سرم و با تعجب قد بلند کردم..
هیچ دودی به چشمم نیومد اما.. وارد شدنش به ریه هام و کاملاً حس می کردم..
همین طور حس خفگی و نفس تنگی رو!
تمایل داشتم دوباره حرکت کنم که یه صدا اومد..
صوتی داد.. آوای نعره..
یه صدای پر از دردِ.. آشنا..
یه صوتیی که نگاه بسته می تونستم صاحبش و تشخیص بدم..
آوا از پشت سرم بود..
سریع به عقب برگشتم..
مسیری که کلی وقت صرف کرده بودم تا توش یه کم جلو برم و دوباره برگشتم بدون این که برام مهم باشه..
زیرا مهم ترین چیز تو این لحظه.. اون صوت بود!
صدا داشت واضح تر می شد..
انقدر دوییدم تا متوجه شدمش از دور..
پشتش به من بود..
روی زمین به پهلو دراز کشیده بود و پشتش به من بود..
همون پیجادهن سفید و همون شلوار مشکی رسمی که واسه اون مراسم میل داشتگاری کذایی پوشیده بود تنش بود..
این جا چی کار می کرد؟
مگه الآن نباید بیمارستان باشه؟
یعنی.. یعنی کوروش بهم دروغ اضافه کرد؟
یعنی میران اصلاً.. اصلاً به بیمارستان نرسیده؟
با تردید جلو راهی شدم و آواش زدم:
– میران؟
صوتی درد کشیدنش قطع شد اما برنگشت سمتم..
بار دیگر آواش زدم..
با ترس.. با وحشت..
– میــــران؟
صوتش ضعیف و گراهی شده بود..
اما انقدر آشنا.. که از ته دلم مطمئن باشم خودشه..
– بیا!
لرزیدم..
آواش.. چقدر درد داشت..
توی اون خونه.. یادمه که وقتی خواستم برم سمتش اظهار کرد نیا.. اظهار کرد برو..
حالا چرا می میل داشت برم سمتش؟
با ترمشاهده کرد یه قدم جلو رفتم که عاجزانه تر نالید:
– بیا درین.. آخخخخخخ… خیلی درد دارم.. بیـــــا!
میران داشت درد می کشید؟
میران مغروری که همیشه اون لبخند حرص درار روی لبش بود تا بهم بفهمونه از سنگه و هیچ چیزی تو این جهان روش تاثیری نمی ذاره داشت درد می کشید؟
یعنی.. یعنی حالش انقدر بد بود؟
تردیدم و کنار گذاشتم..
راهی شدم سمتش تا شاید کاری ازم بربیاد..
باید کمکش می کردم تا کمتر درد بکشه..
به یه قدمیش که رسیدم کف دستم و گذاشتم رو بازوش تا برش گردونم سمت خودم..
ولی با حرارت وحشتناکی که رو پوست کف دستم حس کردم جیغ قد بلندی کشیدم و کف دستم و بردم عقب..
با چشمای گرد شده زل زدم به میرانی که انگار روش آب جوش ریخته بودن..
پیمسیرن سفیدش در عرض چند ثانیه رنگ خون به خودش گحرکت کرد و از همه جای بدنش بخار قد بلند شد..
یه صدایی مثل سوختن و جلز ولز کردن..
مثل سرخ شدن یه چیزی تو روغن داغ تو گوشم بود و حالم و بد کرد..
انقدری که پشیمون شدم از نزدیک شدن و خواستم برگردم عقب که این بار میران بدون دخالت کف دستم به سمتم برگشت..
جیغ دوم و با مشاهده کردن چهره داغون شده اش کشیدم..
چیزی به اسم پوست رو صورتش نبود و گوشت هاش هم همینطور داشت ذوب می شد و از بین می رفت..
اما عجیب بود که هنوز می تونست حرف بزنه..
لبای تیکه پاره شده اش تکون نمی خورد اما آواش و می گوش دادم:
– درین بیا!
وحشتزده صداش زدم:
– میران؟
انگار تو این وضعیت هم فقط اون بود که می تونست به دادم برسه..
تو این وضعیت هم می میل داشتم به خودش پناه ببرم..
خودش و که روی زمین به سمتم کشید وحشتزده به پاهاش نگاه کردم..
تازه داشتم می مشاهده کردم پا نداشت..
پاچه های شلوارش خالی بود..
بار دیگر نگاهم و برگردوندم سمت صورت له شده و در حال ذوبش که با مشاهده کردن نگاهاش دلم واسه چند ثانیه از حرکت واز حرکت ایستاد..
چشماش خالی بود..
دو تا سوراخ سیاهی که مثل دو تا چاه عمیق و خالی بهت دهن کجی می کردن..
اما نه.. خالی نبودن..
با فشار از توشون خون بیرون می زد..
چند قطره از خونش که روی صورتم چکید.. دیدهام و بستم و این بار با تمام توانم جیغ کشیدم..
…
از صوتی جیغ خودم بیدار شدم و وحشتزده و هراسون.. روی تخت جای گرفتم و خیره به دیوار رو به روم.. با دهن باز مونده سعی کردم هرچی اکسیژن توی این اتاق دور و برم هست و ببلعم..
اتاق روشن بود.. برعکس فضای تاریک و ترسناک خوابم.. سرم و به سمت پنجره چرخوندم و با دیدن روشنایی هوا که نشون می داد صبح شده و این شامگاه جهنمی بالاخره تموم شد دیدهام و بستم و پاهام و با بی حالی و رخوت از تخت آویزون کردم..
نمی دونم چندمین کابوسی بود که در عرض یه شامگاه داشتم می مشاهده کردم.. ولی مطمئن بودم که واقعی ترین و وحشتناک ترینش همین بود.. انقدری که قبلیا رو به کل فراموش کرده بودم!
با این که ته قلبم.. خوشحال بودم از این که هرچی متوجه شدم خواب بوده.. اما اون تصویر از جلوی چشمم کنار نمی حرکت کرد.. تصویر اون پاهای قطع شده.. اون نگاهای خالی شده.. اون بدن ذوب شده!
یعنی از این به بعد همین بود؟ منی که کل زیستنم تو عذاب دیدن کابوس قتل برادرم گذشت.. از این به بعد باید شبم و با متوجه شدن این صحنه های وحشتناک به صبح می رسوندم؟ یعنی آرامش و راحتی.. تو هیچ برهه مدتی.. قرار نبود نصیب منم بشه؟
کف دستام و از زیر موهام سر دادم پشت گردنم که خیس عرق بود.. یه صدایی مدام می بیان کرد خواب بود.. کابوس بود.. هیچ قلبیلی نداره فکرت و درگیرش کنی.. اما یه آوای دیگه مدام خش مینداخت رو اعصاب و روانم و می اظهار کرد.. نکنه چیزایی که متوجه شدی.. یه نشونه باشه.. یه نشونه اغراق شده از.. واقعیت!
کف دستم و که عقب کشیدم با حس سوزش پشت کف دستم گراهی شدمش جلوی دیدهام.. نگاهم به رد سوختگی و تاولی بود که از مچ کف دست راستم تا ساعدم کشیده شده بود و اصلاً نفهمیده بودم کی و چه جوری سوخته که این شکلی تاول زده..
شاید قبل از اومدن میران.. همون موقعی که بنزین ریختم روی تخت و روشنش کردم دستم به یکی از شعله ها گیر کرد و سوخت.. ولی نه اون موقع که توی خلسه بودم و هیچی نمی فهمیدم.. نه الآن که حس هام تقریباً برگشته.. درد و سوزشش یا حتی ردی که مطمئناً به جا می موند برام مهم نبود..
تو بیمارستانم.. نخواستم دکتر و پرستار ببینتش که بخوان چیزی براش تجویز کنن.. خودمم از وقتی برگشتیم.. نه پمادی بهش زدم.. نه رفتم سراغ درمان های خانگی که توی اینترنت پر بود.. واسه کمتر کردن درد سوختگی.. یا از بین بردن ردش..
نمی دونستم چرا.. با کی داشتم لج می کردم و چرا بیخودی به جون تن و بدن خودم افتاده بودم.. شاید برای خودم دنبال یه مجازات می گشتم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن