فکر کردن به اینکه این تازه اولشه و حالا حالاها باید اینجا بمونم تا تکلیفم مشخص بشه داشت کاری باهام می کرد که سرم و به یکی از همین دیوارهای چرک بکوبونم و خودم و خلاص کنم.
اصلاً گور بابای آبرو.. من بعد از بیرون رفتن از اینجا دیگه چه جوری می تونستم همون آدم سابق باشم و به زیستن عادیم ادامه بدم.
شاید.. شاید بهتر بود که همین الآن کشیده شم و برم شماره دایی رو بگیرم و ازش بخوام کمکم کنه. اما اونم بی فایده بود..
حتی اگه همه بدبختی هایی که بعدش نصیبم می شه رو نامتوجه شده بگیرم.. می دونستم دایی نه سندی داره که برام بیاره.. نه من قلبم می تمایل داشت به خاطر همچین چیزی به این و اون رو بندازه.. منم اگه ناچار می شدم و این و ازش می میل داشتم.. زن دایی این اجازه رو بهش نمی داد!
با همه اینا.. تحمل همچین فضای خفه کننده ای که مطمئناً در عرض چند ساعت من و به دیوونگی می کشوند.. انقدر وحشتناک بود که بخوام به هر طنابی.. حتی پوسیده ترینش چنگ بزنم برای نجات دادن خودم.
با همین فکر خواستم کشیده شم و به همون کسی که من و آورد اینجا بگم می خوام تا دیر نشده زنگ بزنم که قبل از حرکت من در توسط همون خانومه باز شد..
رو به منی که تنها آدم اون اتاق بودم گفت:
– پاشو بیا بیرون!
با تعجب اما از خدا میل داشته بلند شدم و راهی شدم سمتش که حین کف دستبند زدن به کف دستام با اخم اضافه کرد:
– وقتی قرار بود بیان دنبالت واسه چی گفتی بفرستنت اینجا؟
نگاه ماتم و به صورت عبوس و جدیش دوختم.. مسلماً غیر از اون یه نفر کسی از اینجا بودنم خبر نداشت.. با این حال انقدر برام غیر ممکن و بعید بود که بپرسم:
– کی؟ کی اومده دنبالم؟
جوابم و نداد و با همون اخم من و دنبال خودش کشید.. منم که دیگه جونی تو پاهام حس نمی کردم.. با این امید که یهو وسط راه کله پا نشم پشت سرش مسیر افتادم و اونم بدون مکث من و تا اتاق سرگرد کشوند و بعد از کسب اجازه در و باز کرد و راهی شد تو..
مطمئناً تو یک ماه گذشته زندگیم.. این اامان بار بود که از دیدن میران تو فاصله چند قدمیم خرسند شدم و واسه چند ثانیه هم که شده.. یادم حرکت کرد این آدم کیه و چی به سر زندگی من آورده.
همینکه علی رغم حرفای پشت تلفنش.. خودش و با این سرعت رسونده بود و حالا اینجا.. رو به روی شعبانی واز حرکت ایستاده بود و داشت با اخم و برآشفتهت باهاش حرف می زد.. یعنی واسه نجات دادن من اومده و این.. بعد از کاری که من اون شامگاه باهاش کردم.. یه جور معرفت و از خود گذشتگی محسوب می شد که هیچ وقت فکر نمی کردم با این شخصیت جمتوجه شد و زشتی که واسه خودش ساخته بود.. شاهدش باشم.
با وارد شدنمون سرش به سمتم چرخید و نگاهی که انگار می تمایل داشت فقط یه نگاه کوتاه باشه.. عمیق شد و طولانی.. انقدری که حرفشم قطع کرد و کامل برگشت رو به من وتوقف کرد..
من به کبودی های تقریباً کمرنگ شده صورتش و اون زخم رویه بسته گوشه ابروش خیره بودم و اون.. با اخمای درهم از تعجب.. نمی دونم توی صورتم داشت دنبال چی می گشت.
یعنی حال و روزگارم انقدر اسفناک شده بود که میران هم با دیدنم ماتش برد.. همون آدمی که خودش بارها این حال و برام ایجاد کرده بود؟
دیدهاش که پایین افتاد و دستبند دور دستام و مشاهده کرد.. بهتش شمشاهده کردتر شد.. تند روش و برگردوند سمت سرگرد و با اشاره به کف دستای من بیان کرد:
– مگه حل نشد؟ چرا هنوز کف دستبند داره؟
سرگردم نگاهی به من و کف دستام انداخت و از مامور زنی که هممسیرم بود تمایل داشت کف دستبند و باز کنه و بعد از راهی شدنش رو به من گفت:
– وقتی بیان کردی کسی قرار نیست بیاد منم می میل داشتم برم.. شانس آوردی کاری برام پیش اومد که تا الآن موندم.. وگرنه کارت می موند. بیا اینجا رو امضا کن!
نفس لرزونی کشیدم و درحالیکه هنوز تو شوک اومدن میران اونم با این سرعت و این نگاه خیره ای که از روم برنمی داشت بودم.. با دستای لرزون شالم و مرتب کردم و مسیر افتادم سمت میز سرگرد که وسط مسیر چیزی که ازش می ترسیدم اتفاق افتاد..
با حس سرگیجه مزخرف و آنی که به جونم افتاد نزدیک بود بیفتم رو زمین که میران محکم بازوم و نگه داشت و من و بالا کشید..
نگاه مضطربش تو صورتم چرخید و لب زد:
– خوبی؟
منم خیره خیره زل زدم بهش.. اگه تو همین لحظه.. به آدم های این اتاق می گفتم که همین آدم پای تلفن وقتی عاجزانه ازش میل داشتم برام سند بیاره اضافه کرد به من ربطی نداره چون هیچ کاره اتم.. کسی حرفم و باور می کرد؟ زیرا چیزی که داشتن می دیدن.. این نگاه مهربون و پر از مضطربی بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن