تعجبش را که حس کردم توضیح دادم:
_ ملاقات قباد، میل داشته نیاز رو ببینه…
آهان آرامی که زیر لبی اضافه کرد را متوجه شدم. به ارامی تعارف کرد:
_ بفرمایید من میرسونمتون!
سری تکان دادم:
_ نیازی نیست، خودم میرم…
چیزی نگفت. خواستم وارد آشپزخانه شوم که از عمه خداحافظی کنم ولی خودش با یک قابلمهی بقچهپیچ بیرون امد:
_ عه وا، دخترم…کجا این وقت روزگار؟
تبسمی زدم:
_ ملاقات قباد، تمایل داشته نیاز رو ببینه، فردا پس فردا دادگاهیشه، میترسم لجبازی کنه!
سری تکان داد و حمایتگرانه لب زد:
_ خوب میکنی، پدرشه…حق داره.
رو به امیرعلی کرد و قابلمه را سمتش گحرکت کرد:
_ بیا مادر، سر راهت حورا رو هم برسون، برید به سلامت!
_ من مزاحم ایشون نمیشم، خودم میرم!
بار اول بود که متوجه شدم اخم میکند و زور میگوید، با اخم نگاهم کرد و کف دستش را روی کمرم گذاشت و به جلو هلم داد:
_ برو دخترم، برو بچه هممسیرته سوار تاکسی و ماشین غریبه نشو، علی هست هرموقع تمایل داشتی هرجا بری اون میرسونتت، برید پسرم خیر پیش!
با تعجب تمایل داشتم مخالفت کنم که نیشگونی از پهلویم گحرکت کرد. بخاطر اینکه جلوی امیرعلی ضایع نشوم خود را کنترل کردم و ناچار به دنبالش مسیر افتادم.
از همان روزی که از دادگاه برگشتم و داد و بیدادش را گوش داده بودم، دیگر چندان میلی به حرف زدن با او نداشتم.
نمیمیل داشتم ارتباطی با او بگیرم، نسبت به او حسی داشتم کاملا منفی. اینگونه بودم که انگار، چون زن سابقش آنگونه مالطلب و شاید زن بدی بوده، من را هم که در شرف جدا شدن هستم، همانگونه میبیند.
کنارش در آن سمند سفید رنگش جای گرفتم.
بی حرف استارت زد و مسیر افتاد. هیچ حرفی نمیزدیم، نزدیکی زندان بودیم که به ارامی اظهار کرد:
_ کارتون تموم شد به خودم زنگ بزنید میام دنبالتون!
بیشتر حرفش مثل تعارف کردن بود، برای همین رو به شیشه پوزخندی زدم که نبیند، میوحشت کردم نمک نشناس خطابم کند:
_ ممنون نیازی نیست، خودم برمیگردم…مزاحم شما نمیشم!
_ مزاحم نیستی، مادر اضافه کردن خودم بر گردونمت، پس خودم انجامش میدم…اینم شمارهم!
کارت ویزیتی را به سمتم گحرکت کرد، برای در هوا نماندن کف دستش، گراهی شدم و نگاهش کردم.
امیرعلی حبیبی، مدیر نماینده شعبه یک قطعات یدکی خودرو.
ابروهایم بالا پرید، عکس چند خودروی خارجی هم روی کارت بود و شماره تماس و البته ادرس نمایندگی.
_ ممنون، ولی میگم که، زحمت نمیدم…کارم زود تموم میشه، خودم برمیگردم!
چیزی نگفت، جلوی زندان که ایستاد، کارت را داخل کیفم انداختم:
_ ممنون بازم، زحمت افتادین. روزتون بخیر…
چیزی ناظهار کرد، بی ادب بود یا کم حرف؟ به کدام رفتار برداشت میکردم؟
به رو نیاوردم و پیاده شدم، به سمت زندان راهی شدم.
نگهبان که نامم را چک کرد اجازهی ورود داد.
با راهنماییهای یک سرباز به ورودی زندان و بخش ملاقاتها حرکت کردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن