#پارت۱۹
آتشی در سینه دارم جاودان
عمرِ من سوزد از آن آتشفشان
حال
«فرهاد»
دود سیگار برگ، ریههام رو میسوزوند اما حریفِ آتشی که توی سرم بود، نمیشد.
زیرزمینِ شرکت، جایی که همواره برای تسویه حسابهای کثیف استفاده میکردم، حالا بوی باروت و خونِ مرده میداد.
به «قاسم» چشم دوختم که از سقف آویزان بود. سرتیم نگهبانهایی که اون شامگاه، عمارتِ من رو مثل پنیر سوئیسی سوراخسوراخ تحویل داده بودند.
« قاسم… میدونی چرا هنوز زندهای؟»
صدام از ته چاه میاومد. قاسم نالهای کرد و خون از گوشه لبش روی زمین چکید.
«چراکه مینا پرستار فرهان بهم اضافه کرد اون شامگاه چی کار کردی. گفت چطور وقتی اصلانها ریختن توی حیاط، تو اسلحه رو انداختی و در حرکت کردی.»
یادی اون شب مثل یک نوارِ سوخته توی مغزم میچرخید.
(فلشبک)
بوی بنزین و گوشتِ سوختهی انبارِ اسلحه هنوز توی مشامم بود که ماشین رو با تیکآف داخل حیاط عمارت پیچراکهدم. چراغهای عمارت خاموش بود. بوی مرگ میاومد. روی پلهها، جنازهی دو تا از بادیگاردها افتاده بود.
فریاد زدم:
«آنااااا!»
دیوانهوار پلهها رو بالا راهی شدم.
درِ اتاقِ مخفیِ انتهای راهرو باز بود. مینا، پرستارِ فرهان، هقهقکنان پسرم رو بغل کرده بود.
مینا لرزید:
«خانم برای لو نرفتن جای فرهان…خودش رو تسلیم کرد»
مشت محکمی به فکِ قاسم زدم. آوای خرد شدن استخوانش،
خاموشیِ زیرزمین رو شکست.
«نفسم…آنا من…که از صدای گلوله میلرزید، جلوی آدمهای اصلان وایساد چون شما بیوجودها پشتش رو خالی کردید!»
کامران از تاریکیِ گوشهی سوله جلو اومد.
کف دستش روی قبضهی سلاحش بود.
«فرهاد، خودت رو کنترل کن. با کشتنِ این، آنا برنمیگرده»
با متوجه شدن اسمش، وحشیتر شدم. برگشتم سمت کامران و با دیدههای سرخ شده غریدم:
«فقط من حق دارم اون رو آنا صوت کنم کامران!…فقط من!»
می دونست حالم خوب نیست ادامه نداد، نبود آنا دوونه ام کرده بود.
نوشته رمان حافظه دل ۱۹ اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن