ظهر روز بعد، امیرحافظ به هممسیر فخرالملوک، حانیه، آناشید و یزدان سمت بیمارستان راهی شدند.
تمام راه را آناشید دعا کردهبود بتواند او را ببیند و کمی با هم حرف بزنند.
ساعت ملاقات رسیدند، حالا که در بیمارستان بودند، آناشید میان بالا حرکت کردن و نحرکت کردن مردد بود.
یزدان را به آغوش حانیه سپرد و امیرحافظ ایستاده پشت ویلچر فخرالملوک دکمهی آسانسور را فشرد.
آناشید با صدایی ملایم اضافه کرد:
– من پایین میمونم تا برگرمتوجه شد.
امیرحافظ بهیکباره سمتش چرخید و ابروهایش بالا پرید.
– یعنی چی؟!
انگشتان دست یخ زدهاش را در هم قلاب کرد. اضافه کردنش مثل جان کندن سخت بود. بغض پا بیخ گلویش گذاشتهبود.
– دوست نداره منو ببینه، به زور که نمیشه!
حانیه چپ چپ نگاهش کرد و بیان کرد:
– از ده صبح حاضر و آماده منتظر قرار گرفتی بیایم بیمارستان، حالا میگی من نمیآم بالا؟!
تلاشش برای مخفی کردن اشکی که روی مژههای ردیف پایینش آویزان شد ، بیفایده بود.
– دیروزگار خودش اضافه کرد برم، اگر امروزگارم بار دیگر…
امیرحافظ حرفش را قطع کرد.
– بیخود کرده نخواد. بیا بالا آنا خانوم.
قدمی عقب گذاشت.
– به زور که نمیتونم خودمو بهش تحمیل کنم.
نگاه خیرهی حانیه و امیرحافظ باعث شد هممسیر آنها داخل کابین شود. نمیاطلاع داشت اگر امیرحسین باز هم پسش بزند، میتواند تکههای غرورش را جمع کند و به هم بچسباند یا نه!
#part665
آنــــــاشــــــــید
تمام شامگاه، خواب آناشید را مشاهده کردهبود. خواب نه اولین روزگارهایی که دیدهبودش. خواب روزگار قبل که آنطور بیقرار او را به آغوش کشیدهبود. میترسید رفتارش طوری او را دور کردهباشد که به دیدنش نیاید. چشمش به ساعت بود، منتظر بود، اگر آناشید نمیآمد خودش را زیادی سرزنش میکرد. از سویی نمیخبر داشت اگر بیاید، باید چه واکنشی نشان دهد؟! از یک چیزی مطمئن بود، آن هم عشق و علاقهاش به آناشید بود.
همهشان با هم داخل اتاق شدهبودند. آخرین نفر آناشید داخل رفت و امیرحسین سعی کرد نگاه از او بگیرد اما در همان حین نفسی از سر آسودگی کشید.
آناشید ساکت سلام داده و در گوشهای ترین نقطهی اتاق از حرکت ایستادهبود. دیده از امیرحسین نمیگحرکت کرد و او کوچکترین نگاهی سمت او نمیانداخت. آناشید نه میمیل داشت بیرون برود و نه
توان جلوتر رفتن داشت. امیرحسین سنگینی نگاه آناشید را حس میکرد ولی نمیدانست اگر رو برگردانَد و با او دیده در چشم شود چهقدر میتواند مقابل تپشهای شتابزده قلبش دوام بیاورد. از روزگار قبل که آغوشش را حس کرده، دلتنگتر از همواره بود. جانش داشت برای بوسیدن صورت آناشید میرفت و چیزی بروزگار نمیداد.
از آخرین ملاقات با مادرش در زندان، چندماهی میگذشت. دیدن او که ضعیفتر شدهبود مثل یک خار سمی در قلبش فرو میحرکت کرد. کمی با یزدان که حالا حتی از روز قبل هم خونگرمتر بود بازی کرد. کمی با حانیه و امیرحافظ حرف زد، مصنوعی بودن لبخن همهشان خیلی در ذوق میزد. اشکهای مادرش که روی دستِ کف دستبند خوردهاش چکید، قلبش را از حرکت نگه داشت. لبخند زد و بیان کرد:
– مولین، مردنی نیستما! گریه نکن! زیبا با خوار مادر روحیه دادن به مریض وصلت کردید همتون.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن