نگاه گرفتم و به بیرون دادم، هیچوقت ناضافه کرد حلقهام کجاست، ولی همواره رد نگاه حسرت بارش را به روی کف دستم میدیدم.
انگار خودش را لایق نمیدانست که راجع به آن بپرسد.
ولی حلقهی خودش؟ مسئلهی جالب این بود که حلقهی خودمان بود، نه لاله!
انگار هنوز آن حلقهای که دوتایی با محبت انتخاب کرده بودیم را نگه داشته…
برخلاف من!
مقابل در واحد منتظر از حرکت ایستاد تا در را باز کنم.
نیاز را در اغوش داد، من هم کلید انداختم و وارد شدم.
به سمتش برگشتم تا نیاز را بگیرم، دیروقت بود، کاش او هم اینجا نمیماند، امروزگار زیادی تن و بدنم داغ میکرد، عطش داشتم و میهراسیدم شامگاه اگر بماند چیزی شود که فردا پشیمان شوم.
_ برو کنار خودم میذارم سر جاش…
دلم نمیمیل داشت داخل شود و انگار ترمشاهده کردم برای تکان خوردن را متوجه شد که متعجب لب زد:
_ حورا؟ نمیمونم…میذارمش و میرم!
زیادی بد میشد اگر فکر کند بیرونش میکنم، کنار حرکت کردم و مستقیم به سمت اتاق نیاز حرکت کرد.
به دنبالش راهی شدم، نیاز را که خواباند به سمتم برگشت:
_ اگه میخوای بمون، من بیان کردم دیروقته شاید بخوای برگردی به مولینت سر بزنی!
تبسم کجی زد:
_ سر زدن نمیخواد اون...پرستار پیششه!
دنبال بهانه بودم و او انگار متوجه شده بود.
جلو آمد، روبهرویم توقف کرد، میل داشتم عقب بروم ولی به چهارچوب در چسبیدم:
_ چیزی شده؟ انگار ازم بدت میاد!
تیز نگاهش کردم:
_ نه…
حتی خودم از پاسخم گیج شدم، تند دستی به موهای خشک شدهام بر اثر هوای آزاد کشیدم، نیاز به حمام داشتم:
_ نه، یعنی…نه چه ربطی داره؟ فقط خستهم، همین…یکم گیج میزنم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن