امید کوتاه خندید.
هرچند که مشخص بود خنده اش از روی غم است و نه از خوشحالی…
– مشاهده کردی بیان کردم خواب نیستی؟!
ولی حتی این حرف امید هم باعث نشد به سمتش بچرخم و بتوانم حرفی بزنم.
امید در نهایت تسلیم شد.
— آهو تو مجبور نیستی هر چیزی رو که امروزگار گوش دادی برای من تعریف کنی!
باز هم صدایی از من درنیامد.
امید بیشتر از قبل کوتاه وارد شد.
– هیچ چیزی بین ما عوض نشده آهو!
کاش همانطور که امید می گفت بود…
من میان شک و ترمتوجه شدی دست و پا می زدم که حتی جرات درمیل داشت کمک از کسی را هم نداشتم.
تنها می توانستم خودم را سرزنش کنم که چرا پا در مهمانی ای گذاشته ام که می خبر داشتم مختلط است!
چرا وقتی جو موجود در مهمانی را دیدم از آنجا خارج نشدم؟!
چرا از روی لجبازی لب به نوشیدنی ای زدم که می اطلاع داشتم با آشامیدنش دیگر اختیاری از خود ندارم…
آن هم با آن حجم زیاد!
روزگارهای زیادی بود که خودم را بخاطر آن شامگاه سرزنش می کردم، ولی افسوس و صد افسوس که توانایی بازگرداندن زمان به عقب را نداشتم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن