با زور و مشقت.. درحالیکه تمام تنم به رعشه افتاده بود و این لرزش عجیب غریب از نگاه میران دور نموند.. عضلات گردنم و وادار به حرکت کردم تا ببینم میزان و درجه بدبختیم چقدره.
ولی با متوجه شدن یه سری تصویر بی ربط به محتوای اون فیلم منحوس.. که از دریا و حرکت موج های آب گرفته شده بود.. همزمان با بیرون فرستادن نفس حبس شده ام.. زانوهام خالی شد و به سمت زمین حرکت کردم.
ولی میران زود واکنش نشون داد و نگهم داشت و درحالیکه جلوی دیدهای متعجب مردم دور و برمون.. داشت وانمود می کرد جدی جدی یه شوهریه که از بی حال شدن یهویی زدنش شوکه و دلخوره لب زد:
– ای بابا! چی شدی قربونت برم؟ الآن می برمت تو ماشین.. فشارت افتاده چیزی نیست.
من و تا کنار ماشین کشون کشون برد و سوارم کرد..
– تو داشبورد شکلات هست.. بخور تا بیام.
دیگه اینجا کسی نبود که بخواد جلوش فیلم بازی کنه.. اما هنوز خونسردی و ملایمتش و از دست نداده بود..
– بخوریا..
وقتی واکنشی از من.. جز همون نگاهی که از لا به لای پلکای نیمه بازم خیره اش شده بود نگراهی شد.. خودش دولا شد در داشبورد و باز کرد و یه ویفر شکلاتی از توش درآورد و گحرکت کرد سمت دهنم..
بازم حرکتی نکردم تا اینکه به زور لبام و از هم باز کرد و یه تیکه اش و توش چپوند.. چاره دیگه ای جز جوییدن محتویات دهنم برام باقی نمونده بود.
شاید در حال حاضر بهترین کاری که می تونستم بکنم همین بود.. که خودم و سالم و سرپا نگه دارم. وگرنه اگه میران قرار بود هربار این شکلی.. تن و بدن من و بلرزونه.. دیگه هیچی ازم باقی نمی موند.
– آفرین! همیشه همین قدر دختر خوبی باش که منم مجبور نشم توانایی هام و به رخت بکشم..
نگاهکی زد و حین بستن در ماشین اضافه کرد:
– بمون تا بیام!
با حرکت کردنش.. چند تا نفس عمیق و لرزون پشت سر هم کشیدم و چشمای به سوزش افتاده ام و بستم.. چرا نمی تونستم خودم و قوی نگه دارم. چرا به این فکر نکردم که میران هدفش فقط ترسوندن منه و جدی جدی اون فیلم منحوس و با خودش اینور اونور نمی بره.
چرا گذاشتم انقدر راحت من و بازی بده و هر جور که دلش می خواد تو کف دستش بچرخونه.. چرا کاری کردم تا دیگه به یقین برسه.. اون فیلم.. نقطه ضعف منه و می تونه.. به پشتوانه اش هر بلایی که قلبش می خواد.. سرم بیاره. می تونه خیلی راحت.. من و با خودش همراه کنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن