– بمون.. بمون کوروش.. تو رو خدا.. اون به خاطر من..
قبل از این که با بی حالی ادامه جمله ام و به زبون بیارم داد کشید:
– از همین الآن این فکر مزخرف و از سرت بیرون می کنی.. متوجه شدی یا نــــــــــــه؟ قبل از این که بخوای فکر کنی چه ابر قهرمانیه به بلاهایی که سرت آورده فکر کن و بیخودی واسه یه شیطان قلب نســــــــوزون!
از لای دیدهای بسته ام دو قطره اشک بیرون ریخت.. تمایل داشتم بگم اون نه شیطانه نه ابرقهرمان.. اونم مثل من یه قربانیه تو اشتباهات مادر و پدرمون.. اونم یه آدمه که با وجود همه بلاهایی که سرم آورد.. نمی تمایل داشتم به کف دست من کشته بشه..
اما دیگه جونی تو تنم نمونده بود که بخوام این حرف ها رو به زبون بیارم و یه کم بعد.. هم وقت با حرکت ماشین بیهوش شدم و دیگه چیزی نمتوجه شدم!
*
نگاهم و به سقف اتاق و مهتابی روشن بالای سرم دوخته بودم و داشتم صوتی اعصاب خورد کن تیک تیک ثانیه شمار ساعت و تحمل می کردم..
چرا نمی گذشتن این ثانیه ها.. چرا تموم نمی شد این دو روزگار عذاب آوری که بالاجبار من و این جا نگه داشته بودن و نمی ذاشتن برم پی حیات.. یا در واقع پی بدبختی خودم!
فردای اون شامگاه نحس و جهنمی بود که توی بیمارستان دیدهام و باز کردم.. فشار عصبی اون شامگاه و دودی که ریه هام و پر کرده بود کار کف دستم داد و نتیجه اش شد یه بیهوشی دوازده ساعته..
بعدشم که هرچی اصرار کردم تا مرخصم کنن هیچ کس به حرفم اهمیت نداد و من یه شب دیگه هم توی این برزخ موندگار شدم!
شامگاه تا صبح دیده رو هم نذاشته بودم.. کوروش به معنای واقعی شده بود ملکه عذابم.. گوشیم و ازم گراهی شده بود و خودشم یه کلمه حرف بهم نمی زد..
می دید حالم و.. می مشاهده کرد تو چه وضعیتی گیر افتادم و عذاب وجدان چه جوری بیخ خرم و چسبیده و بیشتر از اون دود و آتیش داره تلاش می کنه برای خفه کردنم.. ولی باز به دادم نمی رسید..
در جواب همه نگرانی هام و سوالاهایی که با چشمام ازش می سؤال کردم.. بهشدت راحت می اضافه کرد:
«هیچ خبری ندارم!»
تا بالاخره امروزگار صبح مجبورش کردم بره و هرجور شده یه خبر ازش گیر بیاره.. باهاش اتمام حجت کردم و اضافه کردم اگه با خبر برنگشت دیگه هیچ وقت نمی خوام ببینمش..
بهم قول داده بود و حالا که آبا از آسیاب افتاده بود داشت می زد زیرش.. خوب می دونستم که قلبیل اصلیش من و.. بدتر شدن حالم نیست..
می هراسید پیگیری کنه و پای خودش توی پرونده آتیش سوزی گیر بیفته و مجبور بشه به پلیس جواب پس بده که اصلاً چرا اون شامگاه اون جا بوده..
این و تازه درک کردم.. که ترس.. پررنگ ترین و قوی ترین حس تو وجود آدمیه که به شدت اصرار داره نقش عمو.. نقش یه تکیه گاه محکم و برام بازی کنه اما.. وقتش که شد.. حتی خودشم فهمید که از پسش برنمیاد!
وقتی ازش پرسیدم تو چه جوری از اون جا سر درآوردی و اونم ناتمایل داشته لا به لای حرفاش اضافه کرد که حدس زده اون جا باشم و حتی قبل از میران رسیده و متوجه آتیش سوزی شده.. یه چیزی تو وجودم فرو ریخت..
نه این که بخوام نجات دادنم از اون جهنمی که با کف دست های خودم درست شده بود و.. وظیفه کوروش بدونم و ازش قلبخور بشم که چرا زودتر از میران.. اون اقدام نکرد برای بیرون کشیدنم..
فقط.. فقط یه لحظه دلم گحرکت کرد.. با فکر به این که چرا توی این جهان به این بزرگی.. تنها آدمی که ذره ای به من اهمیت می ده.. باید میران باشه؟
چرا هیچ کدوم از اعضای فامیلم که باهام نسبت خونی دارن.. به اندازه جلادم من و دوست نداشتن و کوچکترین ارزشی برام قائل نبودن؟
این از عموم.. که اگه میران نمی رسید.. مطمئناً قدم از قدم برنمی داشت و می خواست همون جا بمونه و سوختنم و تماشا کنه..
اونم از داییم که با یه اس ام اس دروغ خیالش از این که من چند روزگار خونه آفرین می مونم راحت شده و حالا که دیگه اجاره خونه اش هم پرداخت کردم و کاری با من نداره.. دیگه براش مهم نیست مرده ام یا زنده.. که یه زنگ بزنه و حالم و بپرسه..
هرکی برای قبول کردن من.. قلبایل خودش و داشت.. کوروش از خجالت برادرش.. کنار من مونده بود و نمی تونست کامل بی خیالم بشه و بره پی زیستن خودش.. داییم هم از خجالت خواهرش..
تنها آدمی که من و متوجه شد.. تنها آدمی که من و فقط به خاطر خودم می خواست.. تنها آدمی که حتی ازم متنفر بود و به خاطر خودم اون نفرت و به محبت تبدیل کرد.. میران بود.. هرچند که محبتش و هیچ وقت قبول نداشتم و ندارم اما.. حداقل می تونستم بگم که بیشتر از این دو نفر.. بیشتر از این دو تا مرد زیستنم.. بهم توجه کرد!
یاد حرف آفرین افتادم که یه بار بهم اظهار کرد:
«بشین فکرات و بکن.. ببین با حرکت کردن داییت از زیستنت بیشتر ضرر می کنی.. یا با حرکت کردن میران!»
اون موقع زیاد اهمیتی به این حرف ندادم.. چون فکرم حول و هوش همکاریم با کوروش بود که آفرین ازش خبر نداشت.. اما حالا.. تازه تازه داشتم معنی این حرفش و درک می کردم و می تونستم در کمال درموندگی.. با قطعیت بگم.. رفتن میران از زندگیم.. آسیب بیشتری بهم می زنه!
نگاهام و بستم و دو قطره اشک از گوشه اشون سر خورد و راهی شد سمت بالش.. قلبم می میل داشت می تونستم یه کم بخوابم اما.. به محض بسته شدن نگاهام.. آخرین تصویری که ازش توی ذهنم مونده بود به یادم می اومد و پشیمونم می کرد..
اون صورت سرخ و عرق کرده.. اون نگاهای پریشون و پر درد.. اون نگاهی که تا حالا انقدر پشیمونی توش ندیده بودم.. اما مثل آدمی که دیگه وقتی برای حلالیت گراهی شدن نداره.. بهم زل زد و ازم خواست ببخشمش!
من همه زورم و زدم.. به هر طنابی که سر مسیرم بود چنگ زدم تا هم خودش و.. هم فکرش و به کل از ذهنم و از زیستنم بیرون کنم..
حالا چی شد که فکرش حتی بیشتر و شمتوجه شدتر از قبل داشت مغزم و درگیر می کرد؟ چرا راحتم نمی ذاشت.. چرا کف دست از سرم برنمی داشت؟
با باز شدن یهویی در اتاق.. تند به خودم اومدم و نگاه هراسونم و دوختم به صورت کوروشی که با اخمای درهم اومد تو و در و بست..
آب دهنم و قورت دادم و تنم لرزید از تصور حرفی که ممکن بود بهم بزنه.. بدون این که نگاهم و حتی به اندازه یه پلک زدن ازش بگیرم.. دو تا دستام و ستون تنم کردم و خودم و رو تخت یه کم کشیدم بالا..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن