_وجودمو به آتیش کشیدی، می فهمی؟
آوای نعره هایش قد بلند است، آنقدر بلند که نگاه برخی از افراد توی پارک از همان فاصله به ماشین ما زل زده میشود….
رد اشک هایم صورتم را خیس خیس کرده اند و کف دست هایم شامگاهیه به یک تکه برگ در دست باد می لرزند
دیگر نمی توانم سوز سرد کلماتش را به جان بخرم!از ماشین پیاده میشوم….با قدم هایی آرام و اشک هایی که بی اجازه می ریزند، برای لحظهای ی آخر نگاهم را به نازگلی میدوزم که در حال بازیست، به تبسمش،به اینکه نمی توانستم برایش یک خانه ی گرم در حصار خانواده ی خودش بسازم….حس می کردم به هاتف و نازگل و حتی قلب دیوانه ی خودم هم مدیونم!
در عرض خیابان مسیر میروم، آنقدر که از ماشین هاتف دیگر دور شوم….تاکسی میگیرم و با عجله از آنجا میروم
***
غروبش هاتف با محسن تماس گراهی شده بود، غروب همان روزگاری که جواب دندان شکنش جهان را به گریه وا داشته بود… درست بعد از اینکه نازگل را به منزل ی دنیا رسانده بود تماس گحرکت کرد…قرار بود برود به دفتر محسن….
محسن هم تازه از سفر برگشته بود و هنوز نفسش گرم بود!
اما آنقدر ذهنش پر از هجوم افکار بی ملاحظه اش بود که مغزش آن مسیر لعنتی را نمی کشید
زحمتش برای او یک پیامک ساده بود:شامگاه بیا خونه ی من، نمیرسم بیام دفتر!
***
_خب حالا تکلیف چیه برادر من؟
محسن در حالی که هممسیر با هاتف سیگار برگ لای کف دستش را دود میکند از هاتف می پرسد
از هاتفی که انگار معلق بین دو جهانست و بی خبر از هر دو
خودش را روی صندلی توی بالکنش دراز کرده است و سرش را به سقف کشیده بالکن دوخته است….با همان مهارت همیشگی سیگارش را دود میکند،کارش از غروب همین شده بود….سیگار پشت سیگار!
دیگر کسی نبود بگوید نقل و نبات نیست آنطور بالا میدهی!
کف دست خودش نبود…حرف های مزخرف و دروغین جهان بهش ریخته بود و دست به گریبانش شده بود
باد سردی می وزد و سرمای شامگاه را ملایم بخش تر میکند
هاتف با آوایی که از فرط دود کردن سیگار در ریه گرفته شده جواب محسن ولو شده روی صنقلبی را میدهد:
فعلا کف دست نگه دار!
محسن کنجکاوانه نگاهش میکند:یعنی دادتمایل داشت حضانت ندم تحویل دادگاه؟
_نه!بیان کردم که فعلا بزار
محسن می خندد و آهی میکشد:پس چرا ما رو مچل خودت کردی جناب؟تو که نمیخوای بچتو پس بگیری
فضا خیلی عجیب بود….دو رفیق قدیمی از گذشته های متفاوت….اما صمیمی!
محسن فقط وکیل هاتف و دفتر کف دستکش نبود،حکم برادرش را داشت!
هاتف خودش را جمع و جور میکند و با سوختن فیلتر سیگارش لب باز میکند:چراکه نمیدونم باید این کارو بکنم یا نه
محسن به کمکش می شتافد:ندای دلت چی سر میده؟
هاتف با ریشخند میخندد:همین ندای قلب ما رو بدبخت کرده
محسن می خندد:ببین…گراهی شدن حضانت بچه برای تو راحته…فقط چیزی که کمی سختش میکنه کارو، اون دو سال زندونه و بدتر اون که درگیر ی دعوای توپ و مشتی شدی
_تهش سخته یا راحت؟
محسن ابرو بالا می اندازد:حرف اول آخرو قاضی میزنه اما نظر من اینه برگ برنده کف دست تو…به چند قلبیل
انگشت های کف دستش را بالا می آورد:یکم اینکه معتاد نیستی، دویم اینکه صحیح و سلامتی چه جسمی چه روانی، سوم اینکه وضع مالیت رو رواله!اما اینکه نخوای مادرو از بچش جدا کنی ی بحث دیگس
نوشته رمان خنیا پارت بیست و هفتم از شیوا رستمی کیا اولین بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن