حوصله ی نوشتن نداشت و علاوه بر آن، هیچ پیامی نمیتوانست احساس را منتقل کند.
شماره اش را گرفت و میخبر داشت رسا طبق بیان کرده ی خودش بیدار است.
حتی صدای کشداری که رسا سعی داشت خواب آلود نشانش دهد هم گولش نزد!
رسا را بلد بود، بهتر از خودش.
_ بر مردم آزار لعنت، خوابیما مثلا!
از اتاق بیرون راهی شد تا آوای صحبتش سراب را بیدار نکند. سرش را به دیوار چسباند و خمیازه ای کشید.
_ مرسی که هنوزم هوامو داری.
رسا تکخندی زد و با تمسخر گفت:
_ نه! تو جدی یه چیزیت میشه، تشکر مشکر تو کارت نبود پسر حاجی!
همواره یه گاو شیر نده ی بی مصرف بودی برام!
_ شیر ده دوست داری؟!
_ آدم دوست دارم، میتونی بشی؟!
حامی با خنده نگاهی به خودش انداخت.
_ نظر خودت چیه؟!
رسا با خیالی راحت روی تختش دراز کشید. حتما همه چیز خوب بود که حامی حوصله ی شوخی داشت.
_ نیاز به تلاش بیشتری داری اما همین اندازه ام پیشراهی شد خوبیه، ازت انتظار نداشتم تا اینجا پیش بری!
خنده اش را خورد و صدایش را پایین آورد.
_ همه چی خوبه؟
_ هوم، به هوش اومد و پلیسارم دک کرد.
رسا ناباور نیم خیز شد و تکه تکه جویا شد:
_ چی… چیکار کرد؟ دک کرد؟
_ گفت من کمکش کردم و شکایتی ام از کسی نداشت. اون پلیس گیره ام ول کن نبود ولی مجبور شد بیخیال شه.
_ باورم نمیشه، دختره شیش میزنه یا عقب مونده ای چیزیه؟!
حامی طول جادهرو را قدم زد و گفت:
_ اتفاقا از من و تو سالم تره. میدونستم تا خبر ندم نمیخوابی سر همون زنگ زدم. مرسی بابت امروز و همه ی روزگارایی که کنارم بودی.
رسا با دلی که سر ناسازگاری گذاشته بود، تماس را قطع کرد.
یک عمر منتظر متوجه شدن این حامی مانده بود و حالا انگار تمام جهان را به او داده بودند!
سراب کف دستانش را ضربدری روی بدنش گذاشت و با زاری عقب کشید.
_ خودم میتونم تو برو بیرون.
حامی تیشرت گمسروری که در کف دست داشت را میان مشتش فشرد و زبانش را گوشه ی لپش نگه داشت. خیره و خاص به صورت سراب زل زد که سراب معذب نگاه بست.
_ اونجوری نگام نکن.
_ هر جوری قلبم بخواد نگات میکنم، بکش دستتو.
سراب دیدهانش را مظلوم و سرش را روی شانه کج کرد.
_ تو رو خدا برو بیرون، خجالت میکشم مرد ناحسابی!
حامی تبسم پر حرصی زد و بینی سراب را میان دو انگشتش فشرد.
_ چیز جمتوجه شدی تو بدنت به وجود اومده که دفعه های قبلی ندیده باشم؟!
شل کن دختر، چه خجالتی؟!
سراب چینی به بینی اش داد و چپ چپ نگاهش کرد.
_ خیلی بیشعوری حامی!
حامی نگاهک زنان کف دستان سراب را کنار زد و لباس بیمارستان را بالا برده و درش آورد.
_ کجاشو مشاهده کردی بیب؟! این فقط سرشه، هنوز تهشو نمتوجه شدی!
سراب پلک هایش را روی هم فشرد و با شرمساری لبش را میان دندان گحرکت کرد. حامی همیشه کار خودش را میکرد.
با همان سرتقی، شلوار راحتی ای که خریده بود را هم تن سراب کرد و کف دست زیر زانوانش انداخت.
او را به آغوش کشیده و روی ویلچر نشاند. شال مشکی ساده را هم روی سرش انداخت و مقابلش روی زمین جای گرفت.
موهایش را داخل شال چپاند و شال را دور سرش پیچاند. اعتقادات سراب را میدانست و تا حد ممکن سعی کرده بود بهشان احترام بگذارد.
_ وقت نبود چادر و مانتو بگیرم، با همینا اوکی ای؟
سراب قدردان نگاهش کرد. در این سه روزگاری که بستری بود، حامی زحمت زیادی برایش کشیده بود.
یک ثانیه هم نگاه از او برنداشته و اگر نبود، شاید حالا سراب هم زیر خروارها خاک بود.
_ خوبن، مرسی.
با ورود رسا به اتاق، لبخند از روی لبهای سراب پر کشید. نگاه رسا آزارش میداد.
گهگاه به مشاهده کردنشان می وارد شد و طوری نگاهش میکرد که سراب تمام احساسات بد دنیا را تجربه میکرد.
بی حوصله برگه ای مقابل حامی گرفت و اظهار کرد:
_ مرخصه، کاری با من نداری؟
حامی برگه را روی پاهای سراب گذاشت و کف دست سمت رسا دراز کرد.
_ کف دستت درد نکنه، عمری باشه جبران کنیم.
رسا نگاه کوتاهی به سراب انداخت و تبسمی مصنوعی زد.
_ کاری نکردم، خانم همسایه رو که رسوندی خونه اش بهم زنگ بزن! قلبم واسه بیرون حرکت کردنامون تنگ شده!
سراب سر به زیر انداخت و تنها واکنشش نسبت به طعنه های درشت رسا، تبسمی بی تفاوت بود.
حسادت های بچگانه ی رسا در برابر مشکلات بزرگ او، بی اهمیت تر از چیزی بود که به نظر می رسید.
حامی پوکر فیس نگاهش کرد. دلیل بدخلقی هایش را نمی دانست.
جوابی برای رسا نداشت که کف دستش را عقب کشید و پشت ویلچر قرار گرفت. از رسا که فاصله گحرکت کردند سراب گلویی صاف کرد.
_ من واقعا ممنونتم، بهشدت کمکم کردی.
نه عذاب وجدانی داشته باش نه احساس دینی، من گذشته رو فراموش کردم… تو هم جبران کردی.
پس بی حساب شدیم.
حامی یکوری ریز خندید و شانه ی سراب را فشرد.
_ لابد الانم باید یه تاکسی برات بگیرم و ولت کنم تا خودت بری خونه، زیرا که از پس خودت برمیای! درسته؟
لبهای سراب از زور درماندگی آویزان شد.
_ درستشم همینه حامی، راه ما باید همینجا از هم جدا بشه.
مقابل ماشینش ویلچر را نگه داشت. فردای روزگاری که سراب به هوش وارد شد سراغ ماشینش راهی شد.
مشاهده کرده شدن ماشین حامی مقابل منزل ی سراب قطعا شک برانگیز بود.
_ جدا شدنی در کار نیست!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن