اتابک نگاه حسرتبارش را روی نایلون غذا مشاهده کرده بود به اندام کمی توپر و تپلش میخورد که دختری شکمو باشد.
آوایش زد.
– خانم کامکار؟
فاخته به سمتش برگشت.
– بله؟
اتابک کمی اندیشید و نایلون را به سمتش گحرکت کرد.
– امروز الکی کشوندمت اینجا! شمارهای ازت نداشتم که بگم پروانه نیست. حدس میزنم ناهار نخوردی یه راست از گالری اومدی! بیا این غذا رو اگه دوس داری بیا تو خونه بخور اگه هم نه…
فاخته از خجالت گونههایش قرمز شد.
– نه آقای مهندس من غذا خوردم ممنونم!
اتابک تبسمی زد، میخبر داشت دختر باعزتنفسی است.
از نگاهش درک کرده بود گرسنهتر از این حرفها است، اما تبسمی زد.
– باشه پس، من فک کردم ناهار نخوردی! برو بهسلامت…
فاخته متعجب شد فکر میکرد اتابک اصرار بیشتری میکند…
اتابک تبسم موذیانهاش را حفظ کرد، وارد حیاط خونه شد و در را بست!
همیشگی از تعارف تکهپاره کردن متنفر بود! حقش بود تا او باشد بار دیگر الکی مغرور نشود…
آن هم جلوی اتابک که خودش خدای غرور بود…
فاخته پایش را روی زمین کوبید و عصبی به اتابک لعنتی فرستاد.
– لعنت بهت مرتیکهی عوضی!
اتابک گوشش را به در چسبانده بود تا صوتیش را بشنود، خندهاش گحرکت کرد…
مطمئن بود دخترک ناهار نخورده است، عذاب وجدان گرفت!
میخبر داشت غذا کوفتش میشود…
فاخته ولی برآشفته و دلخور خودش را به فستفودی در همان نزدیکی رساند.
قدمی عقب گذاشت و سردرش را خواند: “فست فود بوف”
نفس عمیقی کشید و زیرلب غر زد.
– امیدوارم اونقدی که جغد نفرتانگیزه غذاهاشون نباشه!
سرش را که پایین آورد با مشاهده کردن جوان قدکشیدهی غافلگیر شد که با تبسم شوخی نگاهش میکرد.
– نه خانم! خودمون مثل جغد نفرتانگیز هستیم اما غذاهامونو بخورین مشتری میشین!
فاخته خجالتزده تمایل داشت حرفش را پس بگیرد.
– نه منظور من این بود که … یعنی…
جوان خندهی قلبربایی کرد و کف دستش را بهسمت در گراهی شد.
– حالا بفرمایید امتحان کنید ببینیم حرف کی راستتره!
لحظاتی بعد در حال دودوتا چهارتا کردن بود که کدام غذا را سفارش دهد!
شامگاه گذشته طبق معمول همیشگی برای دوقلوها غذا آماده کرده بود ولی باز هم عذابوجدان داشت که تنهایی غذای بیرون را بخورد…
پسر خندهرو کنار بنری که منو روی آن درشت نوشته شده بود به دیوار تکیه داد.
– داری فکر میکنی کدومش کمتر نفرتانگیزه؟!
فاخته اخم کرد.
– نه! دارم فکر میکنم که شما چقد گوشات تیزه!
پسر نیشخندی زد.
– میخوای به انتخاب خودم بگم برات بزنن؟
فاخته که فکر میکرد خود پسر جوان آماده میکند متعجب به آشپزمنزل نگاه کرد.
یک زن و مرد جوان در حال کار کردن در آشپز خونه مغازه بودند.
پسر از این دخترک سربههوا خوشش آمده بود بدش نمیآمد کمی بیشتر او را بشناسد.
بدون آنکه به فاخته اجازهی فکر کردن بدهد صدا زد:
– آتنه؟؟ براش پیتزای مخصوص خودتو بزن.
فاخته هول و دستپاچه گفت:
– مینی بزنه! سه تا بزنه!!
آنقدر صوتیش قد بلند بود که آتنه و مرد دیگر هم باآوای قد بلند لبخند زدند.
فاخته خجالتزده روی اامان صنقلبی که نزدیکش بود جای گرفت ولی سعی کرد خود را نبازد، رو به او اظهار کرد:
– خنده نداره که!
پسر سعی کرد خندهاش را بخورد، صندلی دیگر میز فاخته را بیرون کشید و کنارش نشست.
– من آزادم، ینی اسمم آزادِ…
فاخته فقط نگاهش کرد، بدبختیهایش کم بود او را دیگر کجای دلش میگذاشت.
آزاد با دیدن سکوت فاخته خاموشی کرد و به دختر روبهرویش نگاه دوخت، به نظرش بسیار بانمک بود!
بانمک و ریزه… تصور کرد که بغلش کند میان بازوهایش گم میشود.
سرش را تکان داد تا فکرهای شیطانی را از خودش دور کند:
– حالا چرا میخوای سه تا بخری؟
فاخته نگاهش را از او گرفت و به در دوخت:
– میخوام ببرم. اینجا نمیخورم، خونه سهتاییم.
در همین لحظه آتنه ظرف سالادی روی میزش گذاشت.
از سلیقهی نزدیکترین دوستش خبر داشت.
متوجه شده بود آزاد از این دخترک کوتاهقد خوشش آمده، رو به فاخته تبسمی زد.
– فر رو تازه روشن کردم تا گرم بشه طول میکشه تا سالادو بخوری پیتزاهاتم آماده میشن.
آزاد تبسم دخترکشی زد.
– سالادتو مهمون مایی!
فاخته جوابش را نداد واقعا حوصله دردسر جمشاهده کرد نداشت، تبسمی به آتنه زد.
– مرسی عزیزم لطف کردی..
آتنه جواب تبسمش را داد و به دنبال کار خودش رفت.
فاخته چنگالش را برداشت و در گوجهی کوچک سالاد فرو کرد آنقدر گرسنه بود که فکر میکرد میتواند یک فیل را درسته قورت دهد!!
آزاد خیره خیره نگاهش میکرد و سخت مشغول آنالیز چهرهاش بود.
فاخته از نگاهش کلافه شد و چنگال را رها کرد:
– چرا به من زل زدین شما؟؟ لقمهی همه مشتریاتونو میشمارید؟؟؟
آزاد دیدههایش را گرد کرد.
– خب واسه همین اسم مغازهمو گذاشتم بوف ، چراکه مث جغد به مشتریام زل میزنم!
فاخته نگاهش کرد، آزاد با آن ابروهای پیوسته و دیدهانی که گرد کرده بود، او را یاد جغدِ خداوند لکلکها را دوست دارد میانداخت!
نتوانست خودش را کنترل کند و غشغش لبخند زد.
سعی کرد خندهاش را جمع کند:
– خب جغد مهربون میذاری سالادمو بخورم یا نه؟ بهشدت گشنمه پاشو برو لطفا!
آزاد شیطان نگاهش کرد.
– به یه شرط میرم!
فاخته ذهنش را خواند، زرنگتر از این پسر سبزه ی ابرو پیوسته بود.
-بشین تا علف زیر پات سبز شه! شماره دادنی در کار نیست!
در مقابل لبهای آویزان آزاد تبسم پهنی زد و چنگالش را در ظرف سالاد فرو کرد و مثل قحطیزدهها به دهان برد!
آزاد صنقلبی را عقب برد و قد بلند شد.
– نهخیر مثل اینکه از تو آبی گرم نمیشه! پاشم ببینم پیتزاهات چی شد!
فاخته نخودی لبخند زد و دو دقیقه بعد ته ظرف سالاد را درآورده بود.
با چنگالش سعی میکرد ذرت باقی ماندهی ته ظرف را شکار کند که آزاد با جعبههای پیتزا کنار میزش ایستاد.
– ذرت هست بخوای میآرم!
فاخته طعنهاش را نادیده گحرکت کرد و درحالی که با کف دست ذرت را برمیداشت اضافه کرد:
– از یه قطرهی مال مفتم نباید گذشت!
نیشهایش را باز کرد و ذرت را خورد ، به آزاد زل زد…
آزاد خندید.
– میگم از اولش آشنا میزنی نگو از بچههای خودمونی!
فاخته جعبهها را از کف دستش گراهی شد.
– کدوم بچهها؟!
آزاد خبیث ریز خندید.
– بچه پرروها!
فاخته خندهی خبیثتری کرد و بیان کرد:
– فک میکنی اونقد پررو هستم که پول پیتزاهاتو ندم؟
آزاد نگاهانش را کوچک کرد.
– اگه بهم شماره بدی چرا که نه!
فاخته کشیده خندید، کیفش را باز کرد و کارتش را بیرون کشید و به سمتش گرفت.
– شوخی کردم! من اینطرفا کار میکنم نمیتونم خلاف کنم! حالا چقد شد؟
آزاد اخم مصنوعی کرد.
– با سالادت میشه هفتادوهف تومن!
دستش را دراز کرد که کارت را بگیرد. فاخته کف دستش را پس کشید.
– چهخبرته سرگردنه که نیست!
خودش بهسمت کارتخوان روی پیشخوان رفت و پنجاه هزار تومان واریز کرد.
برگشت و یکی از جعبهها را روی میز کنارش گذاشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن