زیر لب میگویم:
-کارگاه پولاد.
اخمهایش را در هم گره میزند و میگوید:
-سوار ماشین شو. کارگاه نزدیکه یه آب قند بدم کف دستت. داری میلرزی.
سری تکان میدهم و میگویم:
-نه ممنون میخوام…
میان جمله ام میگوید:
-سوار شو. حالت که جا اومد خودم میرسونمت.
بالاخره سوار ماشین میشوم و چند لحظه بعد سیاوش ماشین را مقابل شرکت متوقف میکند.
تمام تنم یخ بسته است و هنوز هم حس میکنم کف دستانم حس ندارند.
وارد اتاق سیاوش میشوم و روی صنقلبی مینشینم.
چند دقیقه بعد سیاوش در حال هم زدن لیوانی نوشیدنی وارد اتاق میشود.
نوشیدنی را که میخورم تازه به عمق فاجعه پی میبرم. اگر سیاوش نبود.
زیر لب میگویم:
-ممنون سیاوش.
سیاوش لبخندی میزندو میگوید:
-آب قندو بخور. کف دستات دارن میلرزن.
نگاهم را تا انگشتانم پایین میفرستم.
بیشتر از تنهایی در خیابان از این هراسیده بودم که اشنایی مرا ببیند یا سیاوش پسرک را بکشد.
باز هم آب قند را مزه میکنم که سیاوش میپرسد:
-این عوضی چرا ماشین دنبالت نمیفرسته؟ این ساعت روزگار وقت بیرون راهی شدنه؟
میخواهم جوابی دهم که گوشی ام زنگ میخورد. پولاد است.
تماس را با سلام جواب میدهم که پولاد کلافه میپرسد:
-معلومه کجایی تو؟
نگاهی به ساعت میاندازم تا آن ساعت باید خودم را به کارگاه میرساندم دیرم شده بود.
میگویم:
-میام. نیم ساعته خودمو میرسونم.
پولاد عصبی میگوید.
-کارگاه رو بهت سپرده بودم مثلا. الان کجایی؟
بار دیگر میگویم میام را میگویم که داد میزند.
-کجایی؟
مردد میگویم:
-پیش سیاوش. توی دفتر باربری.
-چی؟ اونجا چیکار میکنی؟
تا بخواهم توضیح دهم میگوید:
-بشین اونجا خودم میام دنبالت.
تماس را که قطع میکنم سیاوش میپرسد:
-کی بود؟
شرمنده میگویم:
-پولاد. میخواد بیاد دنبالم.
اخمهایش را در هم میکشد.
-قبل این جریانات باید میاومد دنبالت نه الان.
پولاد:
مقابل باربری که میرسد پایش انقدر به یک باره روی ترمز میرود که صدای جیغ لاستیکها در گوشش پخش میشود.
ترمز دستی را بی حواس میکشد و دستش به گوشی میرود برای تماس با بلوط ولی در نهایت یک چیزی درونش مانع میشود.
پیاده میشود و درب را به ضرب میبندد.
چرا بلوط سر از باربری درآورده است آنهم میان ساعت کاری که کارگاه را به ولینت دستش سپرده بود؟
سر از باربری کسی که پولاد گفته بود اجازه ندارد برایش کار کند؟
پایش را داخل باربری میگذارد و نگاهش را درون سالن میچرخاند و وقتی میبیند خبری نیست قدمهاش را تا اتاق سیاوش تند میکند.
با دیدن دخترک زنگ پریده که کنار سیاوش داخل دفتر قرار گرفته پوفی میکشد.
این موقع روزگار…
سیاوش طلبکار سلامی زیر لب میگوید و نگاه پولاد جمع بلوط میشود.
سلامش را کوتاه جواب میدهد و همان حین رو به بلوط میگوید:
-پاشو چمع کن بریم!
سیاوش از روی صندلی بلند میشود و اخمهایش را در هم میکشد.
-حالش بهتر میشد خودم میرسوندمش.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن