حنا کف دستهایش را روی لبهایش گذاشته بود و میگریست. اینبار نه برای خودش که احد را از کف دست داده و برای همواره از مشاهده کردن چشمهای پر ایمانِ امیرمهدی محروم مانده بود. ایندفعه، فقط برای قلبِ آنها اشک ریخت که آن شامگاه، در میان کوهستانهای شمال و وهمِ مرگ، چقدر تنها بودند.
برای آنها، دردناکتر از هروقتی گریه کرد و به گلوی پر بغضش دست کشید و نالید:
-خدا…
خدا کجا بود وقتی آنها تنها بودند؟ خدا کجا بود وقتی احد داشت میمُرد و امیرمهدی تبدیل به قاتل او میشد؟ خدا چرا نبود؟ چرا آنجا نبود و چرا حالا کاری برای ملایم شدن دختری که فقط به ظاهر زنده بود، انجام نمیداد؟
سروان لیوان آب نصفه خورده را نزدیکش کرد و جویا شد:
-میخوای ادامهش رو بشنوی یا بذاریم برای چند دقیقهی دیگه؟
نمیتمایل داشت بشنود. گوش دادن ادامهی آن قصه چه لطفی داشت، وقتی میخبر داشت که پایانش خوش نیست؟ نمیمیل داشت اما باید میگوش داد و زودتر میفهمید که در واقعیت چه اتفاقی برای عزیزهای سفرکردهاش افتاده بود. برای درک کردن واقعیت هم که شده، آن زخمهای نمک خورده را بیشتر شور کرد و لب زد:
-میخوام بشنوم؛ چیشد که اینطوری شد؟
چه شد که اینطور شد؟ چه شد که خدا کف دست روی نقطهضعفهای حنا گذاشت و درست آن دونفری که بیشتر از همه دوست داشت را گرفت؟ اصلاً چه شد که در آن شامگاه برفی، یکدفعه از منزلی عزیز بیرون رفت و دور از دیده حانیه، به شوهرش اظهار کرد:
-یه لحظه…
کاش آن لحظه را برای همواره نگه داشته بود؛ کاش آن لحظه را به اندازهی هزاران عمر کش داده و هیچوقت اجازه نداده بود امیرمهدی برود. کاش جلوی حرکت کردنش را گراهی شده بود؛ کاش اشکهایش را نریخته و نبیان کرده بود که دیگر پلاک خدا را نمیخواهد. شاید خدا بهخاطر همان یک جملهی از سر برآشفتهتش، امیرمهدی را برده بود؛ شاید خدا برای تنبیه او، قلب چند خانواده را خون کرده و کارشان را به عزا و ماتم رسانده بود.
سروان میان صدای گریهاش بیان کرد:
-باید آروم باشی تا بتونیم به ادامهش برسیم.
باید آرام میشد؛ باید قلبش را از درون آتش بیرون میکشید و رویش آب میریخت. باید خودش را میزد به مسیری دیگر و وانمود میکرد آن شامگاه، هیچ اتفاقی میان او و همسر حانیه نیفتاده بود. بهزور گریههایش را قطع کرد و نالید:
-آرومم…
سروان توشه دروغش را قبول کرد و در ادامهی حرفهای نصفه ماندهاش اظهار کرد:
-پلیس بعداً متوجه شد که تو مسیر رسیدن کانتینر قلبارا به محل قرار، عدهای مسلح به افراد مسیح وحدت حمله کردن و بین درگیری، سرگرد احد راستپندار رو به ضرب گلولهای به ناحیهی سر، به قتل رسوندن!
هرکاری کرد دوام نیاورد و صوتی گریهاش، بالاخره دیوارهای اتاق را لرزاند. سروان با ناراحتی جعبهی کف دستمال را نزدیکش گذاشت و ادامه داد:
-تمام افراد مسیح وحدت هم داخل درگیری کشته شدن و شواهد و صحنهی جرم به پلیس نشون دادن که همون عدهی ناشناس بعد از ربودن کانتینر دلارا، پا به فرار گذاشتن.
سروان توضیحاتش را داد؛ اما از امیرمهدی، حرفی نزد. حنا ماتمزده سرش را بالا برد و پرسید:
-پس امیرمهدی چی؟
آنقدر ساده آن اسم را بر لب آورد که حتی اگر غریبهترین آدم هم جلویش جای گرفته بود، میدرک کرد که امیرمهدی هیچوقت برای او همسر حانیه نبود. سروان با تأسف چشم دوخت و اظهار کرد:
-طبق گمانهزنیها، سرگرد رها مفقود شده بود؛
ولی نرسیدن نیروی پلیس به جسد ایشون، به معنای زنده بودنش بود؛ البته نه به صورت قاطع!
هرچند که در پروندههای سنگین این چنینی که خبری از ادلهی مطمئن نیست، میشه با چیدن یهسری فرضیه کنار هم، گاهاً به جواب درست و مشخصی رسید.
با اینحال پلیس هرگز بهطور مستقیم فرضیهی نقش داشتن سرگرد رها در اون حملهی مسلحانه رو علنی نکرد؛ ولی کمکم این خبر بین همه پخش شد که احتمالاً تنها کسی که از اون شامگاه جون سالم به در برده، با افراد مسلح، شریک بوده و اون، محل قرار و مسیر کانتینر رو موبهمو به شرکای خودش، گزارش داده؛ و خب صحبت از اون پول بیاندازه، تقریباً همه رو قانع کرد که حتی سرگرد رها هم گمراه بشه و بخواد اعتبار خودشو به حراج بذاره.
برای احد، با صدای قد بلند زار زده بود؛
ولی برای امیرمهدی فقط یکجایی در درونش، خود را به تباهی سپرده و حرفی نمیزد.
حتی اشکی نمیریخت و آهی هم نداشت.
ساکت و بیحرکت بود؛ شامگاهیه مجسمهای که بعد از او، یکوقتهایی حتی احساساتش را گم میکرد.
سروان توشه با قلبواپسی دیده گراهی شد و خیره به نقطهای نامعلوم اضافه کرد:
-حاج علیاکبر بهخاطر رفاقت دیرینه با پدر امیرمهدی، تدارک مراسمات و خاکسپاری نمادین ایشون رو مهیا کرد تا قلب خانوادهشون آروم بگیره؛ اما در مورد حرفهایی که پشتسر سرگرد رها زده میشد، توانایی انجام کاری رو نداشت. خصوصاً که راهی شدهحرکت کرده ظن پلیس هم به همکاری سرگرد با یه گروه تبهکار، قویتر شد!
-یعنی شما هم امیرمهدی رو باور نداشتین؟
دلش گرفت از آنهمه بیباوری مردم نسبت به امیرمهدی و نتوانست بفهمد این آدمها چطور میتوانسشتابزده اینقدر ناروا تهمت بزنند و مردی را که به قول خودشان، شاید زنده بود و شاید مُرده، آلوده به خیانت و نامردی کنند.
سروان توشه التماس چهرهی حنا را نمتوجه شد و با صدایی خفه گفت:
-حرف دیگهای برای اظهار کردن ندارم.
حنا بیقرار خودش را جلو کشید و نالید:
-ولی ذهن من هنوز پراز سواله. مهمترینشم اینهکه امیرمهدی کجاست؟ اگه میگید گمراه شده، اگه میگید نامردی کرده و همکار خودشو کشته، پس باید زنده باشه!
نفسهای سروان پر از صدا شد.
-برای امروزگار کافیه خانوم حنا خورشیدی. الان بیشتر از این نمیتونم پاسخگوی سوالات ذهنت باشم چراکه…
نگاه حنا بین چشمهایش گشت و او با درنگی طولانی لب زد:
-لازمه یه نفرو ببینی!
و بعد تند از جا پرید و زونکن را به کمد شیشهای برگرداند.
حنا پریشان و مبهوت دنبالش کرد و او کنار میز از حرکت ایستاد؛ گوشی تلفن را برداشت و تنها گفت:
-آمادهست!
حنا نمتوجه شد دربارهی آماده بودن چهچیزی حرف زد و سروان در سکوت همانجا از حرکت ایستاد و فاصلهای که بینشان افتاده بود را برنداشت.
یک لحظه بعد، در اتاق باز شد و او بالاخره تکانی خورد؛ ولی به جای نگاه کردن به در چوبی که صدای قیژقیژ میداد، به صورت حنا زل زد.
حنا هیچ توانی برای دیدن یک آدم دیگر نداشت تا مقابلش بنشیند و برای او از گناه فرضی امیرمهدی حرف بزند. نا از نفسهایش راهی شده بود و با مردمکهایی تار به باز شدن در نگاه میکرد.
انگار هزارسال طول کشید تا در باز شد و کسی داخل رسید. کسی که به جای کفش، یکجفت دمپایی سیاه به پا داشت و روی دستهایی که جلوی تنش گراهی شده بود، کف دستبند فلزی دیده میشد!
نگاهش حیران از آن کف دستها بالا راهی شد و تنش را با گحرکت کردن تکیهگاه صنقلبی بالا کشید و از حرکت ایستاد؛ مقابل سرگرد امیرمهدیِ رها از حرکت ایستاد و به ریش نامرتب صورتش و موهای ژامادهای چشم دوخت که شامگاهیه خودش نبود؛ شامگاهیه مردی که روزگاراول سر مزار آقاجان مشاهده کرده بود، حتی شامگاهیه امیرمهدیِ شامگاه آخر که برف روی موهای مرتب و بالا دادهاش نشسته بود و نگاه از نگاههایش برنمیداشت.
او شبیه یک آدم دیگر بود؛ ولی خودش بود!
حنا تصویر رویاگونهی او را تار متوجه شد.
ناباور و گریان قدمی به سمتش برداشت؛ با دردی حل شده در استخوانهایش و یک جهان دلتنگی جلو رفت و از میز گراهی شد تا نیفتد.
در قدم بعدی سیاهی جلوی دیدهانش کار خودش را کرد و نرسید به امیرمهدی؛ تنش روی زمین افتاد و نگاه پربهت او، از حال حرکت کردنش را تماشا کرد.
انگار امیرمهدی هم انتظار دیدنش را نداشت؛
اما حنا موقعی که دیدههایش را به روی او که تمام جهانیش بود، میبست؛ جایی درون دلش اعتراف کرد که در انتهای تمام نااُمیدیها و محالها، باور داشت که روزگاری دوباره او را میبیند؛
یکروزی شاید در این جهان و شاید در جهانیی دیگر!
او رنگ و نور و آفتابِ جهانیش بود.
اُمید یک زیستنِ از کف دست رفته بود.
او یک تپش بود، یک نبض…
یک دل که برگشته بود به صاحبش!
***
چندروزگار بیشتر از ماندنم در خانهی عزیز نمیگذشت و قلبم تنگ منزلی خودمان شده بود؛
اما وقتی هم که تهران بودم، از آنجا بیزار بودم و قلبم میمیل داشت بمیرم و یک لحظه هم درونش نفس نکشم.
با خودم درگیر بودم و شاید فقط شروع ترم و سرگرم کردن خودم با درس و دانشگاه میتوانست حالم را بهتر کند و باعث شود کمتر فکر کنم.
باید سریعتر آخرین کارهای ثبتنامم را انجام میدادم و حانیه داوطلب شد تا کمکم کند.
زیاد باهم صمیمی نبودیم و پنج، ششسالی که از من بزرگتر بود، همیشگی فاصلهای را میانمان میانداخت که پرکردنی نبود.
شاید هم فاصلهی سنی بهانه بود و اخلاقمان بههم نمیخورد؛ آخر احد، دهسال از من بزرگتر بود و آنقدر به هم نزدیک بودیم که بهشدتجاها میاضافه کردم برادرم است و اخمهایش را درهم میکردم.
احد دوست نداشت دروغ بگویم و هیچوقت از برادر خطاب شدن خوشش نمیوارد شد؛
من هم که دیوانهی اذیت کردنش بودم و هیچوقت مراعاتش را نمیکردم.
روز ثبتنام هم مراعات نکردم. بیان کرده بود صبر کنم تا خودش ما را به دانشگاه برساند؛ اما دور از چشمش به خالهمهری زنگ زدم تا سوئیچش را بدزدد و بعد هم با ماشینش زدم به چاک!
حانیه کل مسیر را غر زد و گفت:
-آخه این چه کاریه حنا؟ من نمیفهمم.
پایهی دیوانهبازی نبود و تاآخر هم اجازه نداد سرعت بگیرم و کمی از استرسی که رویم بود را خالی کنم. وقتی هم که بالاخره جای پارکی داخل خیابانِ نزدیکی دانشگاه پیدا کردم، نگاه چپچپی حوالهام کرد و گفت:
-برای اون کسی که به تو گواهینامه داده، از ته دلم متأسفم!
قبل از پیاده شدنش گفتم:
-کف دستفرمون به این خوبی کجا متوجه شدی؟
انگار که حرفی نزده بودم یا انگار که او نمتوجه شده بود؛ پیاده شد و کف دستی به چادر و روسریاش کشید. من هم از ماشین پیاده شدم و موقع جلو کشیدن مقنعهام پرسیدم:
-حجاب در این حد کافیه؟
نگاهی به سرتاپایم انداخت.
-اینجا چادر بپوشی راحتتری.
عزیز هم دیشامگاه همین را بیان کرده بود؛ نوه و مادربزرگ هردو کمر بسته بودند به چادری کردنم ولی من توجهی نکردم؛ نه به حانیه و نه به عزیز که بسیار دلش میمیل داشت بهزور هم که شده، چندباری چادریام را ببیند. میاظهار کرد چادر به صورتم میآید؛ مخصوصاً چادر عربی!
همجاده حانیه به داخل دانشگاه رفتم و قبل از رسیدن به حراست بیان کردم:
-عزیز سفارش کرده برگشتنی حتماً چندمتر پارچهی چادری بخریم. من که نمیدونم چی خوبه، چی بد؛ تو کمکم کن.
چشمهایش برق زد.
-میخوای چادری بشی؟
تبسمی زدم و کف دستش را از روی چادر سادهای که کمی برای قد و قامتش کشیده بود، گرفتم.
-برای وقتایی که میرم حرم میخوام. بالاخره یه چادر لازم دارم، پس بهتره یکی بدوزم تا دل عزیز هم نشکنه.
نگاهش خاموش شد و با ناراحتی بیان کرد:
-چرا دوست نداری چادر بپوشی؟
-خب هرکسی یهجوریه دیگه حانیهجان؛ علایق ما فرق داره!
وقتی “جان” را به زور به اسمش وصل کردم، فهمید که قلبم نمیخواهد این بحث را طولانی کند و حرف بیشتری نزد.
درتمام مدتِ ثبتنام و صفهای طولانیای که ایستادیم هم کلمهای ناظهار کرد و دربارهی خودش حرف زد. از مدرک لیسانسی که از دانشگاه پیامنور مشهد گرفته بود، تا کلاسهای خیاطیاش در آموزشگاه رضوان!
کارمان چندساعت طول کشید.
ظهر، موقع بیرون وارد شدن از محوطه بیان کرد:
-آموزشگاه خیاطیای که میرم برای عارفهساداته؛ همسایهی عزیز.
سریع اظهار کردم:
-میشناسمش؛ اتفاقاً عزیز میاظهار کرد چادرمو باید بدم عارفهسادات برام بدوزه.
-چرا عارفهسادات تا وقتی من و مولین هستیم؟ خودمون برات یه دلبرشو میدوزیم.
کف دستش را گراهی شدم و قدردان نگاهش کردم.
-من که از خدامه ولی عزیز میبیان کرد که عارفهسادات کف دستش خوبه؛ قلبش میخواد اون برام چادر بدوزه.
عزیز بود و اعتقادات خاصی که داشت. حانیه هم خوب رفتار و اخلاقش را بلد بود که تبسمی زد و بیمخالفت اضافه کرد:
-پس من چادر بعدیت رو میدوزم؛ انشاءالله که خوشت بیاد و همواره بپوشی؛ حجاب مصونیته!
کف دستم از کف دستش شل شد و پایین افتاد؛ نمیدانم چرا اما حانیه هیچوقت سعی نکرد بفهمد که من نمیتوانم و نمیخواهم که مثل او باشم و یکوقتهایی آنقدر شبیه کتابهای دینی حرف میزد که خسته میشدم. بیآنکه حوصلهی بحث داشته باشم، از دانشگاه بیرون وارد شدم و پرسیدم:
-باید بریم بازار؟
با هم به سمت خیایانی که ماشین را پارک کرده بودیم، جاده افتادیم.
یاد سفارش عزیز افتادم که اضافه کرده بود چادرعربی به صورتم میآید؛ اما من از بچگی عاشق چادرقجری بودم و میوحشت کردم بگویم که عربی نمیپوشم. هنوز لب باز نکرده بودم که کسی جلویمان ظاهر شد. تا نگاههایم به صورتش رسید، نفسم حرکت کرد و ترسیده خودم را پشت حانیه مخفی کردم و زود بیان کردم:
-بهخدا غلط کردم!
کارد میزدند هم خون احد در نمیرسید؛ شکارِ شکار بود و رسیده بود تا استخوانهایم را خرد کند. حق هم داشت؛ روی ماشینش حساس بود و من کف دست گذاشته بودم روی نقطهضعف اصلیاش!
کف دستش را بالا آورد و با صدایی کنترلشده گفت:
-سوئیچ!
قبل از اینکه عصبانیتش دامنم را بگیرد، سوئیچ را به کف دستش رساندم. کف دستش مشت شد و همراه با عقبگردی فوری گفت:
-بیاید دنبالم.
حانیه با سرزنش نگاهم کرد و دستم را کشید.
-تو که اینقدر ازش میترسی، چرا پا رو دمُش میذاری؟
تبسم به لبم برگشت. خطر از بیخ گوشم گذشته بود و دیگر هیچ ترسی نداشتم. خشم احد برای یک دقیقه بود؛ پس از یک دقیقه، احد دوستداشتنیِ خودم میشد که برای تبسم زدن به بهانهای کوچک نیاز داشت. با حانیه پشتسرش رفتم و گفتم:
-اذیت کردنشو دوست دارم!
فاصلهولین آنقدر کم بود که مطمئن بودم صوتیم را شنید و برنگشت. با جادهنمایی حانیه، ماشین را داخل خیابان کناری پیدا کرد و قبل از قرار گرفتن، در جلو را باز کرد و مثل مبصرهای کلاس گفت:
-حنا لطفآبادی؟
من هم شامگاهیه دانشآموزی که نامش از بدها نوشته شده بود، جلو حرکت کردم. احد آستینم را کشید و اظهار کرد:
-بشین.
دیدههایم بیرون زد و به طرف حانیه برگشتم.
در را که هُل داد، ناچار روی صندلی جلو نشستم و خودش به حانیه بیان کرد:
-تو عقب بشین.
برای حانیه مهم نبود کجا بنشیند؛ در عقب را باز کرد و گفت:
-تو چرا مثل این بچه میشی؟
احد اخم کرد.
-میخوام جلو بشینه تا حواسم باشه بهش؛ یهدیقه غفلت کنم، معلوم نیست چیکار میکنه.
بهانهتراشیهایش را فهمیدم و حرفی نزدم.
شاید درست و شاید غلط، ولی حس میکردم یک جاهایی مرا بیشتر از حانیه دوست دارد و قلبش میخواهد نزدیکش باشم؛ من هم که از خدا میل داشته! بیشتر در جایم لم دادم و وقتی کنارم قرار گرفت و میل داشت راه بیفتد، دنده را زودتر جا انداختم که کف دستش موقع رسیدن به دنده، به کف دستم خورد و هوار کشید:
-حنا!
غیرعمد دست روی نقطهضعفِ دومش گذاشته بودم. حانیه کلافه بیان کرد:
-حناجان میشه کمتر اذیت کنی؟ الان برادرم سکته میکنه از دست کارات.
دستم را پس کشیدم و دلگیر گفتم:
-بله، ببخشید.
احد دیگر حرفی نزد و راه افتاد. حانیه بیان کرد:
-تو زودتر برو؛ باهاش کار دارم.
حانیه نگاهی بین ما ردوبقلب کرد و کشدار گفت:
-احد…
انگار حرف نابیان کردهای بینشان بود که از نگاهِ هم میخواندند؛ من هم که غریبه! حانیه زودتر پیاده شد و احد کف دست روی فرمان گذاشت و تنش را به سمتم کشید.
-ببینم تورو…
انتظار نداشت که بیمخالفت به طرفش برگردم. وقتی نگاه مستقیمم را به نگاهش دوختم، چندبار پلک زد و آشفته جویا شد:
-چرا قهر کردی؟
-قهر نکردم؛ فقط ناراحت شدم از اینکه اینقدر باعث اذیت شدنت میشم. ببخشید واقعاً.
طعنه درونِ صدایم بود؛ اما عذرخواهیام واقعیت داشت. از اذیت کردنش پشیمان بودم و دیگر قلبم نمیتمایل داشت کاری به کارش داشته باشم.
-از حرف حانیه ناراحت شدی؟
-دلخور نشدم احدجان؛ چرا اصرار داری؟
احد واقعاً جانم بود! بااخم شیرینی بیان کرد:
-مطمئن باشم؟
لبخندی زدم تا رهایم کند و خیالش راحت شود. همین هم شد؛ تبسم زد و باساکتش جویا شد:
-میخوای چادر بپوشی؟
دیدههایش ستارهباران بود.
-نه همیشه؛ برای حرم راهی شدن و یهسری مراسما لازمم میشه.
ستارهها زودتر از چیزی که فکر میکردم، بینور شدند؛ اما انحنایی روی لبش ماند تا دلم نشکند.
-هرطور که خودت دوست داری!
فرق احد با حانیه این بود؛ احد به چیزهایی که عاشق شدم، اهمیت میداد. جویا شدم:
-برم؟
ترمشاهده کرد کرد؛ بااینکه یک جواب دادن ساده اینقدر کف دستکف دست کردن، نداشت.
-ببین…
کف دستم موقع باز کردن کمربند ایمنی از حرکت ایستاد و او بلاتکلیفم گذاشت.
-چیزی شده؟
خودش هم بلاتکلیف بود؛ سر تکان داد و انگار حرفش را عوض کرد.
-پول چادرت با من.
در پی این حرف، کج شد و از جیب پشتی شلوار، کیفپولش را بیرون کشید.
-بذار هدیه بشه از سمت احد!
چند اسکناس از داخل کیفپولش بیرون کشید و دیدههایم بیرون زد.
-مطمئنی؟
اسکناسها را روی کف دستم کوبید و باتشر گفت:
-حالا انگار چقدر میشه. زود باش برو؛ باید برگردم ستاد.
-احد گناه دارهها.
نگرانیاش بیخود بود؛ حانیه نمیخبر داشت که اذیت کردنهایم همه از سر علاقه و اهمیت است. فشاری به بازویش آوردم و بیان کردم:
-کاریش ندارم که.
-مطمئن نیستم اما خودتون میدونید باهم.
خندهام گحرکت کرد. حانیه به طرف فروشنده چرخید و قبل از هرحرفی، سؤال کرد:
-اضافه کردی چه مقلب چادری میخوای؟
نگاهم در نگاهش ماند و آوای عزیز دلم را خون کرد. آهسته لب زدم:
-قجری!
خودم را برای چشمهای قلبخور عزیز آماده کردم و وقتی به خونه برگشتم، با خجالت کیسهی پارچه را به طرفش گرفتم و اظهار کردم:
-با حانیه رفتیم پیش عارفهسادات ولی گفت برای امروز وقت نداره و شامگاه برم خونهشون تا برام بُرش بزنه.
عزیز کیسه را از کف دستم کشید و اظهار کرد:
-عیب نداره؛ حالا چندساعت دیرتر توفیری نمیکنه.
چادری را که بیرون آورد، اینطرف و آنطرفش کرد و اظهار کرد:
-این که برای چادرعربی مناسب نیست مادر!
با خجالت نگاه از صورتش دزمشاهده کردم و زمزمه کردم:
-عزیزجون…
گیج سر بالا آورد و با دیدن حالت نگاههایم متوجه شد که جایی از مسیر را اشتباه رفتهام.
-من دلم چادر قجری میمیل داشت عزیز؛ برای همین از این مقلب گرفتم.
با مکث از صورتم چشم گرفت و پارچه را پایینوبالا کرد.
-هرطور راحتی مادر.
ناراحت شده بود؛ اما به روی خودش نیاورد. فقط نزدیکیهای ساعت نُه، وقتی که لباس پوشیدم تا به منزلی روبهرویی بروم، زانودرد را بهانه کرد و بیان کرد تنها بروم. بااینکه تنها رفتن به خونهی عارفهسادات آنهم برای اامانبار کار آسانی نبود، اصرار نکردم و قبل از رفتن، از شانههایش آویزان شدم و اظهار کردم:
-میگم با همین برام چادرعربی بدوزه؛ من نمیتونم قلبخوری عزیزجونمو تحمل کنم.
به وزنی که روی شانههایش انداخته بودم، توجه نکرد و درِ پماد زانوانش را باز کرد. عجب غلطی کرده بودم! عزیز هیچجوره راضی به آشتی کردن نبود. با شک گونهاش را بوسیدم و سؤال کردم:
-قهری احترامخانوم؟
-زودتر برو حنا؛ زشته دیروقت بری خونهی مردم.
-خودش گفت ساعت نُه!
-نُه شد دیگه؛ برو. برو همون قجری رو بدوز و عین خالهخانباجیهای قدیم بیا جلو دیده من جولون بده!
-یعنی میگی بهم نمیاد؟
-به تو همهچی میاد اما قدت کوتاهه مادر؛ گم میشی تو چادر قجری.
-همیشگی که نمیپوشم عزیز.
سرش را به سمتم برگرداند و بااخم اضافه کرد:
-برو حنا.
ماندنِ بیشتر به نفعم نبود. زود از شانههایش جدا شدم و به محض برداشتن کیسهی چادر، از خونه بیرون زدم. داخل کوچهی شهیدمولایی پرنده هم پر نمیزد و تاریکی خوف به جانم انداخت. سریع زنگ منزلی عارفهسادات را زدم و او زود در را باز کرد و اضافه کرد:
-بفرمایید عزیزم.
لحنش حتی پشت آیفون هم مهربان بود. بعدازظهر هم داخل آموزشگاه خیاطیاش، با خوشرویی از من استقبال کرده و برایم چای و شکلات آورده بود؛ دقیقاً از همان شکلاتهایی که دلبسته شدم. انگار متوجه شده بود بندهی شکلاتم! در شیشهای را به رویم باز کرد و گفت:
-سلام حناخانوم، بسیار خوشاومدی دخترم.
با حس راحتیای که از حرکت کردارش گراهی شدم، جلو رفتم و گفتم:
-سلام، خوبین؟ ببخشید مزاحم شدم.
-مراحمی خانوم، این چه حرفیه؟ عزیزخانوم چرا تشریف نیاوردن؟
موقع باز کردن بند صنقلبهایم گفتم:
-عزیز زانوهاش درد میکرد، نتونست بیاد.
-الهی، مگه تازه دکتر نراهی شده بودن؟
-داروها زیاد جواب ندادن، احد قراره ببرتش یه دکتر جدید.
-خدا شما نوهها رو براشون حفظ کنه که اینقدر هواشو دارین. بیا تو، راحت باش کسی جز من خونه نیست.
متعجب داخل حرکت کردم و سرکی به خونه کشیدم که فضای قدیمیاش با مبلمان زرشکیرنگ و فرشهای لاکی و تابلوی وانیکاد روی دیوار، قلبم را برد. تبسم به روی لبهایم پخش شد و آهسته گفتم:
-خونهتون چقدر دلنشینه.
-نگاهت قشنگه دخترم. بشین برم یه چایی برات بیارم.
-زحمت نکشین.
تا من تعارف کنم، او حرکت کرده بود. وقتی برگشت، استکان چای را روی میز مقابلم گذاشت و ظرف شکلات را هم کنارش قرار داد تا باز هم مرا عاشق خودش کند. به خودم که آمدم، چهارپنجتا از شکلاتها را خورده بودم و او داشت پارچهی چادریام را نگاه میکرد. نگاهش که به من خورد، شرمنده کف دستی به پشت گردنم کشیدم و لب زدم:
-ببخشید من همهی شکلاتاتونو تموم کردم؛ آخه بسیار خوشمزه بودن.
به قیافهام که حسابی دیدنی شده بود، لبخند زد.
-نوش جونت! چرا معذرتخواهی میکنی؟ این شکلاتا رو مَهدی میخره چراکه میدونه خواهرش دوست داره.
متوجه سردرگمی صورتم شد و توضیح داد:
-امیرمهدی پسرمه، همکار آقااحد. خواهرش هم رضوانه که الان نیست. راهی شده بجنورد خونهی داییش و چندروزگار دیگه برمیگرده.
دربارهی پسرش سوالی نداشتم؛ امیرمهدی را دیده بودم ولی دخترش… سؤال کردم:
-دخترتون چندسالشه؟ انگار از بقیه گوش دادم مدرسه میره!
خندهاش گرفت.
-نه عزیزم، رضوان دبیرِ دبستانه؛ تو همین محلهی خودمون درس میده و بیستوهشت سالشه!
پشتبند این حرف، از جا قد بلند شد و اضافه کرد:
-یه شکلات بذار تو دهنت و بیا اینجا وایسا ببینمت.
آبرویم حسابی پیشش راهی شده بود؛ اما نتوانستم به شکلاتی که امیرمهدی برای خواهرش خریده بود، نه بگویم. یکی را برداشتم و وسط هال ایستادم. عارفهسادات پارچهی چادری را روی سرم انداخت و اظهار کرد:
-ببینم میشینه رو سرت…
انگار داشت با خودش حرف میزد و من در شیرینی شکلات غرق بودم. به خودم که وارد شدم، او راهی شده بود تا قیچی و وسایلش را بیاورد و من جلوی مردی ایستاده بودم که بیهوا در شیشهای خونه را باز کرد و صوت زد:
-حاجخانوم…
نگاهم روی صورتش خشک شد و نگاه او سرگردان بین چشمهایم گشت و نفهمید وسط خانهاشان با پارچهی مشکیای که تنم را گحرکت کرده بود، چهکار میکنم. با اینحال زودتر از من به خودش وارد شد و چشم گحرکت کرد. کیسههای خریدش را کف دستبهدست کرد و زیرلب اظهار کرد:
-شرمنده، من نمیدونستم مهمون داریم.
چه حیف که نگاهش را از من دریغ میکرد. باتبسم بیان کردم:
-سلام.
نگاهش بالا آمد؛ بالاخره به چشمهای منتظرم خیره شد و همانجا، وقتی که شوق مشاهده کردنش را داشتم، لب زد:
-ببخشید! سلام!
قبل از اینکه از صورتم فرار کند، کف دستی به پارچهی روی سرم کشیدم و اظهار کردم:
-اومدم تا مادرتون برام چادر بدوزه؛ امیدوارم مزاحم نباشم.
باز نگاه دزمشاهده کرد؛ باز فراری شد از خیره شدنم؛ قدمی جلو وارد شد و بالاخره در شیشهای را بست.
-خواهش میکنم، منزل خودتونه!
جلو وارد شد. قدمهایش با طمأنینه بود؛ ولی وقتی از کنار من رد میشد، بهسرعت پیش رفت. با او برگشتم و گفتم:
-پدرم تو آگاهی مشهد مشغول به کار شده؛ شما خبر دارین؟
ایستاد و روی پاشنهی پا چرخید.
-بله، خبردار شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن