برعکس من اون اصلاً نگاهم نمی کرد و همچنان با اخمای آویزون به زمین زل زده بود.. تا این که طاقت نیاوردم و آوای لرزونم و انداختم تو سرم:
– حرف بزن دیگــــــــه!
سرش و کشیده کرد و جوری نگاهم کرد که نفسم تو سینه حبس شد.. حتی قبل از این که چیزی بگه داشتم خودم و آماده می کردم برای زار زدن که بیان کرد:
– زنده اس!
نفسی که اون لحظه از سینه ام بیرون اومد.. با این که لرزون و بریده بریده بود.. اما حس کردم راحت ترین نفسی بود که توی تمام عمرم.. یا حداقل توی این چند ماه گذشته کشیدم!
از لحظه ای که بهوش اومدم تا همین الآن.. داشتم حال رو به فروپاشیم و بعد از شنیدن خبر مرگش تصور می کردم و حالا.. همین یه کلمه.. یه جون دوباره بهم داد..
بالاخره تونستم چشمام و ببندم و یه کم که آروم تر شدم.. سوال دومی که توی سرم بود خودش و نشون داد.. حالا که از زنده بودنش مطمئن شدم باید می فهمیدم تو چه وضعیتیه..
– متوجه شدیش؟
– خودش و نه!
دیدهام و باز کردم و زل زدم به نیم رخش که حالا کنارم روی تخت جای گرفته بود و بازم نگاهش به زمین بود.. انقدر جوابش گنگ بود که با تعجب بهش زل زدم که توضیح داد:
– عمه اش.. تو بیمارستان بود.. با اون حرف زدم!
اشک نگاهام و پر کرد.. باز خوبه که تنها نبود.. حالا دیگه جفتمون توی زیستنمون فقط یه نفر و داشتیم و از ته قلب می میل داشتم که عمه میران.. بیشتر از عموی من.. یادگار برادرش و دلبسته شده باشه!
– تو رو می شناخت؟!
– به عنوان رفیق و معاون شرکتش.. آره! ولی بعد از نارو زدنم.. اامان بار بود که باهاش رو به رو شدم!
پوزخندی زد و با تاسف اضافه کرد:
– فقط نفرینم نکرد.. اما نگاهش…
نفسش و فوت کرد و شونه ای بالا انداخت و با لحنی که سعی داشت نشون بده که بی تفاوته گفت:
– بی خیال!
نیم نگاهی به چهره همچنان منتظرم انداخت و ادامه داد:
– راستی.. شکایتم نکرده ازت.. به پلیس اظهار کرده یه مشکل شخصی بوده و از کسی شکایت ندارم.
نگاهش خیره و مستقیم به چشمام بود تا ازم عکس العمل بگیره.. ولی این حرف ذره ای متعجبم نکرد.. میرانی که تو اوج قهر و قلبخوری و رابطه به قهقرا راهی شده امون.. بازم حاضر نشد من یه شامگاه تو کلانتری بمونم و اومد دنبالم..
میرانی که خودش و تو قلب آتیش انداخت تا من کوچکترین آسیبی نبینم و حتی تو بدترین شرایطش.. نذاشت کمکش کنم تا از اون جهنم سالم بیرون بیام..
میرانی که حتی ته قلبش.. مسرور بود از انتقام گحرکت کردن من.. از همکف دست شدنم با کوروش واسه زمین زدنش.. از این که یه کاری کردم تا شاید یه کم داغ قلبم آروم بگیره.. هیچ وقت.. هیچ وقت راضی نمی شد بابت این کار ازم شکایت کنه و کارم و به کلانتری و دادگاه بکشونه..
اون جلادِ بیش از حد مهربون.. هیچ وقت.. تو هیچ شرایطی نمی ذاشت به جز خودش.. کس دیگه ای باعث آزار و ناراحتیم بشه..
نفس عمیق و درمونده ای کشیدم و بی اهمیت به حال کوروش و این عذاب وجدانی که بالاخره به جونش افتاده بود.. خودم و بالاتر کشیدم و تنها مسئله ای که توی حرفاش برام مهم بود و به زبون آوردم:
– یعنی.. یعنی خودش همه چیز و برای.. عمه اش و پلیس تعریف کرده؟ پس.. پس یعنی حالش خوبه که می تونه حرف بزنه.. آره؟
– لابد دیگه..
– چرا انقدر گنگ حرف می زنی کوروش؟ بالاخره حالش خوبه یا نه؟
کلافه از سین جیم کردن های من قد بلند شد و توپید:
– حال خوب از نظر تو چیه دقیقاً؟ مگه فقط نمی میل داشتی بدونی زنده اس یا مرده؟ آره زنده اس.. اما تو شرایطیه که می مرد بهتر بود..
با دهن باز مونده بهش زل زدم.. صدام و گم کرده بودم وگرنه حتماً بهش می گفتم تا همین جا بسه و دیگه ادامه نده.. اما نه من تونستم حرف بزنم و نه کوروش دردم و از نگاهم متوجه شد که بیشتر داغون کرد این قلبی رو که همین جوریش هم یکی در میون می زد..
– عمه اش که راهی شد.. دکترش و پیدا کردم و باهاش حرف زدم.. سوختگی به کنار.. درد اصلیش پاشه که استخونش از چند جا شکسته و له شده.. شاید با چند تا جراحی بتونن نجاتش بدن.. اونم شاید.. وگرنه پاش و قطع می کنن.. دیگه این که سوختگی چقدر شدید بوده و به جز پوست به اندام های داخلی هم آسیب زده یا نه نمی دونم.. اما دکتره اصلاً خوش بین نبود.. اینا هم نمی گم تا حالت و بد کنم.. فقط می خوام خودت و برای هر چیزی آماده کنی و اگه.. اگه یهو از یه جایی.. خبر مرگش و گوش دادی.. شوکه نشی! چراکه اصلاً بعید نیست.. خودتم مقصر ندون.. اون خودش میل داشت و هر بلایی سرش اومده.. به خاطر کارای خودشه!
نگاهم و ازش گحرکت کردم و به رو به روم زل زدم.. جون کندم تا تونستم جلوی اون دو تا قطره اشک سمجی که به شدت برای پایین افتادن اصرار داشتن و بگیرم..
با این که نفس هام دوباره باهام سر ناسازگاری گذاشت و برای ورود و خروجشون به ریه هام التماس می کردن.. با این که دلم که به محض شنیدن زنده بودن میران جون گرفته بود و حالا بار دیگر یه گوشه قفسه سینه ام آروم و نامنظم می زد که فقط از زیر بار مسئامات زنده نگه داشتن من خلاص بشه.. با این که بند بند وجودم قلبش جیغ زدن و زار زدن می تمایل داشت برای آدمی که درسته بد کرد.. اما دیگه تا این حد زجر کشیدن حقش نبود.. ظاهرم و آروم نگه داشتم و نذاشتم نگاهام بباره!
یه جورایی کوروش حق داشت.. خودم و باید برای هرچیزی آماده می کردم بدون این که خودم و مقصر بدونم.. درسته اون آتیش.. به کف دست من روشن شد و دامن میران و گحرکت کرد اما.. منم کم نسوختم توی آتیشی که میران روشن کرد.. منم ذره ذره مرگ و تجربه کردم.. با این تفاوت که جسمم سالمه و روحم.. تیکه پاره شده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن