رمان دختر نسبتاً بد فصل دوم پارت ۱۷

راستش همونطور که اضافه کردم اولش تنم از سوالش لرزید اما بعد وقتی حرف زد به این اندیشیدم که شاید مردها هم مثل ما زنها گاهی دلشون بخواد همچین سوالهایی بپرسن و جوابهایی بگیرن که قلبشون باهاشون قرص تر بشه واسه همین دستمو روی ساعد کف دستش گذاشتم و با فشردنش بیان کردم:

-نیما من دوست دارم…

نفس عمیقی کشید وقتی اینو بیان کردم اما همچنان ساکت موند.

با یه مکث کوتاه ادامه دادم:

-من به‌شدت دوست دارم…من اونقدر دوست دارم که هر شب به روزگار و لحظه ای که به زور مامان و عمو مجبور شدم بهت جواب بله بدم میخندم!

من اونقدر دوست دارم که دلم میخواد …

حرفم تموم نشده بود که تلفنش لغزید و ویبره خورد و اون تماس اونقدر براش مهم بود و اهمیت داشت که نمیل داشت بقیه حرف من رو بشنوه چراکه بسیار زود رو برگردوند و موبایلش رو از روی کوسن برداشت و با دقت پیامی که واسش اومده بود رو خوند.

ندرک کردم اون یه نفر کی بود و چی میتمایل داشت ولی محتوای اون پیام انگار واسه نیما خیلی مهم بود که فورا از جا بلند شد و اظهار کرد:

-من باید یرم جایی!

نورهان گریه کنان دنبالش حرکت کرد ولی توجهی نکرد.

از جا قد بلند شدم و پرسیدم:

-کجا آخه !؟حتی کیک و چاییت رو هم نخوردی!

درحالی که یا عجله سمت اتاق میحرکت کرد جواب داد:

-یه کار واجبه! باید یه نفرو ببینم

نفس عمیقی کشیدم و به سمت نورهان رفتم و واسه اینکه گریه هاش بند بیاد بغلش کردم.

اگه نیمارو موقع بیرون حرکت کردن از خونه می متوجه شد گریه هاش شمتوجه شدتر میشدن واسه همین بردمش تو آشپزخونه تا اونجا با خوردن کیک سرگرمش کنم…

*نیما*

به‌شدت باخودم سر رفتن یا نرفتن به این قرار کلنجار حرکت کردم ولی از یه جایی به بعد واسه اینکه به این دغدغه پایان بدم مصمم شدم اون زن رو ملاقات کنم.

نمیدونم چی در انتظارم بود.

یه دروغ بزرگ یا یه حقیقت تلخ ولی باید اثباتش میکردم.

ایندفعه نمیخواستم برم سراغ بهار و سر حرفهایی که متوجه شده بودم بیفتم به جونش.

باید همچی واسم روشن میشد.

باید اطمینان پیدا میکردم.

باید اول حقیقت واسم اثبات میشد بعد تصمیم میگراهی شدم با بهار چیکار کنم….

از ماشین پیاده شدم و قدم زنان به سمت پارکی که آدرسش رو برام فرستاده بودن راهی شدن.

یه جای مشخص پشت میز آهنی ای که معمولا پاتوق یپرمردا و بازجای گرفته ها واسه بازی شطرنج بود، زنی با صورتی عبوس نشسته بود که هر از گاهی ساعت مچیش رو چک میکرد.

یقین پیدا کردم خودش هست.

سرعت قدمهامو بیشتر کردم و به سمتش حرکت کردم.

نزدیک که شدم خودش با مشاهده کردنم بلند شد و پرسید:

-شما نیما احمدوندی!؟

براندارش کردم.

حالا که اینو جویا شد بیشتر اطمینان پیدا کردم خودشه‌

-بله! و شما…

من مکث کردم و اون همچنان عبوس و با حالتی طلبکار جواب داد:

-منم نوشینم! زن دوست پسر زنت! هه!

اصلا از این حرفش خوشم نیومد خصوصا اینکه ادعای اون و رویا هنوز واسه من ثابت نشده بود برای همین بسیار جدی اضافه کردم:

-لطفا..لطفا لطفا مراقب حرف زدنتون باشید!

هنوز چیزی ثابت نشده!

پورخندی زد و اظهار کرد:

-اما برای من شده…

جای گرفت روی همون صندلی ای که مشخصا به‌شدت هم راحت نبود.

از اون زنهایی به نظر می رسید که با ظاهرش سعی میکرد سنش رو کمتر از اونچیزی که بود نشون بده و خب تا حدودی هم موفق شده بود.

شالی از ترکیب سه رنگ روشن شیری با نوارهای باریک نارنجی و صورتی!

بخشی از موهای رنگ شده اش رو یه طرف آزاد گذاشته بود و بخش دیگه رو پشت گوشش نگه داشته بود تا اینجوری چهار مدل گوشواره و گلگوشش که حرف انگلیسی ام بودن رو به نمایش بزاره!

دیدههام روی صورتش به گردش دراومد.

پا روی پا انداخت و پوزخند روی صورتش رو پررنگتر کرد و بیان کرد:

-خیلی خوش شاسنه! نه نه! موندم بگم به‌شدت خوش شانس یا بسیار خوش خط و خال!

مکث کرد.آهی کشید و با صدای آرومتری ادامه داد:

-بهار مصداق بارز مار تو آستین! آدمی که نمک منو خورد و نمکدونمو شکست!

آدمی که به من که هیچی…به بچه ام هم رحم نکرد!

حرفهای جسته و گریخته اش منو عصبی میکرد واسه همین بیان کردم:

-ممنون میشم اگه جوری حرف بزنید که منم متوجه بشم!

دو تا کف دستس رو روی میز گذاشت و مستقیم تو چمشهام نگاه کرد و بعد هم سؤال کرد:

-شما میدونی بهار جونتون با همسر من یه ارتباط کثیف و غیراخلاقی داره !؟

واسه زدن همچین تهمتها و برچسبهایی یکم زود بود.

اون عصبی بود واسه همین هر چیزی که قلبش میتمایل داشت و به واسطه اش قلبش خنک میشد رو به زبون میاورد.

منم خشمگین بودم اما میخواستم خودمو کنترل کنم.

میمیل داشتم مدتی به خودم اجازه ی بروز این برآشفتهت رو بدم که واقعا مطمئن بشم بهار همون آدمیه که اونا میگن برای همین

بسیار جدی جواب دادم:

-هموز هیچی برای من مشخص نیست و تا زمانی که این اتقاق نیفته به شما هم اجازه نمیدم هر چیزی که دوست دارین راجب اون بگین!

پوزخندی تاسف بار روی صورت نشوند و بعد هم زمزمه کرد:

-به خوش شانس بودنش دارم ایمان میارم!

کف دست برد تو کیفش و درحالی که به دنبال چیز خاصی میگشت با حالتی تقریبا عصبی سؤال کرد:

-این ازدواج دومت هست آره؟

کف دستهامو روی میز گذاشتم و با قفل کردن انگشتهام توی هم جواب دادم:

-بله

از تو کیفش یه پاکت سیگار بیرون آورد و بعد نیشخندی زد و با تماشا کردنم پرسید:

-میتونم یپرسم متولد چه سالی هستی؟ آخه…نمیشه از ظاهرت تشخیص داد…

اگرچه نمیدونستم چرا داره همچین سوالهای بی ربطی رو میپرسه اما جواب دادم:

-شصت و شیش!

گشت و گشت اما فندک پیدا نکرد.

ریز خندید و اضافه کرد:

-و بهار احتمالا متولد ۷۶

..۷۷…شایدم ۷۸ یا حتی ۷۹ هست….

مکث کرد.باز عصبی ریز خندید و بعد بیان کرد:

-اما اصلا به شما نمیاد متولد شصت و شش اصلا…

به نظر من که تو بیشتر یه پسر ۲۸-۲۹ ساله هستین!

ولی در هر صورت یه اختلاف سنی فاحش با بهار خانم خوش خط و حال دارین…اه! نمیدونم این فندک رو کدوم گوری گذاشتم…

نفس عمیقی کشیدم و فندکم رو از جیب شلوارم بیرون آوردم و به سمتش گحرکت کردم.

تبسم زد و فندک رو ازم گحرکت کرد و ادامه داد:

-نمیخوام بگم من و شوهر اولم حیات فوق العاده ای داشتیم ولی بد زندگی ای هم نداشتیم

تازه حامله شده بودم که فوت کرد و جوون مرگ شد.

بعد از اون پدر شوهرم حکم کرد که باید با پسر کوچیکترش ازدواج کنم.

با مهرداد…

سیگارو آتیش زد و بعد از اینکه بهش پک زد ادامه داد:

-قلبایل زیادی واسه قبول پیشنهاد پدر شوهرم داشتم.

اولیش این بود که ترجیح میدادم بابای بچه ام عموش باشه نه یه غریبه دوم اینکه مهرداد خواستنی بود و باهوش و کاری و بزرگتر از سنش…چی میمیل داشتم دیگه !؟

اینا واسه قبول این ازدواج مصلحتی کافی بودن .

از سیگارش یه کام بسیار عمیق گحرکت کرد.

مشخص بود سالهاست مصرف میکنه.

بغضشو فرو خورد و ادامه داد:

-من شیرینی خورده بودم.شیرینی خورده ی پسرعموم

اون زمان که من و احمد نامزد بودیم یه دیپلمه ی پشت کنکوری بود.

باهوش بود و خوب ولی بیکار!

دانشگاه رشته دندان پزشکی که قبول شدم پا شدم اومدم تهرون…اونجا باشوهرم توی یه مهمونی آشنا شدم.

آشناییمون از مهمونی کشیده شد به مسائل کاری آخه اون تو کار وادارات ایمپلنت بود و یه جورایی حرفه ی اون و شغل من بهم نزدیکمون کرد…

پدرش از کارخونه دارای بزرگ و قدیم تهرون بود.

یه آدم شناخته شده و معتبر که اسمش برند کبیری بود.

شوهرم کمکم کرد مطب بزنم کمک کرد مستقل و پولدار بشم و خب مجموع اینا منو به این باور رسوند اونی که در شان منه قطعا احمد نیست.

خانوادم به شدن مخالف بهم زدن نامزدیم و ازدواجم با یه مرد تهرونی بودن خصوصا پدرم که بابت این اتفاق حتی ناخوش هم شد….

اما من اهمیت ندادم و علیرغم تمام مشکلات اون کاری رو انجام دادم که خودم میتمایل داشتم هر چند حاصلش شد دوری کامل از خانواده!

این بخش اول قلبخوری خانوادم بود…بخش دومش وقتی بود که با مهرداد ازدواج کردم.

با پسری که ازم کوچیکتر بود.

ولی من از مهرداد بدم نمیومد و حتی بعد از ازدواج عاشقش شدم و حس میکردم همه جوره از شوهر اولمم بهتره!

دوست داشتنم منو حساس کرده بود خصوصا وقتی می مشاهده کردم همه حتی دوستام وقتی میبیننش دست و پاشونو گم میکنن و به من بابت داشتن همچین شوهری غبطه میخورن!

من موفق نشدم بچه ی اولم رو به دنیا بیارم زیرا تو چند ماهگی سقط شد ولی بازم نخواستم مهرداد رو از کف دست بدم چرا؟چون بهش علاقمند شده بودم و واقعا دوستش داشتم

اگه جارو جنجالهای گه گاهیمون که اسمش همون دعواهای زن شوهری بود رو فاکتور میگرفتیم باید بگم بد زیستن ای نداشتیم….

مکث کرد.

دود سگیارو رها کرد تو صورتم و تاکید کنان ادامه داد:

– نداشتیم تا وقتی که سرو کله ی بهار پیدا شد…

بدون اینکه وسط حرفهاش بپرم بهش خیره شدم تا خودش ادامه بده.

ترجیح مدادم اون لحظه فقط یک شنونده باشم.

یکنفر که باید همه چیز رو خوب بشنوه که بتونه بعدا به یه جمع بندی برسه.

سیگار رو بین دو انگشتش نگه داشت و گفت:

-مادرم که خیلی دوست نداشت یاهام همصحبت بشه زنگ زد و گفت که بهار دانشگاه تهرون قبول شده و هیچ جوره واسش کم نزارم.

خصوصا که اون وقت پدرش فوت کرده بود و از لحاظ مالی هم توی شرایط خوبی نبودن.

بدبخت بیچاره بودن دیگه…

من احمق ساده لوح هم اومدم نیک کنم ولی رکب خوردم!

سر انگشتش رو زد به میز و با نفرت اضافه کرد:

-اصلا بدبختی های من از همون روزی شروع شد که خانم رو آوردم تو خونه ام

چه میدونستم میخواد با شوهرم وارد رابطه بشه.

چه میدونسم وقتی من ساده لوح خونه نیستم خانم واسه شوهرم قر و فر میاد که مخش رو بزنه!

من هیچی واسه بهار کم نذاشتم.

خدای من شاهده که هم بهش پول میدادم هم واسش لباس می خریدم هم باخودم اینور اونور میبردمش هم با یکی از دوستای پزشکم که اتفاقا مرد خیلی جنتلمن و کاردرستی بود آشناش کردم تا شاید یه مرد عالی وارد زندگیش بشه و اونو و خانوادش رو از اون بدبختی نجات بده.

فرزین فوق العاده بود.

دیده بسیارا هنوز هم که هنوزه دنبالشه ولی من زورمو زدم به بهار نزدیک بشه و شد…

اما فکر میکنی چی پیش اومد؟

ساکت و صامت بهش خیره موندم.

اینها اصلا خوشایند نبودن…اصلا!

-خانم خانما هم با شوهر من پرید و هم با فرزین…البته اینو بعدا فهمیدم.

اونم فرزینی که واسه خاطر بهار همه کار کرد.

بردش تو کلینک دوستش بهش اضافه کرد حقوق این دخترو سه برابر بهش بده من از جیب بهت میدم

.ساعت کاریش رو هم بزار واسه وقتهایی که درس نداره تا بهش فشار نیاد

اینقدر فررین آدم خوبی بود

ولی خب اونم مثل من قربانی این گرگ در پوست بره شد!

انکار…انگار این دختر ذات و درونش خراب بود…

بهم ریخته و داغون درحالی که سعی داشتم به این زودی خودمو نبازم جویا شدم:

-چرا باید همچین چیزایی رو باور کنم !؟

واقعا چرا باید اون حرفهای وحشتناک رو راجب آدم بی آزاری که میشناختم باور میکردم ؟!

اون آدمی که اونا تعریف و توصیف میکردن یه آدم حروم لقمه ی ترسناک بود اونی که من باهاش حیات میکردم یه دختر مهربون و دوست داشتنی بود که هیچ بدی ای جز زیادی خوب بودنش ازش نمتوجه شدم!

من نمیتونستم حرفهایی که میزنن رو باور کنم!

سخت بود واسم…سخت!

انگشتهاش کمی لرزش داشتن.

شالش رو مرتب کرد و گفت:

-نبایدم باور بکنی چون بهار زرنگ و آب زیرکاس …

چون یه بازیگره!

باید بهش اسکار دختر هزار چهره بدن.

خوب بلده چطوری نقشششو بازی بکنه !

کی باورش میشد اون بخواد قاپ یه مرد زن دار رو بدزده؟

کی باورش میشد اون بخواد کاری کنه مهرداد منو طلاق بده و خودشو بگیره ؟

کی باورش میشد هم مهرداد رو داشته باشه هم فرزین رو؟ هااان ؟

هیشکی…هیشکی باورش نیمشد!

فکر میکنی چرا یه دختر یتیم بی پول باید آیفون چند میلیونی داشته باشه!؟

چرا دختری که تو خرج یومیه اش مونده رو من باید تو کیف لوازم آرایشیش رژ لب و سایه و ریمل و کرمپودر چند میلیونی پیدا کنم؟

خانم هی مهرداد و فرزین رو تیغ میزد و هی به خودش حال میداد…

ولی میدونی چیه؟

خدا کف دستشو رو کرد…

بغض کرد.

حال منم خراب شد.

رنگم پرید و بدنم بس حس و سست شد!

کف دست لرزونشو به لبهاش نزدیک کرد و بعد اینکه از سیگارش کام گحرکت کرد کفت:

-اون حتی وقتی متوجه شد من باردارم هم به زیستنم رحم نکرد…باز حاضر نشده بود کف دست از سر مهرداد برداره.

حاضر نشده بود فرزین رو بیخیال بشه…

حاضر نشده بود سر به مسیر بشه!

شما شاید باورت نشه اما مهرداد حتی واسش خونه اجاره کرده بود.

اصلا من مچش رو با مهرداد تو همون خونه گراهی شدم.

گواه حرفهام هم داییم و خاله!

اوناهم بودن…

خودم بهشون زنگ زدم.گفتم بیاد دخترشو جمع کنن ببرنش.

متحیر و جاخورده تماشاش کردم.انگار هر لحظه داشت منو با کسی آشنا میکرد که اصلا نمیشناختمش…

با حالتی عصبی و متشنج قسمت دیگه ی موهاش رو هم پشت گوشش نگه داشت.

دیدههاش بخاطر بغضهای پی درپیش سرخ شده بودن.

شاید بخاطر عصبی بودن زیادیش.

سیگار دیگه ای روشن کرد و در ادامه تلنگر زد و پرسید:

-اصلا شما فکر میکنی چرا این دختر کم سن و سال خوش خط و خال رو مادرش مجبور کرد زن شما بشه؟

نفس عمیقی کشیدم و هیچی ناضافه کردم.

چی داشتم که بگم!!!

با صدای لرزونی بیان کرد:

-من نمیگم شما بدی هااااا…نه اصلا!

بیان کردم که…شما یه مرد با ظاهر فوق العاده دلرباین که به‌شدت خیلی زیاد جوونتر و کم سن و سالتر از سنتون هستین و کاملا هم مشخص پولدارین…اما چرا اون حاضر شده زن شما بشه ؟

حتی فرزین هم بعد اینکه همه ی اینارو فهمید ولش کرد.

باور نمیکنی از خودش بپرس!

مکث کرد.

گوشیش رو از کنار کف دستش برداشت و رفت تو لیست مخاطبینش.

شماره ای بیرون آورد و بعد همجادهشو رو میز سر داد سمتم و اضافه کرد:

-بگیر…اینم شماره فرزین…اگه دوست داری بهش زنگ بزن و ازش بپرس…

اتفاقا از اساتید دانشگاه بهار هم بود.

اول اونجا آشنا شدن بعد تو مهمونی هایی که من خانمو برده بودم تا حال و هواش عوض بشه که دوری از خونواده و فوت پدرش از پا نندازش!

-تف …تف به کف دست بی نمک….آقا نیما…

-فقط خدا میدونه چند بار وقتی من خونه نبودم یا قرص ملایمشامگاهخش و خواب آور میخوردمو میخوابیدم اون نمک نشناس با مهراد عشقبازی میکرد

اینو که گفت پریشون حال تر شدم و نگاههام رو به تاری حرکت کردن.

فشارشون دادم و برای چندمینبار نفس عمیق یا بهتر بود بگم آه عمیق کشیدم.

همه چیز باز سخت شد.

خیلی سخت تر….

بی میل و بی رغبت، با حالی خراب و داغون گوشی رو پس زدم.

این حرفها حالمو به حدی بد کرده بودن که نمیتونستم حتی دیدههام رو وا کنم….

The post رمان دختر نسبتاً بد فصل دوم پارت ۱۷ appeared first on رمان دونی.