حامی تحمل مشاهده کردن درد و رنجش را نداشت. کلافه از اینکه کاری از او بر نمی رسید، دندان روی هم سایید.
گونه ی سراب را نوازش کرد و لب های لرزانش را به شقیقه اش چسباند.
_ جانم… تموم میشه الان.
پرستار از متوجه شدنشان تبسمی زد و قیچی را روی سینی گذاشت. پنبه را آغشته به بتادین کرد و روی زخم گذاشت که آخ سراب کشیده شد.
_ بهشدت خب، تموم شد.
مشغول پانسمان کردن زخم شد و زیر نگاهی به حامی که رنگش بیشتر از سراب پریده بود و کف دست و پایش را گم کرده بود نگاهی انداخت.
_ حقم داری لوس بشی!
کف دستکش را از کف دستانش بیرون کشید و رو به حامی اضافه کرد:
_ اگه بازم سرفه کرد بهشدت کم، در حد چند قطره بهش آب بدین که دوباره زخمش باز نشه.
گوشه ی نگاهش را خاراند و کف دست دیگرش را داخل جیب روپوشش برد.
_ از بچه ها شنیدم که نسبتی باهاش ندارین، کس دیگه ای نیست که هممسیرش بمونه؟ مثلا یه خانم.
واسه یه سری کارا شاید با شما راحت نباشه.
سراب چشم بست و دست حامی را رها کرد. سرش هنوز در حصار کف دست حامی بود که تلخ و گزنده نجوا کرد:
_ نمیدونه من بی صاحابم…
حامی رنجیده نگاهش کرده و پوفی کرد. رو به پرستار سری تکان داد.
_ فقط منم.
پرستار شانه ای بالا انداخت.
_ بهشدت خب، اگه مشکلی بود صوتم کنین… داد نزنین فقط!
بیرون که حرکت کرد، سراب سرش را تکانی داد تا حامی رهایش کند.
_ ولم کن.
حامی کنار کشید اما هنوز کف دستش روی گونه ی خیس از اشک سراب بود.
_ بهتری؟
سراب تلخندی زد و نگاه خیسش را به سقف دوخت.
_ چرا نجاتم دادی؟ چرا نذاشتی بمیرم؟
حامی سر به زیر انداخت. حتی با خودش هم رو راست نبود و نمیمیل داشت قلبیلی که دلش آن را فریاد میزد بازگو کند.
_ نمیدونم…
سراب با اینکه حرف زدن آزارش میداد، ولی نتوانست جلوی زبانش را برای زخم زدن بگیرد.
_ خجالت نکش، بگو که اگه من بمیرم پیدا کردن دختر بی صاحابی که بتونی هر بلایی قلبت خواست سرش بیاری سخته…
زنده موندن منو برای خالی کردن عقده هات و ارضای اون روح مریضت نیاز داری…
حامی غضبناک نگاهش کرد. صورتش را رها کرده و روی صنقلبی جای گرفت.
کف کف دستانش را بهم کوبید و نیشخندی زد. حال سراب خوب بود و بلبل زبانی میکرد، نیازی به مهربانی و محبت نداشت انگار.
_ توام خوب باهوشیا خیاط باشی!
سراب کف دست روی نگاهانش گذاشت و یک وری لبخند زد.
_ برگشتی به ذاتت!
حامی سرش را به عقب پرت کرد و گردنش را مالید. آنقدر مضطرب سراب بود که درد گردنش را از یاد برده بود اما حالا باز هم دردش را حس میکرد.
_ بگیر بخواب حوصلتو ندارم.
سراب نفس کشداری کشید و با حرص گفت:
_ کاش گم شی بری!
_ بگیر بخواب شاید تو خواب چند ساعتی از کف دستم خلاص شی!
سراب نگاهی به لامپ روشن کرد و نگاه بست. نمیخواست خودش را محتاج حامی نشان دهد.
کف دست دراز کرد تا زنگی که بالای تختش بود را بفشارد ولی با کش رسیدن پوست شکمش، دستش در هوا خشک شد و ناله اش را پشت لبهایش نگه داشت.
حامی که متوجه تکان خوردنش شد، سرش را صاف کرد و دست در هوا مانده اش را متوجه شد.
_ چیزی میخوای؟
سراب نفسش را با صدا بیرون داد و درمانده پچ زد:
_ لامپ!
حامی با تبسمی که از لجبازی سراب کنج لبش خودنمایی میکرد، لامپ را خاموش کرده و کنارش برگشت.
_ چرا لوم ندادی؟
سراب برای طفره راهی شدن دیده بست ولی با گوش دادن دوباره ی سوال از زبان حامی، زیر لب زمزمه کرد:
_ نمیدونم…
نمیدانمی که شاید از جنس ناطلاع داشتن های حامی بود…
خیره به قفسه ی سینه ی سراب که با ریتمی یکنواخت بالا و پایین میشد، به «نمیدانم» ش فکر میکرد.
نکند دردی که هر دویشان دچارش شده بودند یکی بود؟
ذهنش به شدت خسته بود. نیاز داشت چند وقتی از همه چیز و همه کس کنده و دور شود.
شاید سراب را هم با خود میبرد!
تبسمی به تصوراتش زد و نگاهانش را مالید. صنقلبی اش را جلوتر کشید و سر روی تخت گذاشت.
این مشکلات پشت سر هم، برای او که نصف عمرش را به خوشگذرانی مشغول بود، بیش از حد تحملش بود و کمرش داشت خم میشد.
خوابش می آمد ولی به خاطر سراب قید خواب را هم زده بود.
اگر مشکلی برایش پیش می وارد شد، ترجیح میداد بیدار باشد و زود به دادش برسد.
کش و قوسی به تنش داد و کشیده شد. نشستن، بیشتر برای خواب ترغیبش میکرد.
گوشی اش را از جیبش بیرون کشید و تعداد تماس های از دست راهی شده را که دید، ابرو بالا انداخت.
_ آقا حامی از کی تا حالا اینهمه مهم شده؟!
اکثر تماس ها از مادرش بود، چند تایی هم از پدرش. انگشت شستش را گوشه ی لبش گذاشت و با لودگی پچ زد:
_ بهشدت اوضاع خیطه!
پدرش جز در موارد ضروری با او تماس نمیگحرکت کرد. لابد نگار بامبول جمتوجه شدی رو کرده بود که همه را به هول و ولا انداخته بود.
_ دختره ی لاشی…
تماس های سعید را هم رد کرد و روی پیام رسا ضربه زد. پیامش را که کامل باز شده بود خواند.
_ با اینکه یه گربه صفت بیشعوری اما من آدمم و دلواپستم. اتفاقی افتاد بهم خبر بده، بیدارم.
قلبش از حمایت رسا گرم شد. خوب بود که او را داشت، اگر نبود به احتمال زیاد به پانزده سالگی هم نمیرسید…
رسا بارها از خودکشی اش جلوگیری کرده بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن