حانیه روی تختش نشسته و زانوهایش را بغل کردهبود. آنقدر گریه کردهبود که نگاههایش به دو شیار باریک تبدیل شدهبودند. صفحهی گوشیاش روشن شد. در تلگرام پیام جمتوجه شدی از افشین داشت.
بیحوصله بود. کوتاه نوشت:
– بیدارم.
جوابش را فوراً دریافت کرد:
– میآی توی باغ ببینمت؟ یه کم حرف بزنیم، امروز نتونستم درست ببینمت.
قلبخور هم بود، اما غمگینیاش را برای خودش بهانه کرد و در یک کلمه نوشت:
– نه.
ابروهای افشین از تعجب بالا پرید.
– غمگینی؟
کلافه با نهایت سرعتش تایپ کرد:
– باید خوشحال باشم که بردارم تومور توی سرش داره؟!
افشین سر جایش روی تشک قرار گرفت و تایپ کرد:
– منظورم این بود که از من غمگینی؟!
جوابی دریافت نکرد. دوباره نوشت:
– نتونستم با حاجی صحبت کنم، شرمنده.
باز هم حانیه جوابش را نداد. نوشت:
– الان هم موقعیت خوبی نیست، امیرحسین عمل کنه ایشالا همه چیزو درمورد خودمون به حاجی میگم.
اینبار حانیه جوابش را داد و با همهی قلبخوریاش نوشت:
– الان فکر میکنی من التماست کردم که خواهشاً با داداشم حرف بزنی و با من ازدواج کنی؟!
نچی کرد. حانیه انگار سر لج افتاده بود.
افشین با آوایی آهسته ویس داد:
– من که همچین حرفی نزدم، خواستم اگر بابت کوتاهی کردنم غمگین شدی عذرخواهی کنم.
جوابی نداد و افشین خیره به صفحهی گوشی ماند. عموفضلی رو به او چرخید:
– چرا بیداری باباجان؟! با کی حرف میزنی؟!
کف دستی پشت گردنش کشید و بزاقش را بلعید.
– شما خودتون چرا بیدارید؟!
– هِی روزگار، فکر و خیال حسین نمیذاره بخوابم، دلم به حال خانوم میسوزه، حاجی هم که بنده خدا داغون شده. خدا کمک کنه این روزگارا تموم شه، قلبمون پوسید بهخدا. کاش بشه در و دیوار این خونه رنگ خوشی به خودش ببینه.
نگاهش را در تاریکی از عموفضلی گرفت و دیدهش را به گوشی دوخت. مجدد نوشت:
– نمیآی پایین ببینمت؟ قلبم تنگ شدهها!
و حانیه فقط نوشت:
– شامگاه به خیر.
کلافه شده از حرکت ایستاد و اضافه کرد:
– میرم یه کم قدم بزنم عمو، منم خوابم نمیبره.
– باشه.
کمی در باغ راه راهی شد، همان موقعی که سر بالا گراهی شده و نگاهش به پنجرهی اتاق حانیه بود، آناشید از پشت پنجره نگاهش میکرد. به نظر میرسید سولماز و فخرالملوک خواب باشند. پتوی یزدان را روی تنش مرتب کرد، شالی روی سرش انداخت و آهسته از در بیرون راهی شد.
#part663
آنــــــاشــــــــید
صوتی قدمهایش روی سنگریزهها باعث شد افشین سمتش بچرخد. ابروهایش بالا پرید و از خواهرش پرسید:
– تو هم که نخوابیدی!
سر بالا انداخت و گفت:
– نه نتونستم.
افشین شانه به شانهی خواهرش قدم زد. پس از کمی سکوت، آناشید نگاهش را به نیمرخ او دوخت و اظهار کرد:
– تو ماشین که بودیم، یه چیزی گفتی و منم یه حدسایی زدم.
افشین از حرکت ایستاد و با دیدههای باریک شده خیره به خواهرش سؤال کرد:
– چی گفتم؟!
– گفتی خوشبختانه یا متأسفانه میدونی عاشق شدن چه دردیه!
این را گفت و قبل از اینکه افشین جوابی بدهد سر بالا گرفت، خیره به پنجرهی اتاق حانیه، جویا شد:
– حدسم درسته دیگه، نه؟!
تبسمی کمرنگ روی لبهای افشین قرار گرفت
آناشید هم پس از چندین ساعت توانست بخندد! کف دستش را دور بازوی برادرش حلقه کرد سرش را به آن تکیه داد و اظهار کرد:
– قربونت برم من، بهش اظهار کردی؟
افشین پوفی کلافه کشید و بیان کرد:
– خدانکنه، آره اظهار کردم اما خب… هنوز با حاجی در میون نذاشتم.
چشمهای آناشید لحظهای برق زد و ناباور ریز خندید و بیان کرد:
– پس حانیه هم دوسِت داره!
خاموشی افشین و کف دستی که به صورتش میکشید باعث شد آناشید حسی شامگاهیه به آب شدن قند در دلش را تجربه کند.
تبسم زد و اشک ریخت و اضافه کرد:
– اه حالم از این اشکای کوفتیام به هم میخوره، حتی وقتی خوشحالمم ولم نمیکنن.
افشین با تبسم نگاهش کرد و بیان کرد:
– جون من انقدر خوشحال شدی که داری اشک شوق میریزی؟!
سر تکان داد و لبخندش عمق گراهی شد.
– حانیه بسیار ماهه، بسیار خانومه، کنار هم تصورتون کردم و دلم از خوشی ضعف رفت. یه لحظه همهی غم و غصههام از یادم رفت.
افشین موهای او را بوسید و زمزمه کرد:
– به قول عموفضلی، کاش در و دیوارای این خونه یه کم رنگ خوشی به خودش ببینه.
آناشید چشم بست و زمزمه کرد:
– یعنی میشه؟!
– برای خدا نشد نداره، کافیه خدا بخواد، اونوقت آره، میشه.
زمزمهوار جواب داد:
– امیدوارم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن