از الآن به بعد.. دیگه فقط به بدی هاش فکر می کردم.. به بلاهایی که سرم آورد.. به متلک ها و زخم زبون ها و حرف های زشتی که بارم می کرد.. به تهدیدهای دم به دقیقه اش.. به شکنجه های روحی و روانیش.. به ساعت هایی که روی اون تخت نگهم می داشت و تا وقتی خودش نمی خواست.. تمومش نمی کرد.. به تیکه پاره کردن دلی که برای اامان بار عاشق شد و نذاشت این حس تبدیل به قشنگ ترین تجربه حیاتم بشه..
میران هم دقیقاً همین بلا رو سرم آورد فقط.. من به اندازه اون خوش شانس نبودم که مرگ تدریجیم به دیده بقیه هم بیاد تا بتونن بیشتر برام قلب بسوزونن.. هرچی که بود توی همین قبلم بود و باید.. تا آخر عمرم همون جا نگهش می داشتم..
*
برای اولین بار بود که پام و تو خونه کوروش می ذاشتم.. یه خونه جمع و جور که به درد حیات مجردیش می خورد و با خونه میران.. زمین تا آسمون فرق داشت..
خونه ای که بار اول.. وقتی پام و توش گذاشتم.. به معنای واقعی عاشقش شدم.. به خصوص اون طاق پر از گلی که جلوی پله ها بود و آخرشم نشد.. که زیرش وایستم و یه عکس از خودم بگیرم!
نفسی گحرکت کردم و با تکون دادن سرم به چپ و راست سعی کردم از این فکرا دربیام و تو گوشه و کنار خونه نگاه چرخوندم..
نه این که کنجکاو باشم و بخوام از سر فضاما به همه جا سرک بکشم.. ذره ای حوصله و انگیزه توی وجودم نبود برای این کار..
فقط دنبال ریتا می گشتم که نبود.. نه تو سالن اصلی.. نه تو اون اتاقی که درش باز بود و می تونستم توش و ببینم.. حتی.. حتی آواش هم نمی اومد و این به شدت دلواپسم کرد..
با این حال با قدم های کشیده مسیر افتادم سمت اون یکی در بسته که فکر می کردم مال اون یکی اتاق خوابه ولی بازش که کردم با سرویس بهداشتی رو به رو شدم..
با همون حالی که لحظه به لحظه گیج تر می شد حرکت کردم سمت آشپزخونه.. کوروش داشت چای ساز و راه مینداخت و نگاهش که من افتاد اظهار کرد:
– برو تو اتاق یه کم استراحت کن.. اگرم تمایل داشتی دوش بگیر اول.. برات لباس و حوله تمیز می ذارم!
بی اهمیت به حرفش سؤال کردم:
– ریتا کجاست؟
حالا اون بود که داشت با گیجی نگاهم می کرد و انگار می خواست بگه «خودت چی فکر می کنی؟» اما وقتی متوجه شد مصرم تا حتماً ازش جواب بگیرم لب زد:
– پانسیون!
– پانسیـــــــون؟؟؟
– آره دیگه.. من که نمی تونستم این جا نگهش دارم!
– یعنی چی؟ مگه.. مگه دیروزگار که ازت سؤال کردم.. نگفتی آوردمش خونه؟
– آورده بودمش.. اما بسیار سر و آوا می کرد.. همسایه ها شاکی شدن.. این جا هم که خونه خودم نیست.. مستاجرم.. حالا تو این گیر و داد به صاحبخونه خبر بدن من سگ آوردم تو خونه شر می شه بیخودی.. صبح قبل از این که برم دنبال میران.. بردم تحویلش دادم به یه پانسیون.. نگران نباش.. جاش خوبه!
لبام از هم فاصله گراهی شد و نگاهام گرد شد.. یعنی حتی تو همین مسئله ساده هم نتونستم به کوروش اعتماد کنم و تا دیده من و دور مشاهده کرد کار خودش و کرد؟
یادمه که میران می اظهار کرد ریتا به هیچ وجه میونه اش با پانسیون خوب نیست و حتی اگه چند روزگار خونه نباشه.. ترجیح می ده ریتا رو تو لونه خودش تنها بذاره اما تحویل پانسیون نده..
حالا تو همین اامان روزایی که مسئامات اون حیوون بی گناه رو دوش من بود.. پاش به جایی باز شد که اصلاً دوستش نداشت..
کلافگی زیاد بی منطقم کرد که اظهار کردم:
– بریم بیاریمش!
– چرت و پرت نگو درین!
– واسه چی سرخود همچین کاری کردی؟ مگه تو قول ندادی مواظبش باشی؟
– مواظبش بودم که بردمش پانسیون.. وگرنه اگه با خودم بود تو خیابون ولش می کردم.. میونه اش هم با من خوب نبود.. چند جای کف دستم و گاز گحرکت کرد کلافه ام کرد بابا.. حالا تو این بدبختی و گحرکت کرداری باید لَه لِه ی سگ اون مرتیکه هم باشیم که مثل خودش وحشیه!
نگاه متاسف و پر از سرزنشم و از دیدهای حق به جانبش گرفتم و جای گرفتم رو مبل.. سرم و محکم با دستام نگه داشته بودم و همونطور که خودم و روی مبل تکون می دادم فکر می کردم چی کار کنم که کوروش کنارم نشست..
با لحن ملایم تری اضافه کرد:
– بی منطق نشو درین.. یه کم فکر کن! اون سگ فقط کف دست و پات و می گیره.. نه این جا جاشه.. نه می تونی ببریش خونه داییت.. با اون زن معتقد و وسواسیش!
پوزخندی زدم و با تلخی زمزمه کردم:
– اونم مثل منه! هیچ جا جاش نیست!
دستش و از پشت دور شونه ام حلقه کرد و بازوم و فشار داد..
– اینجوری نگو عزیزقلبم.. تو تا هر وقت که خودت بخوای جات رو سر منه.. اما اگه بخوای اون حیوون و دنبال خودت بکشونی.. هم خودش اذیت می شه.. هم برنامه هامون بهم می ریزه!
سرم و به سمتش برگردوندم و استفهامی بهش زل زدم تا بفهمم از چه برنامه ای حرف می زنه که بیان کرد:
– مگه قرار نبود با هم دیگه بریم از این مملکت؟ مگه قرار نبود کار و حیات خودمون و داشته باشیم و از صفر شروع کنیم؟
– تو همچین قراری گذاشتی.. اونم با خودت! من هیچ وقت قبولش نکردم.. این که بعد از خیال پردازی هات ساکت می موندم و هیچی نمی اضافه کردم معنیش این نیست که حرفات و قبول کردم..
– خیال پردازی؟ این همه نقشه کشیدیم که تهش هیچ غلطی نکنیم؟
شونه ای بالا انداختم و اضافه کردم:
– تو هرکاری می خوای بکنی بکن.. من جایی نمی رم!
کشیده شد و صداش و بالا برد..
– چرا نمی فهمی چی می گم؟ این تنها جادهمونــــــه! بمونیم این جا که چـــــی؟ چند وقت دیگه اون مرتیکه نسناس بار دیگر سرپا شه و بیاد سروقتمون؟ فکر می کنی نمیاد؟ زیرا شکایت نکرده خیالت راحت شده؟ نخیر.. شکایت نکرده که خودش بار دیگر واس تلافی برگرده.. اامان کاری که بعد از جمع و جور کردن خودش انجام می ده همیــــــنه!
یه آوایی تو دلم گفت:
«بهتر!»
اما به زبون نیاوردمش و یه جور دیگه جواب دادم:
– من کاری نکردم که بخوام از کسی فرار کنم.. فقط کاری که میران باهام کرد و تلافی کردم همین.. خودشم.. این حق و برام قائل بود و.. هیچ وقت نمیاد ازم.. حساب پس بگیره.. زیستن من این جاست.. ول کنم کجا برم؟ من دیگه هیچ انگیزه ای برای از صفر شروع کردن ندارم..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن