احمق بود، احمق و بیش از حد احساساتی.
منطقش کور شده بود و فقط میخواست احساسات دیوانه کننده ای که در این روزگارها تجربه کرده بود را سر راغب خالی کند.
بی گدار به آب زده بود.
بی هیچ نقشه ای، با دست خالی…
میخبر داشت راغب با این چیزها زمین نمیخورد و باز هم بی گدار به آب زد.
_ ت… تو… همه چیمو ازم گحرکت کردی…
راغب هیستریک خندید و همچون گرگی درنده، دندان های تیز شده اش را نشان بره ی مقابلش داد.
_ جز جونت!
همان انگشتانی که در حال نوازش سر سراب بودند را با قدرت میان موهایش قفل کرد و او را از سرش بالا کشید.
_ که زیادی واسه از کف دست دادنش مشتاقی!
خودش به جهنم، نگران جان کودکش شده بود.
حالا که دیگر دیر بود…
_ ولم کن… راغب… بذار برم…
سراب جیغ و داد کنان به کف دستش چنگ می انداخت ولی راغب بی توجه به تقلاهایش، او را تا نزدیکی در برد.
#پارت_۷۰۲
_ ولم کن حیوون…
هر چه کف دست و پایش را به تن راغب میکوبید انگار داشت نوازشش میکرد.
_ ولت کرده بودم، کارم باهات تموم شده بود اما تو همیشه تنت زیادی میخارید…
چانه ی سراب را چنگ زده و سرش را ثابت نگه داشت. طوری توی صورتش براق شد که سراب از نعره اش قالب تهی کرد.
_ نباید میومدی دنبالم، نمیمیل داشتم بکشمت کثافت…
صدای راغب درد داشت؟
او هم همان حسی را داشت که سراب داشت؟
او هم از کشتن سراب زجر میکشید؟
_ دوسم داری؟
نگاه ملتمس سراب به نگاهان سرخ راغب بود. به دنبال جواب سوال هایش داشت سرزمین دیدهانش را زیر و رو میکرد.
منتظر یک کلمه بود تا کمی دلش را آهسته کند. یک کلمه ای که به او بفهماند راغب هم او را دختر خود میداند.
اما تنها صوتیی که به گوشش رسید، صدای خرد شدن شیشه بود.
#پارت_۷۰۳
_ هیچوقت نتونستی جای دخترمو پر کنی…
گرمای خونی که از یک سمت سر و صورتش جریان گحرکت کرد را حس کرد.
خرده شیشه هایی که در پوستش جا خوش کرده بودند را هم…
راغب با بی رحمی تمام صورتش را به شیشه ی در کوبیده بود.
آن هم درست وقتی که امیدوارنه منتظر تایید رابطه ی پدر و دختریشان بود.
رابطه ای که خونی نبود ولی هر دویشان حسش کرده بودند.
تنش که زمین را در آغوش کشید پلکی زد.
ناباور به شیشه های آغشته به خونی که بینشان قرار گرفته بود خیره شد.
سرش نبض گرفته بود و گیج میراهی شد. کف دستش را به سرش رساند و بعد هم صورتش را لمس کرد.
گرم بود، گرم و سرخ…
قرار بود بمیرد؟ کودک بینوایش چه میشد؟
ضربه به سرش گیجش کرده بود ولی هیبت وحشتناک راغب را مشاهده کرد که روی تنش خیمه زد.
#پارت_۷۰۴
دستان بزرگ و زحمتش را مشاهده کرد که دور گلویش حلقه شدند.
_ تو مال آدم کشتن نبودی اما من هستم…
نفس کشیدن چقدر سخت شده بود.
بی جان به کف دستان راغب کوبید و کوبید و کوبید.
_ بچ…
آنقدری نفس نداشت که حرفش را کامل کند.
مرگ را به نگاه میدید و طفلک کودک ناکامش…
_ آقا اگه میخواین نفلش کنین بسپرینش به ما!
جایی میان مرگ و زندگی آوای مرد را تشخیص داد. همانی بود که تا این جهنم همجادهی اش کرد.
_ گمشو بیرون، گمشو بیرون، بیـــرون!
آوای مرد کف دستپاچه شد و دستان راغب سست.
_ شرمنده آقا، صوت گوش دادیم نگران شدیم. گفتیم شاید کمک بخواین.
_ به چی زل زدی؟ مگه نمیگم گمشو بیرون؟ هر صدایی گوش دادی حق نداری بیای تو، بیـــرون!
همان چند ثانیه کافی بود تا هوای اطرافش را ببلعد.
کمی جان گراهی شد و شاید مرد ناخواسته فرشته ی نجاتش شده بود.
#پارت_۷۰۵
کف دستش را روی زمین لغزاند و شیشه ای بزرگ برداشت.
تا راغب به خودش بیاید و کارش را از سر بگیرد در کسری از ثانیه شیشه را توی گردنش فرو کرد.
خوب بلد بود کجا را نشانه رود تا در جا جانش را بگیرد.
همه ی این ها را از خود او آموخته بود و فکرش را نمیکرد روزگاری روی خودش پیاده کند.
چشمان راغب از حدقه بیرون زد. شامگاهیه ماهی بیرون افتاده از آب لبهایش را تکان میداد و سراب از متوجه شدن آخرین نفس هایش زار زد.
کف دست بی جانش هممسیر شیشه پایین افتاد و تمام خون راغب از شاهرگش فواره زد.
برای فرار از آن جوی خون نفسش را حبس کرده و نگاهانش را بست.
دست و پا زنان جسم نیمه جان راغب را کنار زد.
چهار کف دست و پا خودش را روی زمین به گوشه ی خونه کشید.
پشت کف دستش را روی دیدهانش کشیده و خون رویشان را زدود.
#پارت_۷۰۶
فکر نمیکرد تماشای جان دادن راغب انقدر برایش سخت باشد.
انگار کسی دلش را از سینه بیرون کشیده و توی مشتش میفشرد.
راغب کف دست روی زخمش گذاشته و به امید معجزه سعی داشت مرگش را به تعویق بیندازد ولی خودش هم میاطلاع داشت رفتنیست.
کف دست و پا میزد تا با برخورد شیشه ها به هم صدا ایجاد کند و کسی به فریادش برسد ولی خودش دستور داده بود که هر چه شنیدند هم سراغشان نیایند.
_ س… را… ب…
زبانش را که تکان میداد گُله گُله خون از دهانش بیرون میریخت ولی به هر چیزی برای زنده ماندن چنگ می انداخت.
انتقامش هنوز تمام نشده بود، وقت مردنش نبود و انگار همه چیز قرار نبود باب میلش باشد.
آخرین نفسش را هم کشید و این شاید برایش شامگاهیه به یک مجازات بود که آخرین تصویر پیش رویش سراب بود و آخرین کلمه ی روی زبانش هم سراب…
#پارت_۷۰۷
_ عروسک قشنگ من قرمز پوشیده
تو رختخواب مخمل آبیش خوابیده
یه روزگار مولین راهی شده بازار اونو خریده
دلنشین تر از عروسکم هیچکس نمتوجه شده
خیره به جسد راغب آنقدر لالایی مدت کودکی اش را زمزمه کرد که روشن شدن هوا را نمتوجه شد.
نیمی از وجودش را همجاده راغب به آغوش مرگ فرستاده بود و نیم دیگر فقط به خاطر کودکش زور میزد تا مرگ را پس بزند.
زانوانش را به آغوش کشیده و ننو وار خودش را تکان میداد.
لبهایش خسته بودند که دیگر هممسیری اش نمیکردند.
ولی هنوز آن لالایی از میان گلویش زمزمه میشد.
جایشان عوض شده بود، اینبار او برای راغب لالایی میخواند.
غرق آن باتلاق متعفن و خون آلود حتی صوتی آژیر ماشین های پلیس را هم نمیگوش داد.
پی بردن به هویت اصلی راغب و پیدا کردن منزل اش وقت بر بود اما حاج آقا به خیال اینکه سراب را دزمشاهده کرده باشند، تمام وقت و انرژی و نیروهای پلیس را به کار گحرکت کرده و همین که پیدایش کردند، بی فوت وقت جادهی آن خونه شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن