رمان دختر نسبتاً بد فصل دوم پارت ۱۸

در لحظه دچار چنان سردردی شدم که احساس میکردم تمام رگهای سرم درحال انفجار هستن!

من با این آشفته حتلی چه جوری سر میکردم آخه؟

اینها به کنار…اینهمه اتفاق رو چه جوری هضم میکردم!

اینهمه داستان جمتوجه شد رو…

اینهمه انگی که چسبونده بودن به بهار.

ولی…واقعا اون یه همچین آدمی بود !؟

چرا نمیتونستم قبول کنم و بپذیرم؟

چند دقیقه ای ساکت بود ولی بعد آهی کشید و گفت:

-فکر میکردم از حیاتم حرکت کرده…فکر میکردم دیگه واسه همیشه شرش خلاص شدم اما انگار هنوز هم با مهرداد در ارتباطه!

نسبت به این یکی موضوع نتونستم بی تفاوت بمونم.

سرمو بالا گراهی شدم و با صدایی که نه جون داشت نه رمق و نه حتی ولوم پرسیدم:

-چرا اینقدر مطمئن همچین چیزی رو میگین !؟

بلافاصله جواب داد:

-چون این یه واقعیته….

با وجود تمام حرفها و این داستانها باز نمیشد قضاوت کرد برای همین بیان کردم:

-همه چیز شما در حد یه ادعاست…

پوزخندی نثار حرفهام کرد و با قاطعیت اظهار کرد:

– ادعااااا ؟!

جواب دادم:

-بله ادعا…حدس و گمان…یا هر چیزی شامگاهیه به این

– هیچ چیز ادعا نیست…همه چی واقعیته‌…همه چیز….

مهرداد به خونه ی شما وقتی که نیستی حرکت کرد و رسید داره…وقتی اومدیم شیراز هرازگاهی ول میکرد و میحرکت کرد بیرون

وقتی هم ازش میجویا شدم کجا میری میاضافه کرد پیش رفقام درحالی که مهرداد اصلا رفیق شیرازی نداره…

همون روز که تو رستوران همو مشاهده کردن حدس میزدم هوایی شده!

نگو باهم ارتباط دارن و من خر نفهمیدم…

هی خودمو قانع میکردم این فقط یه شک الکیه تا وقتی که عکسش رو جلوی خونه ی شما مشاهده کردم.

اونجا بودکه فهمیدم بله اینا هنور باهمن وگرنه مهرداد از کجا باید آدرس خونه شمارو داشته باشه!؟

نفس عمیق آه مانندی کشیدم و سرم رو با منتهای اندوه و تاسف پایین انداختم…

نفس عمیق آه مانندی کشیدم و سرم رو با منتهای اندوه و تاسف پایین انداختم.

من واقعا مونده بودم چیبگم و چیکار کنم!

خودمو تو برزخی می مشاهده کردم که قابل وصف نبود.

تصور کن بعد از کلی سختی و جفا دیدن و خیانت مشاهده کردن، حس کنی حیات دوباره به کامت شیرین شده.

حس کنی خدا اونی که واقعا لایقت بوده رو سر راهت قرار داده.

اونی که میدونی قراره تا آخر عمرت کنارش خوش باشی!

یه زیستن خوب داری…

یه زن مهربون و درک کرده و زیبا و یه بچه ی عاشق شدنی ولی بعد همون زندگی دلنشین هوار میشه روی سرت زیرا تازه میفهمی نه!

اون آدمی که فکر میکردی بهترینه در واقع یه هیولاست!

و بهار یه هیولا بود !؟

حسم‌میاضافه کرد نه و شواهد میاظهار کردن آره….

دستهامو توی موهام فرو بردم.

چرا سرم سنگینی میکرد؟

چرا باورم نمیشد بهار همچین آدمی باشه !؟

صدای بغض دار اون زن منو از فکر کشید بیرون.

بلند بلند و با قلبخوری و آزردهی گفت:

-آقا نیما…

نگاه بی فروغم رو به اون زن دوختم.

چند قطره اشک ریخت و بعد هم خیلی محکم و جدی اضافه کرد:

-لطفا زنتو جمع و جور کن!

لطفا پای این لعنتی رو از زندگی من بکش بیرون من یه بچه کوچیک دارم…

بچه ای که نمیخوام بشه فرزند طلاق!

بچه ای که نمیخوام محبت پدرش براش نصف بشه!

بچه ی من تنها وارث اون خانواده و عزیز دردونه شون هست.

هم من و هم مهراد شدیم تاج سر اون خانواده!

من نمیخوام این زیستن رویایی رو از دست بدم.

میخوام با مهراد و مهرداد یه زندگی عالی داشته باشم پس لطفا لطفا لطفا زنتو جمع کن وگرنه قید همچی رو میزنم و چنان بلایی سرش میارم که اون سرش ناپیدا باشه!

کاری میکنم نتونه تو شیراز که هیچی تو کل شهرای ایران سرشو بالا بگیره!

مگه یه مرد برای ویران شدن دیگه به چی احتیاج داشت !؟

حالا دیگه حس میکردم حتی دلمم تو سینه ام سنگینی میکنه!

قلبم میخواست درش بیارم و بندازمش دور.

حالم خراب بود …خیلی خراب…

*بهار*

اگرچه داشتم لباسهای نیما رو اتو میزدم ولی مدام حواسم پی نورهان بود.

از وقتی یاد گرفته بود جاده بره خرابکاری هاش چند برابر شده بودن و مدام باید می پاییدمش یه وقت دسته گل به آب نده و یا بلاملایی سر خودش نیاره.

مثلا اون لحظه که راهی شده بود سراغ لوازم آراییشی من.

سرمو چرخوندم سمتش و اظهار کرد:

-نه نه! اونا نه! دعوات میکنماااا….به اون کف دست نزن! یه دونه رژ و کرمپودر سالم تو واسه من نذاشتی!

پدرسوخته!

یکی از رژهامو برداشت و نگاهم کرد.

منتظر بود ببینه چه واکنشی نشون میدم که اگه نگاهم اخمو بود بزارش کنار و اگه نه دخل این یکی رو هم بیاره.

-ناز ناز…

منظورش از تکرار این کلمه این بود که “من زیبا و ناز میشم اگه بزنم” اما آخه اون جوجه بدون این چیزاهم دلبر بود.

پیرهن نیما رو برداشتم و بعد از آویزون کردنش کنار مابقی لباسهاش، راهی شدم سمت نورهان و اظهار کردم:

-رژ بزنی ناز میشی !؟ نزنی هم نازی آخه قربون این لپات برم من…تپلی من! نیما کوچولوی من…

حتلا این بده که به جون خودت فقط همینو واسم سالم گذاشتی! دیگه رژ ندارم بزنم ناز ناز بشم واسه بابایی هاااا ؟

تلفنم که زنگ خورد از کنار نورهان کشیده شدم و موبایلمو از لابه لای خنزرپنزرها و عروسکهای نورهان برداشتم.

متوجه شدن شماره ی سهند تبسمی روی صورتم نشوند.

تماس رو وصل کردم و بی مقدمه گفتم:

“سلام آقااا سهند کم پیدا”

“سلام عزیزم…چطوری؟ چه خبری؟ نوری چطوره؟”

وقتی نورهان رو ابنجوری آوا میزد احساس میکردم یه مرد گنده اس نه یه بچه…

خندیدم و اظهار کردم:

“سهند…قلبت میاد بهش بگی نوری ؟ اینجوری صداش میزنی یاد نوری فیلم من یک مستاجرم میفتم! خوبی؟ چخبر؟ چیکارا میکنی؟دو سه روزی هست نیستت اصلا…قلبم واست تنگ شده کاش میشد ببینمت”

خودش هم لبخند زد و بعد گفت:

“اتفاقا منم دلم واست تنگ شده”

به‌شدت رود اظهار کردم:

” پس بیا ببینمت…”

تو ماشننش که نشست دیگه دور و برش آوا نیومد و آرومتر اضافه کرد:

“اتفاقا با یه گرافیست تو پارک قرار داشتم بعد نیما رو هم اونجا با یه خانم دیدم فکر کردم تویی ولی وقتی رفتم جلوتر متوجه شدم تو نیستی”

متعجب و جاخورده جویا شدم:

“نیما با یه خانم تو پارک ؟مطمئنی؟”

بسیار جدی جواب داد:

“آره الانم هست…خیلی با من فاصله نداره”

به‌شدت تعجب کردم آخه او زن کی میتونست باشه که نیما باهاش تو پارک قرار بزاره.

نمیدونم چرا ناخواداگاه عصبی شدم…….

بسیار تعجب کردم آخه او زن کی میتونست باشه که نیما باهاش تو پارک قرار بزاره.

نمیدونم چرا ناخواداگاه عصبی شدم.

هر چقدر با خودم فکر میکردم به نتیجه ی خاصی نمی رسیدم…

از فکر بیرون اومدم و سؤال کردم:

“شاید نیما نباشه…”

“خودشه…بسیار باهاش فاصله نداشتم.در حد چند متر…”

صروع کردم جویدن ناخنم.یکم اندیشیدم و مجدداً مثل خل و چلها جویا شدم:

“سهند واقعا مطمئنی؟”

گله مندانه گفت:

“کف دست شما درد نکنه یعنی من الان شوهر خواهرمو نمیشناسم ؟”

نفس عمیقی کشیدم و بازهم به این فکر کردم نیما ممکنه با کی قرار داشته باشه؟

آخه اصلا چرا تو پارک…

مضطرب تر شدم و سؤال کردم:

“سهند ….خانمه آشناست؟”

به‌شدت سریع جواب داد:

“نه! تا حالا نمتوجه شدمش…اما ببین یه وقت فکر ناجور نکنیا…چراکه من اینجور که میبنم اینا اصلا درحال بگو بخند نیستن..اتفاقا من حس میکنم نیما خیلی ناراحت…”

قضیه یکم عجیب به نظر رسید واسه همین متعجب جویا شدم:

” دلخوره !؟”

زود جواب داد:

“آره…کلا یه جوریه…به‌شدت هم داره تو کشیدن سیگار زیاده روی میکنه….احساس میکنم عصبیه”

جوابهای سهند باعث شد ناخواسته دچار آشوب بشم.احساس کردم اوضاع یکم عجیب غریب!

نمیدونم این مسئله یه اتفاق عادی بود یا نه…غیر عادی بود و من زیادی داشتم حساس میشدم.

اما…

یه چیزی این وسط برای خودمم عجیب بود.

قلبشوره ای که داشتم و درگیرش بودم.

دلشوره ای که هیچ جواب مشخص و هیچ قلبیلی واسه شکوفا شدنش توی درون خودم نشدم!

یه خانم که نیما باهاش تو پارکه و به نظر کنارش احساس آزردهی داره آخه کی میتونست باشه ؟

لبهامو روی هم مالیدم و جویا شد:

” سهند…میتونی یه کاری واسم انجام بدی !؟ ”

با جون و قلب اضافه کرد:

” جون بخواه تو…چه کاری ؟”

شتاب‌زده سریع جواب دادم:

“از نیما برام عکس بگیر بفرست. از نیما و اون خانم”

توقع همچین حرفی رو نداشت برای همین اضافه کرد:

“چی؟ عکس بگیرم ؟بیخیال بهار…این وصله ها به نیما نمیچسبه”

شتاب‌زده سریع بیان کردم:

“سهند سهند….گوش بده سهند‌…من نا نفهمم اون زن کیه فکرم آروم نمیگیره پس خواهش میکنم اینکارو واسم انجام بده…

خواهش میکنم”

کوتاه اومد و با کشیدن یه نفس عمیق جواب داد:

“به‌شدت خب…باشه”

تند سریع گفتم:

“پس یه جوری ازش عکس بگیر برام بفرست که بشه تشخیصشون داد….میخوام ببینم خانمه کیه؟ خب ؟ فقط نیما نفهمه…یعنی هیچکدوم نفهمن”

یه نفس عمیق دوباره کشید و اضافه کرد:

“عجبااا…باشه پس یکم صبر کن ”

“به‌شدت خب منتظرم”

تماس رو قطع کردم و با حالی پریشون شروع کردم قدم رو حرکت کردن تو اتاق

جون به لبم شدم تا سهند بخواد کاری که ازش میل داشته بودم رو برام انجام بده.

ذهنم هزار جا راهی شده بود.

پس اونی که بهش پیام داد و اون سراسیمه از خونه زد بیرون یه خانم بود !

نکنه رویا باشه !؟

ولی نه…اگه رویا بود سهند میتونست بشناسش!

پس کی میتونست باشه !؟

موبایلم ویبره خورد و من فورا شروع کردم به باز کردن پیامهایی که خوشامگاهختانه از طرف سهند بود.

چندتا عکس فرستاده بود و نوشته بود:

“دیگه بدون اینکه نفهمن واضحتر از این نمیشد امیدوارم به دردت بخورن”

زدم رو عکسها که دانلود بشن و وقتی شدن…وقتی شدن نفسم از اضطراب بند اومد!

نوشین پیش نیما چیکار میکرد !؟

نوشین لعنتی اونجا چی میمیل داشت !؟

دستمو رو دلم گذاشتم و عقب عقب رفتم و خوردم به دیوار…

پیام دیگه ای از طرف سهند برام اومد:

“بهار کی هست حالا دختره؟ میشناسیش !؟”

انگشتهام شل و بیجون شدن و تلفن همجادهم از لا به لاشون سُر خورد و افتاد روی زمین.

جهان دور سرم چرخید و جهانم تیره و تار شد!

یه مرور ساده بهم فهموند میشه حدس زد دلیل نوشین حرکت کرده پیش نیما چی هست!

حرفهای نیما…

سوالهاش…

اصرارهای خطرناک مهرداد.

بله!

عاقبت افتاد اون چیزی که نباید میفتاد.

میتونستم تصور کنم نوشینی که از من بیزاره الان داره راجع بهم چه حرفهایی به نیما میزنه!

اشک تو چشمهام جمع شد و بعدهم سرازیر.

حیاتم خراب شد.خراب و ویرون!

کف دستپاچه و پریشون حال ،تکیه از دیوار برداشتم و با پریشون ترین حالت ممکن لب زدم:

“چیکار کنم ؟! چیکار کنم الان خدا !؟

نیما حتما الان به خونم تشنه اس…

حتما الان ازم متنفره…طلاقم میده…میدونم…میدونم طلاقم میده”

زدم زیر گریه و آوای گریه هام اونقدر کشیده بود که حتی نورهان هم اومد سمتم.

جای گرفتم رو زمین و های های زدم زیر گریه.

همیشگی این ترس تو وجودم بود.

ترس از اینکه یه روزگار همچین اتفاقهایی بیفته و اقتاد.

نورهان انگشتامو گراهی شد که کف دستهامواز جلوی صورتم پایین بیاره و همزمان گفت:

-ماما…مولی….

کف دستهامو پایین آوردم و محکم بغلش کردم و شروع کردم بوسیدن جای جای سرو تنش و صورتش و هموقت با گریه اظهار کردم:

“اگه نیما تورو ازم بگیره…اگه نیما طلاقم بده و تورو ازم بگیره چی !؟ می میرم…می میرم اون لحظه”

اون لحظه به هیچی فکر نمیکردم جز اینکه احتمالا بازگو کردن اتفاقات گذشته واسه نیما اونو ازم متنفر کرده و من با شناختی که از نیما داشتم مطمئن بودم حتی یک ثانیه هم منو کنار خودش نگه نمیداره…

باید میحرکت کردم.

یاید قبل از اینکه نیما ازم متنفر بشه و طلاقم بده و از مشاهده کردن و داشتن نورهان محرومم بکنه از اینجا میراهی شدم

نورهان رو رها کردم و دویدم سمت کمد.

کیف های خودم و نورهان رو از تمام وسایل مورد نیازمون جمع کردم.

حتی شناسنامه و مدارکمون رو هم برداشتم و گذاشتم تو کیف.

کشوی لباسها رو وا کردم و صندوقچه کوچیکم رو از داخلش بیرون آوردم.

یه مقدار پول نقد داخلش بود که فکر کنم حالا شمشاهده کردا بهش نیاز داشتم.

درشو باز کردم و هرچی داخلش بود رو برداشتم درحالی که کف دستپاچه و پریشون زیر لب زمزمه میکردم:

“باید برم…باید از اینجا برم.

بمونم نیما پرتم میکنه بیرون و نورهان رو ازم میگیره باید برم”

تمام مدت مثل سرگشته ها تو خونه می چرخیدم و وسایل ضروریم رو جمع میکردم.

دیگه هیچی برام مهم نبود چون شد آنچه نباید میشد.

هیچی و هیچکس جز نورهان.

نیما بخاطر اینکه رویا بهش خیانت کرده بود پا روی احساسی که بهش داشت گذاشت و ترکش کرد.

حتما الان خیلی چیزا فهمیده و بی درنگ منم از حیاتش میندازه بیرون و دیگه هیچوقت نمیزاره پسرمو ببینم.

پس باید میحرکت کردم…باید میراهی شدم!

یه خودکار برداشتم و با گریه روی یه تیکه کاغذ نوشتم:

“متاسفم نیما…ای کاش…ای کاش قبل از نوشین من رو می متوجه شدی.کاش هرچی که دوست داشتی بشنوی از من میگوش دادی‌‌.کاش…”

کاغذ رو چسبونوم به آینه و با دیدههای گریون تمام وسایلی که جمع کرده بودم رو برداشتم و زدم بیرون.

همه ی وسایل رو عجولانه گذاشتم تو ماشین و بار دیگر برگشتم داخل.

نورهان رو بغل کردم و با گریه از اتاق زدم بیرون درحتلی که زیر لب زمزمه میکردم:

“نیما ببخشید…ببخشید…

باید برم.

باید از اینجا برم…باید برم…ببخشید که تنها جاده من همین بود…ببخش…”

The post رمان دختر نسبتاً بد فصل دوم پارت ۱۸ appeared first on رمان دونی.