هوای آخر آذرماه و به شدت سرد بود. این روزگارها اکثراً خواب بودم.
کنار ویهان تو ماشین جای گرفتم. شامگاه قرار بود همه به مناسبت آخرین شب پاییز دور هم جمع باشیم.
-حالت خوبه؟
-آره.
ویهان کف دستمو توی کف دستش گراهی شد.
-امروز جواب چکاپت آماده میشه. سر مسیرمون میریم می گیریمش.
-الکی اصرار کردی چکاپ بدم، من که چیزیم نیست!
-میخوام خیال خودم راحت باشه.
لبخندی به اینهمه مهربونیش زدم. ماشین و کنار آزمایشگاه نگهداشت و با هم پیاده شدیم.
هر دو منتظر کنار پیشخوان رو به روی پرستاری از حرکت ایستادیم. برگه ای درآورد و نگاهی بهش انداخت.
-ببرید پیش خانوم دکتر ایشون بهتون توضیح میدین
ویهان برگه ازمایش رو گرفت با به سمت اتاق
دکتر به جاده افتادیم
با بفرماید دکتر وارد اتاق شدیم
ویهان برگه ی ازمایش و روی میز دکتر گذاشت
استرس داشتم ، ویهان کف دستم و توی کف دستش گحرکت کرد .
– ازمایش ها چیز خاصی نشون نمیده . اضافه کردین برای چی چکاپ دادین؟
– مدتی میشه بی حالم و اکثرا خوابم قلبم می خواد بخوابم
– چه مدتی از پریودیت میگذره؟
نگاهی به ویهان انداختم
– من مطئنم باردار نیستم یعنی امکان نداره
دکتر لبخندی زد ناضافه کردی چه مدت از پریودیت میگذره ؟
– فکر میکنم یک ماهی میشه
– برات ازمایش بارداری می نویسم یک ساعته تحویل میدن
– فکر میکنم دارید اشتباه می کنیدا
– تا ازمایش ندین چیزی مشخص نمیشه
همجاده ویهان از اتاق بیرون اومدیم
– اما من
– اروم باش فقط یه ازمایشه
سری تکون دادم
تا ولیده شدن ازمایش قلب تو قلبم نبود
بلاخره ازمایش ولیده شد
دوباره پیش دکتر حرکت کردیم
خانوم دکتر نگاهی به ازمایش انداخت
– بله همونطور که فکر میکردم . شما بارداری عزیزم
– چی ؟ ولی اخه چطوری ؟
دکتر لبخندی زد مبارکه خدا رو شکر ازمایشاتتم نشون میده سالم هستی
اما من هنوز تو شوک حرف دکتر بودم
همجاده ویهان بیرون اومدیم
لحظه ای شوکه هر دو بهم نگاهی انداختیم. نمیدونستم چه عکس العملی داشته باشم.
تبسم روی لبهای ویهان قرار گرفت ولی من هنوز تو شوک بودم. آخه چطوری؟ ما که خیلی مراقب بودیم!
-اسپاکو؟
با صدای ویهان به خودم اومد.
-حالت خوبه؟
-ویهان؟
-جون قلبم … مسرور نشدی؟
بیشتر شوکه شدم.
-آخه ما که …
کف دستش و روی لبهام گذاشت.
-هیسس … تو الان بچه ی منو تو بطنت داری!
از تصور این حرف قلبم آروم شد. نامیل داشته کف دستم و روی شکمم گذاشتم. ویهان کف دستش دور شونه هام حلقه شد.
-من دارم بابا میشم.
-منم مولین!
بازومو فشرد. احساس عجیب و ناشناخته ای داشتم؛ ترس از دوران بارداری، ولی تهش شیرین بود.
به خونه رفتیم و لباس عوض کردیم. ویهان جعبه ی شیرینی بزرگی گرفت.
وارد سالن شدیم. همه اومده بودن. آشو با شیطنت گفت:
-این جعبه ی شیرینی مناسبتش چیه؟
گونه هام گل انداختن و سرم رو پایین انداختم. هاویر جیغی کشید و اومد سمتم.
-خدای من تو بارداری؟
سری تکون دادم. ویهان سمت مردها حرکت کرد. خاله و زندائی ها و دخترها دورم جمع شدن و هر کدوم یه چیزی می اظهار کردن.
زندائی قربون صدقه ام می راهی شد. دخترها مسخره ام می کردن ولی من هر لحظه قند توی قلبم از اینهمه محبت و خوشامگاهختی آب می شد.
تا دیروقت دور هم نشستیم. آقاجون برامون حافظ خوند.
زندائی انار دون کرد و خاله هندونه های مثلثی شکل برامون آورد.
پسرها تخته نرد بازی می کردن. آخر شب خسته به خونه برگشتیم.
سرم و روی بازوی برهنه ی ویهان گذاشتم. کف دستش آروم روی شکم لختم نشست.
-چه احساسی داری؟
-برام عجیبه اما خیلی شیرینه مثل لیموشیرین!
با دلدادگی روی موهامو بوسید. سر قد بلند کردم و لبهامو روی لبهاش گذاشتم.
همجادهیم کرد و لاله ی گوشم رو به دندون کشید. دستم روی کمر لختش قرار گرفت.
شکمم بالا اومده بود. تازه پا توی ۷ ماهگی گذاشته بودم.
دخترها اومده بودن تا خونه رو برای اامان شامگاه سالگرد ازدواجمون تزئین کنن.
روی مبل لم داده بودم. هاویر ظرف گیلاس ها رو گذاشت جلوم و با دلدادگی کف دستی روی شکمم کشید.
-خاله فداش بشه.
بچه لگدی زد. هاویر دوباره قربون صدقه اش حرکت کرد. لباس سبز کشیدهی پوشیدم.
هاویر موهام و سشوار کشید. همه چیز برای یه شامگاه رویائی آماده بود. کم کم همه اومدن.
ویهان وارد اتاق شد تا لباس عوض کنه. با متوجه شدنم اومد سمتم و رو به روم ایستاد. دستش و آروم روی گونه ام کشید.
-کنارمی اما من هر لحظه دلم برات تنگ میشه. امشامگاه یکسال از زیستن مشترکمون میگذره ولی هنوزم بعضی وقت ها فکر می کنم دارم خواب می بینم.
روی پنجه ی پا بلند شدم و گونه اش رو بوسیدم.
-خواب نیست، تو هستی، من هستم.
دستم و روی شکمم گذاشتم.
-فنچ مولین هست!
هاویر بی هوا وارد اتاق شد.
-بیاید دیگه بابا … بقیه شو بذارید برای آخر شب.
خندیدم و با هم از اتاق بیرون اومدیم.
زندائی: مراقب باش.
-نگاه.
-چیزی میخوای برات بیارم؟
نگاهی به چهره ی مادرانه اش انداختم.
-نه قربونت بشم، بشین.
بعد از شام کیک رو آوردیم. یه زنجیر وان یکاد با خط ریز برای ویهان گراهی شده بودم تا همیشه هممسیرش باشه.
ویهان با دیدن زنجیر سرش و خم کرد.
-خودت ببند.
زنجیر و بستم. گونه ام رو بوسید و به آشو اشاره کرد.
آشو تابلوی بزرگی آورد. ناباور با ذوق نگاهم و به نیم رخ خودم که نصف از صورتم تو نور غروب آفتاب بود دوختم. باورم نمی شد.
-ویهان، این و کی آماده کردی؟
-چند ماهی بود داده بودم تا برام نقاشی کنن.
دستمو دور کمرش حلقه کردم.
-خیلی دلنشینه!
-ولی به دلنشینی اینی که هر شامگاه تو بغل من نفس می کشه نیست.
آشو: خب حالا که همه جمعیم نظرتون چیه یه هفته ای رو بریم شمال، حال و هوای اسپاکو هم عوض میشه.
همه موافقت کردن. قرار شد با دکترم صحبت کنم و اگه اجازه داد آخر هفته حرکت کنیم.
به دکترم زنگ زدم. تأکید داشت استراحت کنم و تو راه خسته نشم.
زندائی به همراه هاویر اومدن تا چمدون ببندن.
ویهان چمدون ها رو پشت ماشین گذاشت. رو صنقلبی جلو جا گراهی شدم.
هر سه ماشین پشت هم شروع به حرکت کردیم. هر چند ساعت نگه میداشتن تا اذیت نشم.
بالاخره به ویلا رسیدیم. هوا شرجی بود ولی متوجه شدن دریا و سرخوشی اطرافیانم باعث می شد تا حالم خوب بشه.
کنار ویهان تو ساحل نشستم. لباس ساحلی بلندی تنم بود.
آشو و هاویر داشتن آب بازی می کردن. بزرگ ترها موندن تا نهار رو آماده کنن.
-ویهان؟
-جانم؟
دلم از جانمش ضعف رفت.
-تو من و بابت اون روزها بخشیدی؟
-آدم مگه میتونه از عاشقیش ناراحت باشه؟ من تمام این سالها با عشق تو حیات کردم … از اینکه هر دو زیر یه سقف نفس می کشیدیم آروم می شدم. روزگارهایی که دلم می تمایل داشت لمست کنم ولی وجدانم نهیب می زد که مال تو نیست! ساعت ها خودمو سرزنش می کردم. تو هدیه ای از سمت خدا برای من هستی اسپاکو.
نمیدونی چقدر برام سخت بود از اینکه باهات سرد برخورد کنم . وانمود کنم تو برام بی اهمیتی ولی واقعا اینطور نبود با هر بار متوجه شدنت دلم بی امان و بی قرار تو سینه می کوبید
سر بلند کردم و نگاهمو به چشمهاش دوختم.
-از اینکه عاشقت شدم بسیار خوشحالم.
آروم نوک دماغمو بوسید.
-پاشو عزیزم، کمرت درد گراهی شد.
با هم سمت ویلا مسیر افتادیم.
یک هفته بسیار زود تموم شد و قرار شد فردا حرکت کنیم ولی با بد شدن حال آقاجون تصمیم عوض شد و شامگاهانه به سمت تهران جاده افتادیم.
جاده ها به شدت شلوغ بودن. دائی قرار شد شتابزدهتر حرکت کنه. هوا تاریک بود.
بارون شروع به باریدن کرد
باورم نمی شد این موقعه ی سال بارون از کجا نازل شد
کمی جلوتر تصادف شده بود و هنوز مسیر ها باز نشده قلبم شور می زد.
بلاخره جاده باز شد . از نشستن زیاد کمرم درد میکرد
ویهان سرعت گراهی شد .
– ویهان اروم تر
– باشه عزیزم حواسم هست تو اروم باش
گوشی ویهان به صوت در اومد
ویهان گوشی رو برداشت کسی اونور خط چیزی بیان کرد . صدای چی محکم ویهان تو ماشین پیچید .
نفهمیدم چی شد
یکدفعه یه ماشین از لاین مخالف منحرف شد و اومد سمت لاین ما.
ویهان ماشین و کشید کنار ولی اون ماشین از پشت به ما برخورد کرد ماشین به جلو پرت شد .
دردی تو کمرم پیچید. تا به خودم بیام ماشینی از جلو اومد سمتمون.
جیغ کشیدم ویهااااااااان …..
صوتی ویهان و نامفهوم می گوش دادم
ماشین جلویی محکم به ماشین خورد و ماشین به سمت گاردریل جاده کشیده شد باعث شد در سمتم به گارد ریل برخورد کنه و شیشه خورد شد توی صورتم
درد پیچید زیر دلم و ضعف تمام وجودمو گرفت. آوای ضعیف ویهان که اسمم رو صوت می کرد به گوشم رسید اما توان اینکه صحبت کنم رو نداشتم.
گرمی چیزی رو لای پاهام حس کردم. درد تو شکم و کمرم هر لحظه بیشتر می شد.
با صوتی لرزانی نالیدم ویهان …
کف دست دراز کردم و بازوی ویهان رو چنگ زدم. حس کردم ماشین روی هوا معلق شد و از بلندی پرت شدیم.
جیغی کشیدم …
پایان جلد اول
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن