#پارت۱۸
گاهی قلبم برای خودم تنگ میشود
انگار گم شدهام، در ازدحامِ بودنم
«آناهل»
درِ سوییت رو که بستم، هوای سردی که از اومدن پاییز خبر میداد صورتم رو نوازش کرد. شنل رو دور خودم جمع کردم و چند قدم بیهدف مسیر راهی شدم. هنوز حس خواب از تنم نحرکت کرده بود؛ نه تصویرش، نه اثرش.
انگار بدنم بیدار بود، اما ذهنم جا مونده بود تو همون مرز خواب و واقعیت.
روی پلهی سنگی کنار باغچه نشستم.
کف دست کشیدم روی بازوم.
«جمع کن خودتو آناهل… فقط یه خوابه»
صوتی پای آرومی اومد.
«خوبی دخترم؟»
سرم رو بلند کردم.شهناز خاتون بود.
«بیدارتون کردم؟»
تبسم زد.
«نه…من همیشه این ساعت بیدار میشم برای نماز…تو بیرون چیکار میکنی»
شونه بالا انداختم.
«منم…از خواب بیدار شدم بیان کردم بیام بیرون یک هوای تازهای به سرم بخوره»
چند ثانیه ساکت موند، بعد بیان کرد:
« برو بخواب…هوای پاییز به جز سرماخوردگی دیگه چیزی نداره»
«دیده خاله خانم…اما کووو تا پاییز هنوز ده روزگار دیگه مونده»
مجدداً نگاهم رو به سمت باغ دوختم، باغ پرتقالی که صاحبش ولش کرده راهی شده.
«خودت مواظب خودت نباشی دخترجان کسی هم نمیاد تا مواظبت باشه…از ما بیان کردن بود از شما جوونا نگاه الکی»
این رو گفت و آروم دور شد.
چند دقیقه بعد از رفتن شهناز خاتون موندم، نفس عمیق کشیدم.
حس مشتاق دیداری شدیدی پیدا کردم، کاشکی مامان زنده بود تا بعد هر سختی و دلخوری سرم رو روی زانوهاش میذاشتم، اون هم با اظهار کردن درست میشه دخترم غصه نخور، من رو آروم می کرد.
کشیده شدم و برگشتم داخل.
نوشته رمان حافظه دل ۱۸ اولین بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن