آزاد کف دستبهسینه نگاهش میکرد.
دو جعبهی دیگر را در دستش گحرکت کرد و درحالی که بهسمت در میراهی شد اضافه کرد:
– میخواستی واسه سالاد پز ندی! من خودمو مهمون کردم، اون پیتزای دیگهرم خودت بزن که روشن شی! برگشت و به آزاد دیدهکی زد و حرکت کرد!
آتنه کنارش ایستاد و با مشت به بازویش کوبید.
– باز که هرز میپری! یه پیتزا هم ضرر کردی…
آزاد روی صنقلبی نشست و جعبه پیتزا را باز کرد در حالی که سس کچاپ را روی پیتزا خالی میکرد گفت:
– همین دور و برا کار میکنه مطمئنم دوباره میبینمش! شک نکن مخشو میزنم!!!
*********
چند روز از کار کردنش در منزل اتابک میگذشت پروانه پدرش را درآورده بود.
فکر میکرد چراکه پولش را میدهد باید حتی لباسهایش را هم فاخته تنش کند!
خسته و کوفته در ورودی آپارتمان را باز کرد صوتی خندههای کشیده فرشته خاموشی آپارتمان را شکسته بود.
در را بست و باعجله از پلهها بالا حرکت کرد. دم در واحدشان ایستاد و زنگ را دوبار پشتسرهم فشار داد.
فربد در را به رویش باز کرد و بدون آنکه جواب سلامش را بدهد چشم گحرکت کرد و کنار راهی شد که فاخته وارد خانه شود.
وارد شدن همانا و جیغ ذوقشزدهاش همانا! از گردن فربد آویزان شد و گونهاش را بوسید.
– واای فربد!
ناباور به دوقلوها و لباسهای زیبایشان چشم دوخت.
به کیکی که عکسش روی آن بود و سه کادویی که روی میز به او دیدهک میزد!
یادش بود تولدش است ولی فکر میکرد فربد امسال را فراموش کرده!
دوقلوها را بغل کرد و بوسید، به اتاقش راهی شد تا لباسهایش را عوض کند.
تندسریع لباس حریر آبیآسمانیاش را پوشید، کتش را که تن زد جلوی آینه از حرکت ایستاد!
خندهاش گراهی شد این همان لباسی بود که چندین بار جلوی فربد پوشیده بود.
فربد همواره میاظهار کرد به او میآید چون میدانست که فاخته جز آن لباس جذابی دیگری ندارد!!
فربد هنوز از او دلخور بود ولی نمیتوانست تولدش را فراموش کند.
با کمک دوقلوها غافلگیرش کرده بود زیرا واقعاً تحمل این را نداشت این دخترک ریز نقش را نفس نکشد…
شمعش را فوت کرد، قلب در قلبش نبود کادوها را باز کند.
فربد هنوز هم سرسنگین بود اما وارد شد و خرسندش کرد!
این بار خودش قلبش میمیل داشت منت فربد را بکشد…
اول کادوی شیرین را باز کرد، کتاب خاله سوسکه!!! لپش را کشید.
– ای ناقلاا حالا من شدم سوسک!!!!
فربد و فرشته موذیانه ریز خندیدند. میدانست کار آن دو نفر است. شیرین آستینش را کشید تا به او نگاه کند.
– جونم؟!
به خودش اشاره کرد که به فاخته بفهماند خرید کادو کار خودش است.
فاخته رویش را بوسید و از او تشکر کرد.
کف دستش را به سمت کادوی فرشته برد ولی فرشته بسته را به سمت خودش کشید:
– اوووول مال آقاتون!!
فاخته که از خدایش بود ببیند فربد چه برایش خریده قبل از آنکه کادوی فربد را باز کند قلبجویانه نگاهش کرد و کف دستش را فشرد.
باکس قرمزرنگ را برداشت با مشاهده کردن محتوای باکس لبخند پهنی صورتش را پوشاند…
فربد حواسش به همهچیز بود حتی به کفشش که نیاز زیادی به کفاش داشت!!!
ذوقزده کفش سفیدرنگ اسپورت را به پایش امتحان کرد، اندازهی اندازهاش بود!!
با تبسمی تشکرآمیز دستش را دور کمر فربد انداخت و سرش را به سینهی او فشرد.
– ممنون فربد ممنون… از این که هستی!!
فربد تبسمی زد و نفسی عمیق کشید، عطر موهای آهسته جانش را بلعید و آرام مویش را نوازش کرد.
– چه فایده که به حرفام گوش نمیدی؟؟
فرشته جعبهی کادویش را روی میز کوبید. فاخته و فربد که بهکلی آن دو نفر را فراموش کرده بودند.
نگاهشان را به فرشته دادند.
– قلبوقلوه گیری موقوف! کادوی منو دریابید…
فربد لبخند زد و بدون آنکه فاخته را از خود جدا کند جعبهی فرشته را به کف دستش داد. فرشته اخم کرد.
– یه حیایی چیزی!! ما بچه بودیم پامونم جلوی بابامون دراز نمیکردیم!!!
فربد با مشت به بازویش کوبید.
– زِر نزن بچه!!
فاخته درحالیکه به دقت کاغذ کادو را باز میکرد فربد را هشدارگونه آوا کرد.
با دیدن محتوای بسته نزدیک بود جیغ بکشد!!
فرشته برایش آن سنجاقسر نقرهاش را آورده بود که چند ماه قبل اختر از او دزمتوجه شد!
این سنجاقسر یادگار مادرش بود، یادگار وقتی که اینقدر بدبخت نبودند…
آنوقتها که عمهاش هنوز فاطمه را نشان کرده پسرش نکرده بود!!
فرشته را در آغوشش فشرد.
– قربونت برم، کجا گیر آوردی اینو؟؟
فرشته پرشور اظهار کرد:
– سر یه هفته نصف کار کردنم از مِیتی گحرکت کردمش…
فربد لپش را گراهی شد.
– چهطوریم کوچه بازاری حرف میزنه پدرسوخته!!
فاخته ریز خندید و بازهم فرشته را بوسید و بوسید. فرشته با غضبی نمایشی خودش را کنار کشید.
– اَاَهه! بسه دیگه تفتفیم کردی!!
فربد بازوی فاخته را گراهی شد.
– راس میگه بچه! حسودیم شد…
فاخته با حرص مشتی به بازویش کوبید.
– فربد!!!
این بار شیرین هم صدای خندهاش قد بلند شد و همآوای فاخته و فربد ریز خندید…
فاخته به خانوادهاش نگاه کرد، خانوادهای که از داشتنشان مسرور بود و خدا را شکر میکرد.
با خودش اندیشید حالا فقط جای یک نفر خالی است، کسی که این خندهها سهم او هم بود…
ساعتی بعد فرشته به شیرین که خوابش گرفته بود کمک کرد و به تنها اتاق خانهشان راهی شدند.
فرشته از سنش بسیار بیشتر میفهمید… از قصد در اتاق را بست و رختخواب شیرین را مرتب کرد.
پتویش را رویش انداخت و خودش هم کنار او به دیوار پشت سرش تکیه داد.
چشمانش را بست و تبسمی زد، وقتش بود خالهی مهربانش کمی با مرد مورد علاقهاش خلوت کند.
شیرین دست فرشته را فشرد، فرشته دیدهانش را باز کرد و نگاهان دوقلوها رو به هم ریز خندیدند…
فاخته چای دارچین معروفش را به فربد تعارف کرد و کنارش جای گرفت.
– فربد واقعاً مشتاق شدم، ممنونم ازت…
فربد کف دستش را کنارخود به روی مبل کوبید و به فاخته اشاره کرد تا کنارش بنشیند.
فاخته از روبهروی او قد بلند شد و کنارش جای گرفت.
– فکر کردم یادت رفته فربد…
فربد کف دستش را دور کمر فاخته حلقه کرد.
سر او را به سینه تکیه داد و چانهاش را روی موهای فاخته قرار داد.
– مگه میشه یادم بره تو رو؟؟
فاخته بغضش گرفت.
همیشه کسی به او زیاد از اندازه محبت میکرد دلش میمیل داشت گریه کند و حالا هم…
عطر فربد را نفس کشید و بغضش را کنار زد.
فربد بوسهای روی موهایش کاشت و ادامه داد.
– عصبانی بودم آره، قلبخورم بودم ولی تو توی لحظهلحظهی زندگیم هستی فاخته حتی اگه پیشم نباشی…
فاخته نگاهانش را بهسمت بالا چرخاند که اشکهایش را پس بزند، تا گریهاش نگیرد از این حال خنکی که حرفهای فربد به دلش سرازیر میکرد.
فربد موهایش را بویید و بوسید و لحظهای حیات کرد این حجم خوشبختی را…
فاخته بغضش را فروخورد و با صوتی گراهی شدهای گفت:
– فربد…
فربد تبسمی زد و دیدهانش را بست.
– جونِ دل فربد؟؟
فاخته لب گزید.
– من میدونم که تو، یعنی راستش میدونم که بسیار تا حالا کنارم بودی و کمکم کردی خیلی دلم میخواد که یه جوری برات جبران کنم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن