یادش وارد شد همان دیروزگار در گالری فربد شارژش تمام شده بود.
مطمئن بود حالا فربد صد باری شمارهاش را گرفته است!
فوری گوشی را به شارژر متصل کرد تا در اامان فرصت با فربد تماس بگیرد.
اتابک تازه ماشینش را جلوی منزلی کلانی پارک کرده بود که شمارهی پروانه روی صفحه گوشیاش افتاد.
بدون اینکه جواب دهد پیاده شد و زنگ در را فشرد، در با صوتی تیکی باز و پشتبندش پروانه با عجله از پلهها سرازیر شد.
بهسمت اتابک رسید و با لحنی که سعی میکرد مهربان باشد گفت:
– کجا بودی تا حالا؟ پدر مغز منو خورده میگه اتابک کجاست…
تبسمی زد و شیفته به پروانه چشم دوخت، مهربانانه دستش را به دور او حلقه کرد و پیشانیاش را بوسید:
– یکی رو رسوندم بیمارستان، حالا که اینجام عزیزم!
پروانه از محبت اتابک کیفش کوک شد کف دستش را متقابل به دور اتابک حلقه کرد، با ناز و کرشمهی ذاتیاش گفت:
– حالا کی رو بردی؟ دردسر نشه برات؟ بیا بریم تو پدر با من!
اتابک نوک دماغش را کشید گونهاش را بوسید در حالی که به سمت پلههای منتهی به در ورودی خانه میحرکت کردند اظهار کرد:
– نه عزیزم تصادفی نبود، فقط حالش بد بود تو مضطرب اینچیزا نباش خانومم..
پروانه و اتابک بیخبر از زنی که چند فرسنگ آن طرفتر زیر خروارها خاک خوابیده بود.
بیخبر از حال دو دختر بچهای که فاخته بعد از مرگ خواهرش آنها را به دندان میکشید، زیستن مرفه و به ظاهر بیدردی را میگذراندند.
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
فاخته همیشه میخبر داشت اتابک کجاست، همیشگی میدانست…
زیرا فربد هیچ وقت دست او و خواهرش را ول نکرده بود، چون جدا از دیوصفتی پروانه، فربد روح بزرگی داشت.
از همان اول حواسش پی فاخته بود، این را حتی دوقلوها هم میاطلاع داشتند.
فربد عاشقانه خالهشان را دوست داشت و همین عشق کودکی و نوجوانی بود که نگذاشت فربد از فاخته و فاطمه دور بماند.
فربد خواهرش را تأیید نمیکرد و همیشگی بدون آنکه فاطمه بفهمد از اتابک برای فاخته چیزهایی میبیان کرد.
فاخته کینهای نبود ولی از همان کودکی از اتابک بدش میرسید از همان وقتها که اتابک به شوخی بلبل صدایش میکرد و او حسابی حرص میخورد.
حسادت میکرد که آقاجانش اتابک را از همهی آنها بیشتر دوست داشت.
همیشگی اتابک را لوس میکرد، ولی اتابک خوب نمک خورد و نمکدان شکست…
در همین فکرها غوطهور بود که فرشته با سر و آوای زیاد در اتاق را باز کرد و بدون آنکه سلام کند اضافه کرد:
– فاخته فربد دم در کارت داره!
اخمهایش را درهم کشید و جواب داد:
– هیس! شیرین خوابیده! صد دفعه اضافه کردم بگو عموفربد، مگه نبیان کردم نمیخوام بری سر چهارمسیر؟ چرا حرکت کردی؟!
فرشته ابرویش را بالا انداخت کلاهش را از سرش کشید و به کناری انداخت.
– فعلا برو شوهرجونت دم در کارت داره، به اون حساب پس بده بعد بیا از من حساب پس بگیر!
فاخته اخمش غلیظتر شد و با آوایی که سعی میکرد شیرین را بیدار نکند به فرشته توپید:
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
– اون شوهر من نیست منم قرار نیست زنش شم صدبار بیان کردم این کلمه رو تکرار نکن!
فرشته شانهای بالا انداخت و با اضافه کردن “اصلا به من چه” بهسمت یخچال قدم برداشت.
فاخته سری به افسوس تکان داد و راهی در خونه شد..
فربد عصبی و بیقرار منتظر فاخته بود.
به محض آنکه او را متوجه شد خشم و غضبش فروکش کرد.
بیشک او آهسته جانش بود.
او را میمیل داشت بیشتر از هرکسی…
فاخته تبسمی زد و نگاهش را از او گرفت به آرامی سلامی داد و بدون آنکه منتظر جوابش از فربد باشد گوشه شالش را به بازی گراهی شد و اضافه کرد:
– میدونم که کار بدی کردم اونطور از گالری حرکت کردم به خدا زریخانم که گفت فرشته حالش بد شده بسیار ترسیدم فک کردم نکنه یهوقت بچههای بزرگتر از خودش… فربد من مضطرب بودم به خدا درکم کن!
فربد هنوز هم خاموشی کرده و به حرکت لبهای فاخته چشم دوخته بود.
فاخته که فکر میکرد فربد از خشمگینت است که چیزی نمی گوید ادامه داد:
– گوشیم همونجا تو گالری خاموش شد، باور کن راس میگم شیرین رو که بردم درمانگاه دیگه هیچی نمتوجه شدم وقتی برگشتم یادم اومد که خاموشه…
سرش را قد بلند کرد و با نگاه شیفتهی فربد مواجه شد.
گونههایش قرمز شد و سربهزیر برجایش توقف کرد.
دلش نمیخواست فربد به او علاقهمند باشد.
آخر او کجا و پسر کلانی کجا!
فربد اخم شیرینی کرد و پر مهر نگاهش کرد.
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
– دختر خوب مثل دیوونهها میزنی بیرون میری؟ نیومدم دعوات کنم، فقط اومدم ببینم سالم رسیدی یا نه… خب حالا شیرین خوبه؟
دلش نمیخواست به فربد بگوید که اتابک را مشاهده کرده است.
مطمئناً سرزنشش میکرد که با او به درمانگاه رفته است. کناری رفت و گفت:
– نمیآی تو؟ شیرین هم خوبه تازه خوابیده.
آخ که فربد چهقدر عاشقش بود عاشق همین خنگبازیهایش، عاشق نگاهان عسلیرنگ و لبهای صورتیاش…
به جای آنکه او را گاز بگیرد لحظهای لب پایینی خودش را به دندان گراهی شد و بیان کرد:
– تعارفم میکنی کجا بیام؟ یادت راهی شده زری خانم از من خوشش نمیآد؟ صد دفعه بهت اظهار کردم از این دخمه بزن بیرون، اضافه کردم بیا پیش من که این دخترا بتونن برن مدرسه اما کو گوش شنوا؟
فاخته حرفش را قطع کرد و با ترشرویی اظهار کرد:
– باز شروع نکن فربد! این بحث تکراریت مغزمو خورده دیگه!
زری خانم که تازه از خرید برگشته بود با دیدن فربد دم منزلاش، خونش به جوش وارد شد.
قدمهایش را تندتند برداشت و پشتسر فربد قرار گرفت.
فاخته که او را مشاهده کرده بود رنگش پرید و هولهولکی سلامی داد.
فربد متوجه شد هوا پس است با تبسمی گشاد برگشت و رو به زری خانم گفت:
– بهبه زرین جون خودمون، چهطوری؟
زری خانم اخمهایش را در هم کشید.
– تو اینجا چه غلطی میکنی مگه نبیان کردم پیدات نشه؟
فربد تبسمش گسرخوشتر شد و بیان کرد:
– حتی اگه اومده باشم اجارهی این ماه رو تقدیم کنم؟
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
زری خانم پوزخندی زد و اضافه کرد:
– به تو هم سرویس داده که پول میدی بالاش؟
فربد اخمی کرد و سؤال کرد:
– منظورت چیه زنیکه؟
با حفظ پوزخندش با تمسخر به فاخته نگاهی انداخت و سرتاپایش را برانداز کرد.
– دیشب سر شامگاه بچه ها با یه مرد گنده تو خونه دیدنش!
دل فاخته ترک برداشت از این همه بیانصافی، مگر چهقدر او و اتابک در اتاق بودند…
تازه اتابک که داخل نیامده بود! فربد بدون آنکه در لحنش تغییری ایجاد کند عصبی اظهار کرد:
– پس واسهی همین به بچه بیان کردی اجارهشونو جور کنن و از اینجا برن؟ چی از جون اینا میخوای زنیکه؟ همین فردا از اینجا میبرمشون.
ولین از خالهزنک بازیهای اختر امان از حرفهای مفت صنم !
پس به فرشته هم گفته بود، اظهار کرده بود بروند آخر به کجا… کجا میتوانست با آن پول کمش…
فربد اجارهی ماهشان را از جیب عقب شلوارش بیرون کشیده و به زری خانم داد.
زری خانم شنگول از اینکه فاخته را پیش حامی همیشگیاش خراب کرده او را به کناری هل داد و وارد خانه شد.
فربد به عادت همیشگیاش دندان به هم سایید و به او توپید:
– گفتم از این مرغدونی بیا بیرون. بیان کردم یا نبیان کردم؟! دیگه هیچ توجیهی رو قبول نمیکنم امروزگار واسهی اومدن راننده آژانس انگ هرزگی بهت میزنن؛ فردا معلوم نیست واسهی چی! اینجا نه جای توئه نه جای فرشته و شیرین وسایلتون رو جمع کن، به حساب تو یکی هم میرسم!
بدون خداحافظی ولش کرد و راهی شد و فاخته ماند و دردهایی بیدرمان…
کدام وسایل را جمع میکرد؟
کدام وسایل را…
چانهاش لرزید.
خدایا چهقدر بدبخت بود چهقدر!
اشکهایش یکی پس از دیگری گونهاش را تر میکرد؛
در حیاط را بست و بهسمت انتهای کوچه دوید تا کسی اشکهایش را نبیند.
حداقل نقطهی عطفش این بود که فربد فکر میکرد مردی که همراهش رسیده راننده آژانس است.
زیر درخت توت جای گرفت و هقهق گریهاش را سر داد، آنقدر ضجه زد که به سکسکه افتاد.
حق با فربد بود بهتر است از این مرغدانی بکند، اینجا دیگر جای ماندن نبود.
به این اندیشید با اتابک حرف بزند وقتش بود حق دختر ها را طلب کند…
وقتش بود!
صوتی شرشر آب حمام اتابک را بیدار کرد.
کمی چشمانش را مالید تا از حالت خواب بیرون بیاید.
کورمالکورمال دنبال گوشیاش گشت تا ساعت را نگاه کند.
با دیدن گوشیاش از جا پرید، بازهم خواب مانده بود!
پوفی کشید اصلاً حوصلهی کلانی را نداشت اگر بهخاطر زنش نبود یک دقیقه هم حاضر نبود نیش کلامش را تحمل کند.
خودش را دوباره روی تخت ولکرد به درک، اصلاً اگر به او احتیاجی بود حالا دهها تماس بیپاسخ روی صفحه گوشیاش بود.
همینکه این فکر از سرش گذشت آوای نالهی گوشیاش بلند شد.
خندهاش گحرکت کرد و زمزمه کرد:
– خوبه که تو ذهنم اسمشو اضافه کردم!
به صفحه گوشیاش که خیره شد با دیدن شمارهی فربد ابرویش بالا راهی شد.
فربد همواره میانهاش با او و پروانه شکرآب بود، هیچوقت قلبیلش را نمتوجه شد…
کمی اندیشید و جواب داد:
– فربد؟
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
– سلام، اتابک ازت کمک میخوام!
تعجبش بیشتر شد، فربد؟ کمک؟ آن هم از او؟
– سلام! چه کمکی؟
فربد با صوتی طلبکاری گفت:
– اگه مجبور نبودم اصلاً بهت زنگ نمیزدم، اون دوستت بود بنگاه داره! سلیمی! میخوام ازش خونه بخرم یه مقدارشو میخوام چک بدم میگه امضای تو باید پشتش باشه.
اتابک خندهاش گحرکت کرد، طوری که فربد هم متوجه خندهاش شد، عصبی گفت:
– چرا میخندی؟
اتابک با حفظ تبسمش بیان کرد:
– واسه اینکه توی جوجهفکلی اینقد شاخ شدی که هم میخوای خونه بخری هم چک بکشی!
فربد بدون آنکه چیزی بگوید مکالمه را قطع کرد و صدای بوق در گوش اتابک پیچید.
بازهم خندید و به سقف خیره شد، شمارهی فربد را گحرکت کرد و چشمبهراه ماند، بعد از دو بوق جواب داد:
– چیه؟ خندههات تموم شد؟
اتابک اینبار قهقهه زد و همانطور که میخندید اضافه کرد الآن پیششی؟ سلیمی رو میگم؟
فربد گوشی را به سلیمی داد و اتابک راضیاش کرد که اگر بقیهی پولش را نداد یقهی او را بگیرد.
بعد از تمام شدن مکالمه حولهاش را برداشت و دم در حمام توقف کرد پروانه را صدا زد و از او خواست زودتر بیرون بیاید…
******************
دخترها از صبح مشغول جمعوجور کردن وسایلشان بودند.
تنها چیزهای ارزشمندی که داشسریع لباسهایشان بود و کتابهای فاخته که با هزار پسانداز آنها را میخرید.
مدرسه حرکت کردن را ادامه نداده بود ولی به اندازهی یک لیسانسه کتاب میخواند.
تا جایی که فربد بعضی وقتها مسخرهاش میکرد و میبیان کرد: مگه امتحان داری سرتو از این کتابا بیرون نمیاری؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن