– کدوم زیستن درین؟ به خاطر اون سوییت قوطی کبریتت می خوای بمونی.. یا اون هتلی که ازش اخراج شدی؟ یا اون دانشگاه و مدرکی که به هیچ دردت نمی خوره؟ یا داییت و زن داییت که دو زار برات ارزش قائل نیستن.. دقیقاً چی داری این جا که نمی تونی قلب بکنی ازش؟
منم قد بلند شدم و رو به روش وایستادم..
– مولینم.. مامانم و دارم!
نگاه ناباور کوروش بین نگاهام چرخید.. انگار انتظار هر حرفی رو داشت به جز این.. واسه به زبون آوردن حرفی که می خواست بزنه ترمشاهده کرد داشت و آخرشم فقط یه کلمه اش و با زور به زبون آورد:
– مولینت..
منم کارش و راحت کردم و ادامه دادم:
– چیه؟ پسته؟ آشغاله؟ دیوونه اس؟ جنایتکاره؟ ارزش نداره که بخوام براش وقت بذارم؟ یا شاید در ذهنش گذراندی این اتفاقا باعث شده ازش متنفر بشم هان؟
– من منظورم…
– آره حق داری.. همه اینایی که توی سرته لقب های مامانمه.. منم دیگه اون قدری که هر دختری به مادرش احساس داره دوستش ندارم.. متنفرم نیستم ازش اما.. دوستشم ندارم.. فقط به عنوانِ… تنها عضوی از خانواده ام که برام مونده.. نمی تونم تنهاش بذارم.
نگاه دلگیر و کلافه اش تو صورتم چرخید و لب زد:
– فکر می کنی بود و نبود تو.. برای مادرت مهمه؟
سرم و پر تاسف به چپ و راست تکون دادم و به جای جواب سوالش پرسیدم:
– تو چرا برگشتی؟
– چی؟
– چرا دوباره اومدی سراغم؟ چرا پیدام کردی؟ چرا الآن پیش منی؟ مگه دلیلت این نبود که اگه اون دنیا.. نگاهت به چشمای بابام افتاد.. شرمنده اش نباشی؟ فکر کن قلبیل منم همینه.. دوست ندارم وقتی نگاهم به دیدهای بابام و آیدین افتاد.. شرمنده اشون بشم که مامانم و.. تو این شرایط ول کردم و حرکت کردم پی زندگی خودم!
نگاهش می گفت که هنوز قانع نشده و از نظرش.. آدمی که سال ها خودش و به دیوونگی زد تا فقط مسئولیت مادر بودن از رو شونه هاش برداشته بشه و کاری کرد تا من بیشتر از هر آدمی توی این جهان احساس تنهایی و بی کسی داشته باشم لیاقت این که بقیه سال های عمرش و گوشه آسایشگاه تنها بمونه و حتی کسی هفته ای یه بار هم بهش سر نزنه رو داشت…
واسه همین خواست چیزی بگه که چند قدم به سمت اتاق عقب عقب راهی شدم و بیان کردم:
– نگو کوروش.. حرفای هم و نمی فهمیم.. نمی تونیم همدیگه رو درک کنیم.. پس دیگه چیزی نگو!
همین که روم و برگردوندم و تمایل داشتم به اون اتاقی که هیچ حس آشنایی و راحتی توش نداشتم پناه ببرم صوتش قدم هام و شل کرد:
– سعی می کنم درکت کنم اما.. امیدوارم تنها قلبیلت برای نراهی شدن از این جا.. همین باشه!
آب دهنم و قورت دادم و با ترمشاهده کرد برگشتم سمتش که ادامه داد:
– امیدوارم.. موندن پیش مادرت.. فقط یه بهونه نباشه.. واسه این که جایی بمونی تا.. هر آدمی.. هر وقت که اراده کنه.. بتونه مثل آب خوردن پیدات کنه!
کف دستام و محکم مشت کردم تا لرزشش به چشم کوروش نیاد و فکر نکنه که کف دستم و خونده.. دوست نداشتم حتی پیش خودم اعتراف کنم که حرف هاش راسته و درد اصلی من.. مادرم نیست!
واسه همین ترجیح دادم اصلاً بهش فکر نکنم و با لحن خنثی و بی تفاوتی اضافه کردم:
– اون آدمی که فکر می کنی.. قراره بار دیگر بیاد سراغم و پیدام کنه.. اگه واقعاً همچین قصدی داشته باشه که بعید می دونم.. انقدری اراده اش قوی هست که براش این جا یا اون سر جهان بودنم فرقی نداشته باشه. پس لزومی نداره خودم و قایم کنم!
– اون که آره.. اما این که توی تصمیم گیریت.. کدوم بهونه تو دل خودت پررنگ تره مهمه!
– من حرفم و زدم.. این که باور کنی یا نه به عهده خودته!
– باور نمی کنم زیرا داری به خودتم دروغ می گی.. زیرا حرف زبونت.. با چشمات یکی نیست.. چراکه دارم با نگاه خودم می بینم حال و روزت و.. کارات و.. راهی شدارت و.. باشه من و گول بزن.. ولی حداقل به خودت دروغ نگو.. پیش خودت اعتراف کن که فقط به خاطر میران این جایی.. به خاطر اون سگش و از خونه اش آوردی بیرون.. به خاطر اون می خوای نگهش داری زیرا مطمئنی.. میران حتی اگرم دیگه نخواد عاملِ به آتیش کشیده شدن خودش و خونه زیستنش و ببینه.. واسه پس گراهی شدن سگش میاد سراغت.
جوابش و ندادم.. دیگه حتی صبر نکردم تا بخواد از نگاه و حالت هام چیزی بخونه.. با قدم های قد بلند حرکت کردم سمت اتاق که بعد از بستن در صوتی عصبیش به گوشم رسید:
– فکرات و بکن دریـــــن! این فرصتیه که نمی تونیم راحت از کف دستش بدیم! بشین واسه خودت همه چیز و سبک سنگین کن ببین تو چه شرایطی زندگیت تو مسیر بهتری قرار می گیره.. هر تصمیم بگیری من بهش احترام می ذارم به شرطی که عجولانه و از سر احساسات نباشه..
مسلماً جوابم همون بود و حتی اگه چند روزگار هم برای اندیشیدن وقت می ذاشتم.. هیچ تغییری توی تصمیمم ایجاد نمی شد..
ولی جوابش و ندادم تا خیال کنه به حرفش گوش کردم و قراره برای آینده ام.. برنامه های دیگه ای بچینم که با نقشه های خودش همخونی داره.
در واقع من.. هیچ ایده ای برای آینده ام نداشتم.. حتی قدرت اعتراف کردن حرف های کوروش و پیش خودمم نداشتم.. زیرا به نظرم احمقانه ترین کار ممکن این بود که.. با یه دیده خیره به در و یه نگاه منتظر زیستن کنم.. یا در واقع.. زندگیم و تلف کنم!
انقدر خودم و.. به پوچی رسیده حس می کردم.. که فقط می خواستم خود و بسپرم به وقت و جلو برم تا ببینم.. چی پیش میاد!
*
همه جا تاریک بود..
نمی دونستم کجام..
فقط داشتم می راهی شدم..
حس می کردم تنها جاده نجات از این جا اینه که برم تا بالاخره به یه نقطه ای برسم..
هر مسیری یه پایانی داشت اما.. این مسیر لعنتی کجا بود که هرچی جلوتر می حرکت کردم جز تاریکی مطلق چیزی نصیبم نمی شد؟
اصلاً من چه جوری تو این مسیر قرار گرفته بودم؟
چرا کسی نبود؟
چرا حتی یه ماشینم رد نمی شد؟
وقتی از راه حرکت کردن نتیجه نگحرکت کردم دوییدم.. شاید زودتر برسم..
شاید بالاخره تموم بشه این برزخی که هیچ تهی نداشت..
اما حس می کردم که دارم دور یه مسیر کروی می چرخم و هر چند دقیقه یه بار دوباره به نقطه شروع برمی گشتم..
یه مسیر بی انتها..
فایده نداشت..
واز حرکت ایستادم..
نفس نفس می زدم اما چیزی که وارد ریه هام می شد هوای آزاد و اکسیژن نبود..
انگار داشتم دود می خوردم..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن