– خانوم تشریف بیارید..
با صوتی سرگرد به خودم اومدم و جلو راهی شدم.. حین امضا کردن برگه ای که جلوی کف دستم گذاشته بود متوجه شدم که آروم سؤال کرد:
– این آقا چه نسبتی باهات داره؟
ترسیده و هراسون سرم و کشیده کردم و زل زدم بهش.. از ترس اینکه نکنه نسبتش تاثیری داشته باشه توی حرکت کردن یا موندنم بدون فکر لب زدم:
– نامزدمه!
نگاه عاقل اندر سفیهش نشون می داد که باورش نشده و من با عجز بیشتری ادامه دادم:
– من کسی و ندارم.. فقط یه مادر دارم که تو آسایشگاهه.. اون که نمی تونست برام سند بیاره.
– خیله خب امضا کن..
کارم که تموم شد صاف واز حرکت ایستادم و با استرسی که انگار قصد پاک شدن از وجودم و نداشت لب زدم:
– می تونم برم؟
– برو ولی هر وقت لازم شد باید بیای.
– نگاه!
روم و چرخوندم سمت میران و شعبانی که به طرز عجیبی توی خاموشی فرو حرکت کرده بود.. انگار از وقتی درک کرده بود من کسی و دارم که پشتم دربیاد پر و بالش چیده شده بود و نمی تونست مثل قبل صداش و بندازه تو سرش..
با این حال انگار از رفتن من احساس خطر کرد که با لحن به مراتب آروم تری گفت:
– جناب سرگرد.. یه درصد احتمال بمتوجه شد قایم کردن خانوم من کار خودش باشه.. به همین راحتی ولش می کنید بره.. اونم تو این فاصله می تونه بهشدت راحت زنم و فراری بده.
سرگرد که دیگه کاملاً خسته و بی حوصله شده بود از این بحث های بی نتیجه اضافه کرد:
– بخوایم احتمالات و در نظر بگیریم بهشدت چیزای دیگه هست که باید بهش فکر کنیم و حتی سرخود حکممونم صادر کنیم. ما بر اساس مدرک و شواهد موجود باید پیش بریم.. نه حدس و گمان. فعلاً هم این آقا.. به عنوان نامزد این خانوم شهادت داده تو چند ماه گذشته همچین کسی.. با مشخصات همسر شما نه تو خونه این خانوم مشاهده کرده.. نه تو محل کار و دور و بر محیط زندگیشون.
برگه ای از روی میز برداشت و رو به شعبانی اضافه کرد:
– زیر اظهاراتشم امضا کرده و اگه بعداً مشخص بشه شهادتش دروغ بوده پای خودشم گیره. سندشم که گرو گذاشته تا حسن نیتش و ثابت کنه و به شما بفهمونه قصد فرار ندارن.. پس دیگه حرفی نمی مونه.. شما هم دیگه برو.. تا چند روزگار دیگه مشخص می شه این خانوم کف دست داشته تو گم شدن همسرت یا نه.. اگه آره که دستگیر می شه و مراحل خودش و طی می کنه.. اگرم نه.. برو از یه جاده های دیگه دنبال زنت بگرد.
مکثی کرد و با طعنه ادامه داد:
– اینم بدون که بهشدت دیر اومدی.. اگه انقدر به فکر آبروت بودی باید زودتر از اینا اقدام می کردی. الآن دیگه جز همین جادهی که پیش پات گذاشتم کار دیگه ای نه از کف دست تو برمیاد نه ما.. به سلامت!
تمام مدتی که گوشم به حرفای سرگرد بود.. نگاهم داشت اون برگه ای که میران به عنوان شاهد امضاش کرده بود و دنبال می کرد.
یعنی به همین راحتی همچین چیزی رو قبول کرده بود.. حتی اگه.. حتی اگه تهش پای خودشم به قضیه باز بشه و گیر بیفته؟
انقدر من و می شناخت که مطمئن بود همچین کاری ازم سر نزده و صد در صد بی گناهم؟ این در صورتی بود که شک نداشتم.. اگه قضیه برعکس بود.. من هیچ وقت حاضر نمی شدم همچین شهادتی بدم.
*
پامون و که از کلانتری بیرون گذاشتیم.. میران شعبانی و که داشت از سر عصبانیت و کلافگی جلو جلو می حرکت کرد صوت زد که مجبور شد برگرده و وقتی بهش رسید کارتش و از جیبش درآورد و بهش داد:
– این شماره منه.. کاری داشتی به خودم زنگ بزن.. زیرا دیگه نمی خوام شماره ات و رو گوشی خانومم ببینم.
– طرف حساب من شما نیستی.. مشکل و باید با همون کسی حل کنم که این آش و برام پخته..
– اونی که این آش و برات پخته.. خانوم خودته! فقط نمی خوای قبولش کنی.. البته حق داری.. منم جای تو بودم.. خودم و به در و دیوار می زدم واسه پیدا کردن زنم ولی.. اینکه واسه پوشوندن گناه و تعلل و دست رو دست گذاشتن خودت.. بخوای به زور یکی دیگه رو مقصر نشون بدی.. تا حالا عذاب وجدانت کم بشه یا هر چیز دیگه ای.. اصلاً درست نیست.. پس اول بمون همه چیز از مسیر قانونی حل بشه و جلو بره.. بعدش فقط با خودم در ارتباط باش.. قول می دم تا جایی که بتونم کمکت کنم.
شعبانی که خودش و آماده کرده بود تا بازم با عصبیت جواب میران و بده.. با گوش دادن جمله های آخرش به وضوح حالت نگاهش تغییر کرد..
کارت میران و گذاشت تو جیبش و با سر زیر افتاده و یه تشکر زیر لب رفت..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن