رمان دختر نسبتاً بد فصل دوم پارت ۱۶

دلم میخواست تا وقتی حال و اعصابم میزون نشده نرم خونه ولی نشد.

بهار و نورهان آرامشم بودن و از این آهستهش به کی پناه میبردم که باهاش برابری بکنه!؟

کفشهام رو از پا درآوردم و به همراه کیف و سوئیچ و چیزای دیگه پرت کردم رو میز و قدم زنان از رارهرو عبور کردم.

نورهان روی یه پتو کنار کاناپه رو زمین خواب بود و بهار هم…نمیدونم!

نمیدونم کجا بود.

نفس عمیقی کشیدم و با حالی خراب به سمت نورهان رفتم.

کنارش رو زمین زانو زدم و به صورتش خیره شدم.

تمام وجودم خواهان این بودن که هرچه راجب اون شنیدم دروغ باشه اما به چیزی ، یه حس بدی هم بهم تلنگر میزد که اگه راست باشه چی !؟

چرا مابه هرکی قلب میبندیم داستانش میشه این !؟

بوسه ای روی گردنم قرار گرفت ودستهای ظریفی دور بدنم حلقه شدم.

عطر تنش تو مشامم پیچید و

صوتش کنار گوشم طنین انداز شد:

-خسته نباشی!

چطور همچین موجودی میتونست درحق من و خودش همچین کاری کنه!؟

نه…برای من باورنکردنی بود.

بله…دور از باور بود بهار عزیزم جفاکار باشه!

ولی…اما اگه…

آخ! امان از این ولی و اگرها که میشن خوره و میفتن به جون آدم.

مجدداً بوسیدم و بعدهم اضافه کرد:

-همین پنج دقیقه پیش خوابید! بسیار منتظرت بود

نفس عمیقی کشیدم و سرم رو برگردوندم سمتش…

*بهار*

نیما، امروزگار نیمای هر روزگار نبود!

احساس میکردم ذهنش مشغول موضوع مهمی هست.

موضوعی که بهمش ریخته بود و برده بودش توی فکر و کاملا هم مشخص بود در تلاش هست نمیخواد بروزگارش بده!

عاشق غذاهایی بود که من میپختم خصوصا اگه اون غذا ماهی شکم پر باشه ولی…اما اون فقط چند قاشق برنج خورده بود اون هم به زور.

بیشتر داشت با غداش بازی بازی میکرد اون هم درحالی که مشخص بود اصلا اینجا و تو این حال و هوا نیست!

ظرف ترشی لیته رو کنار بشقاب غذاش گذاشتم و پرسیدم:

-نیما…دیگه ماهی شکمپر دوست نداری؟!نکنه بدمزه اس؟

از فکر بیرون اومد و دستپاچه جواب داد:

-هان !؟ چی ؟ نه نه…به‌شدت هم خوشمزه اس…

کف دستت درد نکنه

اگر چه این رو اظهار کرد اما همون موقع کف دستمالی از جعبه بیرون کشید و اونو بسیار آروم به کنج لبش فشار داد و بعد هم آرام گفت:

-ممنون! من برم یکم استراحت کنم!

متعجب نگاهش کردم و گفتم:

-اما توکه هیچی نخوردی نیما!

نگاهی به ظرفهای پر غذا و ماهی خوش رنگ کف دست نخورده اس و بعد بی میل و بی رغبت اظهار کرد:

-گشنه ام نیست!

جویا شدم:

-شرکت شام خوردی!؟

نفس عمیقی کشید و جواب داد:

-نه…اما گشنه ام نیستم.خستمه…میرم یکم استراحت کنم

اینو گفت و از آشپزخونه بیرون راهی شد.

تعجبم بیشتر شد.

حالا دیگه مطمئن بودم نیما یه چیزیش هست و مثل هرروزگار شاداب و قبراق نیست.

چیزی نگفتم و چراکه اون چیزی نخورد منم خیلی نتونستم غذا بخورم و مشغول جمع کردن وسایل و شستن ظرف و ظروف شدم…

درو کنار زدم و به هوای اینکه نیما خواب هست پاورچین راهی شدج داخل ولی خواب نبود.

کنار پنجره از حرکت ایستاده بود و سیگار میکشید و هممدت بیروم رو تماشا میکرد.

لبخند زدم و گفتم:

-در ذهنش گذراندم خوابیدی!

سرش رو چرخوند سمتم اما هیچی ناظهار کرد.

خم شدم و وسایل نورهان رو یکی یکی از روی زمین جمع کردم و همزمان پرسیدم:

-نیما احتمالا مشکل خاصی پیش اومده !؟

سیگار رو از لای لبهاش بیرون آورد و جواب داد:

-نه! چطور مگه !؟

اسباب بازی هارو تو سبد قرمز رنگ انداختم و بعد به سمتش راهی شدج و جواب دادم:

-هیچی…همینطوری…آخه حس کردم تو فکری

اگرچه همه جوره واسه من همچین چیزی مشخص بود ولی وقتی خودش انکارش میکرد چیکار میشد کرد؟

تبسم زدم و با عوض کردن بحث، اشاره ای به سیگار توی کف دستم کردم و گفتم:

-میمیل داشتم نورهان رو بیارم تو اتاق اما با این دودی که جنابعالی مسیر انداختی همونجا بخوابه بهتره!

چون اینو اضافه کردم دیگه به کشیدن اون سیگار ادامه نداد.خاموشش کرد و بی هوا پرسید:

-بهار…

تبسم زدم و اظهار کردم:

-جونم…

مرموزانه جویا شد:

-چیزی هست که تو بخوای به من بگی اما فرصت نشده باشه!؟ یا یادت حرکت کرده باشه با هر چیز دیگه ای که نشد به من بگی؟

میخواستم از اتاق برم بیرون که برم پیش نورهان ولی وقتی نیما اون سوال عجیب رو سؤال کرد از حرکت ایستادم و دیگه قدم بعدی رو برنداشتم.

خیلی آروم چرخیدم سمتش و بهش خیره شدم.

نمیدونم چرا همچین سوالی جویا شد اما هرچی بود به نظرم عجیب بود و حس خوبی لز متوجه شدنش بهم کف دست نداد!

بعد از چندوقیقه زل زدن به دیدههاش پرسیدم:

-چی مثلا !؟

جاسیگاری توی دستش رو کنار گذاشت و از پنجره فاصله گراهی شد.

چندقدمی اومد سمتم و بعد هم اضافه کرد:

– هرچی…هر چیزی که مهم باشه و تو بخوای بگی اما نبیان کرده باشی! یا فکر کنی من ندونم بهتر باشه!

به زور تبسمی تصنعی زدم و بعد هم با حالتی کف دستپاچه جواب دادم:

-نه…

ابروهاش به آرامی از دیدههاش فاصله گرفتن.

چشمهایی که زوم شده بودن رو شمایل من.

آرام جویا شد:

-مطمئنی !؟

منو واقعا گیج و سردرگم کرده بود.

آخه دقیقا چی رو میاظهار کرد ؟

نفس عمیقی کشیدم و جواب دادم:

-اهوم…

پی ماجرارو نگحرکت کرد.سری جنبوند و بعد هم به سمت تخت راهی شد….

اگرچه دیگه از اون سوالهای در ظاهر ساده اما عجیب نجویا شد ولی خب به نحوی ذهن من رو کمی به خودش مشغول کرده بود.

انگار نیمایی نبود که هر روزگار می مشاهده کردم!

یه آدم حواس پرت بود که ذهنش هرجایی جز توی زمان حال هست!

عجیبتر اینکه حتی بسیار هم حوصله نورهان رو نداشت و این واسه من از هر چیزی عجیبتر بود آخه نیمایی که من میشناختم تو هر شرایطی حتی وقتی اگه سخت ترین و خسته کننده ترین روزگار رو هم گذرونده باشه باز واسه نورهان تا لحظه ای که اون خسته بشه و خودش نخواد وقت میگذاشت!

اینبار اما قرار گرفته بود رو کاناپه و خیره شده بود به تلویزیون هر بارهم که نورهان سمتش میومد یه تبسم زورکی تحویلش میداد و اونقدر بچه رو تحویل نمیگحرکت کرد که اون خودش جادهش رو کج میکرد و با اسباب بازی هاش مشغول میشد.

سعی کردم خیلی بهش سخت نگیرم.

همه ی آدما که همیشگی حالشون خوب نیست و با حوصله نیستن.

مثل خود من!

مثل هر آدم نرمال دیگه!

واسه اینکه کمی حالش رو جا بیارم واسش از اون کیکهای مورد علاقه اش آماده کردم و همراه با چایی براش بردم.

کنارش جای گرفتم و چایی و کیک رو روی قسمت چوبی کاناپه گذاشتم و اضافه کردم:

-اینم کیک مورد علاقه ات با یکم سوختگی! چون میدونم اینجوری دوست داری گذاشتم یکم بیشتر بمونه…

کف دستش رو زیر چونه اش گذاشت و بدون اینکه نگاهم بکنه به‌آرامی اظهار کرد:

-امممم باشه …مرسی!

تبسم عریضی زدم و چنگال رو تو یه تیکه کیک فرو بردم و گفتم:

-نوش جون! بیا بخور که گرمش بیشتر میچسبه!

چنگال رو به سمتش گراهی شدم و اون انگار که نتونه جلوی خودش رو اسه نزدن بعضی حرفها بگیره حین گراهی شدن چنگال جویا شد:

-ما دیروز یا امروز مهمون داشتیم!؟

و این بازم یکی از اون سوالهای عجیب و درهم برهم نیما بود که من نمیدرک کردم دقیقا هدفش از جویا شدنشون چی هست.

کنج لبمو دادم بالا و جواب دادم:

-نه بابا! مهمونمون کجا بود.قرار بود کسی بیاد!؟

بدون اینکه کیک رو بخوره چنگال رو کنار گذاشت و جواب داد:

-نه …همینطوری سؤال کرد

چقدر من از سوالهای همینطوری که روشن و مشخص نبودن بدم میومد.

دقیقا مثل این سوال نیما…..

نفس عمیقی کشیدم و پرسیدم:

-کیک نمیخوری!؟

-چرا…چرا میخورم‌…

اگرچه اینو گفت ولی بازم خیره شد به تلویزیون.

نورهان به سمتش اومد و کف دستهای تپلش رو روی زانوهای نیما گذاشت.

مسرور شدم که لااقل اون باعث شد رو صورت درهم نیمای که مثل هرروزگارش نبود تبسمی بشینه.

خودم رو بهش نزدیک کردم و بهش چسبیدم.

بوسه ای روی صورتش نشوندم و آهسته کنار گوشش سؤال کردم:

-نورهان رو بخوابونم بریم اتاق خواب ؟ هان ؟

سرش رو چرخوند سمتم و زل زد تو دیدههام.

لبخندم رو عریض تر کردم و اینبار سر انگشتامو آرام و آروم از بازوش تا ساعد کف دستش پایین آوردم و مجدداً اظهار کردم:

-هااان !؟ بریم !؟

بجای جواب دادن به این سوال بی هوا و بی مقدمه پرسید:

-بهار..یه چیزی بگم راست و حسینی جواب میدی !؟

نمیدونم چدا تا همچین سوالی پرسید دچار استرس شدم.

انگار این سوال همیشگی قرار بود پشتبندش سوالهای بدتری به گوش برسه همینش بود که به آدم اضطراب میداد….

دیگه به نوازشش ادامه ندادم.

سعی کردم اون استرس بیخودی رو از خودم دور نگه دارم تا حالم رو بیخودی خراب نکنم و بعد هم جواب دادم:

-من به تو دروغ نمیگم!

تکرار کرد:

-پس اگه بپرسم راست و حسینی جواب میدی

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

-آره… بپرس!

نفس عمیقی کشید و بعد لبهاش رو باز کرد و چند لحظه ای تو همون حالت موند اما بعد بالاخره جویا شد:

-تو واقعا منو دوست داری؟

تا لبهامو که کردم که فی الفور جوابشو بدم به‌شدت زود دستشو بالا گحرکت کرد و گفت:

-ببین فقط میخوام قبل اینکه خودت این جواب رو بدی یه چیزی رو بهت بگم…من اهل چاخان و دروغ نیستم. من به اصرار بابا اومدم خونتون خواستگاری اونم نه واسه اینکه قلبم پیش رویا بود نه…واسه اینکه دیگه قلبم نمیخواست ازدواج کنم یا کف دست کم اون وقت اینکارو انجام بدم..من بدگمان شده بودم و عصبی.

شرایط خوبی رو نگذرونده بودم زیرا در حقم کار خوبی نشده بودم و تو خودم توانایی ورود به یه رابطه ی دیگه رو نداشتم اما بعدش متوجه شدم که دوست دارم و میتونم برای تمام عمر این حست رو کنارت داشته باشم.

من عاشق توام و عاشق بچه مون و عاشق خانوادمون اما تو چی؟

تو این زندگی هستی زیرا که زن منی و از من بچه داری ؟

به جون مادرم و به جون نورهان اگه بگی آره ذره ای ازت قلبخور نمیشم…جواب صادقانه ات اونقدر برام با ارزش که حتی اگه جوابت اون باشه قلبم آشوب نمیشه!

اون حرف میزد و من همینطور متعجب تماشاش میکردم.

نمیدونستم باید چیبگم و حتی نمیدونستم چرا یهو هوس کرد همچین چیزایی بپرسه…

The post رمان دختر نسبتاً بد فصل دوم پارت ۱۶ appeared first on رمان دونی.