پولاد کلافه میپرسد:
-حالش مگه چشه؟
و نگاهش را روی صورت بلوط میچرخاند.
در اینجا چه خبر بوده است که دیدهان بلوط سرخ شده اند.
بلوط که به کف دسته کیفش چنگ میزند و دانه عرقی از کنار پیشانی اش راه گحرکت کرده و تا گوشه ی پلکش میرسد.
سیاوش با اشاره صندلی میگوید:
-بشین.
-وقت برای جای گرفتن زیاده. بلوط؟
بلوط بالاخره بلند میشود و نگاه مرددش را بین ان دو میچرخاند و در نهایت رو به سیاوش میگوید:
-ممنون. بسیار زحمت کشیدی دیگه برم.
اخم آلود نگاهش میکند.
برای چه چیزی زحمت کشیده است؟
سیاوش تبسم میزند.
-عجله نکن بلوط. آب قندت رو بخور.
پلک پولاد میپرد.
از چه وقتی بلوط و سیاوش انقدر صمیمی شده بودند که او بلوط را اینگونه نرم و دوستانه خطاب کند؟
نگاه بلوط به دنبال لیوان در اتاق میچرخد و در نهایت مایع داخلش را سر میکشد تا کف دستانش کمی کمتر بلرزند و قبل از آن که اخمهای پولاد بیشتر در هم گره بخورد میگوید:
-بهترم. دیگه میرم.
قدمهایش را به سمت در شتابزده میکند و هنوز از درگاه خارج نشده است که پولاد رو به سیاوش میپرسد:
-پارچه ها رو برای عزیزی فرستادی؟
فرستادم را سیاوش به زور میگویدو پولاد نیشخندی میزند.
-من هرچی ضرر کردم رو از حساب تو کم میکنم سیاوش.
کم کن را سیاوش بی مکث میگویدو پولاد سری تکان میدهد.
-آخرین بارم هم بود که با طناب تو یکی راهی شدم تو چاه.
بلوط مکث میکند وناخنهایش بند کیف را میدرد. این دونفر چیزی نمانده بود همدیگر را تکه پاره کنند.
لب میزند.
-بریم؟
هومی را پولاد میگوید و نگاه بلوط روی فک منقبض شده پولاد خیره میماند.
کف دست پولاد به خروجی اشاره میکند و بلوط که قدمهایش را سریع میکند به دنبالش از اتاق خارج میشودو در را که میبندد تن بلوط میپرد.
دیوانه شده بود.
به ماشین که میرسند دست پولاد زودتر برای باز کردن در پیش میرود و در را که باز میکند بلوط سراکنده روی صندلی میخزد.
اینبار که پولاد در را میکوبد پلک روی هم میفشارد.
استارت میزند و لحظهای بعد ماشین از جا کنده میشود و بلوط کف دست از فشردن بند کیف نمیکشد.
تا رسیدن به کارگاه هر دو خاموشی میکنند و بلوط منتظر است بفهمد چرا پولاد دیوانه شده است اما چیزی نمیگوید.
ماشین که داخل پارکینگ کارگاه متوقف میشود بلوط زودتر در را باز و پیاده میشود.
پولاد کمی دیرتر میرسدو بلوط در حال روشن کردن سیستم است و پولاد حین عبور از مقابل میزش اخم آلود و عصبی میگوید:
-بیا تو اتاقم.
در را که میبندد کتش را از تن میکند و پنجره را باز میکند.
کلافه بودو عصبانی و قلبیل را نمیدانست.
به سمت پنجره کشیده میشودو بازش میکند.
خسته بود و خستگی وری اخلاقش تاثیر گذاشته بود.
چند نفس عمیق میکشد و سعی میکند سردرد کش وارد شده را نمشاهده کرد بگیرد.
…………………
مینشینم پشت صنقلبی و کلافه نگاهم را به در بسته میدوزم.
مردک دیوانه چه مرگش بود؟
لیوانی آب میخورم و کمی خودم را مشغول کارهای بی ربط میکنم اما در نهایت با لیست سفارشها راهی اتاقش میشوم.
سیگار روشن کرده و تکیه زده به دیوار اتاقش. کلافه است و اخمهایش را در هم کشیده.
سلام میکنم.
بشین را بدون نگاه کردن به صورتم میگوید و سیگارش را پک میزند.
اخمهایم را در هم میکشم و مقابل میزش میروم و میگویم:
-اینا لیست سفارشهای نمایشگاهه. روند کار و کارهای آماده و…
نمیگذارد توضیحاتم را تمام کنم عصبی و پر از خشم میگوید:
-اضافه کردم بشین.
پرونده را روی میزش میگذارم.
دلخور و اخم کرده بالاخره عقب میروم و روی صنقلبی راحتی مینشیم.
سیگارش را تا فیلتر میکشد و با آهستهش فیلتر سیگار را توی زیرسیگاری نیمه پر خاموش میکند و تا میتواند فیلتر را مچاله میکند انگار که بخواهد عصبانیتش را بر سر سیگار خالی کند. ن
یم نگاهی به صفحه ی گوشی اش میاندازد. آهستهش میان خشمش ترسناک است.
دوباره تا کنار پنجره میرود و سعی میکند مرا نادیده بگیرد.
کلافه نفس عمیقی میکشم و میپرسم:
-با من چه کاری داشتی؟
نفس عمیقی میکشد و تا میتواند جواب دادن به سوالم را لفت میدهد.
-من امروزگار کارگاه رو سپردم به تو درسته؟
درسته را لب میزنم و خب را میپرسد. شانه ای بالا میاندازم و میپرسم:
-خب چی؟
نفس عمیق دیگری میکشدو تا نزدیک میزش میرود و کف دستانش را تکیه میزند به میزش و نگاهش را ترسناک میدوزد به صورتم.
-خب تو پیش سیاوش چیکار میکردی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن