فربد نفسش را بیرون داد و خودش را روی صندلی رها کرد، فاخته ادامه داد.
– میشه بگین حقوقش چهقدره؟
اتابک لبخند پیروزی زد.
– اگه کارت خوب باشه یه تومن میدم، توی خرج بیمارستان خواهرت هم کمک میکنم، نیت کردم نمیتونم بزنم زیرش دیگه!
فاخته میخبر داشت طوفان فربد در مسیر است، لب گزید و ساکت اظهار کرد:
– قبول میکنم!
****************************
فربد در سکوت رانندگی میکرد، عصبی بود از اینکه دختر مورد علاقهاش، کلفت خواهرش باشد!
قلبش نمیمیل داشت وقتی فاخته را به عنوان همسرش به خانه میبرد همه یادآور این باشند که او روزگاری کلفت پروانه بوده.
خودش که مهم نبود نمیتمایل داشت فامیلهایش فاخته را تحقیر کنند.
فاخته مغموم و غمگین سرش را به شیشه تکیه داده بود و بیرون را تماشا میکرد.
دلش نمیمیل داشت خاموشی فربد را بشکند، واقعاً حوصلهی دعوا کردن نداشت اما با مشاهده کردن محلهی قبلیشان با تعجب به سمت فربد برگشت.
– اینجا اومدی چیکار؟
فربد قهرآلود نگاهش کرد و جوابش را نداد، قصد نداشت فعلاً با فاخته حرف بزند.
زیادی لیلی به لالایش گذاشته بود، این دخترک زیادی سرکش شده بود! فاخته آستینش را کشید.
– با توام!
ماشین فربد که در خانهی زری پارک شد فاخته زبانش به سقش چسبید.
میاطلاع داشت فربد عصبی نمیشود و نمیشود وقتی هم عصبانی شود خدا به داد آن کسی برسد که اطرافش است!
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
میتمایل داشت کف دست فربد را بگیرد که آرامش کند ولی فربد کف دستش را کنار زد و بهسریعی از ماشین پیاده شد.
زنگ بلبلی خونهی زری را فشرد و منتظر توقف کرد.
زریخانم که در را باز کرد یقهاش در دستان فربد مشت شد و بعد از آن، سیلیهایی بود که به سر و صورتش میخورد.
فاخته بهشدت ترسیده بود، پاهایش سست شده بود و در توان خودش نمیمتوجه شد پیاده شود و جلوی فربد را بگیرد.
فربد اما تا میخورد زری را کتک زد و در صورتش داد کشید.
– دیگه گهخوری مفت میکنی؟ غلط کردی میگی خرابکاره! غلط کردی زنیکهی کثیف!
یقهاش را ول کرد و او را روی زمین انداخت.
زری شوکه بود اولش نمیخبر داشت چرا فربد کتکش میزند ولی با حرفهایش متوجه شد قضیه از کجا آب میخورد، نتوانست نیش زبانش را کنترل کند و گفت:
– ها فربد؟ چیه؟ افسار پاره کردی؟ اگه این دختره خراب نیست چرا نمیگیریش؟ خودتم میدونی که یه کارهای هست که فقط کف دستمالیش میکنی!
فربد عربدهای کشید که به زری حمله کند ولی صنم و اختر که تازه از دادوبیداد آنها بیرون آمده بودند جلوی فربد را گحرکت کردند.
فاخته با بدبختی از ماشین پیاده شد و با کف دستان بیجانش بازوی فربد را گراهی شد.
– جون شیرین بیا بریم!
زری خانم با متوجه شدن فاخته بار دیگر فحشهایش را شروع کرد.
اختر کف دستش را جلوی دهان زری گذاشت تا از ادامهی فحشها منصرفش کند، فربد لگد دیگری به پای زری کوبید و به فاخته توپید:
– برو سوار شو!
خودش هم سوار شد و ماشینش را بهسرعت به حرکت درآورد. فاخته بازویش را گرفت.
– فربد…
فربد عصبی بود برای امروزگارش بس بود دیگر. با خشونت او را پس زد و داد کشید:
– ساکت شو! هیچی نگو هیچیی…
دقایقی بعد فاخته را دم در آپارتمانش پیاده کرد و راهی شد.
فاخته خسته از یک روز پرتنش بهسختی وارد آپارتمانشان شد و بعد از چک کردن شیرین و زنگ زدن به فرشته مسیری حمام شد.
این تنشها، حالا برایش عادی بودند چراکه سالها با همین دعواها حیات کرده بود.
کاش روزگار روی خوبش را هم به او نشان میداد…
***********
آدرسی که دیروزگار اتابک به روی کاغذ سررسید دستش داده بود را چشم دوخت، خودش بود کوچهی بیستوپنج!
اامان بار بود فربد اینقدر او را بیاهمیت میکرد و به دنبالش نیامده بود، حتی امروزگار سروکلهاش در گالری هم پیدا نشد.
فاخته با ریموت خودش گالری را باز کرد و بعد ازظهر آن را به کف دست مصطفی داده و به سمت منزلی اتابک رسید.
حالا روبهروی پلاک دویستودو از حرکت ایستاده بود و دودل برای زنگ زدن یا نزدن!
هنوز ناهار هم نخورده بود، فقط تنوانسته بود تلفنی از فرشته بخواهد خواهرش را تنها نگذارد.
نفس عمیقی کشید و زنگ در را فشرد،در بدون آنکه از او بپرسند چه کسی است باز شد و فاخته با قلبهره وارد حیاط خونه گشت.
حیاط خونه اتابک چندان بزرگ و دیده گیر نبود، فقط پارس سفیدرنگ اتابک زیر درخت مو(انگور) که با داربست به سرتاسر حیاط کشانده بودند پارک شده
ساکت در را بست و به سمت ساختمان رفت.
پنجرههای زیرزمین او را به یاد خونه خودشان انداخت، خانهای که همهی بچگیاش را در آن گذرانده بود…
صوتی اتابک او را از حالت خلسهاش بیرون کشید.
– چرا اونجا وایسادی؟ چیزی توی زیرزمینه؟
تبسمی هولکی به روی اتابک پاشید.
– وای سلام! نه نه چیزی نیس، یاد یه خاطره افتادم!
اتابک از هول بودن او خندهاش گرفت، با خودش فکر کرد فربد دیگر گیر چه خنگی افتاده است! رو به فاخته گفت:
– خانمم خونه نیست، یعنی امروزگار نمیآد توهم لازم نیست بمونی فقط شناسنامهتو بده که بتونم قراردادمونو تنظیم کنم.
فاخته فکرش را کرده بود، میدانست اتابک همین که شناسنامهاش را ببیند میفهمد او چه کسی است.
آب دهانش را قورت داد ،نگاهش را از اتابک گرفت و به دمپایی آبیرنگ اتابک دوخت، خندهاش گحرکت کرد!
اتابک با آن همه دکوپزش و حالا این دمپایی آبی پلاستیکی! لبش را گزید تا اتابک خندهاش را نبیند.
– من شناسنامهمو گم کردم آقای مهندس.. یعنی درخواست المثنی دادما اما هنوز به کف دستم نرسیده…
اتابک اخم کرد، یک کاسهای زیر نیمکاسه این دخترک بود!
از پلهها پایین وارد شد و روبهرویش ایستاد، دیدهانش را تنگ کرد و با دقت فاخته را برانداز کرد.
– خب کارت ملیتو بده! فک کنم هجده سالت تمومه؟ نیس؟
فاخته سرش را تکان داد و منتظر به اتابک نگاه کرد.
اتابک به چهرهی دخترک دقیق شد، پوستی سفید و دیدهانی عسلیرنگ داشت.
لبهای صورتی و نهچندان بزرگ و موهای خرمایی که دماسبی محکم بسته بود و نگاهانش را کشیدهتر نشان میداد.
در صورتش به دنبال نشانی از گمشدههایش میگشت حس کرد دخترک ترسیده !
کاسهای زیر نیمکاسه این نیموجب بچه بود، باید هرطور که میشد شناسنامهاش را میمتوجه شد.
میخبر داشت که حالا امکانش را ندارد، باید اعتمادش را جلب میکرد و در فرصتی مناسب شناسنامهاش را از او میگرفت…
تبسم موذیانهای زد.
– قرارداد نمیخوام ، برو فردا بیا با پروانه آشنات کنم. ببخشید نمیگم بیا تو بیان کردم شاید خودت راحت نباشی!
فاخته خوشحال از اینکه اتابک او را پذیراهی شده است بهسمت در قدم برداشت.
همینکه در را باز کرد پیکی که دستش را دراز کرده بود تا زنگ را بفشارد.
با دیدن فاخته لبخند آسودهای زد و غذا را بهسمتش گراهی شد.
– بفرمایید خانم! فک کنم خیلی منتظرتون گذاشتم که دم در منتظر بودید!
اتابک پشتسرش سرک کشید.
– ممنون آقا! آنلاین حساب شده شما بفرمایید…
غذا هنوز در کف دست فاخته بود، از بویش معلوم بود کوبیده است.
هنوز ناهار نخورده بود و ته دلش مالش حرکت کرد، یک آن تصور کرد غذا را بردارد و فرار کند!!
از فکر خودش خندهاش گحرکت کرد و نایلون غذا را به کف دست اتابک داد:
– بفرمایید مهندس، با اجازه تون…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن