در نهایت تاریکی هوا و سردیای که در تنمان پیچید، وادارمان کرد برگردیم.
نیاز در آغوشم خواب بود و قباد با سرعت کافی رانندگی میکرد.
خاموشی آنقدر قلبچسب بود که قلبم میتمایل داشت بخوابم، اما میهراسیدم میان خواب نیاز از اغوشم بیوفتد.
_ حورا، خوابی؟
سر به سمتش چرخاندم:
_ نه، چطور؟
تبسمی زد:
_ میگم که یکم بدموقعس ولی… هنوز سر حرفت هستی برای ملاقات با عمهت؟
نفس عمیقی کشیدم:
_ اره، چیزی شده؟
سری تکان داد:
_ نه نه، فقط برات وقت قرارو هماهنگ کردم…فردا که دوشنبهس، ادارات و همهجا باز میشه، بینالتعطیلیش نکردند، با عصر ساعت چهار موافقی؟
نگاهم را دوباره به بیرون دادم، جادهی خارج شهری چندان چیزی برای نمایش دادن نداشت، البته در آن تاریکی:
_ چه فرقی میکنه فردا یا پس فردا، در هر صورت همونه، حرفاشون که عوض نمیشه، میشه؟
نفس عمیقی کشید و به آرامی دستم را گحرکت کرد:
_ نه، همونه…اما میخوام تو با آمادگی و خواست کامل بری، دوست ندارم فکر کنی این یه اجباره!
تبسمی زدم، زورکی!
_ میدونم، مشکلی نیست…
کف دستم را زیر کف دستش روی دنده گذاشت. نگاهش کردم، به ارامی با انگشت کوچکم بازی میکرد.
نگاهم به کف دست چپش که روی فرمان بود برگشت، حلقهاش را هنوز داشت. برخلاف من که حتی نمیخبر داشتم کجا انداختمش، آن هم چندین ماه پیش!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن