رمان دیازپام
نویسنده : فریده بانو
ژانر : عاشقانه
روبروی آینه ی کوچک توی تنها اتاق خونه از حرکت ایستادم. موهای مشکی و نرمم رو کامل بافتم و لچکو روی پیشونیم بستم.
مادر وارد اتاق شد. نگاهی به قد کشیده و هیکل تقریباً درشتش انداختم.
لباسهای بلند و پرچین بختیاریش تنومندتر نشونش می داد.
-این کار و نکن دختر … برای چی میخوای بری اون عمارت؟
چرخیدم و رو به روش قرار گرفتم.
-تو دلواپس چی هستی؟ چرا من و از اون عمارت دور می کنی؟ بعدشم، توی این ۲۳ سال سن همه من و به چشم یه پسر دیدن، دیگه ترس نداره!
-تو نمی فهمی … مگه یک روزگار دو روزگاره؟ باید بادیگارد پسر فرنگ حرکت کرده ی خان بشی، اگه بفهمن چی؟ من جز تو کسی رو ندارم.
-نمی فهمن مادر من، خیالت راحت … بعدش شاید اصلاً توی مسابقه برنده نشدم!
مادر با دلواپسی دست روی کف دستش زد.
-مثل پدر خدابیامرزت لجبازی!
-خودت بیان کردی معلوم نیست پدر مرده باشه، پس حتماً زنده است. من انتقام تمام قبیله ام رو از این خان و خان زاده هاش می گیرم … هرچند الان دیگه دوره ی خان و خان بازی تموم شده ولی شماها هنوز پایبند عقاید پوسیده ی قدیم هستین.
مادر بهسرعت کف دستش و روی دهنم گذاشت.
-آروم دختر، آروم … قرار نیست کسی بفهمه تو کی هستی و ما چرا تو این روستای لعنتی هستیم.
سری تکون دادم. مادر کف دستش رو از روی دهنم برداشت.
پدرم رو ندیده بودم ولی مادر می اضافه کرد مرد قدکشیده و تنومندی بوده، مثل دخترعموش، مادرم!
مادر صورتم رو توی کف دستهاش گراهی شد.
-اسپاکو، از کل خانواده ام فقط تو برام موندی … نمیخوام تو رو هم از کف دست بدم.
-دلواپس نباش مادر.
-آخه مادر نیستی تا قلبنگرونی من و بفهمی.
گونه های سفیدش رو بوسیدم. نگاه آخر و تو آینه به خودم انداختم.
۲۳ سال بود که به عنوان یه پسر ( لال) که با لکنت حرف میزنم تو کل منطقه می شناختنم.
هیچ کس نمی دونست دخترم بخصوص بخاطر قد قد بلندم و چهره ی گندم گونم.
خان قرار بود برای پسر دومش که قراره از اروپا برگرده بادیگاردی بگیره و تقریباً نصف جوونهای روستا ثبت نام کرده بودن.
بهترین موقعیت برای نزدیک شدن به خانواده ی خان بود. هرچند مادر راضی نبود اما تمام این سالها فقط بخاطر انتقام از خان زنده بودم و نفس می کشیدم.
پارت های رمان https://goo.gl/GVFe3s
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن