گلناز
لباسمو که عوض کردم رو به مامان گفتم
راستی مولین…افراخان میگه برای بچه پرستار بگیریم...
مولین:آخه چرا؟کم دردسر کشیدی ؟تازه شر این زن ارباب وارش کم شده حالا میخوای یه زن دیگه بیاری تو خونه که چی که پرستار بچه باشه؟ آخه این بچه پرستار میخواد دختر ؟بچم عین گل میمونه اصلا اذیت نداره…
میدونم مولین…تو خیال کردی من خوشم میاد؟اما تو که میدونی افراخان چقدر لجبازه تازه راضی کردم که شما یه خانوم خوب معرفی کنی وگرنه خودش یه نفرو پیدا میکرد دیگه هم نمی شد رو حرفش حرفی زد…
مولین:اوف…تازه حیاتت آروم شده …باور کن هر زنی رو بیاریم دردسر میشه …دخترای روستا از خداشونه بیان تو خونه ی خان خودشونو جا کنن..خطرناکه…حیات به هم زنن…
گلناز:تقصیر من که نبود…این آمله خانوم نتونست جلوی زبونشو بگیره اضافه کرد کارم زیاده به بچه نمیرسم…
مامان:به خدا عمرم سر این ماجراها نصف میشه…بابات که رفت…
جا خوردم و گفتم
منظورت چیه،؟!!
مولین:منظورم اینه بابات اینجا نیست …همه کاراتون رو دوش منه…غصه هاتون…چ میدونم مادر حالا منم هرچی میگم میگی یعنی چی…بزار برم پایین…برم فکر کنم ببینم کیو میتونم پیدا کنم که براتون شر نشه..! تو هم به بچه برس..شیرشو بده جاشو عوض کردم…
مامان راهی شد …در حالی که تمنا رو از جاش قد بلند میکردم به دخترم خیره شدم…لب هاش گلی شده بود..کم کم داشت رو میومد و خوشگل و خوشگل تر میشد..
قلبم نمیومد کسی جز من بهش رسیدگی کنه…نمیتمایل داشتم به کسی جز مادرش عادت کنه اما امان از افراخان …شایدم واسه ی راحتی من اینو اظهار کرده…نه نه…به فکر بچه بوده…وگرنه خودش میدونه هر زنی نگاه مشاهده کردن زن دیگه رو تو خونش نداره…حالا چه پرستار باشه چه آشپز…وقتی میاد تو خونه زیستن آدم انگار که هوو!!…اه تمنا رو که سیر شده بود تو گهواره خوابوندم و حرکت کردم پایین…
گلناز:مولین…چی شد …کسی به نظرت اومد!؟
مامان:یه اقدس خانوم بود …دخترش اسمش نارین بود فکر کنم …اون هست …یه مدت پرستار بچه ی خانزاده ی ده بالا بود…دختر کار بلدیه..
مامان با اشاره بهم فهموند که دختره قشنگ نیست و بر و رویی نداره…اما به هرحال دختر جوون بود …بازم ته دلم راضی نمی شد…
صدای افراخان منو به خودم اورد
افراخان:همین خوبه …صبح احمدو میفرستم دنبالش آدرسشو به احمد بدین…
مولین:خان شما اینجا بودین!!! چشم ادرسو میدم…
گلنار از توی آشپزخونه اومد..به هممسیر امله خانوم بساط شام رو آوردن و چیدن…دمق بودم با لب و لوچه ی آویزون
که یه دفعه یه فکری به ذهنم رسید…رو به افراخان کردم و بیان کردم
افراخان …پرستار بهتر از نارین سراغ دارم…
افراخان :خب بگو دیگه پس چرا معطلی…میفرستیم دنبال اون
با سر اشاره ای به گلنار کردم و بیان کردم
اگه خودش و شما راضی باشین قابل اعتماد تر از خواهر کوچیکم سراغ ندارم….
گلناز
مستأصل به مولین نگاه کردم تا ببینم نظر اون در این مورد چیه، تو چهره مامان میشد تردید و ترس شمشاهده کرد رو مشاهده کرد…احتمالا ترسش از این بود که افراخان قبول کنه اونوقت گلنار پیش من می موند…از صبح تا غروب شایدم دائم و مامان جانم تنها میموند…با این فکر خودمم از حرفم پشیمون شده بودم ولی دیگه اظهار کرده بودمش و جاده برگشتی نبود…به گلنار نگاه کردم تا نظرشو متوجه بشم اما چهرش کاملا بی تفاوت بود….
افراخان چند ثانیه ای مکث کرد انگار داشت حرفمو سبک سنگین میکرد بعد اظهار کرد:
افراخان: این کارا زنونس…من کاری ندارم …اگه خودش میخواد حرفی نیست ..اگه هم نمیخواد بگو بفرستم دنبال نارین ولی تا فردا شامگاه میخوام این ماجرا تموم شده باشه و تکلیف مشخص باشه …نمیشه که بچه هی این کف دست و اون کف دست بچرخه…آشپزخونه که نباید بچه نگهداره…
گلناز:دیده …تا فردا معلوم میکنیم..
دیده رو اظهار کردم که سر به زیر و مطیع بوده باشم که اگه گلنار موند افراخان غرولندی نکنه..
ظاهرا هم تیرم به هدف خورده بود چراکه بعد از متوجه شدن این چشم زیر دیدهی نگاهم کرد و لبخندی کمرنگ از رضایت روی لبش قرار گرفته بود….
بعد از شام مامان از افراخان تشکر کرد و اضافه کرد
اگه بشه به احمد بگین مارو تا خونه ببره ..آخه زود تاریک میشه…متوجه شدم که یه سری فراری هم تو جنگل مامن گراهی شدن…خطرناکه امن نیست نمیشه تنها بریم…
افراخان:حالا که دیر شده…دیگه شامگاهو اینجا بمونین …در مورد اون فراری ها هم دنبالشونن…مضطرب نباشین امروزگار و فرداست که بگیرنشون…سرکردشونو گراهی شدن منتقلش کردن شهر..بقیشونم میگرن ..
مولین:نمونیم بهتره…آخه…
افراخان: بمونین..این خونه اندازه ده برابر شما هم جا داره برین تو یه اتاق و شامگاه باشین..من میرم تو اتاق خودم…گلناز تو هم تمنا رو بردار بیا…
افراخان رفت …منم به اطاعت وسایلمو جمع کردم و در حالی که تمنا رو تو بغلم گراهی شده بودم …داشتم از پله ها میراهی شدم که مامان گوشه دامنمو گراهی شد و اظهار کرد
دخترررررر…اخ دخترم چه کردی…
گلناز :بد کردم ؟ببخشید از دهنم پرید من اصلا حواسم به این چیزا نبود…حواسم نبود غصه میخوری تنها میمونی!!
خب عیبش چیه فردا به خان میگم نشد…اره همینو میگیم…میگیم گلنار نشده بریم دنبال نارین…همون ک خودت معرفی کردی…
مامان با چهره ش نگران بود میل داشتم مسیرمو ادامه بدم و با تمنا بریم تو اتاق پیش خان که صدای گلنار منو سر جای خودم میخکوب کرد….
گلناز
برگشتم به سمت گلنار و با ترس اظهار کردم
خواهری میدونم سرخود حرف زدم…خودم درستش میکنم دلواپس نباش…
گلنار: نه اتفاقا میمیل داشتم بگم من می مونم … پرستار بچه من میشم… خالشم.. پولشو هم لازم داریم.. خرج خونه در میاد …
گلناز: نه چه حرفیه.. خرج خونتون تا باباجان برگرده با منه…خودم با خان حرف زدم قبلا.. دلواپس نباش …پیشنهادم بد بود ،مولین تنها میشه…
گلنار: نه.. بیان کردم که خودم قلبم میخواد…
نگاه مرددی به مامان کردم
گلناز: ولی مولین تنها میشه!..
مامان: نه من که تنها میمونم عیبی نداره…نگران چی هستی…اگه خودش قلبش میخواد بهتر…سرش گرم میشه…
گلناز: پس بزار با افراخان حرف بزنم…برات یکی ازین خونه های نزدیک ترو بگیره…
حداقل شام و ناهارو ما برات بفرستیم.. کنار خودمون باشی..
مولین: نه بابا …حالا گلنار شامگاه نمونه ، سرشامگاه برگرده پیش من ، تا چند هفته ببینین اصلا از پسش برمیاد..میتونه ..اگه خودش تمایل داشت و خسته نشد اون موقع برای من یه فکری میکنیم.
گلناز: باشه.. مامان راست میگه..چند روزگاری امتحان میکنیم ..سرشامگاه هم با احمد میفرستمت بری خونه..
گلنار:باشه من راضی ام..
شامگاه بخیری اضافه کردم و رفتم تو اتاق تمنارو گذاشتم تو گهواره دیدم خان نفس کشیدهی کشید و بیان کرد:
چیشد؟گلنار پرستار میشه ؟
گلناز: اندیشیدم خوابی..والا قرار شد امتحانی روزا مراقب بچه باشه تا ببینیم چطور میشه!
افراخان:اصلا بچه داری بلده؟..
گلناز: زبر و زرنگه ..همه چی رو زود یاد میگیره …کاری نداره که خاله ی بچه م هست خیالمون راحته که هر موقع بچه پیشش باشه رو چشماش نگهش میداره..گلنار عاشق بچه هاست …من می شناسمش..
افراخان: باشه..به حرف تو گوش میکنم ..یه بار که گوش کردم اینجوری یخ زدم و لابد سرما هم خوردم خدا دومی رو به خیر کنه …
مکثی کرد و اضافه کرد:
بیا اینجا ببینم ..مریضم کردی بیا ببین تب دارم ؟
راهی شدم جلو و کف دستمو گذاشتم روی پیشونیش..
نه خدارو شکر …خوب استراحت کنی مریض نمیشی خان!
افراخان که به چشمام خیره شده بود مچ دستمو تو کف دستش گراهی شد و گفت:
اگه مریض شدم چی؟!…
گلناز: من مراقبت میکنم …میگم آمله خانوم هم سوپ بزاره با قلم تازه…زود خوب میشین…
افراخان همینجور که به دیدهام خیره شده بود مچ دستمو فشاری داد و منو کشید سمت خودش…
افراخان:اگه بازم خوب نشدم چی؟
بعد دست دیگه شو کرد زیر روسری و موهامو گراهی شد تو کف دستاش و گفت:
نبیان کردم روسری نزار؟
گلناز:عادته دیگه…
روسری و با یه حرکت پرت کرد کنار و منو تو بغل خودش کشید….
افراخان
قلبم براش تنگ شده بود حالا دیگه وقتش بود نه وارش بود نه حامله …دلم میمیل داشت سرمو بزارم رو شونش و از گوشش تا موهاشو عمیق بو بکشم ..اما روسریو انداخته بودم کنار معذب شده بود تو بغلم خودشو جمع کرده بود انگار که بخواد فرار کنه …بهم یکم برخورد…
چیشده …شوهرتو یادت حرکت کرده غریبی میکنی؟
گلناز من منی کرد و اضافه کرد:..
نه…اما بچه بیدار میشه…بده الان برم بخوابم پیشش …بیدار میشه میترسه…
معلوم بود داره بهونه میاره،…قلبم شکست ..همه ی ذوقی که داشتم فروکش کرد…انگار همه ی آتیشم یهو خاکستر شد ..همونطور که تو بغلم نگهش داشته بودم تو نگاهاش خیره شدم.. نگاهشو ازم میدزمتوجه شد…دوسم نداشت..اره من چقدر خر بودم که نمتوجه شدم هنوزم که هنوزه دوسم نداره… به من حسی نداره…اره خب .. کی میتونه این همه سال و یه شبه فراموش کنه.. دستاشو ول کردم بدون هیچ حرفی راهی شد کنار تمنا دراز کشید و خوابش برد.
شایدم خودشو زد به خواب.. منم پشتمو کرده بودم … خودمو زدم به خواب و تا صبح نخوابیدم.. انگار یه چیزی تو قلبم خالی شده بود .. پس منو نمیتمایل داشت..! چه فکرا که نکرده بودم یاد خنده هاش تو رودخونه می افتادم .. یاد لپ های یخ زده و قرمزش از سرما..
نمتوجه شدم کی خوابم برد چشامو که باز کردم نه گلناز بود نه تمنا…رفتم پایین و سراغشونو گرفتم ظاهرا رفته بود تو اتاق گلنار و مادرش تا گلنار اامان روزگار نگهداری از تمنا رو شروع کنه…
آمله خانوم از آشپزخونه اومد بیرون و اظهار کرد:
سلام آقا صبح بخیر…الان صبحانه رو میچینم…
سلامی کردم و راهی شدم دست و رومو شستم وقتی برگشتم کل میز رو چیده بود
افراخان: مگه بقیه صبحانه نخورن؟
آمله خانوم: نه آقا به گلناز خانوم گفتم صبحونه بیارم براشون چون بچه شیر میدن گرسنه نمونن..ولی اضافه کردم منتظر شما بمونم…
تو دلم بیان کردم …آره خب ..عذاب وجدان بی محلی هایی که به من میده رو باید یه جوری جبران کنه.. یا شایدم دلش برام سوخته وانمود کنه من مترسک سر جالیز تو این خونه ام و ازم میترسه و بهم احترام میزاره…
قرار گرفتم پشت میز آمله خانوم بقیه رو آوا کرد گلنار اومد تمنا بغلش بود پشت سرش هم گلناز اومد تمنا رو با سرخوشی چشم دوختم اما به گلناز زیر لب جواب سلام دادم.. در عوض رو به گلنار گفتم
مادرت چرا نیومد سر میز؟
گلنار: رفت سر زمین پشتی…همون که دادین به ما..از شما خداحافظی کرد باید صبح زود میراهی شد راه آبو باز میکرد…
سری تکون دادم و سکوت حکم فرما شد منم چند دقیقه بعد صبحونه خورده و نخورده از خونه زدم بیرون که به زمینا سرکشی کنم… بیشتر ازین نمیتونستم نگاه های مثلا مظلوم گلنازو تحمل کنم بعد از کار دیشامگاهش قلبم بدجوری شکسته بود… غرورم جریحه دار شده بود برای یه مرد هیچی سنگین تر ازین نیست که زنش پسش بزنه…
گلناز
افراخان از خونه حرکت کرد بیرون ..از خونه که رفت قلبم هری ریخت..انگار دلم براش تنگ شد… میدونستم آزردهه .. کج خلقه.. مقصر هم بودم، شکسته بودمش …چی برای مرد سنگین تر از این که زنش نخوادش ولی چه میکردم… دست خودم نبود افسارم دست قلبم بود… قلبم هم هی قلب قلب میکرد. هم میمیل داشتش.. هم میوحشت کرد..
بچه رو از بغل گلنار گرفتم و بوسه ای به لپ های گلگونش گراهی شدم..
گلناز:مولین قشنگمم.. مولین گلم… تمنا جان جانم ..گلنار شامگاهیه منه یا افراخان؟
گلنار لبخند محوی زد و اضافه کرد:
خب بچه شامگاهیه پدر و مادرش میشه دیگه آبجی..
شکل هردوتونه… الانم بهشدتی کوچیکه معلوم نمیکنه که ..
لبخندی زدم و تمنا رو دوباره دادم بغلش…
گلنار: آبجی میتونی مراقبش باشی؟ سرم داره میترکه..بد خواب شدم دیشب..
گلنار:معلومه ک میتونم ..برای همین اینجام دیگه آبجی..انگار یادت رفته . برو بخواب .. خیالت راحت
گلناز: آمله خانوم.. بیا.. من سرم درد میکنه ..میرم بخوابم صدام نکن.. اگه افراخان برای ناهار اومد فقط بیدارم کن . اگه نیومد نمیخواد صوتم کنی..
آمله:چشم خانوم…راستی از وارش خانوم خبری نشد ؟
بی حوصله سری تکون دادم و زیر لب گفتم نمیدونم بعدم حرکت کردم بالا و درو بستم .. دراز کشیدم و به محض اینکه چشمامو بستم خوابم برد.. تاثیر بی خوابی دیشامگاه بود..
افراخان
بی خود از این زمین به اون زمین میحرکت کردم و سر رعیت جماعت غر میزدم..احمد مضطرب پشت سرم میومد .. آخرش به خودش جرات داد و پرسید
طوری شده آقا؟
افراخان: طوری شده ؟!! اره طوری شده …من موندم در مسجد..
احمد: این چه حرفیه آقا…دور از جونتون..
افراخان: دیگه چه دور از جونی سرم اومده.. دور از جون نداره که از قدیم همین بوده…مرد دوزنه در مسجد میخوابه.. اینم حکایت منه…
احمد: آقا من نمیخوام دخالت کنما..ولی گلناز خانوم حق داره اگه یکم بی محلی کنه حق داره…
با خشم غریدیم
چه حقی داره ؟! هان ؟چه حقی؟!!
فقط چون زنن و ضعیفه هرکی رسید بگه زنا حق دارن…
احمد : خب آقا اینجوری ها هم نیست.. یادتون نمیاد چقدر اوایل اذیتش کردین..خب دختر بچه بوده الان چیزی نگذشته که ..دختره مادر شده … درد کشیده تازه اقا نمیدونه که پدرشو…
افراخان : نباید بدونه … اگه بفهمه ول میکنه میره..میفهمی ؟ حالا حالاها نباید بفهمه. ..
گلناز
از خواب که کشیده شدم آفتاب غروب کرده بود باورم نمیشد انقدر خوابیده باشم حرکت کردم پایین اما آمله خانوم گفت افراخان نیومده.. با من قهر کرده بود.. تمنا عین یه عروسک تو کف دستای گلنار بود
گلناز: خوب با هم جور شدین!
گلنار: اره ابجی.. ببین چه قدر نازه انگار میخنده ها
گلناز: هنوز بسیار کوچولوإ تازه بزرگ که بشه شیرین میشه..
صدای افراخان از بیرون در اومد جست زدم و پریدم جلوی آینه به خودم رسیدم و فوری سرخاب و سفیداب مالیدم.. پیجادهن گلدار مشکیمو پوشیدم و حرکت کردم پایین..
گلناز: خوش اومدی.. خسته نباشی…
حتی یه نیم نگاهم بهم نکرد… از کنارم رد و شد و زیر لب گفت
ممنون..
یخ شدم…. انگار تمام ذوقم کور شد..
افراخان: من خسته ام آمله خانوم شام نمیخورم برای بقیه بکش..
اینو گفت و راهی شد توی اتاقش..
شام تو سکوت خورده شد.. قرار بود گلنار تو اتاق پایین هممسیر تمنا و نزدیک آمله خانوم بخوابه گهواره تمنا رو هم برده بودیم اونجا قرار شد اگه کارم داشت آوام کنه.. در اتاقمو باز کردم افراخان گوشه دیوار پشت به من خوابیده دراز کشیدم و نگاهامو بستم.. هی این پهلو اون پهلو کردم ولی چراکه بهشدت خوابیده بودم خوابم نمیبرد..
دو سه ساعت گذشته بود سر جام ثابت بودم اما هنوزم خوابم نمیبرد.. یه دفعه مشاهده کردم افراخان تکون خورد تو قلبم ذوق کردم در ذهنش گذراندم شاید بخواد بیاد کنار من .. ولی گوشمو تیز کردم صدای جیر جیر در اتاق بلند شد.. رفته بود آب بخوره.. ؟!!
منتظر شدم.. ده دقیقه یه ربعی گذشت چشم دوختم متوجه شدم نیومده حرکت کردم بیرون و از بالای پله ها پایینو خیره شدم.. مشاهده کردم در ورودی خونه بازه.. یعنی راهی شده بود سیگار بکشه؟!!
پاورچین پاورچین راهی شدم پایین نمیتونستم جلوی خودمو بگیرم.. نمیتونستم فضاما نکنم…صدای پچ پچ افرا خان به گوش میرسید…
افراخان:بسه.. بسه.. چند دفعه یواشکی اضافه کردی الان دیگه کارت به جایی رسیده علنا میای دنبال من؟ بسه دختر بیشتر از این خرابش نکن.. تا همین الانم نمیشه درستش کرد …
نفسم تو سینه حبس شده بود… داشت با یه دختر حرف میزد…اونم این وقت شامگاه.. اخه کی بود که انقدر بی پرده و راحت حرف میزد.. سعی کردم گوشمو تیز کنم..
اما چون در باز بود صدا خوب گوش داده نمیشد…یه لحظه نور چراغی که دست افراخان بود صورت دخترو روشن کرد.. کف دستم و گذاشتم روی دلم و بی صوت اظهار کردم
نه…
توانایی تکون خوردن نداشتم سرمو دزمتوجه شدم که منو نبینن تو دلم هی میبیان کردم.. نه.. نه اشتباه مشاهده کردی.. بار دیگر دختره شروع به حرف زدن کرد
+ولی تو خودت برام چشم و ابرو میای. خودت هر دیقه میری میای منو زیر دیدهی نگاه میکنی.. به بهونه ی بچه خوب نزدیکم میشی.. حالا چرا حاشا میکنی جز ما کسی اینجا نیست..
افراخان صداشو کمی بلند کرده بود و خفه داد زد
دختر دیوونم نکن.. من کی نگات کردم.. شر به پا نکن.. برو بخواب انگار نه انگار
+شر دیگه به پا شده حالا باید شر رو خوابوند… پس بهتره بهم بگین چرا قبول نمیکنین
افراخان: تو یه الف بچه برای من تعیین و تکلیف میکنی؟
+باشه.. چیزی نگین.. منم الان میرم به مولینم همه چیو میگم.. اون وقت معلوم میشه..
افراخان: وایسا ببینم تو تاریکی کجا داری میری… گلنار… گلنار وایسا…
آوای دویدن دختر و دور شدن افراخان رسید.. و خاموشی.. یه خاموشی خفه کننده همونجا دم در وا حرکت کردم و روی زمین جای گرفتم.. حتی نمیتونستم جمله هارو تحلیل کنم.. افراخان به خواهرم… به گلنار نظر داشت؟ نه.. نه حتما اون اشتباه میکنه.. اره بابا دیوونه شده… چهره گلنار و تو ذهنم تجسم کردم خاطرات خوب کودکی رو مرور کردم وقتی من یه دختر بچه بودم و گلنار تازه هفت هشت سالش بود.. قبل اینکه افراخان منو بیاره تو این زندون… با گلنار دست تو کف دست بازی میکردیم.. بابا همیشگی میاضافه کرد یه گلناز دارم و یه نازگل.. به گلنار میاضافه کرد نازگل.. میگفت عین خواهرتی ولی همه میاظهار کردن گلنار وقتی بزرگ بشه بسیار دلبر تر از من میشه. به خاطر فرم نگاهاش.. مظلومیت چهرش.. حق هم داشتن.. الان واقعا عین یه گل نازه.. قلبم درد گحرکت کرده بود یه حسی عین خالی شدن ته قلبم داشتم..
قد بلند شدم و تلو تلو خوران راهی شدم طبقه ی بالا نمیخواستم فکر کنم الان افراخان حرکت کرده دنبال گلنار.. نمیمیل داشتم باور کنم معشوقه ی جمتوجه شدی که انتخاب کرده خواهر منه.. اصلا… اصلا شاید اشتباه دیده بودم.. اره اره.. اشتباه دیدم الان برمیگردم میرم پایین تو اتاق تمنا .. گلنارم اونجاست.. خوابیده.. تخت خوابیده.. حرکت کردم پایین و در اتاق و باز کردم… جای گلنار خالی بود… دلم ریخت خودمو به رخت خواب رسوندم و نگاهامو بستم.. فقط میمیل داشتم بخوابیم.. بهت زده بودم امکان نداشت باور کنم..
صبح که چشمامو باز کردم یه نفس عمیق کشیدم و اضافه کردم دیشب یه خواب بد دیدم.. اره خواب بود.. با این فکر رفتم پایین گلنار سر میز قرار گرفته بود..
گلناز: صبح به خیر.. افراخان کجاست؟
گلنار: صبح به خیر ابجی جون.. افراخان با آمله خانوم رفتن شهر.. تا غروبم نمیان… آمله خانوم میخواست بره مشاهده کردن کس و کارش.. اون طرف شهر.. افراخانم بردش.. تمنا هم خوابه مضطرب نباش.. بیا بشین سفره برای تو پهنه.. صبحونه بخور..
جای گرفتم و در حالی که زیر دیدهی نگاهش میکردم اضافه کردم
گلناز: دیشامگاه خوب خوابیدی؟
گلنار: آره.. خوب بود.. تخت خوابیدم تا صبح
مکثی کردم و گفتم
یادته بابا بهت میبیان کرد نازگل؟ میاظهار کرد یه نازگل دارم یه گلناز.. میمیل داشت عین هم باشیم با هم باشیم ..
نازگل: مگه میشه یادم بره.. بابا عاشقمون بود.
گلناز: چرا میگی بود؟
نازگل: منظورم اینه اون موقع ها بیشتر عاشقمون بود..
گلناز: نه دیوونه.. بزار برگرده ببین چه قدررر قلبش تنگ بوده… به جای بابا من بهت میگم ناز گل خوبه؟
نازگل تبسمی زد و بیان کرد
خوبه..
گلنار: نازگل.. جان خواهرت.. یه سوال ازت میپرسم راستشو بگو..
رنگ نازگل پرید…
گلناز
نازگل: آبجی من خیلی خستم اگه اجازه بدی برم یه کم بخوابم تمنا دیشامگاه نذاشت بخوابم تا خودش خوابیده منم یه چرتی بزنم
ابرومو دادم بالا و بیان کردم
تو که گفتی تمام شامگاهو خیلی خوب خوابیدی..
نازگل: نمیل داشتم .. نخواستم دلخورت کنم .. اظهار کردم شاید فکر کنی اذیت شدم…
مشکوک نگاهش کردم و اظهار کردم
گلناز: تو خواهر دلنشین من نیستی؟
نازگل: معلومه که هستم آبجی..
گلناز: پس راستشو بهم بگو.. تو نگاهم نگاه کن و بگو دیشامگاه نصفه شامگاه کجا بودی؟
نازگل: آبجی اگه بگم دلخور میشی..
گلناز: قول میدم ناراحت نشم.. تو فقط بهم بگو.. بهم اعتماد کن..
نازگل من و منی کرد تو قلبم گفتم بگو.. تا خودم خون افراخانو بریزم…
نازگل: راستش آبجی من .. من دیشامگاه حالم بد شده بود.. اومدم بالا در زدم که بگم باید برگردم خونه و حالم بده.. اما تو غرق خواب بودی… افراخان درو باز کرد..
سکوت کرد بهش خیره شدم میدونستم دروغ میگه .. دیشامگاه افراخان خودش از اتاق اومده بود بیرون.. خونم به جوش اومده بود..
گلناز: خب بعدش؟
نازگل: بعدش.. بعدش رفتیم بیرون یه هوایی به سرم بخوره.. حالت تهوع گحرکت کرده بودم… خونه سنگینم کرده بود..
گلناز: که اینطور باشه عزیزم
این جمله رو خیلی عادی اضافه کردم انگار که باور کرده باشم..
نازگل: تو از کجا متوجه شدی آبجی؟
گلناز: نصفه شب مشاهده کردم افراخان نیست.. گفتم شاید تو هم بیدار بوده باشی دیده باشی کجا حرکت کرده.. که پی تو اومده بوده دیگه.. باشه… میتونی بری بخوابی.. بیان کردی سرت درد میکنه..
نازگل راهی شد… با خشم مسیر راهی شدنشو خیره شدم.. این دختر چرا دروغ میگفت؟ شایدم وحشت کرده بود.. از اینکه چیزی بگه و من دعواش کنم یا باور نکنم.. البته مطمئنم همش زیر سر افراخانه.. وگرنه خواهر بیچاره ی من اصلا تو این باغ ها نیست.. اره خب.. من بهش محل نمیدم.. منو تو کوچیکی بدبخت کرد حالا نوبت خواهرمه.. باید مچشو میگحرکت کردم اره یه نقشه ی حسابی میکشیدم.. همین امشامگاه مچشو میگیرم.. بعدشم دست خواهرمو میگیرم و از اینجا میرم…
رفتم تو اتاق و قرار گرفتم به اندیشیدن.. صدای پله رو متوجه شدم تمنا بیدار شده بود.. عیبی نداشت.. دیگه نقشه خودمو کشیده بودم میدونستم میخوام چیکار کنم..
در باز شد و نازگل در حالی که تمنا بغلش بود با چهره ای که معلوم بود از حرفای صبح ترسیده و خجالت کشیده اومد تو و تمنا رو داد بغلم که شیرش بدم..
چند ساعت بعد تقریبا وسط شب بود افراخان و امله خانوم اومدن.. تمنا خواب بود و ناز گل پیشش بود… به میل داشت من امشامگاه هم مونده بود منم کمی قبل وانمود کردم قرص سردرد خوردم و خوابیدم.. صدای رفت و آمدو میشنیدم.. در باز شد.. حتما افراخان بود..مثل همیشه بی توجه به اینکه من خوابم چراغو روشن کرد از صداها متوجه شده بودم که داره لباسشو عوض میکنه یه ربع بعد هم دراز کشید.. تو قلب خودم اظهار کردم حالا باید شروع کنی غلتی زدم و جوری که مثلا غرق خوابم دامنمو دادم بالا.. پاهای خوش تراشمو تو معرض دیدش قرار دادم.. امیدوار بودم ببینه .. اگه قلبش میمیل داشت سراغ من نمیومد.. زیرا تازه قلبشو شکسته بودم و بهش بی محلی کرده بودم.. میرفت سراغ نازگل.. لابد میرفت که اذیتش کنه منم مچشو میگرفتم و بی ابروش میکردم…عوضی…جمله ی نازگل که دیشامگاه متوجه شده بودم تو سرم میچرخید.. به بهانه ی بچه میای خودتو به من می چسبونی دیگه چرا حاشا میکنی….
هیچ آوایی نمیومد کم کم داشتم نا امید میشدم گفتم لابد ندیده و خوابه ولی… صدای قژ قژ تخته ها بلند شد اومد بالای سرم توقف کرد…
گلناز
سعی کردم نفسمو عادی جلوه بدم و عمیق نفس بکشم تا فکر کنه خوابم جای گرفت بالای سرم و دستشو کرد تو موهام اصلا تکون هم نخوردم
افراخان: بیداری..
وای.. توقع اینو نداشتم… در ذهنش گذراندم میره سراغ نازگل.. نکنه در مورد همه چی اشتباه در ذهنش گذرانده باشم..
افراخان: بیداری ولی خودتو زدی بخواب ؟که چی؟ خیال میکنی ناز داری؟ نازت خریدار نداره دختر.. یادت رفته؟ از اولم خریدار نداشت..
قلبم هری ریخت.. عمدا داشت این حرفارو میزد میخواست کوچیکم کنه..
افراخان: خیال میکنی کاری داره برام ؟
دستشو کشید روی رون پام که از زیر دامن اومده بود بیرون و فشار داد.. از درد دیدهامو به هم فشار دادم
خنده ی مسخره ای کرد و اضافه کرد
اره خب بایدم دم در بیاری.. با دست پس بزنی با پا پیش بکشی.. خودم بهت رو دادم.. تو روت خندیدم هوا برت داشت..
فشارشو رو پام بیشتر کرد..
افراخان: اما دیگه نمیخوام.. اره دختر این بازیارو در نیار.. دیگه نمیخوام محلت بدم….
پامو ول کرد و دامنمو آورد پایین من هم چنان دیدهامو باز نکرده بودم.. حرکت کرد سمت در بعد از اینکه رفت بیرون در به هم کوبیده شد.. قطره اشک گوشه ی چشممو پاک کردم و راهی شدم سمت پنجره.. چند دقیقه بعد متوجه شدمش که تو حیاط رو به مسیر جنگل ایستاد و سیگارشو روشن کرد.. تو قلبم اضافه کردم خاک بر سرت گلناز.. فقط خودتو کوچیک کردی.. پیش خواهرتم که نحرکت کرد.. گند زدی گند…
یک ساعتی بود که از بالا نگاهش میکردم.. با قد بلند مردونش تو حیاط قدم رو میراهی شد .. از تو تاریکی یه نفر اومد سمتش.. دیدهامو ریز کردم که ببینم کیه .. احمد بود.. با یه سری وسیله و چیز میز.. تو یه سبد بزرگ … با هم مشغول حرف زدن شدن بعدم به سمت جنگل جاده افتادن..
رفتم پایین در .. جرات پیدا کرده بودم .. همونجور با اون لباس کم تو اون سرما حرکت کردم بیرون… باهاشون بهشدت فاصله داشتم منو نمیمشاهده کردن اما چراکه فانوس دستشون بود و راه میراهی شدن گمشون نمیکردم.. نیم ساعتی بدون هیچ حرفی حرکت کردن.. منم پشت سرشون .. ترس ورم داشته بود.. واسه چی دنبالشون اومده بودم.. تازه درک کرده بودم چه غلطی کردم.. تنم از سرما گز گز میکرد نمیتونستم برگردم.. من که چراغ یا فانوس نداشتم.. اگه مسیرو بر میگشتم احتمال زیاد گم میشدم… ترس حسابی ورم داشته بود که یه دفعه متوجه شدم اونا ایستادن.. پشت یه درخت قایم شدم با دستم دهنمو نگه داشته بودم که صدام در نیاد… در کمال تعجب جلوی در یه کلبه بودن. در کلبه باز شد افراخان چراغو اورد بالا و اظهار کرد
فکر نمیکردم این وقت شامگاه بیدار باشی…
نمیتونستم ببینم مخاطبش کیه گریم گرفته بود.. نفسم بالا نمیومد هم از ترس و هم از شدت خشم و ترس.. نصفه شامگاه اومده بود خونه یه زن دیگه؟ دیشامگاه نازگل حالا هم این زن ناشناس.. اره معلومه که زن بود وگرنه این موقع شامگاه با این همه خستگی واسه چی باید بیاد اینجا به احمد یه چیزایی اظهار کرد که من نگوش دادم وسایلو ازش گرفت و فرستادش بره.. خودمو بهشدت آروم کشیدم عقب تر که احمد موقع رد شدن منو نبینه.. مونده بودم چیکار کنم.. کف دست احمد فانوس بود اگه پشت سرش میرفتم به مسیر خونه نزدیک میشدم و از جنگل میراهی شدم بیرون و قبل اینکه کسی بفهمه بر میگشتم سر جام… ولی اگه میراهی شدم نمیمتوجه شدم تو اون کلبه چه خبره.. انگار داخلش چراغ روشن کرده بودن چون از پنجره ها نور زد بیرون…
بین دومسیری مونده بودم که چیکار کنم احمدم کم کم داشت دور میشد…
گلناز
بدجوری بین دو مسیری مونده بودم.. انقدر دست کف دست کردم که احمد دور شد.. روشنی فانوسش لا به لای برگ درختا گم شد.. شایدم عمدا معطل کرده بودم.. نمیدونم .. اما حالا فقط یه مسیر پیش روم بود.. این که برم جلو و از پنجره توی اون کلبه ی لعنتی رو نگاه کنم…
نفسم تو سینه حبس بود و از ترس و سرما می لرزیدم خدا میدونست که اگه خان منو اینجا ببینه چه بلایی سرم میاره..
راهی شدم جلو بهشدت آروم از لبه ی پنجره داخلو چشم دوختم پرده های کلفت پنجره رو پوشونده بودن ولی یه سایه هایی مشاهده کرده میشد.. در این حد که هاله ای از خان دیده میشد که چیزی شامگاهیه ظرف میوه آورد جلوی یه نفر که نشسته بود گذاشت.. نور از رو به رو میزد معلوم بود داخل شومینه هیزمی روشنه… تو قلبم میاظهار کردم… شاید مرده… شاید دوستشونه.. که صدای ظریف زنونه ای بند دلمو پاره کرد…
+آخه تو چرا اینجوری میکنی افرا؟ چرا به من سر نمیزنی… منو انداختی وسط جنگل.. دور از مردم.. من نمیفهمم حالا که همه چیز روبه راه شده چرا باید اینجا زندونی باشه؟
افراخان: بسه.. کلافم نکن.. امشامگاه به اندازه ی کافی اعصابم خراب هست.. تو دیگه شروع نکن ماجرای همیشگیو تکرار نکن.. خودت میدونی هر کاری میکنم به خاطر تو إ.. اینجوری بهتره.. تازه تو که همواره دوست داشتی..
+دوس داشتم؟ اره جنگلو دلبسته شدم اما نه اینکه وسط جنگل زندونی باشم..
افراخان: بسه.. تو رو قرآن ول کن.. ول کن خسته ام..
+خیییل خب.. باشه من ول کردم.. تو چته آخه افرا..
من با نفس حبس شده و در حالی که انگار یه چنگال تیز به دلم چنگ مینداخت فقط به مکالماتشون گوش میدادم.. افرا؟ چه قدر صمیمی.. خوبه.. دارم با هووی جمتوجه شدم آشنا میشم.. خاک بر سرت گلناز.. تو همونی که چند روزگار پیش قلبت غش راهی شده بود که آخ افراخان دیگه مرد مهربون من شد.. به خودم نهیب زدم.. نه.. دیگه خر نمیشم.. خوب شد بهش رو ندادم.. خوب شد کنارش نخوابیدم.. اصلا حقش بود که غرورش له بشه.. اخ تمنا.. تمنا.. بیچاره دخترکم که همچین پدری داره.. در حالی که به سختی بغضمو نگه داشته بودم زیر پنجره نشستم.. دیگه احتیاجی به مشاهده کرد زدن نبود فقط متوجه شدن صداشون کافی بود تا بدونم چه خبره.. تازه ته قلبم هراسیده بودم تا چند دقیقه دیگه چیزایی ببینم که نتونم هضمشون کنم.. گوشمو تیز کردم و متوجه شدم که…
افراخان: چیزیم نیست.. فقط حوصله کل کل ندارم.. سیب میخوری؟
اخ.. سیب براش پوست میکنه؟ خدایا این زن دیگه چه قدرررر سوگلی بود که براش میوه هم پوست میکند.. تا حالا یه لیوان آب دست من نداده بود…
+نه.. نمیخورم.. سیب چیه وقتی تو اینجوری پریشونی من چیزی از گلوم پایین میره؟
چند دقیقه ای خاموشی شد .. بعد بار دیگر اون زن به حرف اومد و اضافه کرد
+با زنت دعوات شده؟
افراخان: دعوا؟ نه.. چه دعوایی.. مگه ما اصلا کاری به کار هم داریم که دعوامون بشه..
صوتی ترک خوردن دلم و با این حرفش گوش دادم.. اشکم جاری شد.. یعنی تا این حد براش بی ارزش بودم؟؟ جلوی دهنمو گرفتم که آوام در نیاد..
+چرا با خودت اینجوری میکنی افرا؟ وارشو دیوونه کردی.. حالا نوبت گلنازه؟
افراخان: وارشو من دیوونه نکردم.. وارش بچش نمیشد.. خودش دیوونه شد..
+خیل خب وارش خودش دیوونه شد اصلا تو راست میگی.. مشکلت با گلناز چیه.. حالا که وارش نیست… تمنا اومده که الهی قربونش برم.. شبیهته؟
هه.. چه هووی مهربونی.. اره خب بایدم اینجوری بگه.. چند وقت دیگه لابد میخواد این خانومو بیاره و بچمو ازم بگیره بعدم منو بندازه ور دل وارش تو دیوونه خونه.. از این فکر مو به تنم سیخ شد..
افراخان: آره.. شامگاهیه منه.. ولی خب مثل مادرش سفیدو لپ گلیه.. دیده و لباشم شامگاهیه اونه
زن خنده ی قلببرانه ای کرد و بیان کرد
+پس فقط بینیش به تو کشیده.. بیار ببینمش دیگه.. دلم آب شد..
افراخان: میارم همین روزا.. باید شرایطش باشه.
تو قلبم اضافه کردم که غلطا… خونم از این حرف به جوش اومده بود.. ولی کیه که جرات داشته باشه حرفی بزنه…
+هنوزم گلنازو میزنیش؟ نکنه امشامگاه بازم زدیش؟
از تمام جزئیات هم که خبر داشت لابد میومد براش تعریف میکرد منو میزنه که کوچیک و تحقیرم کنه..
افرا: گفتم که نه… تو هم انقدر کشش نده..
+ خیل خب بیا… بیا مثل قدیم سرتو بزار رو پام.. اصلا نمیخواد امشب حرف بزنیم…
?
??
???
????
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن