هیستریک خندید…با خشونت کف دستش رو از کف دست من بیرون کشید و بیان کرد-نه حسادت نمیکنم!اما ازش بدم میاد!!!اینکه هر دفعه به نحوی مانع خوش گذرونیای ماست!
-چرت نگو شبنم!من بیشتر از یه ماه بود که حتی باهاش تلفنی هم حرف نزدم!
-قهر بودید خب!اگه آشتی بومتوجه شد که 24ساعت ور دل همدیگه اید!
-پس حسودی میکنی!
-آره…آره حسادته!!اینکه من برات دومینم!اون همش اوله!
خاموشی کردم…هیچی ناظهار کردم!یعنی…حرف حساب که جواب نداشت…
با حرص پاشو روی زمین کوبید و با چشمای گریون به طرف در خروجی راهی شد!
شرق در رو بهم کوبید…
چشمامو بستم …تا چهار شمردم….صدای شرق بعدیم قد بلند شد!!مطمئن شدم از خونه رفته بیرون…
تبسم زدم …برگشتم…
نگاه تو دیده شدم با مرد رو به روم…ریز خندید…
-دکش کردی دیگه؟
دستی کشیدم تو موهامو گفتم-چقدر این زنا غر غروئن!
قد بلند خندید و گفت-تو زیادی پرتوقعی!!!بهانه…شامگاهنم!چندتا چندتا عزیز من؟دل درد نگیری یه وقتا!
کف دستمو تو هوا تکون دادم و نیشخندی زدم-برو بابا!
بعد به طرف اتاق بهانه دویدم!
در رو که باز کردم غر زد-خوابم میاد!اینجا هم طویله نیست!خونه ست…اون از جی اف گرامی که در رو میکوبه،اینم از جنابالی که…
اومدم حرف بزنم که بلندتر اضافه کرد-خوابم میاد!برو بیرون لطفا!
گوش ندادم…کنار روی تخت جای گرفتم…
انشگتم رو فرو کردم تو پهلوش….یکم عقب حرکت کرد….بار دیگر انگشتم رو فرو کردم تو پهلوش…
باز عقب کشید و با اخطار اضافه کرد-نکن!ئه!
کف دستامو گذاشتم دو طرف پهلوشو شروع کردم به قلقلک دادن…
خوب نقطه ضعفش رو میدونستم!
اول تقلا میکرد که ولش کنم….داشت خودشو کنترل میکرد که نخنده!اینو از قرمز شدن صورتش میفهمیدم…ولی…یهو ترکید!!
صوتی زیبا خنده هاش اتاق رو پر کرد…یه لحظه اون غم از بین رفت…قلب منم غرق سرخوشی شد…غرق خنده های از ته قلب یه وروجک که روزگار و شامگاه واسم نذاشته بود!
خوب که قلقلکش دادم و بهانه به التماس کردن افتاد،ولش کردم و اضافه کردم-خندیدی دیگه!اخم نکن شامگاهیه اورانگوتان میشی!!بدو بیا لباس بپوش که مغازه ها منتظرمونن!
روشو برگردوند و پتوش رو کشید رو تنش و گفت-خوابم میاد…
پتوش رو کشیدم و بیان کردم-باز که شدی مموشی که هی میخوابه!پاشو دیگه!منو دق نده اینقدر!
-دقارو که او بیگ فوت تو دلت میکنه!!
از توصیفی که برای شبنم به کار برده بود غش غش ریز خندیدم!بهانه سیندرلا بود!اینو وقتی که داشتم واسش کفش میخریدم بیان کرده بودم! سایز پاش ۳۵ بود…ولی شامگاهنم ۳۹!بهانه هم اینو کف دست گرفته بود و بهش میاظهار کرد بیگ فوت!!
-خب جفتتون اذیت میکنید دیگه!حالا پاشو لباس بپوش بریم!
با قیافه ی جدی گفت-میخوای باهاش ازدواج کنی؟
مات موندم….اینقدر خونسرد و جدی زل زده بود تو صورتم و این سوال رو میجویا شد؟
آب دهنم رو قورت دادم…
با آهستهش اظهار کرد-اول جادهنمایی بودم…لب دریا…
پوزخند زد…
-آخرین باری که رفتیم شمال!همون سفر نحس…
نالیدم-یادمه!
-یادته چی بهم اضافه کردی؟؟؟
پرسش گر نگاش کردم…حرف زیاد بهش زده بودم…کدومش رو میاظهار کرد؟
-گفتی هر وقت از یکی خوشم اومد،اول از همه بیام و به تو بگم…یادته؟
سرم رو به نشونه ی آره تکون دادم…
بهانه ادامه داد-من سر قولمم….تو…
مکثی کرد-قول خودتو که یادت نراهی شده؟؟؟…اظهار کردی بدون رضایت من دولید نمیشی!
ایندفعه تبسم اومد رو لبم!سر تکون دادم…
دیدهاشو بست و اظهار کرد-خوبه که یادته!!
بعد ابروهاشو داد بالا و اضافه کرد-مرده و؟
منتظر شد ادامه اش رو بگم…قد بلند ریز خندیدم و اظهار کردم-قولش!
زد رو بازومو اضافه کرد-آباریکلا!اگه به قولت عمل نکنی همه جا اعلام میکنم که تو النگوپوشی!!!
محو صورتش شدم…خنده های ظریفش…اخم دلنشینش…نگاه بیخیالش..
موهاشو فرستادم پشت گوشش و قبل از اینکه از خود بی خود شم بلند شدم و اظهار کردم-بریم دیگه!دیروقت شد!
از اتاق دویدم بیرون…
پشت سرم اومد…
بی صدا لباس پوشید و اعلام آمادگی کرد!
داشتم کفشامو میپوشیدم که نگام خورد به کتونیای کوچولوش!یاد تعبیرش از شامگاهنم افتادم!مجدداً خندیدم…عجب بلایی بود این بهانه!
بهانه
ویترینارو نگاه میکردم و گوشام رو در مقابل غر غرای اتابک کر گرفته بودم…
-بهانه لجبازی نکن!سرما میخوری!
با نارضایتی برگشتم سمتش…پلاستیکای خریدم رو به دستش دادم و اظهار کردم-هی غر بزن…هی غر بزن!آقا جون سردم نیس.
با اصرار گفت-سرما میخوری!
ابروهامو دادم بالا و بیان کردم-بیخیال دیگه!
-مریض بشی من چه خاکی به سرم بریزم؟
-مریض نمیشم!هی نفوس بزن…
کف دستمو کشید و اظهار کرد-کیف و کفش،مانتو شال روسری،اینهمه لاک…بسه دیگه…بریم سوار ماشین شیم.سرما میخوری…
چه اصراری بود آخر همه ی جمله هاش برسه به این -سرما میخوری-
کف دستمو از کف دستش بیرون کشیدم…هممدت چندتا از بسته های خرید از کف دستش افتادن…
اتیکت یکی از لباسا هم از مشما زد بیرون…
اتابک هوفی کرد و بعد از یه چشم غره ی محو رو زمین نشست تا پلاستیکارو برداره!
منم بیخیال دوباره زل زدم به ویترین…
از مشاهده کردن یه تی شرت سبز مغز پسته ای که عکس باب اسفنجی داشت به ذوق اومدم…
با کمال خونسردی بیان کردم-اتابک اینم میخوام!
بسته هارو تو کف دستش جا به جا کرد و گفت-خوشگله…برو تو!
شیرجه زدم تو مغازه..
فروشنده یه پسره جوون بود که محو صفحه گوشیش بود و با کلی بیحوصلگی تی شرت رو آورد…
اتابک بسته هارو دور مچش انداخت و با انگشت دستی به تی شرت کشید و بیان کرد-جنسش خوب نیست…
با حرص گفتم-من میخوامش…
-بنجله بهانه!
پامو کوبیدم روی زمین و گفتم-همین!
اخم کرد…چند ثانیه نگام کرد و گفت-تو به این جنس حساسیت داری…باز بدنت…
-میخوامش …من تی شرت باب اسفنجی ندارم!
دندوناشو روی هم فشار داد…میدونستم از لوس بازیام و جیغ جیغام حرصی شده….هرچند…حرص خوردنش بیجا بود…پسره اصلا توجهی به حضور ما نداشت…داشت اس ام اس بازی میکرد!
اتابک هوفی کرد و برگشت سمت پسره و اظهار کرد-لباسی که عکس باب اسفنجی داشته باشه….ترجیحا جنسش لطیف باشه!
پسره زمزمه کرد.-نداریم آقا!
و همزمان تی شرت رو چنگ زد…
اتابک آروم گفت-بریم یه جا دیگه!
رفتم تو مود اخلاق خرکی و دنبالش راه افتادم!!تک تک مغازه های رو سرک میکشید…
اما من بی توجه به خودش و حرفاش دنبالش بودم!
رو به روی یکی از مغازه های بالِنو وایساد…
یه تی شرت سبز مغز پسته ای رو نشونم داد و اظهار کرد-قشنگه ها!
با غر غر بیان کردم-باب اسفنجی نداره!
خندید و آروم گفت-مگه بچه ای…
جواب ندادم…
-بهانه؟
حرصی گفتم-تو به من اهمیت نمیدی!
چند ثانیه با بهت نگام کرد و گفت-اهمیت چیه؟میشه توضیح بدی؟؟؟تو که هرچی بیان کردی و تمایل داشتی من گفتم دیده!
با پررویی جواب دادم-تو نظر منو نمتوجه شده گرفتی!
نگاه عصبیش رو پاشید تو صورتم و بیان کرد-جنس اون لباس خوب نبود…بدنت رو میزد!
با اصرار بیان کردم-میخواستم بزنه!
چند ثانیه یه جوری نگام کرد که نمتوجه شدم چه جوریه!
هی لباشو تکون داد…انگاری میتمایل داشت چیزی بگه!
هنوز با حرص زل زده بودم تو چشماش…
چند ثانیه همونجوری نگام کرد و در نهایت اضافه کرد-کاری نکن بگم لیاقت نداری!تی شرت مارک دار بهتره یا اون بنجلای به درد نخور؟؟؟
ابلهانه گفتم-منت میذاری؟
پوزخندی زد…با کلی حرف تو دیدهاش نگام کرد و بعد سری تکون داد…شاید خودشم به این نتیجه رسید من زیادی کودنم!
یکی نیس بگه طلبکارشی؟هرچی اضافه کردی واست خریده…این یه تیکه رو هم…چراکه جنس نداشت نخرید…اونوقت تو وایسادی غر غر میکنی؟
به خودم که اومدم از بالِنو زده بود بیرون…بی توجه به من راهی شد سمت مغازه ی کناریش…
نرفتم تو…قهر نبودم…داشتم از بی نگاه و رویی خودم حرص میخوردم!
چند دقیقه ای طول کشید تا از مغازه زد بیرون…
رو به روم وایساد و بدون اینکه نگام کنه با سردترین لحن گفت-بریم؟
با غصه سرم رو تکون دادم…
دنبالش مسیر افتادم…
جلو تر از من،میرفت…
باید آشتی میکردم…تقصیر من بود…
گربه صفت شده بودم!
دنبالش مسیر افتادم…
-اتابک؟
وایساد….دستم رو دور بازوش پیچراکهدم…بدون اینکه نگام کنه جاده افتاد…
بسته های تو کف دستش،میخوردن به پای من…میرفتن سمت پای اون…بعد دوباره میخوردن به زانوی من!
یکی میدید فکر میکرد داریم با پلاستیکا بازی میکنیم هی از این ور شوتشون میکنیم اونور..
-اتابک؟
همنطور که جلوشو نگاه میکرد بیان کرد-بله؟
صوتمو عوض کردم و اضافه کردم-قهلی؟
-نه!
-پس چلا اینطاما هستی؟
-چطوریم؟
وایسادم…
وایساد…رو به روش وایسادم…صورتم رو کج و کول کردم،چشمامو با مسخره ترین حالت دوختم نوک دماغم و اظهار کردم-اینطوری؟
چند ثانیه ای طول کشید و بعد با صوتی کنترل شده ای لبخند زد و بیان کرد-این که شامگاهیه اورانگوتانه!
منم ریز خندیدم و بیان کردم-قهل نباج…باجه؟
پلک زد و سرش رو انداخت پایین و بیان کرد-بریم شیطون!
دنبالش راه افتادم…
با خنده بیان کرد-ذرت مکزیکی میخوری؟
-نه!
-ایستک؟
-نه!
-بستنی؟
با حیرت بیان کردم-تو این هوا؟؟؟نه!
-آبنبات؟
-نه!
-آهان!سمب*و*سه میخوای!
اخم کردم و اظهار کردم-نه خیر!قرار بود بریم شام سوپر اسپیشیال!
خنده ی قشنگی کرد و بیان کرد-اونم میریم!اما قبلش…
-نه نه!سیر میشم نمیتونم از خجالت شکمم دربیام!بریم!
باشه ای بیان کرد و به طرف ماشین راهی شد…
خریدارو گذاشت عقب و سوار شد!
آهنگ بی کلامی گذاشت و در خاموشی رانندگی کرد…
منم از خاموشی استفاده کردم و غرق افکارم شدم که از یه شاخه میپریدن شاخه ی دیگه!
اندیشیدم به خریدای امروزگارم،حسابی خودم و مشعوف کردم،جیب اتابک رو مشعوف تر!از اون موقع ها بود که باید میگفتم جیب عالی متعالی!
یه کیف زیبا مشکی،با کلی زیپ و دکمه ی رنگی رنگی که کلی تو چشم بود!سه جفت کفش خریدم…
یکیش پسند خودم بود…یکیش اتابک،یکیم برای اینکه نگن کم خرید کردم!
شَولار جین،یه دی اند جی،یه آس!
چندتاییم مانتو خریدم که به لطف حضور اتابک همشون کشیده و نسبتا گمسرورن!
اینارو بیخیال!!!بخش دلنشین خریدا!لباس زیر!!
هیچ خریدی اندازه ی این به من حال نمیده!کلی وقت میذارم،زیباترینارو انتخاب میکنم،بعد میشینم به تلاش بیهوده ام میخندم…بگو لباسی رو که هیشکی نمیبینه مرض داری اینقدر سرش وقت بذاری؟خووو ولی خودم دل دارم دیگه…واسه قلب خودم از این خوجل موجلا میخرم!
فقط فرح میتونه بره لباس قشنگ بخره؟
منم میتونم!
اگر اون بابک رو داره،من اتابک رو دارم!تا چشش درآد!بابک واسه دادن پول غر میزنه ولی اتابک بی هیچ غر غری واسه من خرید میکنه…
اووووم….چه بد که اون باب اسفنجی رو نخرید…دوسش داشتم…
فرح اسکل….هی بهش میگم وقتی من خونه نیستم نذار شایان بره تو اتاقم!ولی خودش میره در اتاق رو باز میکنه تا شایان بره و تمام استیکرای باب اسفنجی رو دیوار اتاقم رو بکنه!
فرح بدذات!
منم خشمگین شدم و یه نیشگون اساسی از شایان گراهی شدم،فرحم دوتا جوابشو داد…. دستم هنوز کبوده!
من باب اسفنجی دوست دارم…چرا اتابک واسم نخریدش؟؟؟
داشتم با خودم غر میزدم که اتابک بیان کرد-دیگه نمیخوای بری خونه تون؟
غضبناک برگشتم سمتش و اضافه کردم-من خونه ندارم!اونجا خونه ی بابکه!
چند ثانیه خاموشی کرد.
مطمئن بودم از جواب تندم تو بهته!
آروم اظهار کرد-خیل خب!عصبی نشو..خودم میرم وسایلتو میارم!
با پررویی اظهار کردم-فقط لباسامو وسایل خرده ریزم رو بیار…کتابامم که میدونم میاری،کمد و تخت رو نمیخوام…یه نوشو برام بخر!
ریز خندید و بیان کرد-امر دیگه؟
-هیچی!..نه نه.یعنی باید در و دیوار و رنگ کنیم…بعدم بریم من باید استیکر بخرم!استیکر باب اسفنجی…البته شامگاه تابش!فرح واسه اتاق شایان خریده….لاک پشتای نینجاس ولی شامگاه تابه،تو شامگاه خیلی خوشگل میشه…میخوام باب اسفنجیشو بخرم…میخری برام؟
دنده عوض کرد و با تبسم مهربون اضافه کرد-تو جون بخواه!
از اینهمه محبتش دلم گرم شد…چقدر بدبخت بودم…چقدر محتاج!محتاج یکی که دوسم داشته باشه!-نه دیگه…جونتو که نمیخوام… همینا فعلا بسه!
جلوی یه ساندویچ فروشی وایساد و اظهار کرد-بپر پایین قشنگه!
اخم کردم و اظهار کردم-در رو باز کن بچه پررو!
غش غش خندید و بیان کرد-اوه یادم نبود اومدیم شام سوپر اسپیشیال!!!اومدم لیدیِ نایس!
خندیدم و اضافه کردم-منتظرم جنتلمنم!
اتابک
دوتا سوسیس بندری سفارش داد با یه همبرگر…
شک داشتم بتونه بخوره…عادت داشت چندتا ساندویچ سفارش بده بعد یه گاز از این،یه گاز از اون…حتی در برخی موارد یه گازم به ساندویچ من میزد!
من دوغ سفارش دادم،بهانه یه پپسی خانواده!
اینو دیگه مطمئن بودم میخوره…از سر پپسی عمرا اگه میگذشت…
یه دونه خلال دندون برداشته بود داشت میکرد،تو سوراخای نمکدون…
اینقدر خلال دندون رو اون تو پیزیراد که شکست و مجبور شد ،سرش رو باز کنه و تیکه چوب رو بکشه بیرون و غر زد-نمیارن چرا!
ریز خندیدم و بیان کردم-3دقیقه اس سفارش دادیم!صبر کن یکم!
پوفی کرد و اینبار گلاویز رومیزی پلاستیکی چرب و کدر شد…
سعی داشت یه دونه دیگه خلال دندون رو توش فرو کنه که کف دستش رو گرفتم و بیان کردم-پاره میشه!حق الناسه!
دهنشو برام کج کرد…
دستم و گرفت و یه نگاه به کفش انداخت و اضافه کرد-تو مدرسه یه دختره داریم کف بینی میکنه!
خونسرد بیان کردم-به این چیزا اعتقادی ندارم!
ابروهاشو داد بالا و لبش رو فرستاد بالای براکتای دندوناش…چند ثانیه مکث کرد و بعد زبونی به لبش کشید…
به جای جواب بیان کرد-تی شرته رو نخریدی برام،یادت باشه!
ریز خندیدم….خبر نداشت یه تی شرت باب اسفنجی مارکدار توپ واسش خریدم!برای اینکه یکم اذیتش کنم اظهار کردم-مگه هرچی تو گفتی رو باید گوش کنم؟
ناخنای نسبتا کشیدهش رو تو کف دستم فرو کرد و گفت-چی اضافه کردی؟
همینجور که میخندیدم اضافه کردم-من غلط کردم!قیافه تو شامگاهیه اورانگوتان نکن!
این اورانگوتانم قضیه ای داشت واسه خودش!تو شهربازی یه میمون متوجه شدیم که بدجور سگرمه هاش تو هم بود…اون مرده که بهش غذا میداد،صداش میکرد اورانگوتان!از اونموقع هروقت یکی اخم میکرد بهش میبیان کردیم اورانگوتان…
آوای بهانه رشته ی افکارم رو پاره کرد…
-قلبم واسه توله های روشنک تنگ شده!
با لحن توبیخ کننده ای بیان کردم-توله نگو!زشته!
قد بلند ریز خندید و گفت-مگه من منظورم توله هاپو بود؟منظورم توله فیله…خدایی…نه نه…اتابک،مهران شامگاهیه فیل نیس؟با اون دماغش…
ولو شد روی میز و غش غش لبخند زد…منم ریز خندیدم و گفتم-حالا بس کن!نه که تو اصلا دماغ بزرگ نمتوجه شدی!
دستی رو دماغش کشید و اظهار کرد-مدیونی اگه تیکه پرونده باشی!
ضربه ای روی دماغش زدم و بیان کردم-دماغ تو به این کوچولویی!منظور دماغ خودم و بابک بود!
چشماشو ریز کرد و دقیق بینیم رو برانداز کرد و اظهار کرد-کلا تو آفسایده!
سر تکون دادم…-میدونم!
-خوبه که میدونی!
بعد دوباره بیان کرد-نیاورد ساندویچامون رو!اَه…
یواش اضافه کردم-صبر داشته باش دیگه!
همون موقع پسری به طرفمون اومد و ساندویچامون رو جلومون گذاشت!همین که پسره راهی شد،بهانه با ذوق اضافه کرد-آخ جون…
بعد ساندویچای خودش رو کشید جلوشو با ولع یه گاز بهش زد … یه دور تو دهنش لقمه رو چرخوند…چشماشو بست و گفت-به به!
از مشاهده کردن ولعش ،اشتهای منم باز شد و یه گاز به ساندویچم زدم…
تو سکوت یکم ازش رو خوردم،که متوجه شدم بهانه درگیر باز کردن سر نوشابه اس!
ساندویچم رو کنار گذاشتم و بطری رو ازش گرفتم…بازش کردم و یه لبخند بهش زدم…
با دهن پر گفت-خیر ببینی ننه!
منم با تبسم جوابش رو دادم و بار دیگر سرگرم خوردن شدم…هنوز به وسطای ساندویچم نرسیده بودم که ،ساندویچش رو تموم کرد و کاغذش رو مچاله کرد و انداخت روی میز…
دومیش رو برداشت و با یه نظر به من بیان کرد-مدیونی اگه زورکی بچپونی تو شیکمت!اظهار کرده باشم!
خندیدم….یه قلپ از دوغم رو خوردم و بیان کردم-اگه سیر نشدی باز برات میگیرم!
بطری دوغم رو از دستم گرفت و از نی دهنیم خورد!
یه لحظه دلم یه جوری شد…بی غرض این کار رو کرد اما برای من…
نمیدونم قیافه ام چطوری شده بود که گفت-الآن مثلا بدت میاد؟
سعی کردم بخندم…نمیدونم موفق بودم یا نه-نه بابا!
-پس چرا یه وری شدی؟
این بار خندیدم…-من متعاقلبم!بالنسه بالانس!
-خب خدارو شکر…
بعد دوتا نفس عمیق کشید.
ته بطری دوغ اندازه یه قلپ مونده بود…
گرفت سمتم و بیان کرد-یه ذره بیشتر نخوردما!بقیه اش ماله خودت!
یه نگاه به دور و بر انداختم…خدارو شکر کسی حواسش به میز ما نبود!وگرنه فکر میکردن بهانه از کدوم قحطی گاهی فرار کرده!
ساندویچ دوم رو تا نصفه خورد…
یکم صاف جای گرفت…دوتا نفس عمیق کشید…
یه نگاه به من که هنوز ساندویچم رو نخورده بودم کرد و بیان کرد-یکم رو صنقلبی اینوری اونوری شو،جا ناخودآگاه وا میشه!از بس بالانسی غذا از گلوت نمیره پایین!!!
بعد به خودش یه تکونی داد…میدونستم بخندم یا از کف دستش حرص بخورم…آبرو نذاشته بود برامون!
همبرگرش رو هم تا نصفه خورد…منم ساندویچم رو تموم کردم…با کلی التماس،یه ذره از نوشابه اش رو بهم داد…کلیم بابتش سرم منت گذاشت و روانم رو مسرور کرد و بعد از حساب کردن زدیم بیرون..
همین که در ماشین رو بست بیان کرد-من نمیتونم تکون بخورم دیگه!
منظورش رو فهمیدم…
با اینحال بیان کردم-خب منظور؟
صاف جای گرفت و گفت-عموی دلبرم….من دورت بگردم،همین یه بارو…قول میدم دیگه تکرار نشه…باشه؟باشه عمو جونم؟
قد بلند لبخند زدم و بیان کردم-باشه…خر شدم…بگیر بخواب!
-آی من چقدر فدایی تو هستم!اگه بدونی!
تند برگشت و صندلیشو خوابوند و خودش دراز کشید…طبق معمول باید تا تخت خواب خانوم رو میبردم….
یه نگاه به صورتش انداختم…چشماش هنوز تاب میخوردن…هنوز بیدار بود….
زل زدم به رو به روم!
چقدر همه چیز عوض شده بود…
آوای جیغای سرخوشش تو گوشم پیچید…
کشیدهش کرده بودم و میچرخوندمش…
غش غش خنده هاش…نگاه غرق سرخوشیش…قلبم تنگ شده بود برای اون نگاه..برای اون غش غش خندیدنا!!این خنده هاش رو نمیپسندیدم..
دلم رو چند ثانیه گرم میکرد اما…بعدش به غم پشت خنده ها خط میکشید رو شیرینیشون…
رسیدیم خونه…
برگشتم سمتش…خوابه خواب بود…چشماشم پل پل نمیشدن…عرق جای گرفته بود روی پیشونیش…ماشین رو بردم تو …
پیاده شدم…کتم رو درآوردم و در رو باز کردم…روشو پوشوندم و آروم ب*غ*لش کردم…سعی کردم فراموش کنم این همونیه که من براش میمیرم…
اما…بدن گرمش ،داغ میکرد عقلم رو…اینقدر که…اینقدر که برای بیشتر نگه داشتنش تو ب*غ*لم آروم قدم بردارم…اینقدر که با وجدانم دعوا کنم و تو سرش بزنم….
اینقدر که….اینقدر که،در نهایت نتونم بهش غلبه کنم و وسط راه،یهو شروع کنم به دویدن…نه!من طاقت اینهمه نزدیکی رو ندارم…ندارم!
بهانه
صدای سشوآر از اتاق ب*غ*لی میومد!نمیدونم چرا مثل تراکتور صوت میداد!شایدم ایراد از گوشای به شدت تیز من بود…
خمیازه ای کشیدم…
آب دهن رو قورت دادم…نا فورم بد مزه بود….
یهو یادم اومد دیشامگاه مسواک نزدم…غر غری کردم و بلند شدم و از اتاق زدم بیرون…
همین که اومدم بیرون اتابکم از اتاقش بیرون اومد…
کف دستی به چشمای پف کرده م کشیدم و اظهار کردم-سلام!
مهربون لبخند زد اضافه کرد-هم سلام.هم خدافظ!من دارم میرم!
چشام رو باز کردم و گفتم-کجا؟
-دانشگاه دیگه!
سری تکون دادم و بیان کردم-باشه برو…
برگشتم و خواستم برم کف دستشویی که…یهو برگشتم سمتش و گفتم-امتحانه؟
سرش رو تکون داد….
هینی کردم و گفتم-منم میام!
ابروهاشو داد بالا و گفت-کجا؟
-دانشگاه دیگه!
-دس وردار..کجا میخوای بیای!
قیافه ام رو مظلوم کردم و کفتم-میخوام بیام دیگه….تهنا تو خونه بمونم لولو بیاد بخوردم…بیام؟
لبش رو گزید و اظهار کرد-بهانه من باید برم سر جلسه ی امتحان…بیای اونجا بیشتر حوصله ات سر میره…حداقل اینجا تی وی هست،لپتاپ من هست…اینترنت….اصلا برو پلی استیشن رو بردار،خدای جنگ….
کف دستامو تو هوا تکون دادم و گفتم-نه نه!!!من باید بیام!!باید…تو هم منو میبری!صبر کن اومدم!
پوفی کرد و بیان کرد-زود فقط!
دویدم سمت کف دستشویی…اینجا یه مسواک داشتم!با خیال راحت مسواک زدم و صورتمم چندبار شستم و بعد دویدم بیرون…
اتابک روی مبل جای گرفته بود و داشت پاشو تکون میداد…
پریدم تو اتاق…شتاب‌زده شتاب‌زده اتیکت لباسارو کندم و داشتم میپوشیدم که دیدهم خورد به یه تی شرت صورتی…
کف دست بردم سمتش و همین که برش داشتم جیغم بلند شد-اتابک!!!!!!!
به ثانیه نرسید که خودش رو پرت کرد تو اتاق….نگاه نگرانش رو دوخت به نگاه ذوق زده ی من!!!تی شرت رو روی زمین انداختم و پریدم ب*غ*لش…
چند ثانیه طول کشید تا به خودش اومد-واسم باب اسفنجی خریدی!!!آخ جون…آخ جون…مرسی اتابک مرسی!!!
کف دستاشو که مثل دوتا طناب،دورش آویزون بودن رو بالا آورد و دور کمرم حلقه کرد…
یکم کمرم رو نوازش کرد و بعد از خودش فاصله ام داد و گفت-گفتم چی شده!سکته ام دادی که!
-مرسی!!!واااااای باب اسفنجیه!!
تی شرت رو از روی زمین چنگ زدم و برداشتم و با هیجان نگاش کردم…
اتابک خندید و بیان کرد-حاضر شو بریم!!!
باشه ای بیان کردم و بیخیال حضورش،به تی شرتی که تنم بود چنگ زدم و درش آوردم…اتیکت تی شرت باب اسفنجیمو هم جدا کردم و پوشیدمش…برگشتم و بیان کردم-زیباه؟؟؟
اما…
در اتاق باز بود و اتابک نبود!
ابروهامو پریدن بالا!واااا!کجا راهی شد؟
هوفی نفسم رو بیرون فرستادم و لباسامو پوشیدم…یکی از شالای بافتنی و خوشگل و صد البته لطیفی که دیشامگاه خریده بودیمم سرم کردم…
الآن میرم آویزون اتابک میشم و کلی قلب دانشجوهاشو آب میکنم…کتونی خوشگلامو،پام کردم…
از اتاق دویدم بیرون…
روی پله ها جای گرفته بود و داشت موهاشو چنگ میزد…
دلواپس شدم…کنارش جای گرفتم و اضافه کردم-اتابک؟
چشمای قرمزش رو دوخت تو صورتم و اضافه کرد-حاضری؟
-چطوری؟
-خوبم…بریم؟
سرم رو تکون دادم…
قد بلند شد…
یه پله راهی شد پایین…برگشت سمتم و گفت-اسپری برداشتی؟
به جیب مانتوم اشاره کردم و گفتم-همیشه باهامه!
آهی کشید…
معنیش رو نفهمیدم…یعنی نتمایل داشتم که بفهمم…اتابک همش تو مود آزردهی و کلافگی بود و هی آه میکشید…منم حوصله اینکه بخوام بفهمم چشه نداشتم!هرچند…هرازگاهی میاظهار کردم چته…اما…کلا زیاد برام مهم نبود!در واقع!هیچکس اونقدر برام مهم نبود که بخوام سر از احوالش دربیارم!
مثلا همین سارا و فرنوش…
تو مدرسه باهاشون بگو بخند داشتم،اما بیرون از مدرسه کاری به کارشون نداشتم…
از این مقلب آدما نبودم که تا یه ساعت از دوستاش جدا میشه زنگ بزنه بگه دلم براتون تنگ شده!
حسام…
اوایل غر میزد تو زیاد به فکر من نیستی،زنگ نمیزنی…دیر جواب پیام میدی…چه میدونم…هی غر غر میکرد…
ولی من بهش فهموندم که ما فقط رفاقتم!دوستا هم نباید از هم توقع داشته باشن!نباید از من توقع داشته باشه که مرتب بهش زنگ بزنم و یادش کنم!من حوصله ام بذاره،کاری رو میکنم،حوصله نداشته باشم بیخیال عالم و آدم میشم!
درست مثل شرایط الآن…
حوصله ندارم…برای همین،بعد از فرستادن سوالا براش،گوشیمو خاموش کردم…تا وقتی که محبتم کشید روشنش کنم…
به خودم که اومدم وسطای مسیر بودیم…اتابک با صورت منقبض زل زده بود به رو به روش…
بی خیال قیافه ی عب*و*سی که اول صبی به خودش گرفته بود شدم و زل زدم به خیابونای پر حرکت کرد و آمد…
اینقدر درباره ی آدمایی که از کنارشون رد میشدیم،فکر و خیال کردم که دیگه داشت خوابم میگرفت!
صوتی گرفته ی اتابک تو گوشم جای گرفت-چرا مقنعه نپوشیدی؟
پوفی کردم و گفتم-مگه میخوام برم مدرسه؟
-داریم میریم دانشگاه!
-معاون که نداره!
-حراست داره!
-من که دانشجو نیستم!
ضربه ای زد روی فرمون…
-یه جواب تو آستینت داشته باش،خب؟؟؟
پشت نگاهی نازک کردم و اظهار کردم-خب!!
شنیدم که گفت-پررو!
اما به روی خودم نیاوردم…
کلا کی برای حرفایی که پشت سرم میزدن ،تره خرد کرده بودم که دفعه دوم باشه!
-حداقل شالتو بکش جلو!من نمیدونم توی پوست تو سنسورا خوب عمل نمیکنن؟
شالم رو آوردم جلو و گفتم-چطور مگه؟
-آدم یخ میزنه تو این هوا اونوقت تو…
پریدم وسط حرفشو اضافه کردم-بگی سرما میخوری دوتا میزنم تو سرت!این مانتو که خریدی زم*س*تونیه!گرمه!غر نزن هی!
-خب میترسم سرما بخوری!!!
اینو بیان کرد و غش غش ریز خندید…
خودمم خندیدم…از قلبخوری اول صبحش خبری نبود…
یکی زدم تو بازوشو اظهار کردم-باز که گفتی!!!
یه نگاه کوتاه بهم انداخت و خاموشی کرد…
چرا یه لحظه حس کردم نگاهش ناراحته؟؟
از خودم خجالت کشیدم…
بقیه برام مهم نبودن..اتابک که مهم بود!
بقیه بهم توجه نمیکردن!
اتابک که توجه میکرد…
چقدر بی نگاه و رو بودم …
-حقه بهت بگه پیشی!
پوفی کردم..باید سر از احوالش دربیارم…هنوز منو نشناخته!!
اتابک
ماشین رو تو پارکینگ ویژه ی اساتید پارک کردم…بهانه هم با ساکتش و خونسردی پیاده شد!با وقار و آهستهشی که کمتر تو حرکاتش متوجه شده بودم مسیر افتاد…
جلوتر راهی شدم و دنبالم اومد…با دقت داشت دور و برش رو نگاه میکرد و هرازگاهی سوالاتی هم میپرسید…
همین که وارد دانشکده شدیم،همه ی نگاهها برگشت سمتمون…از شانس بد ،همون راهرویی که اتاق من بود،کلی صنقلبی چیده بودن و دانشجوها منتظر شروع امتحان!
جلوتر که رفتم چهره ها آشنا تر شد…دانشجوهای خودم بودن!
-سلام استاد…
-سلام…
-استاد آسونه؟
-ارفاق بکنید استاد!
-استاد خواهش!
رو به همشون تبسم جدی ای زدم…
کلیدم رو در آوردم و در اتاق رو باز کردم…
آوای زمزمه ها رو میشنیدم!-نامزدشه به نظرتون؟؟؟
-چه فسقلیه…
عقب وایسادم تا بهانه وارد شه…
همین که وارد اتاق شد ،در رو بستم…تند گفت-هوووووف!چه اعجوبه هایی بودن!
عد با غر غر برگشت سمت منو گفت-به شال من گیر میدی اونوقت یکی نیس به شاگردات گیر بده!
خندیدم…
داشت میحرکت کرد پشت میزم بشینه!
آروم بیان کردم-اولا شاگردا نه و…دانشجوها!دوما!من چیکار به کار اونا دارم!اونا که قرار نیست با من بیان بیرون…تو …
کف دستش رو آورد بالا و بیان کرد-خبه حالا!رمز میخواد این!
-28430
هووومی کرد و منتظر شد سیستم بیاد بالا!
بعد نگاهی به دور و برش انداخت…
-چه اتاق خشک و خالی ای داری!
روی میز ،رو به روش قرار گرفتم و گفتم-فضای دانشگاه سادگی میطلبه دیگه!
پشت دیدهی نازک کرد و یه تیکه از بیسکوییت روی میز رو برداشت-بساط پذیراییم که نداری!
-بذار به آقای حمیدی بگم چایی بیاره!
همین که از روی میز بلند دم تقه ای به در خورد…آروم اظهار کردم-بله؟
بمانی،یکی از اساتید گروه وارد وارد اتاق شد و گفت-سلام عرض شد !
پسر خوبی بود…حداقل نسبت به بقیه ی استادای پرفیس و افاده ای که پخ بارشون نبود،کلی معلومات داشت!
لبخند زدم و گفتم-به!آقای بمانی!کجایی کم پیدا پسر؟
بمانی ملایم به بهانه که غرق بود تو صفحه ی مانیتور سلام کرد و بهانه با ملایمت جوابش رو داد و اضافه کرد-زیر سایه ی شما!اتابک جان؟
-بله؟
-پنج دقیقه دیگه امتحان شروع میشه…پاسخ نامه هارو بده تا ببرم برای پخش!
لبخند زدم و از کمد دسته ی پاشخ نامه رو بیرون آوردم و به کف دستش دادم و گفتم-تو اینارو پخش کن،منم سوالارو میارم!
باشه ای گفت و به طرف در رفت…ولی یه لحظه برگشت و اضافه کرد-خانوم رو معرفی نمیکنی؟
نمیدونم چرا از تبسم مشتاقش خوشم نیومد!دوست داشتم یه مشت روونه ی زیراه اش بکنم تا اینقدر برای آشنا شدن با حیات من مشتاق نباشه!
سرد گفتم-برادرزاده ام…
بعدم کف دستم رو گذاشتم روی بازوش و گکفتم-با هم بریم!
تبسم به وضوح محو شد…
قلب من خنک شد!!نوش جونت!توقع داشتی اسمش رو بهت بگم؟
تا وارد مسیررو شدم زمزمه های استاد استاد تموم شد…
بمانی و شکور،پاشخ نامه هارو پخش کردن و خانوم فلاح،از کارمندای آموزش شروع به حضور غیاب کرد و منم با خونسردی هرچه تمام تر،با چاشنی جدیت ،بلند بیان کردم-سوال نباشه!به سوالا جواب نمیدم!
یه چند ثانیه ای غر غر شد و بعد خاموشی…
برگه هارو کامل پخش کردم…
بچه هارو سپردم کف دست مراقبا و برگشتم تو اتاق!
همین که وارد اتاق شدم،بهانه غر زد-کو چایی پس؟
یه ضربه زدم رو پیشونیم!به کلی یادم حرکت کرده بود به حمیدی بگم…
تلفن روی میز رو برداشتم و به حمیدی اضافه کردم-کیانی هستم….2تا چای با شکر بیارید اتاق من!
بعد برگشتم سمت بهانه که داشت سوالارو نگاه میکرد…
یه تبسم بدجنسم رو لبش بود!
برگه ی سوال رو از کف دستش کشیدم و بیان کردم-چرا میخندی؟
به‌سرعت خنده اش رو جمع کرد و بیان کرد-هیچی!همینطوری!!
ابروهامو بالا دادم…
مشکوک میزد!
بار دیگر حواسش رو داد به صفحه ی رو به روش…یه سایت مانگا و انیمه بود…
-خسته نشدی اینقدر مانگا خوندی؟
خندید و گفت-ننخوندی بدونی چقدر باحاله که!
-به جاش درس بخون!
چیزی شامگاهیه برو بابا زمزمه کرد و دوباره خیره شد به صفحه…
حمیدی با دوتا چایی خوش رنگ رسید … یه نگاه متعجب به بهانه انداخت و با گفتن با اجازه از اتاق بیرون رفت….
چاییشو کنار دستش گذاشتم و بیان کردم-بهانه جان عزیزم،من برم یه سر به بچه ها بزنم،باشه؟
سری تکون داد…
ریز گفتم-تو که میتمایل داشتی بشینی پای نت تو خونه هم میتونستی بمونی!
نگاهش رو سر داد بالا و گفت-میخواستم به شاگردات…نه نه ببخشید دانشجوات بگم صاحاب داری!
چشمکی زد و کف دستش رو به نشونه ی برو برو تکون داد!
از حرفش…از حرفی که در اوج شیطنت ،بیان شد…قلبم لرزید…غرق ل*ذ*ت شدم!مطمئن بودم بهانه منظور دیگه ای داشته اما ،قلبم اونجور که دلبسته شد معنی برداشت کرد…
یه حس زیبا نشست تو رگام…
لیوان چاییمو برداشتم و از اتاق رفتم بیرون!!
همینطور که به دیوار تکیه زده بودم و دانشجوام رو از نظر میگذروندم،مشغول مزه مزه کردن شیرینی حرفش بودم که با تلخی چای،عجیب بهم ملایمش میدادن!
بهانه
از متوجه شدن قیافه ی متعجب و صد البته راضی حسام نفس راحتی کشیدم…
کنار اتابک توی مسیررو وایساده بودم و داشتم میاضافه کردم که نون خامه ای میخوام و اتابکم با غرغر داشت میبیان کرد بذار امتحان تموم شه که حسام از جاش قد بلند تا برگه اشو بده!
چند ثانیه ای متعجب منو اتابک رو نگاه کرد و درنهایت یه تبسم آروم زد که از نگاه اتابک دور نموند…
به محض حرکت کردن حسام،اتابک دندون قروچه ای کرد و هولم داد تو اتاقش و از لای دندونای قفل شده اش غرید-برو تو حواس نذاشتی واسه پسرا!!!
بلند بلند لبخند زدم و براش زبون درآوردم!
اتابک از اون چشم غره معروفاش حرکت کرد و در اتاق رو بست.
رسما وحشت کردم و ولو شدم روی میز…
حس کردم فشارم افتاده!هم از گشنگی و هم از ترس…
خب نامرد نمیدونست من صب نون خامه ای نخورم دیوونه میشم؟بدجنس…
با خودم غر زدم –بهانه!لوس نشو…خودت ،خودتو بستی به ریشش!
از تصور اتابک با ریش کلی خندیدم!فکر کن…حتی یه درصد!
حوصله ی کامپیوترش رو هم نداشتم…
یکم با برگه هایی که رو میزش بود ور راهی شدم…
دیدهم خورد به جا سنجاقی روی میزش…
سرخوش از پیدا کردن یه آهنربا و کلی سنجاق،همشون رو بیرون ریختم و آهن رباشو جدا کردم….
بهترین سرگرمیم تو بچگیا بازی با آهنربا بود… با اتابک میحرکت کردم تو باغچه و آهنربارو تو خاک میچرخوندم تا برداه ی آهن جمع کنم…
بعد آهنربای غرق براده رو میدادم دست اتابک تا براده هاشو واسم جدا کنه…
بعدشم برمیگشتیم تو خونه و با مولین جون،نشون میدادم چقدر براده جمع کردم…
اتابکم برام کاغذ میاورد و براده هارو میریخت رو کاغذ و بعد آهنربارو زیرش تکون میداد و منم سرخوش غش غش میخندیدم!
یادش بخیر چه ایامی بود…
چه چیزای پیش پا افتاده ای خوشحالم میکرد…
شب که میشد،با کلی جیغ و گریه ،آویزون گردن اتابک میشدم که نذاره منو ببرن خونه!
اونم محکم ب*غ*لم میکرد و رو به بابک میگفت-حالا یه امشامگاه رو بمونه از فردا شب….
اما فرداشامگاه باز همین آش و همین کاسه بود…
روشنک اصرار میکرد برم پیشش بخوابم،ولی من اتاق اتابک رو عاشق شدم…اینکه به هرچی کف دست بزنم هیچی نگه،هرچی بخوام فراهم کنه…تا هروقت شامگاه که من بخوام بیدار بمونه و برام قصه بگه…
مثل جوجه،منو بخوابونه رو پاهاشو اینقدر پاهاشو نانای بکنه تا خواب برم!
یه تبسم کمرنگ جای گرفت رو لبم….یادش بخیر یه مدتی چقدر پاهام کوچولو بودن! قدم تا کمرش بود….وقتی میخوابیدم رو پاش،پاهام میخورد به شکمش…
اذیتش میکردم…میلبخند زد و میگفت دختر خوبی باش!
ولی من بدتر پاهامو تو شکمش فرو میکردم…
اونم با خنده برام قصه میگفت و بی توجه به پاهای من که رو شکمش فشار میاورد نانای میکرد…
یادش بخیر!
کم کم پاهام کشیده شدن…
اینقدر که دیگه نتونم رو پاش بخوابم!
اول دبستان بودم…اتابک هرروزگار میومد دنبالم،مسیر خونه رو اینقدر غر میزدم که خسته ام!تا مجبور شه کولم کنه!
چقدر کیف میداد هر روز رو کولش نشستن و اون سربالایی کوچه رو طی کردن!
-بهانه!
نگاهم رو از سنجاقا و آهنربا برداشتم و دوختم به اتابک!
داشت با یه لبخند خاص آهنربارو نگاه میکرد…
سرش رو آروم بالا و آورد…
برگه هارو روی میز گذاشت و نرم اظهار کرد-هنوز این بازی رو دوست داری؟
لبخند زدم و اضافه کردم-تک تک خاطرات بچگیمو دوست دارم!
لبخندش یه لحظه جمع شد…جاش رو یه جدیت گراهی شد…
چند ثانیه نگام کرد و اضافه کرد-چقدر زود گذشت اون وقتا!
اشک دودید تو چشمام…
با بغض اضافه کردم-تو آخرین خونه تکونی،مولینم براده هامو ریخت بیرون!اضافه کرد باید بزرگ شم!زشته دیگه این بازیا!
اتابک سریع ریز خندید و گفت-چقدرم تو به حرفش گوش کردی!
با اینکه میلبخند زد اما مشخص بود ظاهریه!
از پشت میز بلند شدم و گفتم-گوش دادم!!بزرگ شدم!نمیبینی؟
نگام کرد…
از بالا به پایین…
از پایین به بالا….
تبسم ماتی زد و گفت-هیکلا شاید!!اما…
اینبار غش غش ریز خندید!این خنده اش دیگه واقعی بود!
-دیشب من بودم پا میکوبیدم رو زمین باب اسفنجی میتمایل داشتم؟؟؟
دندونامو روی هم فشار دادم و گفتم-مسخره میکنی؟؟؟هان هان؟/؟؟
یکی زد رو بینیم و اضافه کرد-من غلط بکنم!
بعد شالم رو که انگار اصلا سرم نبود،درست کرد و اظهار کرد-بریم که میدونم داری در فراق نون خامه ای جون میدی!
ریز خندیدم و بیان کردم-نهارم بریم دربند!
قیافه مزخرفی به خودش گرفت و گفت-نه دیگه!!نهار رو تو خونه نوش جون میکنیم زیرا من ساعت ۲ باید برگردم اینجا!
قیافه ام رو آویزون کردم و گفتم-نامرد!
لپم رو کشید و گفت-عوضش شامگاه یه جای بهتر میریم!!
ابروهامو دادم بالا و گفتم-کجا؟
مهربون خندید و همینطور که برگه های امتحانی رو توی کیفش جا میداد اظهار کرد-صبر داشته باش مموش!!
همینطور که گونه م رو ماساژ میدادم بیان کردم-لپم رو نکش دردم میاد!
با محبت فقط نگام کرد…
-خووو نگاه نکن همچین!لپامو آب میکنی بس که میکشیشون!
با ملایمت کف دست کشید رو لپم و اظهار کرد-به دنیا که اومده بودی فقط لپ داشتی!تو صورتت هیچی مشخص نبود جز لپات!
بزرگتر که شدی،همه ضعف میکردن واسه لپات…روشنک گازشون میگرفت و من میزدمش!!!
بلند خندید و اضافه کرد-اما وقتایی که کسی نبود خودم رو دعوا کنه،اینقدر لپات رو میکشیدم و گاز میزدم که بیفتی سر گریه!!
دستش رو روی گونه ام حرکت داد و آروم ادامه ی حرفش رو گحرکت کرد-لپات آب شدن!اگه هنوز همون لپارو داشتی،مطمئن باش نمیکشیدمشون!گاز میزدم تا جیغت دربیاد!
مشتم رو کوبیدم تو سینه اش و اضافه کردم-غلط کردی!پسر بد!
بعد یهو یه فکر پلید تو سرم جون گراهی شد…
سرم رو بردم نزدیک صورتش،
فکر کرد میخوام ببموسمش!
با یه تبسم دانشجوکش زل زد بهم،
یه لبخند از اون رد گم کنیا زدم و محکم لپش رو گاز گحرکت کردم!
تند کشیدم عقب…
بهت زده فقط نگام کرد…
کف دستش رو گذاشت رو صورتش …
دستش رو از روی صورتش کنار زدم و به فرو رفتگی دندونام خیره شدم…به رد قرمز روی صورتش و اضافه کردم-اینم تلافی اون گازایی که گرفتی!هرچند مطمئن باش یه روز سر بچه اتم درشون میارم!
فقط نگام کرد…
باز اون نگاهه که سر درنمیاوردم چیه!!!
از اون نگاها که حس میکردم زیادی کودنم!!!
اینقدر مات نگاهش بودم که ندرک کردم کی کیفش رو برداشت و همینجور که دستش رو صورتش بود گفت-وسط دانشگاه آبرو برام نذاشتی با این قیافه ای که واسم ساختی!!
هیچی نگفتم…
یعنی…
اینقدر فکرم درگیر نگاهش بود که حس کردم حرفی برای زدن ندارم!این نگاه یه معنی ای میداد !!!یه معنی بدجور فکرم رو درگیر کرده بود!
اتابک
هنوز دستم روی صورتم بود…
بهانه ساکت و صامت روی صندلی قرار گرفته بود!
دنده رو عوض کردم و بار دیگر دستم رو گذاشتم رو صورتم…
از حرارت زبونش که فقط چند ثانیه ای به صورتم خورده بود،یه جوری شده بودم! یه حسی که مطمئن بودم چندش نیست.
شاید قلبیل اصلی حرکت بهانه نبود،یادآوری خاطرات بود…
وقتی دیدمش که داره با آهنربا و سنجاق بازی میکنه ناتمایل داشته راهی شده بودم به گذشته…
جمله ی آخرش…
بچه ام رو گاز میگیره!!!
دختر عمو یا پسر عموش رو!
تلخ لبخند زدم…
بهانه سکوت رو شکست-جوک تعریف میکنی؟
منگ گفت-ها؟
با جدیت اضافه کرد-ها نه!بله!میگم جوک تعریف میکنی واسه خودت؟
با همون گیجی گفتم-چطور مگه؟
-آخه دیدم خندیدی!
از گیجی خودم خنده ام گراهی شد!
آروم لبخند زدم و اظهار کردم-نه یاد گذشته ها افتادم!
-اتفاقا منم امروزگار کلی راهی شدم به گذشته!
خاموشی کردم…حرفی نداشتم بزنم…یعنی حرف برای زدن فراوون بود،ولی نه به بهانه!
بگم حاضرم باقی روزای عمرم رو بدم و فقط یه روزگار برگردم به وقتایی که میتونستم راحت ب*غ*لت کنم ،بدون ذره ای عذاب وجدان؟؟؟
بگم حاضرم برگردم به روزایی که تو ب*غ*لم میخوابیدی و من فقط محو انرژی مثبتی بودم که میرختی به رگام؟
بگم بسیار وقته دیگه تحمل برخوردای معماما رو هم ندارم؟
بگم خیلی وقته دیگه از اون احساس پاکم خبری نیست؟
بگم…من چی باید میاظهار کردم؟چی داشتم که بگم!!!بگم عموت…کسی که تو اینقدر باهاش راحتی،در حضورت معذبه؟
-اتابک…اتابک!
برگشتم سمتش..
-کجایی تو؟چرا اینقدر پرتی؟
هیچی نگفتم…
حواسم رو دادم به روبه روم…
نزدیک خونه بودیم…تمایل داشتم بپیچم تو خیابون که داد زد-نون خامه ای رو یادت رفت؟
پوفی کردم…نزدیکترین دور برگردون رو جادهنما زدم و برگشتم…از قنادی ای که پایه ثابت نون خامه ایاش بودم،سفارش بهانه رو خریدم…
سوار ماشین که شدم ازته قلب ذوقی کرد و جعبه رو از دستم گرفت…
یکی به این دستش…یکی به اون کف دستش!-مرسی
تمام حسای بد یهو پرید…
خنده اومد رو لبم…
از ته قلب اظهار کردم-نوش جونت!فقط میترسم چاق شی!
با دهن پر گفت-نترس من به مولینم حرکت کردم!اگه به شماها حرکت کرده بودم که الفاتحه!!!
یه لحظه…
از جمله اش…حس کردم مو به تنم سیخ شد!
خنده ام ناخواسته جمع شد،بدونی که روش کنترلی داشته باشم !و خط افتاد بین ابروهام!
رسیده بودیم خونه…
بهانه هنوز سرگرم نون خامه ایا بود….
کلید رو گرفتم سمتش و گفتم-برو من یه کاری دارم!
کلید رو گحرکت کرد و همینطور که جعبه رو با خودش میبرد،گفت-زود میای؟
سر تکون دادم…
مکث کرد…در جعبه رو برداشت…یه دونه نون خامه ای رو گذاشت بین دندونام…یعنی آورد نزدیک صورتم و من نامیل داشته دندونامو فاصله دادم…
پیاده شد و گفت-نهار نداریما!
سر تکون دادم…
یه گاز بهش زدم…
حرکت کرد تو…
در رو بست…
صورتم رو که یه کم خامه ای بود پاک کردم و ماشین رو سر و ته کردم!
کجا میمیل داشتم برم حالا؟؟؟؟
بهانه
وارد خونه شدم،داشتم کتونیهامو در میاوردم که تلفن زنگ خورد!
جعبه ی شیرینی رو روی زمین گذاشتم و دویدم سمتش…
بدون چشم دوختن به شماره جواب دادم-الو؟
-سلام عزیزم!
از متوجه شدن آوای بابک نامیل داشته اخمام توی هم راهی شدن…با سردترین حالت ممکن بیان کردم-سلام!
-خواب بودی؟
-نه!!
-گوشیت خاموش بود،اینجارو هم که جواب ندادی…
روی مبل نشستم ….پدرم بود که بود!پدری که هنوز سالگرد مولینم نشده بره دولید شه و بعد زن دومش رو به من ترجیح بده،میخوام نباشه اصلا!
نفسم رو محکم بیرون دادم و اظهار کردم-رفته بودم دانشگاه!
-ئه؟خوب بود؟خوش گذشت؟
نباید نشون میدادم غمگینم…نباید میمتوجه شد قلبخورم…لبخند زدم…بلند خندیدم و گفتم-با اتابک تا جهنمم برم خوش میگذره!
یهو ساکت شد و بعد اضافه کرد-خدا رو شکر!
با صدایی که به شدت آروم بود و مجبورم میکرد گوشی رو بیشتر به گوشم بچسبونم ادامه داد-نمیای خونه؟
محکم اضافه کردم-نه!!!
هموقت خط بین ابروهام پررنگتر شد….
-شایان بی‌قرارته!!
اینبار از ته قلب ریز خندیدم!غش غش و کشیده بلند…شایان؟وای خدا!!
-چرا میخندی بهانه؟
یهو منفجر شدم…نتونستم جلوی زبونم رو بگیرم و گفتم-چرا حرف مفت میزنی؟چرا چرت و پرت میگی؟؟؟شایان مشتاق دیدار منه؟من که میدونم حالا که نیستم آخر خوشیتونه!شما سه نفر من نباشم که بهتون خوش میگذره!من اضافیم همیشه!!میفهمی؟اضافیم!!
نالید-بهانه جان!
-اون جان که مختص اسم فرحه!نیست کنارت که بفهمه داری به دخترت…دختر همون زنی که دم از دیوونگی واسه اش میزدی رو با پسوند جان صدا کردی؟
-بهانه بابایی…
داد کشیدم-تو برای من بابا نیستی!حداقل از وقتی که بابای شایان شدی!تو واسه من بابکی!!بابک!همین و بس!
-خیل خب…باشه تو آروم باش…من چیزی ناظهار کردم که!
-نه دیگه؟چی میخوای بگی؟بعد از ۴۸ ساعت که اومدم اینجا،که 8ساعتش رو تو بیمارستان بودم،یادم کردی!چیزی نشده که!!
-ببین…
-نه تو ببین آقای مهندس بابک کیانی!من دور از شما خوشم!لطفا،این خوشی رو ازم نگیر!صدات برام استرس میاره!
با صوتیی که بغض توش موج میزد بیان کرد-من که دور از تو خوش نیستم!
عصبی لبخند زدم و گفتم-نیستی؟؟؟ایشالا وقتی حرکت کردی کانادا خوشی بهت رو میاره!!برو … برو برو که اصلا اعصابتو ندارم آقا مهندس!
-بهانه….
-بهانه مرد!فکر اونم با خاطره دفن کردی!خدافظ!
شرق گوشی رو روی دستگاه کوبیدم…
بغضم داشت خفه ام میکرد…
اما تمام تلاشم رو میکردم تا نشکنه!من برای این چیزای پیش پا افتاده گریه نمیکردم!
تلفن مجدداً زنگ خورد…
با خیال اینکه باز بابکه جواب ندادم…
روی کاناپه دراز کشیدم و سعی کردم آروم باشم…با چندتا نفس عمیق بغضم رو فرو دادم و زل زدم به سقف ….
سرم درد میکرد…چشمام میسوختن…گلوم تیر میکشید و ذهنم….ذهنم از هجوم این همه فکر و خیال داشت منفجر میشد و قلبم….می سوخت…به حال خودم و تنهاییام!
سعی کردم آروم باشم…اما شدنی نبود…
مجدداً داشت بغضم میگحرکت کرد…
جای گرفتم…
شالم رو از سرم در آوردم…
دکمه های مانتوم رو باز کردم و میل داشتم برم سمت کف دستشویی که چشمم خورد به باب اسفنجی روی تیشرتم!
با یادآوری مسروری صبحم،باز خنده اومد رو لبم…
قد بلند غر زدم…کی اضافه کرده من تنهام؟من اتابک رو دارم!!اون دوسم داره!
خندیدم…یه خنده ی پر بغض…من سربار اونم بودم!!
آهی کشیدم و کنار دیوار زانو زدم…پاهامو کشیدم تو شکمم …
اتابکم عوض شده بود…دیگه مثل قبل نبود!محبتاش مثل قبلا ملموس نبودن…
حواس پرت بود…هی آه میکشید…نگاهش کلی حرف داشت …من معنی نگاهش رو نمیفهمیدم!!
سرم رو چسبوندم به زانوهام…
بغضم عمیقتر شد… احساس معلق بودن داشتم…داشتم سرگیجه میگراهی شدم…
از اینهمه تنهایی و بغض!
خسته ام…به‌شدت خسته!
اتابک
موبایلم زنگ خورد…
بی حوصله نگاهی به صفحه اش انداختم…بابک بود…
-اتا کجایی؟
-بیرون!
-بهانه تنهاست؟
یه لحظه نگران شدم-چطور مگه؟
سریع تند اظهار کرد-زنگ زدم بهش…عصبی شد…داشت نفس نفس میزد…اتابک گوشت با منه؟
نفسم رو محکم بیرون دادم…به طرف ماشین دویدم….
آوای مرد قرار گرفت تو گوشم-آقا سفارشتون…
با بیان کردن بر میگردم،بار دیگر به شروع کردم به دویدن…
بابک تند شتاب‌زده داشت میاضافه کرد چی گفته و چی متوجه شده…
هیچی نداشتم بگم…نه میتونستم بگم حق با توئه!نه با بهانه…
هرچند…ته قلبم از حرفایی که زده بود راضی بود….حق داشت خودش رو یه جوری آروم کنه…مگه اون دل کوچیکش چقدر کشش داشت؟
-اتابک گوشت با منه…
با تمام قدرت پامو روی گاز فشار دادم و همینطور که میزدم دنده ۳ غر زدم-دارم میرم خونه!
-برو…عصبی شده..به منم خبر بده…
باشه ای اضافه کردم و قطع کردم…
بلافاصله شماره ی خونه رو گحرکت کردم…جواب نداد..رفت رو پیغامگیر…
گوشیمو پرت کردم عقب و به طرف خونه روندم…
فقط خدا میدونست دلم چطوری میزد!
رسیدم در خونه…کلیدا کف دست بهانه بودن…با ریموت در حیاط رو باز کردم و ماشین رو بردم داخل….فقط امیدوار بودم خوب باشه…
در ساختمان رو باز کردم و بلند داد زدم- بهانه؟
جوابی نیومد…
با حداکثر توانایی که تو خودم سراغ داشتم دویدم سمت هال…نبود…
-بهانه؟
اتاقا و پذیرایی رو هم نگاه انداختم…
-بهانه؟کجایی؟
راهی شدم سمت دستشویی…نزدیک در…
از متوجه شدنش روی زمین…یه چند لحظه نفسم وایساد…
کشیدهش کردم…صورتش مثل کج سفید شده بود…
گحرکت کردمش تو ب*غ*لم و قد بلند گفتم-بهانه؟؟؟
لای پلکاشو باز کرد…
با گیجی نگام کرد…
خوابوندمش روی مبل و دویدم سمت آشپزخونه…
یه لیوان آب قند غلیظ درست کردم،
برگشتم تو هال…
کنارش قرار گرفتم….دستم رو گذاشتم رو صورت سردش و گفتم-چرا خودتو اذیت میکنی ؟هان؟
نگاهاشو بست و روشو برگردوند…
چندتا قاشق آب قند ریختم تو دهنش…
بغض داشت خفه ام میکرد…
-غصه نخور بهانه…اونا برن به درک اصلا!من خودم پیشتم…تا آخرش…میفهمی ؟
نالید و اضافه کرد-به دوستام چی بگم؟بگم بابام منو زده کنار؟
آهی کشیدم…
-بگو خودت نخواستی بری!
پوزخندی زد…تمایل داشت بشینه …کمکش کردم ،خودمم جای گرفتم کنارش و آب قند رو تا ته به خوردش دادم…
-همه میدونن من عاشق اینم که برم کانادا!
با بغض ادامه داد-نامردا کف دست گذاشتن رو همون کشوری که….
پیشونیشو ب*و*سیدم و اظهار کردم-گریه کن…چرا اینقدر خودتو اذیت میکنی؟
-من گریه نمیکنم!احتیاجی به گریه ندارم!آدمای ضعیف اشک میریزن…مگه من ضعیفم؟
به خودم فشردمش و اضافه کردم-تو قوی هستی!میدونم…اما گاهی…
قد بلند اظهار کرد-برای قویا اما و ولی وجود نداره!
هیچی ناظهار کردم…
زل زدم به نیمرخ بی حسش…صورت سرد و جدیش…رنگ پریده بود اما جدی!
دوتا نفس عمیق کشید و برگشت سمت من…
-نهار گراهی شدی؟
از اینکه اینقدر تند به خودش مسلط شده بود تبسم اومد رو لبم…
به خودم فشردمش و روی موهاشو ب*و*سیدم…
-میرم میگیرم…تو هم بیا!
زیر گلومو ب*و*سید و از تو ب*غ*لم اومد بیرون….قد بلند شد و بیان کرد-نه میخوام برم حموم…خیلی کثیفم!
پلکامو به نشونه ی باشه بهم زدم…
میل داشت بره سمت حموم که کف دستش رو گراهی شدم…
-من تنها برم دنبال وسایلت؟
بدون اینکه برگرده،با اطمینان اضافه کرد-آره!
پلکامو روی هم فشار دادم…آواش هنوز از بغض خش دار بود.
-برو جوجویی.تا تو دوش بگیری منم برگشتم!
کف دستش رو از کف دستم کشید بیرون و به طرف حموم حرکت کرد…
چهارتا نفس عمیق کشیدم…چنگ زدم تو موهامو از ریشه کشیدمشون تا یکم مغزم به کار بیفته…
بهانه داشت نابود میشد….کاش نمیمیل داشت اینقدر محکم جلوه کنه!کاش…
همین که پامو از خونه گذاشتم بیرون شماره ی بابک رو گرفتم.
بلافاصله جواب داد…تو صوتش نگرانی موج میزد!
آروم اظهار کردم-خوبه نگرانش نباش!
بابک نفسش رو پر صدا بیرون داد و اظهار کرد-ضجه زد؟
پوزخندی زدم…بهانه بسیار وقت بود اشک نمیریخت…-نه…
با التماس گفت-تورو خدا مجبورش کن گریه کن….بغض براش مثل سمه!
آهی کشیدم…خودش اضافه کرده بود اشک نشونه ی ضعفه!من باید مجبورش میکرد ضعیف شه؟؟؟
محکم به بابک گفتم-تا وفتیپیش منه،اجازه نمیدم هیچی غمگینش کنه!هیچی!
-طعنه زدی داداش کوچولو؟
-نه!حقیقت رو گفتم.
-کجایی؟
-تو ماشین!
-تنهاش گذاشتی؟
-باید غذا بگیرم…بعدم برم دانشگاه.
-مراقبش باش!
-هستم…
-شایان مشتاق دیدارشه!
شایان….یه لحظه در ذهنش گذراندم…شایان!چرا هیچ حسی بهش نداشتم؟شاید چون….شاید چراکه بهانه دوسش نداشت،منم…
محکم گفتم-به شایان بگو باید با دلتنگیش کنار بیاد!
-اون همش 4سالشه!
-بهانه هم فقط 17سالشه!مهمتر از اون…یه دختره!احساساتی و با شرایط بهانه،شکننده!
-تو….تو منو نمیفهمی!
-چرا میفهممت!تو داری دختر یادگار رو کنار میزنی تا پسر فرح ضربه نخوره!
-اتابک نمیخوام چیزی بشنوم!باید برم…
بدون هیچ حرفی گوشی رو قطع کردم…
عادت همه ی آدماست!از چیزایی که وجدانشون میگه و حقیقت داره،بدشون میاد…ازش گریزونن…نمیوان بشنون…بابکم از این قاعده م*س*تثنی نبود!
غذارو گرفتم و برگشتم خونه…
حوله ای پیچیده بود دور موهاشو روی مبل قرار گرفته بود…محو یه نقطه ی معلق تو هوا شده بود…
آروم آواش کردم-بهانه؟
جوابی نداد…غرق بود تو افکارش…
یه راست وارد آشپزخونه شدم و میز رو چیدم.
برگشت و صداش کردم و زیرا بازم عکس العملی نشون نداد رفتم نزدیکش…دستم رو گذاشتم روی شونه اش…
تکون خفیفی خورد و نگاهش رو برگردوند سمتم…
سعی کردم ذهنش رو منحرف کنم،برای همین با خنده اضافه کردم-عافیت باشه!
-مرسی…
-بریم نهار؟
دستاشو روی نگاهاش فشار داد و نالید-خوابم میاد!
-غذا چی؟
از سر جاش کشیده شد…با قدمای کوتاه به طرف اتاق راهی شد و اضافه کرد-بعدا میخورم….
-بهانه…
رسیده بود در اتاق..
به طرفم برگشت و بیان کرد-زود برو وسیله هامو بیار تا شایان داغونشون نکرده!همه ی عروسکامو…دمپاییامم از تو حموم بیار، لباسام لپم…
صوتش ضعیف شد….
لباش هنوز تکون میخوردن ولی دیگه آواش واضح نبود…
کف دستگیره رو پایین کشید و راهی شد تو اتاق..
کف دستی تو موهام کشیدم و نالیدم-خدایا…
حرفم رو ادامه ندادم…خدایا چی؟؟؟خدایا من کلافه ام از دست حرفا و کارای بی ربطش؟خدایا جا زدم به همین زودی؟خدایا چی؟؟؟ اصلا من و خدا صنمیم داشتیم مگه؟من…منی که بسیار وقت بود فراموشش کرده بودم…
کف دستی تو موهام کشیدم و نگامو از در اتاقش گراهی شدم و دوختم به ساعت مچیم…نزدیکای یک بود…
غذا رو گذاشتم تو یخچال و به طرف ماشین رفتم…دیوونه نشم به‌شدته!
بهانه
نزدیکای هشت بود دیدهامو باز کردم…باورم نمیشد اینهمه خوابیده باشم.اصلا کی خواب حرکت کرده بودم؟
کش و قوسی به بدنم دادم … آباژور رو خاموش کردم و مجدداً خزیدم زیر پتو…
همون لحظه تقه ای به در خورد…
با آوای خوابالو اضافه کردم-خوابم میپره!برو!
اتابک در رو باز کرد و با آوایی که خنده توش موج میزد گفت-ساعت ۳ هم خوابیده باشی میشه ۵ ساعت!پاشو پاشو که مردم از گشنگی!
سرم رو از زیر پتو آوردم بیرون و نفسم رو فوت کردم…
اومد تو چراغ رو روشن کرد..
به‌سرعت نگاهامو پوشوندم و غر زدم…
کنارم روی تخت نشست و اظهار کرد-پاشو دیگه!شب خواب نمیری!پاشو ببین همه ی وسایلتو آوردم!
کف دستم رو از روی دیدهام برداشتم….
و تا خمیازه ی گنده کشیدم و یه نگاه انداختم به چمدونایی که رو زمین به صف بودن…
سرم رو چشامگاهوندم به شونه اش و گفتم-چه تند!
لبخند زد و موهامو دور انگشتش پیچوند و اضافه کرد-چه قدر چمدون داشتی!همشونم تونالیت صورتی!!
بی جون ریز خندیدم و گفتم-خب رنگ مورد علاقه مه!
-میدونم!ولی باورم نمیشد تا این حد!7تا چمدون بود،شش تاش صورتی!
غر زدم-نه یکیش بنفشه،
اشاره کردم به اون یکی و اظهار کردم-اینم قرمزه!
موهامو از تو صورتم زد کنار و گفت-بلاخره همشون به صورتی میخورن!فقط اون چمدون مشکیت ،قابل تحمله!
غر زدم…-همشون خوبن!
پیشونیمو ب*و*سید و اضافه کرد-بله همشون خوبن!
-کتابامم آوردی؟
-اونا رو کارتن کردم،قراره بفرستنشون!
-عروسکام؟
-اونا تو پلاستیکن!
-جاشون بد نباشه!
خندید و اظهار کرد-نه جاشون خوبه..
-کی بریم دنبال سرویس خواب؟
نفسش رو بیرون داد و بیان کرد-اول اتاق رو رنگ بزنیم بعد سرویس بخریم،خوبه؟
-رنگش خوبه…دوست دارم!
-نمیخوای رنگ کنیم؟
-نه!
-پس بیا بریم غذا بخوریم بعد بریم خرید!
-استیکرم میخوام!
-باشه!اونم میخریم…
خاموشی شد…
هنوز سرم رو گردنش بود و اون داشت موهامو بازی میداد…باز داشتم خواب میحرکت کردم…
-نخواب مموش…
-اتابک؟
-جانم؟
-میدونی میمیرم برات؟
دماغم رو کشید و لبخند زد…-دیوونه!پاشو حاضر شو بریم!
تند از جاش قد بلند شد…
حرکت کرد سمت در.
باز خمیازه کشیدم…وسط راه برگشت و بیان کرد-لباس گرمات تو اون چمدون صورتی پررنگه اس!
غر زدم-بنفش!
خندید و اظهار کردم-حالا هرچی!
بعد دوباره میل داشت بره سمت در که هو پشیمون شد و برگشت-بدون لباس گرم اومدی بیرون من میدونم و تو!
غر غری کردم…
اتابک چشم غره ای برای محکم کردن کف دستورش ،رفت و از در اتاق زد بیرون…
از سر جام کشیده شدم!
سریع گفتم-گور باباشون…کین که بخوان قلبخورم کنن؟
دستامو محکم رو دیدهام فشار دادم و سه تا حرکت کششی راهی شدم تا خوابالودگی به کل از سرم بپره.
منم یه حیات جدید رو شروع میکنم!موفق میشم…به بهترینا میرسم…از ته قلبم دعا میکنم بدبخت بشن …فرح و شایان مخصوصا!
با بدجنسی،پوزخند زدم و از در اتاق راهی شدم بیرون…باید آب میپاشیدم رو صورتم تا خواب از سرم بپره…
فصل دوم
بهانه
خیلی زود یه ماه گذشت!
یه ماه از طرد شدنم…از اینکه راحت کنارم زدن…و من فقط جای گرفتم و خیره شدم…تنها عکس العملمم این بود-نمیخوام هیشکدومشون رو ببینم!
تو یه خاموشی محض فرو راهی شدم….اینقدر که به شدت بیخیال اطرافیانمم…
دیگه نه با سارا و فرنوش زیاد میگردم،نه اتابک رو اذیت میکنم،نه سر کلاسا آتیش میسوزونم…
دلم میخواد همه ی حواسم رو بدم به درسم…ولی…نمیدونم چرا اینطوریه..تا میام تمرکز کنم،حواسم پرت میشه…
به خودم که میام میبینم نزدیک یه ساعته که جای گرفتم و دارم فکر میکنم و وقتی فکر میکنم به چی؟؟یه تصویر کاملا سیاه میاد جلوی دیدهم!این یعنی هیچی!!!یعنی خلا!
یه وقتی تو مدرسه،معلم ورزشمون بهمون میگفت دیدهاتون رو ببنمشاهده کرد و سی ثانیه به هیچی فکر نکنید!!
هی میخواستم به هیچی فکر نمکنم بعد میمشاهده کردم دارم به همون هیچی فکر میکنم،بعد با خودم میبیان کردم مگه میشه آدم به هیچی فکر نکرد؟؟؟ حالا میفهمم که میشه!!میشه به هیچی فکر نکرد…یه هیچی پررنگ!!سیاه..مثل حیاتم!
حسام کمتر زنگ میزنه…یعنی من زیاد محلش نمیدم که بخواد زنگ بزنه…
آخرین باری که زنگ زد،بیان کرد نمره ی امتحانش شده ۱۰!در صورتی که مطمئن بوده میشه بیست!وقتی رفته بود پیش اتابک و اعتراض زده بود،اتابک بهش گفته بود-فکر کردی نفهمیدم تدل کردی؟برو خدارو شکر کن همون رو ده رو بهت دادم و ننداختمت!
حسامم کلی با من دعوا کرد که تو لو دادی!
هرچی گفتم که نه به خدا!تو کتش نحرکت کرد که نحرکت کرد!منم اظهار کردم به درک…دیگه زنگ نزن!
یه سه چهار روزی زنگ نزد و بعد در حد یه اس ام اس سلام خوبی؟ رابطه اش رو ادامه داد…
تو مدرسه،طبق معمول کتاب جلوم باز بود و مثلا داشتم میخوندم اما هیچی نمیفهمیدم که فرنوش و سارا اومدن کنارم…
هر کدومشون شروع کردن به یه دری بری اظهار کردن که آره…دماغت باد کرده،محل نمیذاری،با از ما بهترون میپری…
جواب تمام چرت و پرت گوییاشون یه نگاه منگ و مات بود!یه نگاه با خالی ترین حسا!!
فرنوش زد روی بازوم و اضافه کرد-نمیگی چته؟چرا اینقدر تو همی؟
یه آه کوچولو کشیدم و اظهار کردم-هیچی!
سارا کف دستم رو گرفت…-ما رفاقتم بهانه!دوستا هم با هم درد و قلب میکنن!
-دردای من تو قلبم بمونن بهترن!
-پس نگو هیچی نشده!
برای اینکه ذهنشون رو منحرف کنم لبخند زدم و اضافه کردم-چه خبرا؟دیوید خوبه؟متوجه شدیش؟
قیافه ی فرنوش تو هم رفت…سارا هم آه کشید…
-چیزی شده؟
-بگم فرنوش؟
فرنوش شونه هاشو داد بالا و اضافه کرد-بگو!
سارا سریع اضافه کرد-اون سه روزگار تعطیلی من بهش پیام دادم..اولش جواب نمیداد اما بعد…
یه نگاه به فرنوش که داشت با انگشتاش بازی میکرد انداخت و ادامه داد-بهش ابراز علاقه کردم اما بیان کرد یکی دیگه رو دوست داره!گفتم باورم نمیشه!اونم شماره ای رو بهم داد و بیان کرد این همون دختریه که…
بی تفاوت شونه بالا انداختم و گفتم-بابا معلومه که جی اف داره!من همون روزگاری که تو تولد فرنوش دیدمش فهمیدم!بهتونم اضافه کردم صد در صد اهل این حرفا هست!
فرنوش دوباره آه کشید…
حرصم در اومد…کتابم رو زدم تو سرش و اضافه کردم-آخه پسرای چلغوز ارزش آه کشیدن دارن؟بابا فدای سرت!بره بمیره…لیاقت نداشت!
فرنوش فقط خاموشی کرد…
سارا برای شکستن سکوت اظهار کرد-تو خوبی؟چی شده راهی شدی پیش اتابک؟
-از این به بعد باهاش زندگی میکنم!
ابروهای هردوشون بالا پرید-چرا؟
از دروغ متنفر بودم…برای همین اضافه کردم-بابک و فرح و شایان،آخرای اسفند میرن کانادا!
دوتاشون باهم گفتن-واسه همیشه؟
تلخ اظهار کردم-واسه همیشه!
-تو چی؟
زبونم رو روی لبم کشیدم-هیچی!
-یعنی بابات نمیرتت؟
-بابا هم بخواد ببره،زن بابا نمیذاره!بیخیال بچه ها!
هردوشون متوجه شدم تمایلی برای ادامه دادن بحث ندارم،برای همین سکوت کردن.
برای عوض کردن بحث اظهار کردم-دیگه بیرون نمیرید؟
سارا به‌سرعت بیان کرد-اینقدر تو تو فکر بودی که ما هم راهی شدیم تو فاز دپسردگی!
فکری کردم و اضافه کردم-تا آخر هفته درس خاصی نداریم…یه روزگار مشخص کنید بریم بیرون!
هردوشون استقبال کردن…انگاری واقعا به یه بیرون حرکت کردن اساسی احتیاج داشتم!
صدای سوت ناظم،مجبورمون کرد از وسط حیاط کشیده شیم و به طرف کلاس بریم…
اعصابم آروم تر بود…حداقل یه چند کلمه حرف زده بودم…
دلم سبک شده بود….هرچند دوست نداشتم اونا چیزی بفهمن..اما…دیر یا زود متوجه میشدن.
سر کلاس حواسم رو دادم به معلم…فکرم تقریبا آرومتر بود….از این بابت کلی شاد بودم.
اتابک
توی دفترم جای گرفته بودم…زل زده بودم به مانیتور،ولی همه ی ذهنم درگیر بهانه و رفتارای اخیرش بود…حرکت کردارایی که کم کم داشت نگرانم میکرد..
کم اشتها شده بود…کم حرف…حواس پرت بود…بدتر از همه…نگاهش بدجور یخی بود!!شیشه ای و بی احساس!
تمام مدت توی اتاقش بود…یا داشت آلبوماشو نکاه میکرد..یا کتاب جلوش باز بود…
دلواپسش بودم…بسیار به‌شدت دلواپس!
تقه ای به در خورد…نگاهم رو از مانیتور گحرکت کردم و آروم اضافه کردم-بفرمایید!
در باز شد و از دیدن شبنم تو چهارچوب در تقریبا کپ کردم!
بیشتر از بیست روز بود که یه زنگم نزده بود…دقیقا از همون روزی که به قهر رفته بود…
منم…دردسر و جنگ اعصاب که نمیتمایل داشتم،برای همین سراغش رو نگراهی شدم…
-سلام دکتر!
از سر جام کشیده شدم و در رو بستم و با حرص گفتم-اینجا چیکار میکنی؟
روی مبل نشست و اضافه کرد-اومدم دیدنت!بد کردم؟
روی صندلیم ولو شدم-آره بد کردی!اینجا تو محل کار؟
پوزخندی زد…
از کیفش آدامس در آورد انداخت و دهنش و گفت-قلبم برات تنگ شده بود!
ایندفعه من پوزخند زدم…
-چیه؟چرا میخندی؟
آروم اضافه کردم-اینجا برای بحث خوب نیست….
از سر جاش بلند شد….اومد سمت میز و گفت-مگه قراره بحث کنیم؟
دستم رو به نشونه ی ایست بالا آوردم و بیان کردم-مگه کاری جز بحث کردن داریم!
-اتابک!
-من اینجا آبرو دارم!با این سر و قیافه چطوری رات دادن تو دانشگاه؟
اخم رد…برگشت و روی مبل نشست و گفت-یه کم ملایمت تو رفتارت نیست!خشن!نباید یه زنگ میزدی؟
جدی گفتم-من منت کشی نمیکنم!میتمایل داشتی قهر نکنی!
-همش تقصیر اون دختره ست!
-درباره ی بهانه درست صبحت کن!
-همیشگی مزاحممونه!!!
-شامگاهنم…اینجا محل کاره…برو بیرون نمیخوام واسم حرف در بیاد!
-چرا بهشون نمی گی من نامزدتم؟
ابروهامو بالا دادم و اظهار کردم-بله؟؟؟حرفای نو میشنوم!
با صوتیی که بی شباهت به جیغ نبود اظهار کرد-نیستم اتابک؟
خونسرد اظهار کردم-آواتو واسه من نبر بالا!معلومه که نامزدم نیستی!!
اشک حلقه زد تو نگاهای درشتش …شاید اگر اونهمه آرایش نداشت مظلوم به نظر میرسید ولی…
-پس…پس تو اسم رابطه مون رو چی میذاری!
-ما فقط رفاقتم!!
لبخند زد و بیان کرد-دوستای زیادی ریلکس… زیادیا!خیلی زیاد
عصبی از سر جام بلند شدم…
با قدمای قد بلند رفتم سمتش و بیان کردم-برو بیرون تا بیرونت نکردم!
با جیغ جیغ بیان کرد-تو منو به بازی گراهی شدی!
از پشت دندونای کلید شده بیان کردم-تو هم چقدر پرهیزگار بودی!
-این حرفا یعنی چی؟
نمیتونستم منکر این باشم که بعضی وقتا حضورش رو دوست دارم…اما…تو این شرایط…
-یعنی اینکه اینجا جا برای بحث نیست!شب میریم بیرون!
تبسم کمرنگی رو لباش قرار گرفت…همون جمله ی آخرم کافی بود تا اشک بره کنار و لبخند بیاد!!!این یعنی رو اشکاش حسابی نیست!
آروم بیان کرد-بهانه جونتو چطوری میپیچراکهی!
-قلبیلی نداره بپیچونمش!اون اینقدر فهمیده هست که کاری به کار من نداشته باشه!
از روی مبل کشیده شد…
اومد نزدیکم…
-میخوام بب*و*سمت!
-اینجا جاش نیست!
-یه کوشولو هم؟
پلکشاو تند تند به هم زد!حالم بهم میخورد از این حرکتش…فکر میکرد بسیار لوند میشه!
دستاشو دور گردنم حلقه کرد و ب*و*سه ای روی گونه ام کاشت…
ناخنای مانیکور شده و فرنچ کرده و کوفت و زهرمارشو کشید روی پوستم و با انگشتش رد رژشو از روی صورتم پاک کرد و اظهار کرد- منتظر خبرت میمونم!
سرم رو تکون دادم…
به طرف در راهی شد …
وسط جاده انگار منصرف شده باشه…
برگشت سمتم و اضافه کرد-شب میای خونه ی من؟
کف دست کشیدم رو صورتم…
به حضورش احتیاج داشتم!فقط احتیاج!
پوفی کردم…
لعنت به من!
سرم رو به نشونه ی باشه تکون دادم!
ریز خندید و اضافه کرد-پس بیرون نریم!بیا اونجا یه شام خوشمزه بپزم واست!
آب دهنم رو قورت دادم…
-باشه!
دستش رو بالا آورد و بیان کرد-فعلا عشقم!
اینو گفت و از اتاق راهی شد بیرون…
چشمامو روی هم فشار دادم…به کجا قرار بود برسم؟؟؟؟
بهانه
خسته و کوفته رسیدم خونه…حتی جون تو بدنم نبود که خم شم و کفشامو دربیارم…کنار در ولو شدم و کفشامو از پام کشیدم بیرون…اتابک تا 6دانشگاه بود این یعنی نهار رو پخته و کافیه که گرمش کنم!
خودم رو رسوندم به اتاق…از شدت خستگی،بدنم داشت میلرزید…لباسامو عوض کردم و بعد از شستن دست و صورت و پاهام، حرکت کردم سمت آشپزخونه…
از مشاهده کردن چراغ چشمک زن تلفن،چند ثانیه ای مکث کردم و راهی شدم سمتش…
دکمه رو فشار دادم…
3new messages
بیبی کرد و آوای روشنک رو گوش دادم…
-اتابک؟بهانه؟نیستین…خب عجب خنگیم!بهانه که مدرسه ست…اتا هم دانشگاه!!اوکی اوکی زنگ میزنم موبایلت…بهانه بوووووووس!
لبخند زدم….
رسیده بودم تو آشپزخونه…در قابلمه رو باز کردم…اوووم قورمه سبزیه…
-بهانه جان زیبام،من شامگاه تا دیروقت بیرونم…درارو قفل کن و بخواب!غذا هم رو اجاقه…نمک نزدم،طبق معمول یادم رفت!بای.
هوفی کردم…اتابک کجا میتمایل داشت بره؟؟؟؟
بشقا برنجم رو گذاشتم تو ماکروفر و همون موقع ومین پیام شروع شد…
یه چند ثانیه ای خش خش بود…بعد یه صوتی خشن و نخراشیده-باهام تماس بگیر!
ابروهام ناخودآگاه رفتن بالا!!کی بود؟؟؟صداش شبیه آدم بدای تو فیلما بود…
End of new messages
صوتی بیب بیب ماکروفر حواسم رو آورد سر جاش…
نگاهم رو از تلفن گحرکت کردم و در ماکرو رو باز کردم…کی بود یعنی؟
حالا این بیخیال،اتابک چرا شب نمیومد؟
بشقاب برنجم رو کشیدم بیرون…این بار ظرف قورمه سبزی رو حل دادم تو ماکروفر و تلفن رو برداشتم…اول زنگ زدم به روشنک…
-سلام به بهی!
ریز خندیدم و اضافه کردم-چطوری عمه جون!
داد زد-کوفت!عمه و زهر…هی بگو!
قد بلند لبخند زدم و اظهار کردم-تا تو باشی به من نگی به بهی!
-ای بابا!عوض سلام بیان کردنته دختره ی بی تربیت!
-اوه!ساری عمه!سلام!
خندید و گفت-سلام به روی ماهت!مدرسه بودی؟
-اوهوم تازه رسیدم…
-فدات بشم خسته ای حتما!
-بسیار!خوبی تو؟مهران و بچه ها خوبن؟
-اونا خوبن…تو خوبی،اتا خوبه؟
-ما هم خوبیم…
-خدارو شکر…نهار خوردی فدات شم؟
-گذاشتم داغ شه!
-نوش جونت…چی هست؟
ملچ مولوچی کردم-اتابک قورمه سبزی پخته!
ریز خندید-آی قلبم رفت!قلبم واسه قورمه سبزیاش تنگ شده!برو غذاتو بخور…بدو برو..بسیارم بخور تا تپل شی!
-همین تو تپلی بسه!
-من به این خوبی!!!
-آره پرنسس فیونا!
جیغ زد-بهانه مگر دستم بهت نرسه!نمیدونی من از این دختره متنفرم؟
غش غش لبخند زدم…صوتی خنده هام با بیب بیب ماکروفر قاطی شد!
-نکش منو حالا!به شرک سلام برسون!!
و قبل از اینکه آوای جیغش گوشم رو پاره کنه تللفن رو قطع کردم…
ظرف قورمه سبزی رو در آوردم و همینطور که بهش نمک میزدم شماره ی اتابک رو گرفتم
-جانم بهانه؟
-سلام…چرا نمیای خونه!
خندید-من خوبم عزیزم،تو خوبی؟
-من خوبم،چرا نمیای؟
-با دوستام میرم بیرون!
قلبم یه لحظه گحرکت کرد…مسلم بود با کی میخواد بره بیرون…
قیافه ام در هم شد…با اینحال با لحن آرومی گفتم-باشه…خوش بگذره!
-مراقب خودت باش تا بیام!
-حالا انگار تو مراقب منی همش!
خندید و اظهار کرد-پررویی!نهار خوردی؟
با اینکه اشتهام به کل کور شده بود اضافه کردم-میخوام بخورم دیگه!
-بخور قربونت برم…من برم؟
-برو…بای!
اومد قطع کنه که داد زدم-اتابک…
-جانم؟
-نهار خوردی خودت؟
-منم باید برم بخورم دیگه!
-چی میخوای بخوری؟
-نمیدونم…
-مدیونی اگه یه چیز بهتر از قورمه سبزی بخوری!
لبخند زد-مثلا چی؟
-مثلا باقالی پلو با گوشت!
غش غش شد خنده اش!-جلبک…تو سلف دانشگاه باقالی پلو با گوشت میدن؟
-اظهار کردم شاید تو سلف اساتید بدن!
مهربون گفت-من بدون تو هیچی قلبم نمیگیره بخورم!پس حرص نخور!
-خوبه!من راهی شدم…
-مراقب خودت باش!!