وقتی گفتند ملاقات خانوادگیست، از مسیرروی دیگری وارد شدیم. سالن بزرگی بود، چندین میز گرد با فاصله قرار داششتابزده و دور هرکدام دو تا چهار صنقلبی وجود داشت.
یکی از گوشهترینهارا انتخاب کردم و نشستم. نیاز شروع به بهانهگیری کرده بود، ناچار مشغول بازی با او شدم و با شعر خواندنهای درگوشی سرگرمش میکردم.
زیاد طول نکشید که صدای باز شدن درهای آهنی وارد شد، نگاهم به همان سمت کشیده شد، چند زندان خارج شدند و به سمت خانوادههایشان راهی شدند.
آخرینش قباد بود، دیدم چطور با امیدواری نگاهش را میان سالن چرخاند.
لحظهای که ما را دید تبسم و اشک هموقت صورتش را پوشاند.
بغضی که به بیخ گلویم چسبیده بود را سعی کردم قورت دهم، تبسم زدن و محبت کار من نبود.
هرچه قباد را میمشاهده کردم تصویر لاله و صحنهی افتادن نیاز در چشمم زنده میشد. حالم را بد میکرد، تمام اتفاقات بد در سرم تکرار میشد و من داشتم نابود میشدم.
_ حورا…
تبسمی خشک و خالی زدم:
_ سلام…خوبی؟
پشت میز جای گرفت، کف دستش به سمت نیاز دراز شد:
_ خوبم…خوبم!
نیاز را به آغوشش دادم، با عاشقی به خودش فشردش، دیدم چگونه سر در گردن دخترکمان فرو برد و بغضش شکست.
شانههایش مردانه میلرزید و هقهقش را در اغوش دخترکمان خفه میکرد.
بغضم در آستانهی شکستن بود که از جا برخاست، به سمتم آمد و تمایل داشت در آغوشم بگیرد که صدای سرباز در گوشمان بانگ زد:
_ تماس فیزیکی ممنوعه!
دستانش ناامید در هوا ماندند. با التماس به سرباز چشم دوخت، ولی حتی ذره ای رحم به صورتش نیامد.
ناچار به من خیره شد:
_ ببخشید…حورا، شرمندهتم…نباید اینجا باشی، نباید دخترم اینجا باشه…من، من بهشدت بی لیاقتم…
با استیصال روی صنقلبی کناریام جای گرفت، کف دستانش را روی نگاهانش فشرد و ارنجهایش را حائل میز کرد.
شانههایش میلرزیدند و من هم از متوجه شدنش در این حال تمام وجودم به لرز افتاده بود.
_ من…من اومدم زیرا…
سر کشیده کرد و بی آنکه اجازه دهد حرفم را تمام کنم، نیازی را که روی میز نشسته و داشت با زیپ کتش بازی میکرد به سمت خود کشید:
_ اومدنت، آوردن نیاز… حورا بهم جون مجدداً دادی، دادگاهی فردا همهچی مشخص میشه…قول میدم اجازه ندم نیاز کمبود پدرشو حس کنه، خب؟ زود میام بیرون…من نمیذارم، نمیذارم دخترم از نبود پدرش اذیت شه…
بینی به گردن نیاز چسباند، نیاز عاجز شده از تیزی تهریش کشیده قباد اخم کرد:
_ مگه نه دختر بابا؟ دلنشینترینم…جون من…
_ ب ب!
با شادی و اشکی که صورتش را خیس کرده بود صورت نیاز را مجدداً بوسید.
نیاز که از حالت عصبی قباد ترسیده بود را با پستانک کوچکش ارام کردم.
_ حورا؟ خودت چطوری؟
تبسمی زدم که از خشک بودن اوضاع جلوگیری کنم، با اینکه دل و روحم در عذاب بود از متوجه شدنش در این حال، اما انگار وجونم از یخ زدگی بی احساس جلوه میکرد:
_ خوبم…میگذرونم، پیش عمه میشینم، تنها نیستم روزا هم برم بیرون، عمه حواسش به نیاز هست…
_ خوب کردی، اما کیمیا هم بود، چرا مزاحم اونا شدی؟
اخم کمرنگی به پیشانیام قرار گرفت، از هیچ چیز خبر نداشت؟ یعنی کیمیا آنقدر چشم و دلش وحشت کرده بود و که از وقایع هیچ به او نمیگفت؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن