رمان خان پارت ۱۷

گلناز

دیگه نمیتونستم طاقت بیارم عملا با هم رابطه دارن حتی اگه یک در هزار شک داشتم حالا با متوجه شدن این حرف شکم به یقین تبدیل شده بود.. سرتو بزار رو پام.. وای خدایا باورم نمیشد.. فقط خدا حالمو میدونه.. بلند شدم و از پنجره نیم نگاهی کردم

افراخان:اگه تو نبودی چه جوری آروم میشدم؟ هر دفعه میام پیشت میگم خدایا شکرت که دارمش.. شکرت که آوردمش اینجا..

+ افرا جان.. منم دوست دارم تو این جهان تو تنها کسمی.. تو اون دوره ی سختی نجاتم دادی.. حالا فقط تو رو دارم.. تو هم برام بسی.. هیچ وقت از اینکه تو رو دارم پشیمون نشدم فقط..

افراخان: فقط چی؟

+فقط نمیدونی چه قدر دلواپس زیستنتم.. با گلناز زندگیتو جفت و جور کن افرا… اینجوری نکن باهاش گناه داره..

افراخان: هیس.. نمیخوام در موردش حرف بزنم..

صدای یه بوسه اومد.. انگار که لپش یا صورتشو بوسیده باشه… دیگه طاقت نیاوردم دوون دوون از اونجا دور شدم.. یه نفس دوویدم چند بار به شاخه ها گیر کردم اما اصلا واینستادم…

تو تاریکی اصلا چیزی نمیدیدم..
به زور جادهمو از بین درختا تشخیص میدادم و در حالی که نفسم یخ زده بود میدویدم..

اشکام تو صورتم یخ میزد یاد قیافه ی افرا میوفتادم وقتایی که خشن میشد.. داد میزد.. یاد روزگار ازدواجمون.. یاد اولین کتکی که ازش خوردم.. یاد موهام که چیده شد.. یاد اولین رابطه ای که با خشونت داشتیم.. رسما بهم تجاوز کرده بود.. به منی که یه بچه بودم.. یه دختر بچه ی بی دفاع… و حالا تو قلب جنگل با معشوقش..

یه دفعه پام گحرکت کرد به یه شاخه و پرت شدم رو زمین.. از درد دل و دلم و از درد لبم صوتی گریه هام بیشتر شد..

حالا با خیال راحت زار میزدم میدونستم از افراخان و معشوقش کلی فاصله دارم.. تازه اونا الان سرشون گرم بود.. اه.. لعنتی حتی فکرشم عذاب بود..

گلناز

اونقدر اونجا نشستم و ضجه زدم که هوا گرگ و میش شد.. حالا یه کم نگاهم جادهو میدید.. از تنهایی نمیترسیدم..تنها زیاد جنگل اومده بودم.. یه کم مسیرو ادامه دادم تا بلاخره به رودخونه رسیدم.. همونجایی که چند وقت پیش با افراخان خوشجال و خندون بودیم.. همونجا که بذر امید تو قلبم کاشته شده بود.. لعنت بهش.. تو اب رودخونه صورتمو شستم و پاهامو گذاشتم بین سنگا.. یه کم دلم آروم شد.. دیگه هوا داشت روشن میشد… مسیرو دوون دوون طی کردم که تا مردم بیدار نشدن برسم خونه..
وقتی رسیدم از خونه آوایی نمیومد مطمئن شدم همه خوابن و آروم حرکت کردم بالا…
لباسمو عوض کردم قلبم میخواست بخوابم.. اندازه ی کل باقی مونده ی عمرم بخوابم..
وقتی چشمم اتفاقی به خودم تو آینه افتاد زبونم بند اومد..
جیغ خفه ای کشیدم و به صورتم دقیق شدم زیر دیدهام از حجم گریه کاملا کبود شده بود و صورتم از برخورد با شاخه ها زخمی و خراش خورده بود و گوشه ی لبم وقتی افتاده بودم زمین پاره شده بود.. هر کی منو میدید فکر میکرد حسابی کتک خوردم..
به صورتم پماد زدمو و پیش خودم گفتم اگه بپرسن میگم دیشب که خواستم برم پایین به تمنا سر بزنم از پله ها افتادم بعدم خودمو کشوندم بالا و خوابیدم چون تنم کوفته شده بود.. امله خانوم و نازگل که احتمالا فکر میکردن من کتک خوردم و حرفی نمیزدن و وانمود میکردن باور کردن اما افراخان.. ممکن بود باور نکنه.. تو همین فکرا بودم که خواب پلکامو سنگین کرد…

صبح با صدای آمله خانوم از خواب بیدار شدم.. لحافو کشیده بودم سرم خیلی خوابم میومد اما آمله خانوم کف دست بردار نبود و هی میبیان کرد

افراخان بیان کردن سر میز صبحونه تشریف بیارید صبونه بخوریید فکر کنم آقا قلبشون برای زنشون غش میره…بدون شما لب به چایی هم نزدن..

لحافو از سرم کشیدم کنار که آمله خانوم دو کف دستی تو سرش زد و بیان کرد

یا امام غریب.. صورتتون چیشده ه ه ه گلناز خانوم..

در حالی که سعی داشتم آمله خانومو ساکت کنم تا همه رو خبر نکنه اضافه کردم

هیسسس.. هیسس.. هیچی نیستتت

آمله خانوم تو سر و صورتش میزد و جیغ جیغ میکرد.. یه دفعه افراخان تو قاب در ظاهر شد …

یه هفته گذشته بود تو این یه هفته به نازگل اظهار کرده بودم نیاد.. بهونه کرده بودم که من و افراخان قهریم و اگه بیای اینجا اوقاتت تلخ میشه.. نازگل انگار بهش برخورده بود ولی دیگه به هیچ کس اعتماد نداشتم.. ولی نه.. معلومه که به خواهرم اعتماد داشتم این افراخان بود که اون شامگاه تمایل داشته نازگل و اذیت کنه و اون بچه هم هراسیده و هیچی بهم ناضافه کرده.. از این دیو سفت هر چی بگی برمیاد..

خوب فکرامو کرده بودم.. مصمم مصمم بودم که برم… برناممو چیده بودم اول از همه یه سری چیزارو آماده کرده بودم که ببرم یه متنی هم تو ذهنم بود که بنویسم.. اگه چیزی نمیذاشتم می رفت سراغ خواهر و مادرم و اونارو اذیت میکرد.. قلبم میمیل داشت بهشون بگم و اونارو هم با خودم ببرم ولی مردد بودم.. هنوز در این مورد تصمیم نگراهی شده بودم..

از پله ها رفتم بالا و شیر خشکای جدیدی که از شهر برای تمنا خریده بود و تو ساک و بقچه ای که جمع کرده بودم پیچیدم و گذاشتم تو گنجه.. طلاهامم برداشته بودم.. این طلاهارو طی این سالا عید به عید افراخان خریده بود..هیچ وقت حتی یه دونشم کف دستم ننداخته بودم با اینکه ازشون متنفر بودم اما چاره ای نداشتم.. کلی طلا بود فکر کنم میشد باهاش یه اتاق کوچیک خرید..

خونه رو اگه پولم میرسید بخرم دیگه بقیش کاری نداشت.. با خیاطی روزگارگار میگذروندم.. میتونستم سبزی هم بیارم خونه پاک کنم.. لباس بشورم.. هرکاری بود میکردم..

باید تصمیم آخرو میگرفتم.. قلبشو نداشتم بی نازگل و مامان برم..
افراخان این روزگارا کاری با کارم نداشت نقطه اشتراکمون فقط تمنا بود.. آوای درو متوجه شدم فهمیدم اومده خونه تمنا رو بغل کردم و راهی شدم پایین

گلناز: سلام..
افراخان سری تکون داد

گلناز: میشه بریم خونه مادرم؟

افراخان: بچه رو بده کف دست آمله برو

گلناز: اخه قلب مادرم برای تمنا..

پرید تو حرفم

افراخان: حرفو یه بار میزنن..

با نفرت نگاهی بهش انداختم و بچه رو دادم به امله خانوم روسریمو سفت کردم و مسیر افتادم.. تو دلم گفتم دلواپس نباش گلناز… فردا پس فرداس که دیگه ریخت این مردو نبینی…

با دو رفتم سمت خونه مادرم رسیدم مولین جان سر نماز بود راهی شدم تو و از پشت بغلش کردم و سرمو گذاشتم روی پاش

مولین: گلناز مادر.. چه بی خبر اومدی

گلناز: میگم برات.. نازگل کجاست..

مولین: خونه همسایه.. راهی شده آش بپزن.. دعوا کردی؟

گلناز: نه.. دعوا نه..
کشیده شدم چفت درو بستم و نشستم رو به روش… با ترس و تعجب نگاهم میکرد

گلناز: مولین این قرآن.. قسم بخور اگه حرفمو بهت بگم.. نه جلومو بگیری نه به کسی بگی

مامان جان: میترسونی منو.. چی شده مادر؟

گلناز

مکثی کردم.. آب گلومو به سختی قورت دادم و بیان کردم

اول قول بده..

مامان: لعنت بر شیطون.. باشه قول میدم

گلناز: به جون تمنا قسم بخور

مامان: گلناز..

گلناز: قسم بخور مامااان

مولین: باشه.. قسم میخورم.. حالا بگو نصف عمرم کردی دختر

بغضمو فرو دادم با اینکه میدونستم بعد از این حرف بسیار میشکنم اما اضافه کردم

میخوام.. میخوام افراخان و ترکش کنم.. میخوام کف دست بچمو بگیرم و برم.. تا تمنا بزرگ نشده… تا نفهمیده باباش که آدمیه میخوام برم.. میرم شهر.. کار میکنم.. پول در میارم.. شرف دارم جنم دارم

مامان خنده ای کرد و اظهار کرد

مولین: شوخی نکننن

جا خورده بودم.. با عصبانیت داد زدم

گلناز: شوخی؟ من با چشم خودم دیدمش.. با یه زن دیگه رابطه داره.. مرتیکه معشوقه داره.. عمرمو.. جوونیمو .. جذابییمو سوزوند.. یه عمر با ترس کنارش بودم قلبم خوش بود اگه اخلاق نداره لااقل مرده.. دیدم نه.. نامرده روزگارگاره… نامرد…

مولین حالا تو چشماش پر از ترس شده بود نگاهم کرد و اظهار کرد

مولین: دخترم.. عزیزکم.. بشین.. بشین اینجا پیشم.. درسته افرا خان شتاب‌زدهه.. خشن.. اما حالا دعواتونم شده .. کف دست قد بلند کرده.. خودش پشیمون میشه.. مگه اینهمه سال برات کم گذاشت ؟ خونه.. لباس.. غذات به جاده بود.. الحمد الله اونقدر پول داره که تا نوه هاتم نیاز نباشه کار کنن…

پریدم تو حرفش

گلناز: مولین .. چی داری میگی؟ فقط بخورم و بخوابم زیستنه؟ من عاشقی میخوام.. احترام.. وفا..

مولین: دختر ما رنگشو ندیدیم… تو هم نبین.. گوشت از قصه پر شده.. من راضی به ازدواجت نبودم.. ولی عین من سیاه بخت میشدی.. یه عمری میدویدی پی نون و آخرم گشنه میموندی .. بچه تو به خاطر نداری شوهر میدادی و سر جوونی بیوه میشدی خوب بود..

مولین یه دفعه لب گزید…

جا خوردم..

تکرار کردم

گلناز: بیوه ؟. تو چی داری میگی..

مولین: منظورم اینه که..

دستم و گراهی شدم به دیوار و بلند شدم.. در خونه رو باز کردم و دوون دوون راهی شدم سمت خونمون..

درو با وحشت باز کردم افراخان داشت تو حیاط سیگار میکشید راهی شدم جلو و با کشیدهترین صوتیی که از گلوم در میومد داد زدم

گلناز: بابامو کشتیییییی.. کشتی آره؟ کشتیش قاتل

به سمتش حمله ور شدم و در حالی که از درد و گریه جیغ میکشیدم بهش مشت میکوبیدم افرا خان ترسیده بود وحشت تو دیدهاش موج میزد.. با صدای قد بلند گریه میکردم و داد میزدم ولی اون لال شده بود.. نمیتونست جلو مشتمو بگیره.. کف دستمو نگه میداشت جیغ میزدم…

گلناز: ولممممن کن.. ول کن.. کصااافط.. ولم کن.

افراخان: باشه گلناز.. باشه آروم باش.. صبر کن..
آمله خانوم اومد جلو تمنا بغلش بود

آمله: یا جد سید چی شده ه ه

افراخان: برو تو.. بچه رو ببر تو بروووو… واینستا

افراخان

از ترس خشکم زده بود و لال شده بودم گلناز انقدر جیغ زده بود جای گرفته بود رو زمین و بی حال شده بود.. به تمام صورتش چنگ زده بود.. لعنتی اخه کی بهش حرفی زده بود این همه براشون خط و نشون کشیده بودم که دهنشونو ببندن.. آخر لو دادن..
راهی شدم جلو که کشیدهش کنم داد زد

بهم کف دست نزن… کف دست نزن خدا لعنتت کنه.. همه مارو بیچاره کردی خدا لعنتت کنهههه..

افراخان: بسه.. بسهههه.. گوش کن.. باید گوش کنی.. هیس.. هیس.. گوش کن

بازوشو گحرکت کردم و تکون دادم.. تو نگاهام خیره شد.. نفرتو تو صورتش میمتوجه شدم..

گلناز: ازت نمیگذرم.. انتقام هممونو میگیرم.. بابام… بابای خوبممم

افراخان: من مقصر نبودم گلناز.. من وقتی پیداشون کردم پدرت مرده بود.. به خاطر دلش.. قلبش درد گرفته بود مولینت برده بودش دکتر.. دکتر گفت باید مراقب باشه.. بعد چند وقت سکته کرد.. تقصیر هیچکس نیست عمرش به جهان نبود..

گلناز خنده ی عصبی کرد و اضافه کرد

اره.. تقصیر هیچ کس نیست.. بسههه معلومه که دلش گراهی شد.. از غصه ی من آب شد.. طاقت نیاورد.. تو .. تو با بی رحمی مجبورشون کردی از دخترشون دور باشن.. ازت متنفرمممم

اینو اضافه کرد و کشیده شد و رفت تو خونه انگار با داد زدن این که از من متنفره یه جون تازه گراهی شده بود.. دیگه جیغ نزد.. صاف جاده میراهی شد.. شامگاهیه آدمای پر از کینه که آماده ی انتقامن..

قرار گرفتم رو چوب و یه سیگار روشن کردم.. سرم داشت می ترکید.. دیگه بد تر از این نمیشد.. لعنت به من همه چیو به هم ریختم..

یه کم که گذشت رفتم داخل آمله خانوم با چشم و ابرو بهم اشاره کرد که گلناز بالاست و تمنارو داره میخوابونه..

یه کم که گذشت برو تمنارو بزار تو گهوارش برای گلنازم شربت بهار و آب قند ببر آروم بشه.. برای منم یه چایی بیار..

فکرمو جمع کردم.. باید با گلناز حرف میزدم اینجوری که پیش راهی شده بود تا اخر عمر از من متنفر میموند.. باید بهش میاضافه کردم من دوسش دارم.. من آهستهش میخوام خسته ام… اشتباه کردم تنهام.. دیگه آدم سابق نیستم..

مکثی کردم و تو دلم گفتم چه غلطا.. این حرفارو بهش بزنم که پررو بشه.. نه امکان نداشت.. عوضش میتونستم بهش بگم میخوام جبران کنم اره آروم که بشه اینو بهش میگم.. اره اره.. همین حرف و می زنم…
یه ساعتی گذشته بود که آمله خانوم اومد و با صدای آروم اظهار کرد

اقا ،خانوم به‌شدت ساکت شدن.. دوراز جون انگار سکته کردن.. به رو به روشون خیره میشن…

افراخان

با ترمتوجه شد به سمت اتاق گلناز مسیر افتادم می هراسیدم اگه مجدداً منو ببینه جیغ و داد و شروع کنه..

رفتم و تقه ای به در زدم.. هیچ وقت برای ورود در نمیزدم برعکس چیزی که فکر میکردم آوای گلناز به گوش رسید

بیا تو افراخان.. خوش اومدی

افراخان: گلناز.. بزار حرف بزنیم..

گلناز: آره حرف میزنیم.. بیا.. بیا بشیییین.. نمیبینی چقدر آرومم؟!!! انگار پوست کلفت شدم… عادت کردم به غمی که سایش رو سرم افتاده..

افراخان: حاضر شو بریم..

گلناز: کجا؟

افراخان: اول بریم سر خاک پدرت.. بعد حرف میزنیم..

گلناز: من نمیام… با تو دیگه هیچ جا نمیام..

افراخان: خیل خب با احمد و آمله برو.. تمنارو هم میزاریم خونه مادرت..

گلناز: آره این خوبه… در حالی که من سر قبر پدرم.. که اصلا حتی نمیدونم کی مرده گریه میکنم.. تو خونه رو خالی و مهیا بکنی که معشوقتو بیاری.. خجالت نمیکشی؟

در حالی که دیدهام از تعجب گرد شده بود اضافه کردم

افراخان: دیوونه شدی؟ من کی دختر باز بودم که بار دومم باشه؟

گلناز: البته.. البته که نیستی همونقدر که تو مرگ پدرم بی تقصیری دختر باز هم نیستی..

افراخان: کفریم نکن گلناز قد بلند شو…خودم میبرمت…

گلناز نگاهشو ازم گراهی شد و بدون اینکه توجهی به حرفم کنه تو سکوت اشکاش جاری شد..

رفتم جلو و بازوشو گرفتم.. محل نداد .. بغلش کردم و سرشو تو سینم گحرکت کردم

افراخان: به خاطر خودت نگفتم.. باور کن نمیخواستم قایم کنم..

گلناز چیزی نمیاظهار کرد و حتی خودشو از بغل من رها نمیکرد.. فقط اشک میریخت…

یه کم که گذشت بدون هیچ حرفی قد بلند شد رو سریشو سرش گذاشت و شال به تن کشید که بریم… ولی حتی یک کلمه هم حرف نزد..

ماشینو داده بودم احمد سرویس کرده بود.. تا جایی که پدرش دفن بود بسیار مسیر بود اشاره کردم و سوار ماشین شدیم…

تو راه حرفی بینمون رد و بدل نشد ولی من فکرم درگیر این بود که گلناز از کجا حرف معشوقه رو پیش کشیده بود ولی
حتی فکرشم نمیکردم که منو با اون.. نه.. نه از کجا میتمایل داشت منو با اون مشاهده کرده باشه که حالا بگه معشوقه.. عصبی بوده به چیزی پرونده…
گلناز به بیرون خیره شده بود

افراخان: میخوای دیدهاتو ببند.. مسیر طولانیه..

حرفی نزد.. انگار تا مجبور نبود نمیمیل داشت حرف بزنه… حرف نزدنش بیشتر ازارم میده تا اینکه داد زده بود حداقل اونجوری میدونستم عصبانیه اما الان انگار بود و نبودم فرقی نداره…

گلناز

ماشین از حرکت ایستاد دیدهامو باز کردم یادم نبود که کی دیدهامو بسته بودم اما الان فقط یه چیز مهم بود.. اونم این بود که خودمو برسونم سر مزار بابا تا باور کنم.. دلم داشت می ترکید..

افراخان: بیا دنبالم..

یه مسیر کوتاهو طی کردیم سنگ های قبرستون رو یکی یکی نگاه میکردم تا بلاخره رسیدیم زیر یه درخت چنار
افراخان به یه سنگ مشکی خاک گحرکت کرده اشاره کرد که تا دیدم قلب به باد دادم و داد زدم

بمیرم برات که کسی نیست حتی سنگو تمیز کنه…

افراخان چند قدم دور شد.. نشستم به اشک ریختن… شاید یه ساعت دو ساعت اشک ریختم و زیر لبی با بابا حرف زدم افراخان هیچ اعتراضی نکرد حتی نگفت پاشو بریم دیره.. من خودم قد بلند شدم که بریم.. تصمیممو گحرکت کرده بودم.. وقتی برگردیم خونه منتظر فرصت میشم تو اولین فرصت میرم..

گلناز: بریم خونه…

افرا خان بدون هیچ حرفی ماشین و روشن کرد و مسیر افتاد تو مسیر زبونش باز شد و بیان کرد

چیکار کنم باور کنی منم نمیمیل داشتم اینجوری بشه؟

گلناز: دیگه باور کردن و نکردنم چه فرقی داره؟ اینجوری شده.. هیچی دیگه درستش نمیکنه…

افراخان: ولی خیلی چیزا هست که بدترش میکنه.. گلناز الان آزردهی.. میفهمم اینو.. من خودمم پدر از کف دست دادم.. خیلی درده.. ولی از این بدترش نکنیم..

گلناز: من نمیکنم..

افراخان: منم نمیکنم.. خیل خب لا اقل تلاش میکنم که بدترش نکنم.. شاید زیاد موفق نبوده باشم ولی دارم تلاش میکنم گلناز کوتاه بیا..

گلناز: گلناز این همه سال کوتاه اومده که وضیتش اینه.. ای خاک بر سر لعنت…

افراخان: درستش کنیم..

مشاهده کردم بهترین کار اینه که نرم تر راهی شدار کنم تا بهم شک نکنه و اذیت آزاری در پیش نگیره….

گلناز: الان تحت فشارم.. بزار حالم بهتر بشه.. الان نمیتونم.. نمیتونم حتی فکر کنم که مشکل از کجاست

افرا خان کف دستشو گذاشت رو کف دستم و در حالی که با یک کف دست فرمونو گرفته بود… کف دستمو آورد بالا و گذاشت رو لبش
دستمو کشیدم و گفتم

گلناز: ول کن… ادای ادمای احساستیو در نیار…
افراخان زیر لب گفت : ادا اره؟

دیگه چیزی نگفتم تا خونه هر دو زبون به دهن بستیم!..

رسیدیم خونه.. متوجه شدم مامان وسط اتاق جای گرفته به گریه کردن راهی شدم سمتش

گلناز: چرا اومدی اینجا؟

مامان: پیر شدم دخترم.. با اون حال که رفتی اضافه کردم حتما سر خودت بلایی آوردی.. قلبم هزار جاده راهی شد

گلناز: مضطرب شدی ؟ مضطرب نباش..من پیش همون کسی بودم که باهاش همکف دستی کردی.. همون کسی که به حرفش گوش دادی و مرگ پدرمو باهاش ازم پنهون کردی.. برو خونت مولین.. برو.. قلبمو شکستی

مولین: گلناز به خاطر حال خودت بود مادر..

مامان به پهنای صورت اشک میریخت

مامان: بابات راضی نیست اینجوری کنی..

همون آن تصمیمم برای نبردن مولین و گلنار قطعی شد.. این همه سال از من دور بودن این همه راحت به من دروغ اظهار کرده بودن.. من تنهاییمو باید تنها به دوش بکشم.. اونا همدیگه رو دارن منم تمنا رو.. همین امشامگاه میرم آره.. مرگ یه بار شیونم یه بار..

بدون اینکه نیم نگاهی به مامان که هنوز داشت بی صدا گریه می کرد و نگاهش دنبال من بود بکنم راهی شدم بالا.. شنیدم که افراخان داره باهاش حرف میزنه.. قلبداریش میداد.. خوبه با همه مهربون بود انگار فقط من اینجا تافته ی جدا بافته بودم..
رفتم تو آشپزخونه تا یک لیوان اّب بخورم متوجه شدم آمله خانوم داره غذا درست میکنه با تحکم گفتم

برو به تمنا سر بزن.. بچه رو ول کردی به امون خدا؟

آمله: بچه خوابیده گلناز خانوم شما بهتری؟ خدا صبرت بده منم خبر نداشتم..

گلناز: چه قدر حرف میزنی؟ کاری که بهت بیان کردم بکن..

آمله خانوم که انگار بهش برخورده بود پشت دیدهی نازک کرد و رفت..
فهمیدم که دلخورش کردم واسه همین میل داشتم از قلبش درارم
آواش کردم
آمله خانوم که برگشت قیافه مظلوم به خودم گرفتم و اظهار کردم

ببخشید.. اعصابم داغونه.. خودت که میدونی داغ دیدم.. باورم نمیشه.. دیوونه شدم

آمله خانوم اومد جلو و بغلم کرد..

تا آمله خانوم حرکت کرد راهی شدم سراغ دخترم.. عین بره خواب بود بغلش کردم و تمایل داشتم از جلوشون رد بشم برم تو اتاقم با مظلوم نمایی گفتم

ببخشید مولین جان.. کف دست خودم نبود.. من برم بالا با تمنا بخوابم.. حالم دست خودم نیست

مامان: برو دخترم.. فردا حرف میزنیم.. عیب نداره مادر.. عیب نداره عزیزم من رو سیاهم.. من مقصرم.. بابات…

نذاشتم ادامه بده دلم نمیمیل داشت هیچ کدومشون حتی اسم بابا جان و بیارن

گلناز

رسیدیم خونه.. مشاهده کردم مولین وسط اتاق نشسته به گریه کردن رفتم سمتش

گلناز: چرا اومدی اینجا؟

مولین: پیر شدم دخترم.. با اون حال که راهی شدی اظهار کردم حتما سر خودت بلایی آوردی.. قلبم هزار راه حرکت کرد

گلناز: مضطرب شدی؟ مضطرب نباش..من پیش همون کسی بودم که باهاش همکف دستی کردی.. همون کسی که به حرفش گوش دادی و مرگ پدرمو باهاش ازم پنهون کردی.. برو خونت مولین.. برو.. دلمو شکستی

گلناز به خاطر حال خودت بود مادر..

مولین به پهنای صورت اشک میریخت

بابات راضی نیست اینجوری کنی..

همون آن تصمیمم برای نبردن مولین و گلنار قطعی شد.. این همه سال از من دور بودن این همه راحت به من دروغ اظهار کرده بودن.. من تنهاییمو باید تنها به دوش بکشم.. اونا همدیگه رو دارن منم تمنا رو.. همین امشامگاه میرم آره.. مرگ یه بار شیونم یه بار..

بدون اینکه نیم نگاهی به مولین که هنوز داشت بی صوت گریه می کرد و نگاهش دنبال من بود بکنم حرکت کردم بالا.. متوجه شدم که افراخان داره باهاش حرف میزنه.. قلبداریش میداد.. خوبه با همه مهربون بود انگار فقط من اینجا تافته ی جدا بافته بودم.. یه فکری به سرعت به ذهنم رسید رفتم از تو گنجه شربتی که دکتر موقع حاملگی که حالم بد شده بود بهم داده بود آوردم بیرون.. آهسته بخش بود.. بسیار هم خواب آور بود.. حرکت کردم تو آشپزخونه متوجه شدم آمله خانوم داره غذا درست میکنه با تحکم بیان کردم

برو به تمنا سر بزن.. بچه رو ول کردی به امون خدا؟

آمله: بچه خوابیده گلناز خانوم شما بهتری؟ خدا صبرت بده منم خبر نداشتم..

چه قدر حرف میزنی؟ کاری که بهت گفتم بکن..

آمله خانوم که انگار بهش برخورده بود پشت دیدهی نازک کرد و حرکت کرد.. فوری شربت شیره ی انجیرو در آوردم چراکه حسابی شیرین بود طعم این دارو توش پنهون میشد یه پارچ درست کردم و کل دارو رو ریختم توش..
آمله خانوم که برگشت قیافه مظلوم به خودم گراهی شدم و اظهار کردم

گلناز: ببخشید.. اعصابم داغونه.. خودت که میدونی داغ دیدم.. باورم نمیشه.. دیوونه شدم

آمله خانوم اومد جلو و بغلم کرد..

ممنونم.. بیا این شربتو ببر بده بخورن.. باهاشون دعوا کردم هر دوشونو ناراحت کردم حتما فشارشون افتاده.. مخصوصا افراخان که از صبح هیچی نخورده.. خودتم بخور

آمله خانوم با تبسم اظهار کرد

قلبت همیشه مهربونه گلنازخانوم بزار برای خودتم بریزم

نه.. من خوردم برو.. برو بگو گلناز درست کرده براتون بده بخورن.. بگو شرمنده شده بد حرف زده روش نمیشه بیاد بیرون..

تا آمله خانوم راهی شد رفتم سراغ دخترم.. عین بره خواب بود بغلش کردم و خواستم از جلوشون رد بشم برم تو اتاقم با مظلوم نمایی اظهار کردم

نوش جون.. ببخشید مولین جان.. کف دست خودم نبود.. من برم بالا با تمنا بخوابم.. حالم کف دست خودم نیست

برو دخترم.. فردا حرف میزنیم.. عیب نداره مادر.. عیب نداره عزیزم من رو سیاهم.. من مقصرم.. بابات…

نذاشتم ادامه بده قلبم نمیتمایل داشت هیچ کدومشون حتی اسم بابا جان و بیارن

فردا حرف میزنیم.. خودتو اذیت نکن.. شامگاه به خیر..

وقتی داشتم میراهی شدم افراخان لیوان شربتشو لا جرعه سر کشید…

تمنا رو گذاشتم تو گهواره از شدت استرس به سختی آب گلومو قورت می دادم … تقریبا یک ساعتی گذشته بود
گوشمو تیز کردم هیچ صوتیی از پایین به گوش نمی رسید.. قلب به دریا زدم و راهی شدم پایین خدا خدا می کردم نقشه گراهی شده باشه.. ازبالای پله ها سرک کشیدم و دیدم افراخان رو مبل خوابه خوابه ولی اثری از آمله خانوم و مولین نبود..
حرکت کردم به اتاق آمله خانوم سر زدم تو جاش خوابیده بود مولین اما نبود که نبود مهم نبود شاید همون موقع راهی شده بود خونه حرکت کردم بالای سر افراخان و با دست تکونش دادم نفسش عمیق بود و جواب نداد درک کردم حسابی خوابه…
وقتش رسیده بود نقشمو باید عملی می کردم عین برق حرکت کردم بالا و بقچه و ساکی که بسته بودم زدم زیر بغل.. ولی یه دفعه یادم اومد این وقت شامگاه حتی اگه خودمو به سر جاده هم می رسوندم بازم ماشین نبود.. چه جوری تا شهر می راهی شدم..

آخ گلناز آخ.. اما نمی تونستم صبر کنم.. اگه صبح می شد ممکن بود افرا خان بفهمه که خواب آور به خوردشون دادم اون وقت حسابمو می رسید..
بقچه رو به کولم بستم و تمنا رو پتو پیچ کردم و بغل گراهی شدم یه نگاهی به چهره ی افراخان انداختم و مصمم تر شدم .. دیگه فقط من بودم و یه قلب شکسته…
مسیر افتادم راهی شدم بیرون اامان قدمی که گذاشتم بیرون ترس تو قلبم نشست ولی وقتی یاد پدر بی گناهم یاد نوجوونی از کف دست حرکت کرده و یاد خوشحالابی که تو خونه افراخان هیچ شده بود افتادم قدم بعدیو مصمم تر برداشتم..فانوسو روشن کردم و تو مسیر جنگل جاده افتادم این مسیر امن تر از مسیر روستا بود امیدوار بودم بهتور حیوونی نخورم.. تقریبا چهل دقیقه بدون توقف مسیر حرکت کردم تا بلاخره به سر جاده رسیدم..
جاده خلوت خلوت.. پرنده پر نمی زد.. این وقت شامگاه حتی اگه ماشینی هم بود نمی شد اطمینان کرد.. یه کم ایستادم بعدش پیش خودم اضافه کردم اگه برگردم تو جنگل امن تره…

آره باید اونجا پنهون می شدم تا صبح بشه… ولی قبل از این که برم نور شمشاهده کردی خورد تو صورتم جوری که فانوس از دستم افتاد و شکست از آوای شکستن فانوس و ترمز ماشین تمنا هراسید و به گریه افتاد.. همونجور که توی بغلم محکم گحرکت کرده بودمش چند قدم عقب رفتم ….

نگاهم از نور زیاد جایی رو نمیمشاهده کرد داد زدم

هر کی هستی جلو نیا… ماشینو خاموش کن کورم کردی

نور ماشین خاموش شد و بعد از چند تا پلک زدن بلاخره دیدهم باز شد یه مرد جوون با موهای خرمایی و قد متوسط و دیدهای عسلی رو به روم ایستاده بود مدل ماشینو نمی دونستم ولی به‌شدت شیک و تر و تمیز بود اومد جلو و اظهار کرد

نزدیک بود بزنم بهتون.. این وقت شب.. وسط جاده تنهایی چیکار میکنید؟

مکثی کرد و ادامه داد

+ با یه بچه؟

نگاه مشکوکی بهم انداخت و اضافه کرد

+ بچه ی خودتونه؟

ترسیده بودم بدون این که متوجه شده باشم که چی میگم فقط اضافه کردم

مزاحم نشو.. من.. من چاقو دارما.. برو پی کارت

ناخودآگاه از حرفم خندش گحرکت کرد و اظهار کرد:
+ کو؟ ببینم…

با تعجب گفتم

چیو؟

+ چاقور رو..

گلناز: برو پی کارت.. اعصابمو خورد نکن..

تمنا تو بغلم آروم شده بود صوتمو آوردم پایین و ادامه دادم

بچم مریضه.. نمی دونستم چیکار کنم اومدم تا صبح بشه و ماشین بگیرم برم شهر.. اگه هم اذیت و آزاری داری جیغ میزنم.. این جا روستاس جیغ بزنم همه میریزن سر جاده تا جا داری میزننتا

پسره خودشو جمع و جور کرد و اضافه کرد

+ قیافه ی من شامگاهیه آزاری ها مزاحماس؟ بیا بشین من دارم میرم شهر می رسونمت..

با ترمشاهده کرد بهش نگاه کردم و گفتم

لازم نکرده .. صبر می کنم ماشین میاد..

+ تا صبح هیچ ماشینی نمیاد فردا جمعه حتی مینی بوس هم نیست تازه هر ماشینی هم بیاد باید عین همین الان بهش اعتماد کنی.. از من مطمئن تر گیرت نمیاد.. خیالت راحت من بچه شهرم دیدهم از دختر پره.. بپر بالا…

با ترمشاهده کرد سوار شدم .. نشستم عقب و وسیله هارو از کولم باز کردم و گذاشتم زیر پام چاره ی دیگه ای نداشتم باید بهش اعتماد می کردم..

پسره حتی از تو آینه به من نگاهم نمی کرد ولی تو قلبم گفتم خوش تیپه لابد یا زن داره یا معشوقه معلومه که نگاهش دنبال یه دختر داهاتی با یه بچه کوچیک نیست… تو قلبم الحمقلبله اظهار کردم و نفس راحتی کشیدم …

گلناز: تا شهر چه قدر مسیره؟

با تعجب از آینه نگاهم کرد و گفت

+ تا حالا شهر نحرکت کردی؟ اصلا کدوم شهر میخوای بری؟ آها اظهار کردی می خوای بری بیمارستان.. پس فرقی نداره برات آره؟ فقط برسونمت بیمارستان؟

یه لحظه موندم چی بگم.. آخه من که شهر اطراف نمیتمایل داشتم برم اامان جایی که می گشتن اونجا بود تازه دهنمو پیش مولین هم باز کرده بودم و گفته بودم میخوام فرار کنم اگه شهر نزدیک میموندم پیدام می کردن
گناز: تهران.. میخوام برم تهران…

ابروهاشو بالا داد و گفت

+ تهران و بلدی؟ حالا چرا تهران ؟ این همه شهر نزدیک بیمارستان داره.. نیم ساعت دیگه به ااماش می رسیم.. می دونی خیلی مشکوکی.. اصلا این بچه بچه ی تو هست؟ من که بعید می دونم.. خیلی بچه ای بهت نمیاد بچه ی انقدری داشته باشی…

گلناز

بچه ام؟ نه خیر.. بیست سالمه چه بچه بودنی.. بعدشم تو چیکار به این کارا داری.. تو کجا میری تا هر جا میری منو ببر بقیشو خودم میرم..

+ نه دیگه اشتباه کردی.. یا به من میگی جریان چیه و تو نصفه شامگاه وسط جاده چیکار می کردی.. یا من اامان شهری که برسیم میدمت کف دست پلیس.. یه ربع دیگه هم میرسیم به اامان شهر.. حالا فکراتو بکن .. خودت می دونی..

رنگمو باختم از قیافش معلوم بود داره راست میگه زیرا به خاطر بچه حسابی بهم شک کرده بود و می وحشت کرد بچه دزد باشم صد در صد منو میداد دست پلیس.. بدبخت می شدم باید هر جوری بود یه دروغی بهش می اظهار کردم که باور کنه..
یه کم فکر کردم و گفتم..

من گلنازم.. اینم بچه خودمه.. تمنا.. اگه قیافمو ببینی می فهمی که از گریه دیدهام کبوده.. شوهرم کارگر خان بود.. اسمش افرا بود مال ده بالا.. سر چشمه..

یه لحظه از اینکه افرارو کارگر معرفی کرده بودم خندم گحرکت کرد ولی فوری خندمو خوردم

+ خب؟

گلناز: دیشامگاه شوهرم مرد.. از بالای الوار تو طویله افتاد..

پسره با تعجب و تاسف نگاهم کرد و گفت

+ داری جدی میگی؟ متاسفم… خدا بیامرزه خب حالا چرا داری میری شهر؟ مگه واسه مراسم شوهرت نمیمونی؟

گلناز: همین که بهم خبر دادن تو سر زنون راهی شدم خونه ی مادر شوهرم ولی همین که رسیدم شنیدم خان تو خونست و داره میگه دلواپس نباشین چراکه کارگر من بوده و از بالای الواری که مال طویله من بوده افتاده من زن پسرتونو به زنی می گیرم نوه شما هم میشه دختر خان.. آخه خان ده ما بچش نمیشه…

+عجبا.. من متوجه شده بودم تو روستا هنوز از این عقب مونده بازی ها در میارن ولی باورم نمی شد.. بعدش فرار کردی؟

گلناز: حتی جنازه شوهرمو نمتوجه شدم از همون مسیر نفس زنون برگشتم خونه ی خودم و بچمو وسایلمو گرفتم و فرار کردم تو جنگل اونقدر اشک ریختم تا رسیدم سر جاده.. حالا هم که اینجام..

پسره مکثی کرد انگار داشت حرف های منو تحلیل می کرد بعد اظهار کرد

+ از کجا باور کنم؟ شاید بچه دزد باشی.. بچه رو دزمشاهده کردی و داری در میری..

گلناز: ببین آقا..

+ من امیرم.. پدرم چند تا روستا این طرفا زمین داره.. هر چند وقت یه بار میومد اینجاها سر می زد الان شیش ماهه که فوت کرده.. چهلش که رد شد مادرم برای اینکه زمینا بی صاحب نمونه اصرار کرد برم.. منم اومدم روستا.. ولی چون باید می راهی شدم بیمارستان شامگاهونه مسیر افتادم که زودتر برسم..
بعله خانوم کوچولو من درس پزشکی می خونم همون اولم متوجه شدم بچه مرض نیست.. نمیدونم چرا سوارت کردم شاید نمیل داشتم این وقت شامگاه گیر یه گرگ بیوفتی ببین من باهات راست و حسینی تا کردم تو هم راست و حسینی بگو این حرفایی که زدی راسته یا نه؟

گلناز

مکثی کردم .. از مردونگیش خوشم اومد.. می تونست همون اول که فهمید بچه مریض نیست سوارم نکنه.. ولی نمی تونستم راستش رو هم بگم.. چیزی که تعریف کرده بودم راست نبود ولی به حقیقت نزدیک بود بدون اینکه جواب سوالشو بدم تمنا رو گذاشتم رو صندلی خم شدم و از بقچه سجلد خودم و تمنا رو پیدا کردم و دادم بهش
یه چشمش به جاده بود یه چشمش به صفحه ها..

+ شوهرت و فوت نزده اما خب بیان کردی این اتفاقا امروزگار افتاد.. نبایدم نوشته باشه..

پوفی کشید و گفت
امیر: خدا رحمت کنه شوهرتو.. خب حالا چی؟ می خوای چیکار کنی؟ با من تا تهران میای؟

گلناز: شما تهران میری؟

امیر: آره.. اما تو رو نمیبرم.. هرجا بگی میریم.. بگو کس و کارت کجان.. پدرت .. مادرت..

گلناز: نه .. تو رو خدا منو ببر.. من کس و کاری ندارم پدر و مادرم مردن.. اگه پیش خاله و عمه و عمو و اینا ببری همه منو میدن کف دست خان.. تازه اگه کف دست خان ندن.. میوفتم دست برادر شوهرم اونجا زن شوهر مرده تنها نمیمونه.. به زور شوهرش میدن یا به برادر شوهر یا به خان… منو ببر همین که برسیم میرم پی کارم.. قول می دم برات دردسر نشم..

امیر: ببین من اگه از دردسرش می وحشت کردم اصلا یه زن و یه بچه رو نصفه شب سوار نمی کردم من به خاطر خودت می گم.. تهران عین روستاتون نیست همه گرگن.. همه دزد و مشروب خور و زنبازن.. میوفتی تو جاده بد.. تو یه زن تنها.. چه جوری می خوای از پس خودت و این بچه بربیای؟

گلناز: کار میکنم.. رخت میشورم.. ظرف می شورم.. هرکاری باشه..

امیر: ببین نه… انگار نمیتونم بهت بفهمونم اونجا چه جوریه.. اونجا یه زن تنها رو اذیت می کنن دختر.. حتی نمیشه به یکی عین الان اعتماد کنی و سوار ماشینش بشی.. شاید بهتره همین الان برت گردونم.. اگه زن خان بشی بهتر از اینه که کلفت بشی..

اشکام جاری شد و بدون اینکه تلاشی برای پنهون کردنشون بکنم اضافه کردم

گلناز: من قلب ندارم؟ شونزده سالم بود به زور دادنم به افرا حالا از دست یه دیو بیوفتم کف دست یه دیو دیگه؟ من از دلدادگی و زیستن هیچی ندرک کردم.. حاضرم برم تو تهران ظرف شوری ولی دیگه برنگردم اونجا.. تو رو خدا کمکم کن.. فقط منو از اونجا دور کن دیگه چیزی ازت نمی خوام..

نفس عمیقی کشید و اضافه کرد

امیر: بچه خوابیده.. تو هم بخواب.. چشماتو ببند بسیار جاده مونده.. تا صبح که برسیم یه فکری میکنیم…

نفس راحتی کشیدم و اشکامو پاک کردم… دیدهامو بستم ولی ترس اینو داشتم که نکنه منو خواب کنه و برگردونه.. یه نیم نگاه بهش انداختم انگار حسابی تحت تاثیر قرار گحرکت کرده بود خیالم راحت شد و دیدهامو بستم.. فوری پلکام سنگین شد و خوابم برد…

چشمامو که باز کردم صبح بود.. با صدای گریه تمنا بیدار شده بودم وگرنه حالا حالاها میخوابیدم.. صوتی شلوغی میومد.. ماشین گوشه خیابون از حرکت ایستاده بود و امیر توش نبود.. یه کم هراسیدم.. نمیدونستم کجاییم مردم با سر و وضع جالب رد میشدن همه جا خیابون بود و ماشین های قرمز و سفید شیک درشکه هم رد میشد.. خانوما کلاه و دامن داشتن.. و لباس هاشون کوتاه بود.. از تعجب نگاهام چهارتا شده بود.. به تمنا شیر دادم و چهار چشمی از شیشه ماشین بیرونو نگاه میکردم که امیر اومد سوار ماشین شد..

گلناز

فوری خودمو جمع و جور کردم که تنم دیده نشه امیر هم برای اینکه موذب نشم بر نگشت و از شیشه به رو به رو خیره شد منم زیاد شیر نداشتم اونقدری نبود که تمنا رو سیر کنه همیشه شیر خشک هم کنار شیر خودم بهش میدادم.. اما زیرا صبح زود بود یه کم که شیر خورد نگاهای گرد کوچولوشو بست و خوابید.. به روش لبخند زدم.. نمیذاشتم سرنوشت اون مثل من بشه اصلا شاید نصف قلبیل فرار کردنم همین بود.. لباسمو بستم و تمنا رو گذاشتم پایین امیر اضافه کرد

امیر: رسیدیم تهران.. رفته بودم خوراکی بگیرم.. اخه چیزی تو خونه ندارم..

با ترس و تعجب اضافه کردم

گلناز: نه.. نه من خونه ی شما نمیام..تا همین جا هم ممنون

امیر: مزخرف نگو.. اولا من تو رو میزارم و میرم بیمارستان زیرا کار دارم.. بعدشم تنها نیستی صدیقه خانوم و شوهرش سرایدار خونه ی ما هستن.. اونا خونه ان.. مادرمم حرکت کرده مشهد میاد به زودی.. خونه میمونی تا من بیام.. حرف می زنیم و یه فکری برات می کنیم فهمیدی؟

هراسیده بودم قلبم نمی تمایل داشت قبول کنم به هیچ مردی اعتماد نداشتم اگه همه ی اینارو گفته باشه که گولم بزنه چی؟ ولی نه این همه زن رنگاوارنگ و دلبر چیکار با من داشت… چاره ای نداشتم تو این شهر بی در و پیکر تنها نمی تونستم که.. شب که میشد میموندم تو خیابون.. به این زودی هم نمی تونستم طلاهامو ببرم بفروشم تازه اگه کسی می فهمید اون همه طلا دارم یحتمل منو می کشتن و بچه و طلاهارو می بردن می فروختن… آره بهتر بود با همین برم..
با سر تایید کردم.. چاره ی دیگه ای نداشتم…

امیر: خیل خب برا بچه چیزی نمی خوای؟

گلناز: نه.. ولی نمی دونم چه جوری تشکر کنم..

امیر: هیچ جوری.. فقط از الان به بعد تو تهرونیم.. قول بده حتی دیگه به منم کاملا اعتماد نکنی باشه؟

گلناز: باشه… اینا چادر سر نمی کنن؟ یا روسری؟ من شهر راهی شده بودم قبلا.. لباساشون اینجوری نبود که…

امیر خنده ای کرد و بیان کرد

اونجایی که تو حیات میکنی خیلی بسیار روستاس فکر کنم اگه زن خان می شدی عین همین الان که لباست دامن و روسریه می تونستی بگردی و دیگه چادر چاقچور نمی خواست… اما من متوجه شدم اکثر زنا چادر داشتن

تو قلبم اضافه کردم دقیقا الان لباسم لباس زن خان روستاس.. امیر ادامه داد..
شهر اطراف روستاتون هم دامن قد بلند و روسری وتک و توک کلاه خیلی کم بی حجاب بودن.. اظهار کردم که حیات اونجا با اینجا فرق داره.. بزار اول یه فکری به حالت کنیم بعد می گم صدیقه خانوم و شوهرش ببرن تهرانو بگردوننت

یه کم بهم برخورد حس کردم چون دختر روستایی هستم نگفت خودم میبرمت… یا شایدم نتمایل داشت فکر بدی کنم.. به هر حال خدا خیرش بده..
💚
💙💚
💚💙💚
💙💚💙💚