قلبارا آماده ی حرکت کردن بود.
تمام نگهبان ها رو فرستادم برای نگهبانی و خونه هم توی خاموشی فرو رفته بود.
لادن توی ماشین انتظار میکشید و استرس داشت.
منم داشتم،اگه هرمز میدرک کرد اولین نفر خودم توی دردسر میافتادم.
اعتماد و رفاقت چندین و چند ساله نابود میشد و به نگاه یه خائن بهم نگاه میکرد.
ولی باید انجامش میدادم.
اول از همه به خاطر خودش.
باید میدرک کرد دلدادگی واقعی چیه؟
باید درک میکرد عاشق همه چیز رو برای معشوقش فدا میکنه.
باید خواهرم رو با تمام وجود میخواست و مثل مجنون میومد دنبالش.
قلبارا نگاه بغض آلودش رو به عمارت دوخت.
هنوز نراهی شده دلتنگی از دیدهاش میبارید.
اما روی حرفش موند و پشیمون نشد.
چند لحظه چشماش رو بست تا قلب بکنه.
تا بتونه عشقش رو توی اون اتاق جا بذاره و بره.
بعد با اطمینان دیده باز کرد.
نفس عمیقی کشید.
به عمارت پشت کرد و پاش رو از خونه بیرون گذاشت.
قلبم برای اون تیله های سبز بارونی میسوخت ولی صلاحش توی راهی شدن بود.
ماشین رو که روشن کردم لادن گفت:
-قربونت برم،نبینم بغض کنیا
بهترین تصمیم و گراهی شدی
بذار داداشت روی پای خودش وایسه
اون باید تاوان اشتباهش رو خودش بده،نه تو
و بعد نفس عمیقی کشید و ادامه داد:
-عمه م منتظره دلا
اون غول تشن عمرا بتونه پیدات کنه!
با ضربه ای که به شونه م خورد دود سیگار رو بیرون فوت کردم و به دخترک نیم نگاهی انداختم:
-اینجا امنه،خیالت راحت
عمه م حواسش بهش هست
لادن زیادی بی پروا و جسور بود.
از اینکه مدام به پر و پام میپیچید خوشم نمی اومد.
سری تکون دادم و به رودخونه ی جلوی خونه خیره شدم.
من خیالم از بابت قلبارا راحت بود،میدونستم اونقدر شیر زن هست که از پس خودش بر بیاد.
ولی فکرم درگیر مینا بود،زنی که یه عمر عشقم رو به پاش ریختم و من رو نمشاهده کرد.
صبح اومده بود دیدنم.
وقتی وارد اتاقم شد قلبم پر کشید برای بغل کردنش،مثل همون موقع ها که یواشکی میومد اتاقم و قبل از هر چیز مثل بازیگر های فرانسوی جا میگراهی شد توی آغوشم و لب هاش رو میبوسیدم.
مینا همواره شیک و سانتال مانتال بود.
لب هاش طعم گیلاس میداد.
شیرین و نرم و خوشطعم .
اما بهشدت وقت بود که دیگه هیچی بین مون مثل سابق نبود.
جلوم که وایساد دستش بالا اومد.
به طور نمایشی یقه م رو صاف کرد و گفت:
-متوجه شدی با دختره چکار کردم؟
این تاوان کسیه که بیاد طراهی شد
پس حواست باشه چشمت دنبال هرزه ها نگرده که…
دستش رو پس زدم ،با نیشخند به سر تا پاش نگاهی انداختم و با اشاره به خودش اظهار کردم:
-بسیار وقته دیدهم دنبال هرزه ها نیست
با صوتی لادن از فکر بیرون اومدم:
-چراکه خیلی خوشتیپی تحویلم نمیگیری؟
دود حبس شده ی توی سینه م رو فوت کردم و با اخم به طرفش چرخیدم:
-چی میگی بچه؟
با حالت پوکر مانندی بهم خیره شد و غر زد:
-اخه به منِ ۲۷ ساله میاد بچه باشم؟
به طرف ماشین راه افتادم و با بدخلقی بیان کردم:
-حالا هر چی
منظورت چی بود؟
کف دستم که به عقب کشیده شد به اجبار به طرفش چرخیدم.
دخترک موهای قشنگی داشت.
وقتی باد بهم میریختش قشنگ تر هم میشد.
اما تخس حرف زدنش تمام زیبای هاش رو دود میکرد:
-میگم چرا تحویلم نمیگیری؟
چند روزه دارم یکاری میکنم به نگاهت بیام
اما تو هر دفعه بهم بی محلی میکنی
قلبیل خاصی داره؟
یا از اون مردایی که یه زن بهش توجه میکنه تاقچه بالا میذاری؟
عصبی بودم و حرفاش اعصابم رو بیشتر خط خطی میکرد.
حوصله بحث هم نداشتم.
دوباره به طرف ماشین مسیر افتادم و گفتم:
-بچگی ربطی به سن و سال نداره خانوم دکتر
رفتار آدما نشون میده بزرگ شدن یا نه
حالا هم برو دنبال خاله بازیت به پر و پاچه ی من نپیچ که اصلا حوصله ندارم
شیر فهم شد؟
-نه… نشد
میخوام به پر و پات بپیچم ببینم چی میشه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن