رمان تارگت پارت ۸

یه جورایی حرف خودم و به خودم برگردوند و من.. در حالیکه سعی می کردم به این فکر نکنم که چرا این حرف و زد یا اینکه اصلاً حواسش کجا بود.. خیره به تبلت منتظر موندم تا بالاخره سفارشش و داد و من قدم هام و به سمت آشپزخونه سریع کردم..
خدا خودش امشامگاه و به خیر بگذرونه با این استرس تموم نشدنی من و ضربان دلی که به بیشترین سرعت و شدت خودش رسیده بود!
*
با راهی شدن میران محمدی و مهموناش.. نفهمیدم چه جوری لباسام و عوض کردم و حاضر شدم و زدم از هتل بیرون.. دیرم شده بود و از این ساعت به بعد خودمم یه جورایی وحشت می کردم که پام و تو خیابون بذارم و معمولاً انقدری شجاع نبودم که تا هر ساعت قلبم بخواد بیرون از خونه باشم..
به خصوص تو این خیابون خلوتی که از یه ساعتی به بعد به ندرت توش پرنده پر می زد و از اونجایی که حتی به اسنپ هم اعتماد نداشتم.. ترجیح دادم قدم هام و به سمت آژانس سر خیابون که دیگه تقریباً صاحبش من و می شناخت و راننده های مورد اعتماد و نگاه پاکش و همراهم می فرستاد.. هدایت کنم..
اما هنوز انقدری از هتل دور نشده بودم که متوجه شدن صدایی قدم هام و شل کرد. انگار یه نفر تو تاریکی سر کوچه واز حرکت ایستاده بود و قبل از اینکه برگردم سمتش مجدداً آواش به گوشم خورد:
– اینورم! زیبا خانوم!
متوجه شدن همین حرف کافی بود تا به مزاحم بودن این آدم پی ببرم و قدم هام و سریع که نه.. کاملاً بدوئم سمت سر خیابون اما.. انگار به همین راحتی که فکر می کردم نبود و اون آدمم قصد بیخیال شدن نداشت که دو سه قدم بیشتر نرفته از پشت کشیده شدم و کف دستی که روی دهنم قرار گرفت اجازه جیغ زدن و کمک میل داشتن و ازم گراهی شد!
با این حال ساکت نموندم و تو همون حالی که نمی دونستم کجا ولی داشتم به عقب کشیده می شدم شروع کردم به تقلا و حتی گاز گراهی شدن کف دست کثیفی که دور دهنم نگه داشته بود ولی.. از زوری که داشت مشخص بود که این فشارهای کوچیک من هیچ تاثیری روش نداره!
در عین حال که به خاطر فشار دستش دور دهنم داشتم خفه می شدم.. از دلی که داشت سینه ام و می شکافت درک کردم که چیزی به سکته کردنم نمونده و انگار.. زندگی همین امشامگاه.. تو همین نقطه دیگه برام تموم می شه!
کم نداشتم مزاحم هایی که تا یه مسیری دنبالم می اومدن و بعد که می متوجه شدن قرار نیست بهشون پا بدم راهشون و می گرفتن و می رفتن اما.. تا حالا پیش نیومده بود یه نفر اینجوری خفتم کنه و با احتمال قطع به یقین بخواد.. دخلم و بیاره!

من و تا همون کوچه خلوتی که توش وتوقف کرده بود کشوند و تازه اونجا با حرفا و سر و صداهای دیگه متوجه شدم باید اشهدم و بخونم.. طرف یه نفر نبود که یه احتمال ناچیز واسه فرار کردنم از کف دستش وجود داشته باشه.. چند نفر بودن و من.. واسه خلاص شدن.. فقط و فقط به یه معجزه احتیاج داشتم!
– دخل و دون کیفش و بریز بیرون ببینم چی توش هست!
با این حرف بیشتر تقلا کردم و مشت لگد پروندم و جیغ هایی که خفه بود و بی صدا کشیدم ولی بازم فایده ای نداشت و همه وسایلم تو یه چشم بهم زدن پخش زمین شد..
گوشیم تو جیب مانتوم بود و هنوز پیداش نکرده بودن.. حتی پول نقد زیادی هم همجادهم نداشتم و تنها چیز با ارزشم کارت عابر بانکم بود که توش همه موجودی و دار و ندارم و نگه می داشتم..
وقتی از گوشه نگاه دیدم که یکیشون از بین وسایلم صاف رفت سراغ همون.. واسه چندمین بار دست دور دهنم و گاز گحرکت کردم و اینبار انقدر محکم که بالاخره انگار یه دردی بهش رسید.. هرچند که چند برابرش و نصیب خودم کرد وقتی کف دستش و برداشت و با همون دست جوری کوبوند تو صورتم که همه چیز جلوی چشمم چرخ خورد و تا چند ثانیه حتی نمی تونستم صوتهای اطرافم و درست و حسابی بشنوم!
چند قدم تلو تلو خوردم و قبل از اینکه بیفتم رو زمین کف دستی از پشت یقه مانتوم و گحرکت کرد و من و کشید بالا.. تو تاریکی کوچه و چشمایی که مدام تار می شد خوب نمی تونستم قیافه اش و تشخیص بدم ولی می فهمیدم که داره حرف می زنه و تو گوش من هیچی جز یه صوتی زنگ ممتد گوش داده نمی شد!
تا اینکه کم کم علائم حیاتیم برگشت و من با یه دم عمیق و بازدم لرزون به زندگی که نه به جهنمی که توش گیر افتاده بودم برگشتم و صدای نحسش و بالاخره شنیدم:
– کری عوضی؟ وقت لاس زدن نداریما! رمز این کارتت و میدی یا همینجا جرت بدیم؟
یقه مانتوم هنوز تو کف دستش بود و من همچنان در تلاش واسه خلاص شدن! به نفس نفس افتاده بودم و مطمئناً صوتم به گوش هیچ کدومشون نمی رسید ولی باز زور خودم و زدم و نالیدم:
– ولم کنید.. ولم کنید.. ولم کنید!
از همون مانتوم تکون محکمی بهم داد و آواش و برد بالا..
– بنال سلیطه واسه من ادا در نیار!
قبل از اینکه بخوام تصمیم بگیرم تحت هیچ شرایطی حرف نزنم و رمز و نگم.. برق چاقویی تو دست یکیشون وسط اون تاریکی به نگاهم خورد و آب دهنم و با وحشت قورت دادم..

توان بدنم لحظه به لحظه داشت بیشتر تحلیل می رفت و با اینکه حالا دیگه خودمم می خواستم واسه حفظ جونمم که شده حرف بزنم و رمز کارت و بگم تا دست از سرم بردارن.. قدرت تکلمی تو وجودم حس نمی کردم که بخواد چیزی رو به زبون بیاره!
فقط عین یه ماهی دهنم باز و بسته می شد.. شاید برای گحرکت کردن اکسیژن.. شایدم برای به زبون آوردن حرف.. ولی تو هیچ کدوم موفق نشدم و کم کم دیدهام سیاهی رفت!
زانوهامم شل شد و داشتم به سمت پایین کشیده می شدم که صدای قدم های پر شتابی از پشت سرم به گوشم رسید و صدای کسی که داد زد:
– چه خبره اونجــــــا؟
یکیشون هولزده و کف دستپاچه گفت:
– یکی داره میاد.. یکی داره میاد.. تیز برو موتور و بیار.. تا ما برسیم.. یالا!
آوای قدم ها نزدیک تر شد و همین باعث شد یارو من و از همون یقه مانتوم با تمام زورش به عقب پرت کنه و منی که تعاقلب نداشتم محکم به دیوار پشت سرم برخورد کردم و هممدت با قد بلند شدن ناله پر از درد و درموندگیم.. سر خوردم روی زمین..
حالا آوای دور شدن قدم های اونا بود که تو گوشم پر شد و با اینکه داشتم هشیاریم و از کف دست می دادم.. هنوز حواسم بود که اینجا جای خوبی واسه بیهوش شدن نیست و ممکنه چند دقیقه بعد یه نفر دیگه بیاد و همین بلا.. یا بلایی بدتر از این سرم بیاره!
واسه همین به زور لای نگاهام و باز کردم تا موقعیتم و بسنجم.. اما تاری مشاهده کردم قدرت تشخیصم و ازم گرفته بود.. تنها چیزی که می تونستم ببینم.. هیبت نسبتاً بزرگ کسی بود که چراکه درست از جلوی چراغ کوچه داشت بهم نزدیک می شد نور نمی ذاشت چهره اش و ببینم.. فقط.. بوی عطر آشناش تو مجرای تنفسیم پیچید و بوی سیگاری که اونم انگار.. قبلاً به مشامم خورده بود!
به شکل یه سایه بود.. سایه ای که حرکت کرده حرکت کرده بیشتر روم می افتاد.. سایه ای که حس می کردم اون لحظه بهش احتیاج دارم و خدا خدا می کردم واقعاً مثل یه سایه همجاده و یاور باشه.. نه مثلِ.. مثل یه بختک.. یکی بدتر از این عوضیا.. که بیفته رو سر زیستنم و.. شیره جونم و بکشه بیرون!
×××××
روی پاهام جلوی دختره که چسبیده به دیوار از حال رفته بود.. جای گرفته بودم و واسه اطمینان از اینکه واقعاً بیهوشه یا خودش و زده به غش تکونش دادم..
– هی.. خانوم؟ بیداری؟
ریسک کردم و اسمش و صوت زدم چون مطمئناً به گوش دادنش واکنش نشون می داد:
– درین؟
اما نه! جدی جدی بیهوش شده بود! همه چیز درست پیش حرکت کرد! همه چیز همونجوری بود که طرح ریختم و برنامه ریزی کردم اما.. نمی درک کردم چرا از حال رفت! فقط به خاطر اینکه کوبیدش به دیوار.. یعنی.. یعنی انقدر زپرتی و بی جون بود؟

هنوز فکری به ذهنم نرسیده بود تا وقتی از جلوش قد بلند شدم و خواستم اونم بلند کنم که یه لحظه نور چراغ پشت سرم روی صورتش افتاد و من خشک شدم با دیدن کبودی و خونمردگی روی صورتش که مطمئناً جای کف دستای اون نره غول بی شاخ و دمه!
چه غلطی کرده بود؟ این.. این دیگه خارج از برنامه بود! حق نداشت روش کف دست قد بلند کنه.. اونم انقدر محکم که این شکلی از حال بره!
دیگه بیشتر از این تعلل نکردم تا فکرای توی سرم.. من و به سمت پشیمونی بکشونه.. فقط دولا شدم و کف دستام و سر دادم زیر بدنش و زیر لب غریدم:
– کثافت.. کثافت حرومزاده! دارم برات!
نفساش منظم بود و انگار فقط از ترس و ضعف غش کرده بود.. اما خب.. هرکاری یه تاوانی داره! اون کسی که باید خون این دختر و تو شیشه می کرد من بودم.. نه کس دیگه!
تا کنار ماشین که سر کوچه پارک شده بود تو بغلم بردمش.. دختره وزنی نداشت.. از زور خشمگینت و فشاری که به خاطر سرپیچی از کف دستورم بهم وارد شده بود.. به نفس نفس افتاده بودم!
گذاشتم رو صنقلبی جلو و بعد از خوابوندن صنقلبی میل داشتم خودمم سوار شم که یه لحظه یادم افتاد کیف و وسایلش هنوز وسط کوچه پهنه..
در ماشین و بستم و برگشتم تو کوچه.. هرچی به دیدهم رسید جمع کردم و ریختم تو کیفش و همینکه برگشتم با دیدن مردی که کنار ماشین واز حرکت ایستاده بود و از شیشه داشت داخل و نگاه می کرد.. به قدم هام سرعت دادم و با عصبانیت حرکت کردم سمتش!
تو این وضعیت با این اعصابی که ازم خورد شده بود.. فقط سر و کله زدن با یه الدنگ دیگه رو کم داشتم.. نتونستم صبر کنم تا بهش برسم و همینکه نزدیکش شدم صوتم و بردم بالا..
– هی آقا.. چی و داری دید می زنی اونجا؟
سریع برگشت و با متوجه شدن من و خشمگینتم خودش و جمع و جور کرد و اظهار کرد:
– شرمنده من.. امممم.. قصدِ.. قصد مزاحمت نداشتم!
– اما دقیقاً همین کار و کردی!
– نخیر بنده.. بنده این خانوم و می شناسم!
ابروهام پرید بالا و حین انداختن کیفش رو صنقلبی عقب ماشین لب زدم:
– جداً؟ از کجا؟
نفس کلافه ای کشید و گفت:
– می شه قبلش شما بگید چی شده؟ اتفاقی افتاده براشون؟
یه قدمیش وتوقف کردم و کف دستام و تو جیب شلوارم فرو کردم.. طی تحقیقات و تعقیب و گریزام تا حالا با این یارو برخورد نداشتم.. حالا یهو از کجا پیداش شده بود؟
– من هنوز ندرک کردم با کی طرفم!

– من.. باهاشون.. یعنی قرار بود که با هم…
کاملاً مشخص بود که کف دست و پاش و گم کرده و خب.. با توجه به سن و سالش که بالا میزد.. همچین چیزی بعید و عجیب بود.. هرچند این نگاه خیره و طلبکارانه منم.. مزید بر علت شده بود روی این کف دستپاچگیش..
تا اینکه یه کم به خودش اومد و اخماش راهی شد تو هم..
– منم مایلم اول شما خودتون و معرفی کنید.. تا جایی که بنده می دونم.. یعنی همونطور که خودشون گفتن.. کسی تو زندگیشون نیست.. نه دوست پسری.. نه نامزدی..
پوزخندی زدم و سرم و به تایید تکون دادم..
– دقیقاً همون چیزی که من می دونم!
– ما قرار گذاشتیم که با هم آشنا بشیم..
نمی دونم قیافه ام اون لحظه چه شکلی شده بود.. ولی مطمئناً تاثیر لازم و روی طرف مقابل داشت که یارو هول کرد و به خیال اینکه من جدی جدی یه نسبتی باهاش دارم گفت:
– البته.. فقط به صورت نمایشی.. یه جورایی توافق کردیم! الآنم.. جلوی در هتل با هم قرار داشتیم پس.. اگه اجازه بمشاهده کرد من…
دستش که به سمت کف دستگیره ماشین دراز شد به‌سرعت مچ کف دستش و گراهی شدم و با خشونت کشیدمش عقب..
– چی باعث شده که فکر کنی من می ذارم کف دستت به نامزدم بخوره؟
با این حرفم وا رفت و مچ کف دستش و از لای انگشتام درآورد..
– من فکر نمی کردم که ایشون نامزد داشـ… یعنی خودشون بیان کردن که..
– الآن دیگه متوجه شدی!
انقدر هالو و ساده بود که حتی نخواست مطمئن بشه.. من هیچ اطلاعاتی بهش نداده بودم که بخواد اطمینان حاصل کنه از اینکه جدی جدی نامزدشم.. اما به‌شدت تند هراسید براش دردسر درست بشه از رابطه داشتن با یه زن متاهل که سرش و چند بار به تایید تکون داد و با یه عذرخواهی زیر لب راه افتاد سمت ماشینش که بالاتر از ماشین من پارک شده بود!
تا وقتی سوار شد همونجا واز حرکت ایستادم و نگاهش کردم و وقتی دیدم هنوز جاده نیفتاده راهی شدم سمتش.. چند ضربه به شیشه ماشین زدم و وقتی شیشه رو پایین کشید بیان کردم:
– این بند و بساط نمایش و توافقی که اظهار کردی بود؟
سرش و که به تایید تکون داد کف دستم و بردم داخل و چند ضربه به شونه اش زدم..
– جمعش می کنی! به سلامت!
مشخص بود که هم عصبیه و هم شرمنده.. اما دیگه حرفی نزد و فقط پاش و گذاشت رو گاز و حرکت کرد.. منم پوزخندی به شرف و غیرتی که گذاشت این دختر اینجا با من تنها بمونه زدم و جاده افتادم سمت ماشین!
دختره احمق بین همه پیامبرا.. جرجیس و انتخاب کرده بود!

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان صلت

مشاهده و دانلود ←