و بعد آوای امید بود که به گوشم رسید.
– می دونم که نخوابیدی!
تمام تلاشم را کردم که نفسم را آه مانند بیرون نفرستم.
اما در مقابل امید آه عمیقی کشید.
– نمی دونم چی باعث شده که انقدر از من دوری کنی!
حتی با نگاهان بسته هم می توانستم سنگینی نگاهش را احساس کنم
.
– نمی دونم واقعا! نمی دونم امروز چی متوجه شدی که از این رو به اون رو
شدی! آخه… آخه صبح موقع رفتن که حالت خوب بود!
انتظار نداشتم امید انقدر صریح و به این زودی درباره ی حرکت کردار من حرف
بزند!
– فقط… امیدوارم این حرکت کردارت و دوری کردنت و… پیام جواب ندادنت
بخاطر مسئله ی بدی نباشه… یعنی حداقل… حداقل بخاطر چیزهایی که
متوجه شدی شوکه شده باشی! نه چیز دیگه ای!
قطره اشک از لای پلک بسته ام جاده خودش را گراهی شد و بالش زیر سرم را
خیس کرد.
امیدِ بی خبر از همه جا همچنان می تمایل داشت خوشبیانه به قضیه نگاه کند!
دقایقی به خاموشی سپری شد تا آنکه امید دوباره به حرف آمد.
– هرچند که… دلیلی برای دوری از من وجود نداره!
دست هایش را نوازش وار روی موهایم کشید و من نتوانستم لرزش بدنم را کنترل کنم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن