به هیچکس ناضافه کرده بود ولی وقتی شانزده سالش بود، دیپلمش را شبانه گراهی شد اما پاما که به دانشگاه برود نداشت…
آهی کشید و از فکر بیرون رسید، فرشته با حوصله به شیرین کمک میکرد که لباسهایش را در کیفهای صورتی که فربد برای تولد نه سالگیشان خریده بود جا دهد.
آهی کشید و در دلش اظهار کرد: خدا کند جواب آزمایشش آن چیزی نباشد که در فکرش میگذرد.
کارتنهای کتاب و کیفهایشان را به سختی دم در بردند و در ماشین جا دادند.
فربد در حالی که شلوارش را میتکاند رو به فاخته گفت:
– زورم گراهی شد وسایل اتاقو بدم به این لاشخورا، فردا میام میبرمشون توی انبار گالری شاید اونجا لازم شدن.
فاخته لبخندی زد و گفت:
– آره، دیگه مجبور نیستیم با اون چایساز مسخرهی تو ور بریم!
هر دو از یادآوری چایساز دیوانه لبخند زدند! فرشته به شیرین کمک کرد سوار شود.
در را که بست،به بازوی فربد کوبید.
– نخند، وقتی میخندی خیلی زشت میشی.
فربد لپش را حریصانه کشید که آوای آخ اضافه کردن فرشته بلند شد و به دنبالش اعتراض فاخته…
************
فربد با بدبختی آخرین کارتن کتابها را به طبقهی چهارم برد و جلوی واحدی که برای فاخته خریده بود گذاشت.
نفس عمیقی کشید تا خستگیاش برطرف شود، تنها عیب منزل نداشتن آسانسورش بود.
به دخترها نبیان کرده بود منزل را خریده است، چراکه میدانست فاخته قطعاً کف دست کمکش را رد میکند.
اگر فاخته قبولش میکرد او را ملکهی منزلاش میکرد حیف که…
پوفی کشید و در منزل را باز کرد و کارتنها را در سالن خانه گذاشت.
فاخته در حال جابهجا کردن کتابها در قفسهی بزرگ کتابخانه پرسید:
– فربد این رفیقت کی برمیگرده؟ خونهاش که بسیار خوبه، اجارهاش چنده؟
فربد با مهربانی نگاهش کرد:
– فعلاً برنمیگرده، هر وقتی بیاد هم یه جای دیگه پیدا میکنم پولو بیخیال فعلاً.
شیرین کنار پنجره نشسته بود و خیابان را تماشا میکرد و فرشته لباسها را در کمد میچید.
فربد به آهستگی کنار فاخته جا گحرکت کرد کف دستش را به دور شانهاش انداخت زیردیدهی فرشته را پایید و بوسهای از موهای فاخته دزمتوجه شد.
آنقدر سریع که اجازهی عکسالعمل را به او نداد، فاخته خودش را عقب کشید و کتابی که در کف دست داشت را به سر فربد کوبید.
این مقدمهای شد برای شوخی و خندههایشان فرشته هم با بالش در دستش به کمک خالهاش وارد شد و دوتایی تا میخورد فربد را کتک زدند.
شیرین ولی مظلوم و آرام به بازی آنها میلبخند زد. صدای خندههایشان تمام فضا را پر کرده بود…
لحظاتی بعد هرسه خسته و کوفته از دعوا هر یک گوشهای به دیوار تکیه داده و قرار گرفتند.
فرشته در حالی که به شانه فربد تکیه میداد بهآرامی در گوشش زمزمه کرد:
– متوجه شدم بوسیدیش!
فربد موهایش را کشید:
– پدرسوخته!
فاخته از خجالت گر گراهی شد، هیچ قلبش نمیمیل داشت فربد او را ببوسد آنهم جلوی بچهها!
کشیده شد و به آشپزخونه حرکت کرد تا چای دم کند، دوسه مشت آب سرد به صورت خودش پاشید و کتری را پر از آب کرد و روی گاز گذاشت.
فربد به ساکتی وارد شد و پشیمان اظهار کرد:
– فاخته…
فاخته از خجالت گر گراهی شد.
هیچ قلبش نمیخواست فربد او را ببوسد آنهم جلوی بچهها!
بلند شد و به آشپزخانه رفت تا چای دم کند.
دوسه مشت آب سرد به صورت خودش پاشید و کتری را پر از آب کرد و روی گاز گذاشت.
فربد به ساکتی وارد شد و پشیمان اظهار کرد:
– فاخته…
دیدهان وحشی دخترک وحشیتر شد و به سمتش حمله کرد.
او را هل داد و به دیوار پشت سرش چسباند یقهاش را گرفت و دندانهایش را به هم فشار داد:
– خرِ نفهم صد بار بهت اضافه کردم جلوی این نیموجبی به من نزدیک نشو!
حرکت فاخته برایش حس شیرین و دلنشینی داشت.
مچ کف دستهای او را گراهی شد و از یقهاش جدا کرد.
بغلش کرد و چانهاش را روی موهای مواجش گذاشت.
بدون آنکه جوابش را بدهد دیدهانش را بست تا کمی ملایم شود.
دخترک تقلا کرد که جدا شود ولی با زمزمهی فربد کنار گوشش کف دست از تقلا برداشت.
صوتیش خسته بود انگار بغض صدها سال بر گلویش سنگینی میکرد.
– تا کی میخوای منو آسوپاس نگه داری؟ چراکه بابام منوچهره زنم نمیشی یا چون من پسر اونم؟ کارهات برام قابل هضم نیست، تو خیلی ساله میدونی من دوست دارم…
فاخته هیچ تلاشی برای مهار گریهاش نکرد.
کف دستان فربد محکم به دورش حلقه شد، سرش را بوسید و صورتش را به سینه فشرد:
– گریه نکن،غلط کردم اضافه کردم، فاخته؟؟
گریهاش شمشاهده کردتر شد و سعی کرد از فربد جدا شود، با آوای گحرکت کردهای بیان کرد:
– ولم کن فربد!
تقلاهایش که بیحاصل ماند آهی کشید و خودش را در آغوش فربد رها کرد.
#پارت_۲۱
نگاه اشکیاش را به یقهی پیمسیرن سفید فربد دوخت و ساکت گفت:
– فربد!
فربد لبخند محزونی زد و کف دستش را در موهای خوشبوی دختر مقابلش فرو کرد.
– جون فربد؟
و زمزمه آهسته دخترک قلب و دینش را به یکباره به یغما برد.
– دوست دارم…
نفس عمیقی کشید تا از خوردن لبهایش جلوگیری کند! موهای دخترک در کف دستانش مشت شد و آهسته جویا شد:
– پس چرا…
دست فاخته بر صورتش نشست و چشمان درشت عسلیاش سیاهی نگاهان فربد را نشانه گراهی شد.
– نمیشه فربد! تا آخر عمرت که نمیتونی مخفیانه من زنت باشم، بالاخره خواهر و پدرت میخوان زنت بدن اونوقت من باید چیکار کنم؟ هیچکس منو با دوتا بچه قبول نمیکنه! مخصوصاً پدر تو…
فربد چشمانش را در اطراف گرداند و با تبسم نصفهنیمهای اظهار کرد:
– میتونیم… میتونیم نگیم…
فاخته انگشتهایش را روی لبان فربد گذاشت.
– میدونی که شدنی نیست…
قطرهای از دیدهان فربد چکید، آن لحظه فکر میکرد حتی کتری روی گاز که قلقل میکند و تکان میخورد قلبش به حال آندو میسوزد!
*************************
کف دستهایش از استرس میلرزید، نوک انگشتهایش انگار یخ زده بودند.
نیمساعتی میشد درون ماشین فربد، نرسیده به گلخانه اتابک توقف کرده بودند و فاخته به در گلخونه خیره شده بود.
گرمی کف دست فربد را روی کف دستهایش حس کرد و ساکتش غیرقابل انکاری به جانش سرازیر شد…
فربد بهآرامی پرسید:
– مطمئنی؟
فاخته سعی کرد نفس عمیقی بکشد هرچند به آه سردی بیشتر شامگاهاهت داشت تا فیلترِ ریههایش!
چشمانش را بست و محکم گفت:
– مطمئنم!
فربد به رویش لبخندی زد، پیاده شدند و باهم به سمت گلمنزل رفتند…
اتابک تازه فولدرهای حساب را باز کرده بود تا صورت حساب آفتکشهای تازه خریداری شدهاش را وارد کند که صوتی در را گوش داد.
در حالی که عینکش را به دیده میزد با آوای بلندی اظهار کرد:
- بفرمایید.
فربد در را باز کرد و بعد از او فاخته، با دلهره وارد اتاق شدند.
اتابک بدون انکه چشمش را از صفحه لپتاپش بردارد بیان کرد:
– چیشده باز؟
با سلام فربد، سرش را بهسرعت بالا آورد و با مشاهده کردن فاخته چشمانش به اندازهی توپ تنیس گرد شد!
جواب سلام فربد را داد و رو به فاخته اضافه کرد:
– از همون روزی که مشاهده کردمت درک کردم شارلاتانی، دیگه نه اینقد! همهش نقشه بود نه؟؟
رو به فربد ادامه داد:
– اینو کی راه داده اینجا؟
فربد اخمهایش را در هم کشید.
– صبر کن داداش سریع نرو! اون کارمند منه، میدونی که من اونطرفا یه گالری لباس عروس دارم!
اتابک پوزخندی زد و رو به فاخته اضافه کرد:
– اینو دیگه چهطور چاپیدی؟!
فربد قلبش میمیل داشت دندانهای اتابک را در دهانش خورد کند!
فاخته ولی بغض کرده و پشیمان گوشهای از حرکت ایستاده بود.
میاطلاع داشت اتابک همین است، با دهانی بیچاک و بست و بیملاحظه!
فربد سعی کرد ملایمشش را حفظ کند. رو به فاخته اظهار کرد:
– خانم کامکار، بهتره بریم؛ از اولم ایدهی تشکرتون اشتباه بود…
اتابک، اخمالو اظهار کرد:
– حالا چرا اینقدر وحشت کردی؟ گریه که نداره!
از پشت میزش کشیده شد و روی میز عسلی وسط اتاق، لیوان آبی ریخت و به سمت دخترک ترسیده حرکت کرد.
– بیا بخور!
فاخته با دستهایی لرزان لیوان را از اتابک گراهی شد و یکنفس سرکشید.
اتابک پشیمان بود که چرا اینطور با او برخورد کرده؛ اعصابش را کلانی بههم ریخته بود و او دیواری کوتاهتر از این دخترک پیدا نمیکرد!
وقتی فربد اضافه کرد عذرخواهی، انگار آتش خشمش خاموش شد و قلبش به حال فاخته سوخت.
روی یکی از صنقلبیهای دور میز عسلی جای گرفت و از فربد و فاخته خواست بنشینند.
خودش هم لیوان آبی ریخت و جرعهای از آن نوشید.
– بعد اون روز یهبار اومدم دم اون خونه، بیان کردن از اونجا رفتی!
فاخته قلبش لرزید! اتابک قلبش برای شیرین کوچک او رفته بود.
سکوتی که از ابتدا داشت را شکست و با لکنت جویا شد:
– چ… چرا اومده بودین؟!
محتوای لیوان را به لبهایش نزدیک کرد و جرعهی دیگری نوشید.
– صاحبخونهت ازت بسیار بد میاضافه کرد! میبیان کرد پدر و مادر نداری خواهرتم مرده.
فربد چهرهاش سرخ و آتشی شده بود، نه میتوانست برود نه میشد که بماند.
فاخته اخم ظریفی کرد.
– اون روزگاری که شما کمکم کردی فکر کرده بودن که… یعنی راستش من و خواهرهامو واسهی همین از اونجا بیرون کردن.
اتابک در خاموشی نگاهش کرد و فربد ادامه داد.
– اون زنیکه گه زیادی خورده! من خیلی ساله خانم کامکار رو میشناسم این وصلهها بهش نمیچسبه…
اتابک امروزگار برای اامانبار تبسمی از ته دلش زد، حدس میزد بین جوجهفکلی کلانیها و این دختر ریزهمیزه چیزهایی باشد!
فربد اخمش غلیظتر شد.
– اتا! یه بار دیگه به من بخندی فکتو میآرم پایین!
اتابک خندهاش را ول کرد، فاخته به خندهاش خیره شد و کودکیهایش را بهخاطر آورد…
آن روزگارهایی که این خندهها قلبیل زندگی عزیزترین فرد زیستناش بود.
خندههایش که تمام شد کف دستش را روی شانهی فربد گذاشت و اظهار کرد:
– معذرت میخوام آخه بهت نمیآد غیرتی بشی تو همیشه خونسردی!
کف دستی به صورتش کشید.
– خب دختر خانم، من از دکتر کشیک اون شب سؤال کردم؛ فکر میکنم خواهرت بیماری بدی داره، من میخواستم کمکت کنم ولی خب نمیدونستم کجا پیدات کنم…
فاخته رنگش پرید! خون اتابک و شیرین یک خون بود، اتابک چه میدانست که شیرین خواهرزاده فاخته است نه خواهرش!
از کجا میخواست بداند دوقلوها بچههای خودش هسشتابزده! به زور تبسمی زد و جواب داد:
– آقای کلانی میگفتن که شما نیاز به بازاریاب دارید، من میخواستم اگه تمایل دارید به عنوان بازاریاب براتون کار کنم… همینکه قبول کنید خودش بزرگترین کمکه به من…
اتابک اخم کرد.
– بازاریاب میخوام ولی مرد میخوام! تو دختری؛ ضمناً من نیت کردم برای بیماری خواهرت خرج کنم.
فربد کتش را درآورد و در حالی که آن را روی پشتی صنقلبیاش میگذاشت به اتابک اظهار کرد:
– منم بهش گفتم مرد میخوای، اما اون احتیاج داره یه خونه گحرکت کرده که به اجارهی بیشتری نیاز داره غیر از شیرین یه خواهر دیگه هم داره خرج اونم هست، من میگم اگه میشه استخدامش کن اینطوری خیلی بهش کمک میشه!
اتابک خاموشی کرد و فقط نگاهش کرد.
آخر چهطور این دخترک را استخدام میکرد.
زشت نبود اما آنقدر جذاب هم نبود که کسی را جذب کند لباسهایش هم چنگی به قلب نمیزد.
برای فربد هم که کار میکرد، آنوقت کی به کار های او میرسید؟!
از جایش بلند شد و به سمت میزش راهی شد؛
عینکش را درآورد و روی میز گذاشت، برگشت و به آن تکیه زد.
– میتونی هم کارای منو بکنی هم کارای فربدو؟ یهذره مسافتش زیاده از گالری تا اینجا…
فربد مداخله کرد.
– بعد کارای گالری من خودم میبرمش هر سمتی که بهش کار بدی!
اتابک کمی فکر کرد و بیان کرد:
– واسه بازاریاب نمیتونم استخدامت کنم ولی…
فربد و فاخته منتظر نگاهش کردند.
– همسرم یه کسی رو میخواد که تو خونه کاراشو بکنه میتونی بعدازظهرا بیای خونه من؟
فربد عصبی بلند شد.
– اتا اون کلفت نیست!پاشو بریم خانم کامکار!
فاخته اما به دوقلوها فکر میکرد.
به اینکه میخواست کنار اتابک باشد تا اگر لازم شد به او همهچیز را بگوید…
آب دهانش را قورت داد.
– میشه بشینی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن