به کُری خوندنش توجه نکردم چراکه معلوم بود اگه رو بدم آستر زیادی میخواست.
با تاسف سری تکون دادم و سوار ماشین شدم:
-امشب بهشدت مراقب قلبارا باش
فردا هم برگرد خونه و چند روز مواظب رفتارت باش
اگه هرمز خان شک کنه کار توئه پوستت و میکنه و توش کاه پر میکنه
کف دستاش رو با حالت طلبکارانه ای توی قفسه سینه گره زد و اظهار کرد:
-نمیتونه!
با چشمای ریز شده به طرفش چرخیدم و دخترک با پررویی آرنجش رو تکیه داد به لبه ی پنجره ماشین و اظهار کرد:
-زیرا تو نمیذاری بلایی سرم بیاره
درسته ادای آدمای سرد و خشن و در میاری ولی تو دلت یه قمری کوچولو پنهون کردی
با حرص به یقه ش چنگ زدم و به طرف خودم کشیدمش،اصلا حوصله پررو بازی هاش رو نداشتم.
صورتش رو جلو کشیدم و بیان کردم:
-ببین بچه جون
انگشت اشاره م رو روی شقیقه ش کوبیدم و ادامه دادم:
-خوب گوش بگیر ببین چی میگم
اینو تو مخت فرو کن که بعدا تو دردسر نیفتی
با همون خشونت جلوتر کشیدمش و توی صورتش غریدم:
-پا روی دم من نذار
من مثل هرمز خان مهربون نیستم که فقط بچه شو سقط کنم
یه راست میری سینه قبرستون
افتاد یا…
هنوز حرفم تموم نشده بود که با حرکتش خشکم زد.
لب هاش رو روی لب هام گذاشت و با ولع شروع کرد به بوسیدنم.
اون دختر قطعا یروزی به کف دست من کشته میشد.
#خانوم_معلم
#پارت_۵۲۹
#فصل_۶
آدمی به بی عقلی اون دختر نمتوجه شده بود.
جوری به جون لبام افتاده بود که انگار تشنه ایه که به آب رسیده.
یا عاشقیه که بعد از سال ها دوری داره معشوقش رو میبوسه.
با تنفر به عقب هلش دادم و لب هام رو با آستین کتم پاک کردم.
درسته که از مینا ناامید شده بودم،درسته که اون بدترین کارها رو در حقم کرده بود اما دلم هنوز خیانت نمیکرد.
نمیتونستم فراموشش کنم.
حتی اگه فراموش هم میکردم همچین زن ولنگاری رو هرگز نمیبوسیدم.
ولی حرفی نزدم.
چون اگه دهن باز میکردم قطعا حرفی میزدم که بعدا پشیمون میشدم.
برای همین ماشین رو روشن کردم و قبل از راه افتادن مجدداً اضافه کرد:
-این دفعه رو اجازه میدم بری
اما دفعه بعد که همو مشاهده کردیم حق نداری بهم بی محلی کنی
شیر فهم شد بهمن خان؟
با حرص تکخنده ای تحویلش دادم و گفتم:
-بهت اضافه کردم پا رو دمم نذار
دفعه بعدی هم در کار نیست
دیگه قرار نیست همو ببینیم
من از زنای آویزون خوشم نمیاد
با آهستهش به طرفم خم شد و خیره تو چشمام نگاه کرد،انگار اون دختر از حجب و حیا بویی نبرده بود.
شاید هم یه هرزه بیشتر نبود:
-بزودی کاری میکنم که عاشقم شی
اون وقت تمام این بداخلاقیات و جبران میکنم آقای بادیگارد
حالا میبینی!
#خانوم_معلم
#فصل_۵۳۰
#فصل_۶
چند روزی میشد که هرمز خان همه رو بسیج کرده بود برای پیدا کردن قلبارا.
هر رد و نشونی رو دنبال میکرد.
هر گوشه و کناری رو میگشت.
ولی حتی بهش نزدیک هم نمیشه.
بعد از یه روزگار پر دردسر تازه به عمارت برگشته بودیم و توی اتاقم استراحت میکردم که صوتی جیغ زنونه و داد و فریاد نگهبانا باعث شد از اتاق بیرون بزنم.
خسته و عصبی بودم و فقط ملایمش میمیل داشتم که اونم برهم زده و سر و صدا هر لحظه بیشتر میشد.
وارد حیاط جلویی که شدم لادن رو مشاهده کردم که بین اون همه مرد وایساده و جیغ و داد میکرد.
با قدمای قد بلند به طرفشون رفتم و با آوام همه به طرفم چرخیدن:
-اونجا چه خبره؟
مگه طویله ست که آواتون و انداختید رو سرتون
حسن با شرمندگی گفت:
-آقا…بخدا تقصیر این ضعیفه ست ما بهش…
حرفش تموم نشده که لادن پاش رو قد بلند کرد و محکم روی پای حسن کوبید:
-ضعیفه خودتی
من بهتون بیان کردم اومدم دوستم دلارا رو ببینم
کجای حرفم نامفهوم بود که اجازه نمیدید برم داخل؟
دخترک چنان کاما بازی راه انداخته بود که داشت باورم میشد از جای قلبارا بی خبره.
یقه ش رو از پشت گردنش گرفتم و رو به نگهبانا بیان کردم:
-شما برید سر کارتون
خودم حلش میکنم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن