کنار میز هشت نفره ای که تو آخرین و دنج ترین قسمت سالن.. جایی که تقریباً رفت و رسیدی نداشت رزرو شده بود وتوقف کردم و انقدر منتظر موندم تا بالاخره.. دیدمش!
پشت سر چند نفری که شکل و شمایل غربی داشتن پا به رستوران گذاشت و من با قدم های کشیده رفتم سمتشون که به محض نزدیک شدنم چشمش به من افتاد و سری برام تکون داد..
لبخندی به روش زدم و مشغول خوش رسید گویی هم به فارسی هم به انگلیسی شدم و با کف دست به میزی که رزرو شده بود اشاره کردم و ازشون تمایل داشتم به اون سمت سالن برن.
خودمم جلوتر ازشون راه افتادم و دونه دونه صندلی ها رو برای جای گرفتنشون عقب کشیدم و منتظر موندم تا بشینن و منم طبق کف دستور و آموزش های سمیع صندلیشون و بکشم جلو که قبل از حرکتم رئیس شرکت کف دستش و جلوم نگه داشت و با جدیت و یه کم اخم گفت:
– لازم نیست!
استرس داشت بیچاره ام می کرد و فقط خدا خدا می کردم به نگاهش نیاد.. واسه همین سرم و بالا نگرفتم و خیره به زمین لب زدم:
– وظیفه امه.. باید انجام بدم!
– اظهار کردم لازم نیست! همه خودشون دست دارن می تونن صندلیشون و جلو بکشن!
اینبار نتونستم بی تفاوت بمونم.. سرم و قد بلند کردم و نگاه قدرشناسنامه ام و به صورتش دوختم.. چقدر با درک و شعور به نظر می رسید که واسه جلب توجه و کلاس گذاشتن پیش مهموناش حاضر نمی شد با منی که گارسون این رستوران بودم هر برخوردی که قلبش می خواد داشته باشه رو حساب اینکه وظیفه امه و باید انجام بدم!
شاید واقعاً وظیفه ام بود و سمیع حق داشت که سختگیر باشه رو این مسائل ولی خب.. من هنوز زیاد کنار نیومدم با این موضوع که البته فقط مختص یه سری مشتری های خاص بود!
به هر حال چون تمایل داشت خود مشتری بود دیگه اصرار نکردم.. عقب وتوقف کردم تا وقتی همه اشون جاگیر شدن و بعد یه بار دیگه بهشون خوش وارد شد اضافه کردم و از رو لیستی که توی تبلت بود پیش غذایی که خودشون از قبل انتخاب کرده بودن و خوندم و ازشون میل داشتم اگه چیزی اضافه تر می خوان بگن که همه همون لیست و تایید کردن و من راضی از خوب پیش رفتن قدم اول.. راه افتادم سمت آشپزخونه واسه آوردن پیش غذا..
اما زیادم خوش شانس نبودم که سمیع خفتم کرد و با اخمای درهم شده اش نزدیک شد.. خیلی بهسرعت فهمیدم چی می خواد بگه که مظلومانه و دستپاچه لب زدم:
– به خدا خودش خواست.. من داشتم صنقلبی و می کشیدم جلو براشون..
– خودش خواست که میل داشت. تو باید وظیفه ات و تحت هر شرایطی انجام بدی!
– من.. من گفتم بهشون که…
همون لحظه با دیدن میران محمدی که درست مثل اون شامگاه حین توبیخ کردن سمیع پشت سرش ظاهر شد حرف تو دهنم ماسید و آب دهنم و قورت دادم که سمیع هم مسیر نگاهم و دنبال کرد و برگشت سمتش..
بلافاصله تو مودِ چاپلوسانه همیشگیش قرار گراهی شد و یه کم به جلو خم شد..
– بهشدت خوش رسیدید جناب.. بچه ها دارن پیش غذاتون و آماده می کنن.. تا چند دقیقه دیگه خدمت می رسن..
سری تکون داد و پرسید:
– می تونم از سرویس اینجا استفاده کنم؟
– بله بله حتماً! خانوم کاشانی.. لطفاً مسیرنماییشون کنید!
دیدهی زیر لب گفتم و با سر پایین افتاده جلوتر ازش مسیر افتادم برم که با صداش و حرفی که خطاب به سمیع زد قدم هام به زمین چسبید..
– می دونید چرا از بین اینهمه هتل و رستوران.. اینجا رو انتخاب کردم واسه قرار با مهمون های خارجیمون؟!
سمیع درجا متوجه شد بازم اونی که قراره مورد انتقاد قرار بگیره خودشه نه من که نفس عمیق و مطمئناً کلافه ای کشید اما به ناچار با همون احترام جواب داد:
– خیر!
– چون اینجا جزو معدود رستوران های با کیفیتیه که پرسنل خانوم داره و من میل داشتم نشون بدم.. ما هم می تونیم مثل اونا از خانوم ها تو بسیار از شغل ها بهره ببریم و این برچسب شغل زنونه و مردونه رو کنار بذاریم..
– باعث افتخاره! ما همواره هدفمون…
– حالا می دونید قلبیل اصلی اینکه میل داشتم از بین بقیه پرسنلتون این خانوم مسئول رسیدگی به سفارشات ما و مشتری های خارجیمون باشه چی بود؟
اینبار نگاه سریع سمیع من و نشونه گحرکت کرد.. یه جوری که انگار که این آدم از سمت من مامور شده بود تا بیاد و این شکلی خودش و مدیریتش و نقد کنه..
– گوشم با شماست!
– برای اینکه خیال نکنن ما از خانوم های مملکتمون به عنوان یه ابزار سوء استفاده می کنیم واسه جذب مشتری.. همین هدفی که رستوران شما داره و باعث شده بقیه پرسنل با هفت قلم آرایش و طرز مسیر راهی شدن و طرز حرف زدنشون جلب توجه کنن.. چیزی که از بین اینهمه گارسون.. فقط تو ظاهر و شخصیت این خانوم دیده نمی شه!
سمیع ماتش برد.. انقدری که حتی نتونست با یه حرفی این ادعا رو نقض کنه و بگه همچین چیزی نیست.. شاید اگه منم بودم نمی تونستم اونم وقتی طرف اینجوری زده بود وسط خال!
هرکی ندونه من یکی خوب می دونستم این هدف.. جزو یکی از اصلی ترین هدف های این رستوران بود و خب.. جای تاسف داشت که تا الآنم موفق بوده و از این طریق تونسته مشتری های زیادی رو جذب کنه..
اما سمیع.. یا حتی خود من.. هیچ وقت فکر نمی کردیم یه مشتری.. حداقل از بین اون آدمایی که پاشون به همچین جاهایی باز می شه.. بخوان از این قضیه غیر مستقیم ایراد بگیرن..
یه جورایی دیگه داشتم به این نتیجه می رسیدم که این طرز فکر و این باورها.. فقط مختص منه و هیچ بنی بشری پیدا نمی شه که با این به قول آفرین تفکراتِ عصر یخبندانی من موافق باشه.. ولی حالا.. یه نفر دیگه هم پیدا شده بود و این.. هم برام عجیب بود و هم.. جالب!
هنوز سمیع حرفی برای جواب پیدا نکرده بود که ضربه آخر زده شد..
– فقط میل داشتم بدونید.. حداقل برای من و مهمونام.. این تشریفات هیچ اهمیتی نداره و لطفاً دفعه بعد.. شان و شخصیت یه خانوم و با دستورِ عقب جلو کردن صنقلبی ها یا هزارتا کار غیر ضروری دیگه که واسه بقیه مشتری ها انجام نمی شه پایین نیارید!
دیگه مهلت نداد تا سمیع خودِ لت و پار شده اش و جمع و جور کنه و حرفی بزنه.. برگشت سمت من و با اشاره دست ازم تمایل داشت جلوتر ازش حرکت کنم و منِ مات و مبهوت مونده هم به سختی خودم و پیدا کردم و مسیر افتادم.. با استرسی که.. به طرز عجیبی موقع برخوردم با این آدم چند برابر می شد..
انقدری که وقتی در سرویس و براش باز کردم و عقب واز حرکت ایستادم.. نرفت تو.. خیره به صورتم که مدام سعی داشتم ازش بگیرم لب زد:
– با لولو خور خوره طرفی؟
متوجه شدن اصطلاح «لولو خور خوره» از زبون کسی که همین چند ثانیه پیش داشت اون جوری لفظ قلم حرف می زد و از شخصیت زنای کشورش دفاع می کرد انقدر عجیب بود که سرم و بالا بگیرم و چشمای گرد شده ام و به صورتش بدوزم تا بفهمم منظورش چیه..
که با دیده و ابرو به دستای تو هم قفل شده ام اشاره کرد و بیان کرد:
– بسیار می لرزن!
سریع چفت انگشتام باز کردم و کف دست خیس شده ام و به گوشه کتم کشیدم.. دست خودم نبود.. انگار بعد از تعریف کردناش استرسم بیشتر شد که یه وقت پیشش خرابکاری نکنم.. تا این ذهنیت خوبش نسبت به من و کارم از بین نره..
تا اینکه یه کم نزدیک شد و یه کم صورتش و پایین گراهی شد تا منم سرم و بالا بگیرم و بهش نگاه کنم.. به دیدهای قهوه ای روشنی که با مهربونی به صورتم دوخته شده بود.. به صورت پوشیده با ریشی که چهره اش و جا افتاده تر و شایدم.. با جذبه تر نشون می داد..
– چیزی واسه ترسیدن نیست! تا وقتی من.. به عنوان مشتری این رستوران از کارت راضی باشم! صاحبکارتم ازت راضیه و حق توبیخ کردنت و نداره!
نگاهم همچنان داشت تو صورتش می چرخید و بدون اینکه خودم بخوام مشغول براندازش شدم.. با این تیپ رسمی و کت شلوار و پیجادهن و حتی کراوات مشکی.. شیک تر و مرتب تر از دفعه پیش به نظر می رسید ولی من.. یادمه که اون شامگاهم از تیپ اسپرتش و مدل موهاش و حتی همین ریش های بلندش خوشم اومده بود.. یعنی خب.. نه اینکه این خوش اومدن و به خودم اعتراف کنم فقط.. توجهم جلب شد.. همین!
مثل الآن که می شد اظهار کرد.. حداقل از نظر یکی مثل من.. جزو یکی از خوش پوش ترین و خوش چهره ترین مشتری های امشامگاه محسوب می شد و این بوی عطری که دفعه پیش هم موقع گرفتن سفارش به مشامم خورده بود.. نشون از خوش سلیقه بودنش.. یا شایدم همسو بودن سلیقه اش.. با سلیقه خودم داشت!
انقدر ساکت موندم که انگار پشیمون شد از انتظارش واسه جواب گحرکت کردن و جاده افتاد سمت سرویس.. منم شتابزده و هولزده لب زدم:
– ممنون!
وایستاد و یه نیم چرخ به سمتم زد.. چیزی نگفت و انگار منتظر توضیح بیشتر بود که اضافه کردم:
– برای دومین بار.. از.. از من و کارم دفاع کردید و.. جلوی توبیخ شدنم و گحرکت کردید.. واقعاً ممنونم!
نه گفت «حقیقت و گفتم» نه بیان کرد «قابلی نداره» نه اضافه کرد «خواهش می کنم» و خلاصه این حرفایی که آدما واسه تعارف به زبون میارن..
با یه حالتی که انگار خودشم می دونه در حقم لطف کرده.. چشمکی زد و بدون حرف اضافه ای راهی شد تو.. منم نفس حبس مونده تو سینه ام و بیرون فرستادم و قدم هام و به سمت آشپزخونه سریع کردم..
در حالیکه خدا خدا می کردم تا آخر شامگاه دیگه با سمیع دیده تو نگاه نشم.. زیرا شک نداشتم.. حرصی که از حرفای این آدم تو جونش نشسته بود و سر من خالی می کرد..
هرچند که مهم نبود.. می ارزید به لذتی که با چزونده شدنش نصیبم شد!
*
بالاخره غذای اصلی هم سرو شد و من داشتم واسه یکی از مهمونا مواد تشکیل دهنده کیک ها و شیرینی های بخش دسر منو رو توضیح می دادم و با توجه به اینکه گفت معده اش با کاکائو سازگار نیست.. کیک هایی که توش کاکائو به کار نرفته بود و معرفی می کردم که یه لحظه چشمم به نگاه خیره میران محمدی روی خودم افتاد..
عجیب بود که حتی تلاش نکرد واسه ظاهر سازی و گرفتن نگاهش.. انگار براش مهم نبود که من مچ نگاه خیره اش و گراهی شدم و شایدم.. مخصوصاً یه کاری کرد که ببینم این نگاه و..
واسه همین منم اهمیت ندادم و خواستم روم و برگردوندم که اشاره کرد برم سمتش.. سری به تایید تکون دادم و بعد از تموم شدن توضیحاتم کنار صنقلبیش وایستادم که خیره به منو اما خطاب به من لب زد:
– روون حرف می زنی!
راضی از تعریف های پی در پی و ادامه دارش گفتم:
– رشته ام.. زبان انگلیسیه!
سری به تایید تکون داد و جویا شد:
– سفارش ها رو گحرکت کردی؟
– بله فقط نوشیدنی..
– واسه همه چایی بیار!
– آخه.. شاید همه دوست نداشته باشن!
بالاخره سرش و از منو قد بلند کرد و زل زد به چهره متعجبم.. جوری که یه کم.. فقط یه کم.. کف دست و پام و گم کردم و حتی یه قدم عقب حرکت کردم که اضافه کرد:
– مهم نیست.. وقتی ما میریم اونور و خودمون و با فرهنگ و غذاهاشون مطابقت میدیم.. اونا هم وقتی میان تو کشورمون باید همین کار و بکنن.. هوم؟
ابروهام پرید بالا.. اینهمه دقت و توجهش رو این مسائل و اینکه سعی نمی کرد با چاپلوسی واسه مهمونای خارجیش خودش و نشون بده.. در واقع شخصیتی که درست نقطه مقابل یکی مثل سمیع بود.. باعث تعجبم می شد.. اینهمه اعتماد به نفس.. از کجا تو وجودش جمع شده بود که فکر می کرد بدون این کارا هم موفق می شه؟
حتی با نگاه دقیق به چشم هاش هم می شد این و متوجه شد.. انگار می دونست همیشگی حق با اونه و برنده میدون.. شایدم.. واقعاً همین بود!
نگاهش طوری بود که جاده هر مخالفتی و رو خودش می بست واسه همین سرم و در جواب حرفش به تایید تکون دادم و واسه فرار از این خیرگی تموم نشدنیش خواستم برم که صوتش بلند شد:
– سفارش من و نمی گیری؟!
دندونام و محکم فشار دادم و چشمام و بستم.. همین حرف و دفعه پیش که اومده بود اینجا هم زد و این یعنی.. داره رفته رفته به آمار سوتی دادنم پیش این آدم اضافه می شه!
تبسم ساختگی رو لبم نشوندم و برگشتم سمتش..
– ببخشید.. حواسم نبود!
در حالیکه سعی کردم اصلاً تو دیدهاش نگاه نکنم.. بهش نزدیک شدم و خیره به تبلتم لب زدم:
– بفرمایید!
خاموشیش که طولانی شد سرم و قد بلند کردم و زل زدم بهش.. روش هنوز سمت من بود ولی نگاهش.. به جای صورتم.. موهای بیرون زده از شالم و نشونه گحرکت کرده بود با اخمایی که می تونست بند قلب هر کسی و پاره کنه!
طی یه واکنش غیر ارادی به خیال اینکه موهام سیخ شده یا بد مونده کف دستم و روی سرم کشیدم و تازه فهمیدم شالم زیاده حرکت کرده عقب و نصف موهای سرم بیرونه..
تبلت و گذاشتم رو میز و تند مشغول درست کردنش شدم و تو همین حالم.. نمی دونم چرا اما.. نگاهم و از صورتش و اون اخمای درهم نگرفتم!
انگار.. انگار منتظر گرفتن تاییدش بودم و این حرکت ها و حرکت کردارهای بعید.. واسه خودمم عجیب بود! اما خب.. همینکه اخماش از بین راهی شد و نگاهش آروم شد منم نفس راحتی کشیدم و دوباره تبلت و برداشتم و برای اینکه مثلاً نشون بدم نفهمیدم قلبیل اینهمه مکثش چیه گفتم:
– سفارشتون و نمی گید؟
بالاخره نگاه خیره اش از موهام کنده شد.. نمی دونم درست مشاهده کردم یا نه.. ولی یه نیمچه تبسمی رو لبش قرار گرفت و کوتاه گفت:
– حواسم نبود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن