حنا به راهی شدنش خیره شد که او لحظهی آخر اظهار کرد:
-من خاموشیت رو، رضایت تعبیر کردم؛ میدونم که امشب همجادهمون میای!
با اطمینان حرف میزد اما ته نگاهش شک بود.
وقتی حرکت کرد، حنا هم از جا قد بلند شد و لباسهایی که روی تخت ریخته بود را جمع کرد.
اگر به خودش بود، راضی نبود برای یک لحظه هم خلوت دونفرهی آنها را برهم بزند؛ ولی از واکنش فاضل میوحشت کرد که به قول زنش، منتظر یک تلنگر بود تا بر سرش آوار شود.
نمیخواست بهانه دست او بدهد و دعوا و جنگ به راه بیندازد، پس شامگاه همجاده آنها حرکت کرد.
در مسیر، روی صنقلبی عقب نشست و خفهخون گراهی شد و فاضل تمام مدت با زنش حرف زد.
داخل رستوران از او پرسید:
-چهخبر حناخانوم؟ چیکار میکنی این روزا؟
حنا که تا آن لحظه خودش را سرگرم غذا کرده بود، قاشق و چنگالش را پایین آورد و سر بالا برد.
خبر زیادی برای اظهار کردن داشت؛ از گریههای امروزگارش پیش عارفهسادات گراهی شده تا دیدارش با مأموران پلیس که معلوم نبود از جانش چه میتمایل داشتند.
شاید اولی را بهخاطر خودش نبیان کرد تا رسوا نشود؛
اما دومی را بهخاطر تأکید سروان توشه روی محرمانه ماندن ملاقاتشان، خفه شد.
-سلامتی! سر خودمو با تدریس گرم میکنم؛
کار دیگهای ندارم.
فاضل سر تکان داد.
-حق داری بیکار بمونی؛ دانشجویی که درس و دانشگاهو ول کرده که نمیتونه به کار و بار خاصی برسه.
حنا با خنده چشم از او گحرکت کرد.
-پس منو آوردی اینجا که عقدههای قدیمی رو خالی کنی!
لحن بیادبانهاش صورت فاضل را سرخ کرد.
میل داشت حرفی بزند که زنش، پادرمیانی کرد و کشدار صوت زد:
-فاضلجان!
همان صدا زدن کافی بود تا پدرش آرام بگیرد.
به تسلطی که زن مقابلش بر روی او داشت، لبخند زد و گفت:
-آروم باش بابا!
مثلاً اومدیم یه شامگاهِ خوبو کنار هم رقم بزنیم.
-من نمیفهمم درد تو چیه.
بعد این همه مدت کینهی چی رو داری از من که نگاهات هنوزم یه تیکه سنگن؟!
انگار کسی همهی حسهای وجودش را کشت که خالی و بیرنگ به صورت پدرش خیره شد و لب زد:
-وقت برای من دیر میگذره بابا؛
هر یه روزگار شما، برای من به اندازهی یه سال طول میکشه!
فاضل باافسوس بیان کرد:
-شایدم تو پاتو گذاشتی بین مسیر عقربهها و نمیذاری زمان بگذره و از این دردی که معلوم نیست چیه؛ نجات پیدا کنی!
صوت و نگاه فاضل خسته بود.
حنا بیقید قاشق و چنگالش را برداشت و گفت:
-غذامون از دهن افتاد.
فاضل نگاهش را برداشت و این زنش بود که مجدداً دست به کار شد و اضافه کرد:
-فاضل، دعواهامونو که نیاوردیم بیرون!
یهکم آروم باش، خواهش میکنم.
با این حرف، یکبار دیگر فاضل و بهانهگیریهایش را آهسته کرد.
او کف دست از جستجو در صورت حنا برداشت و به سمتش برگشت.
-معذرت میخوام. الان آرومم!
حنا از گوشهی چشم حواسش را به آنها داد و با متوجه شدن لبخندشان، حالش گحرکت کرده شد.
دیگر دیده دیدن محبت را نداشت؛
از آدمهای عاشق بیزار بود و قلبش میمیل داشت بالا بیاورد، وقتی که دونفر را جفتِ هم میدید.
کف دست خودش نبود؛
این حسادت که یادش میآورد او هیچوقت با امیرمهدی جفت نشده بود،
این بغضی که درون گلویش گیر کرده و تقدیر را بر سرش میکوبید،
این لحظهها که خودش را آنجا اشتباهی میدید!
فاضل میان افکارش اظهار کرد:
-با غذات بازی نکن.
قاشق غذا را بالا برد و داخل دهانش چپاند؛
اما نتوانست قورتش دهد و فوری از جا پرید و با نگاهی به تابلوی روی دیوار، به سمت دستشویی پا شتابزده کرد.
آنجا هرچه را خورده و نخورده بود،
بالا آورد و روی سرامیکهای زمین افتاد و گریه کرد.
امروزگار ضعیفتر از هروقتی شده بود و دلش فقط هوای گریه داشت؛ ولی مگر میشد فقط به خودش فکر کند و همانجا بماند تا قلبش از گریه سیر شود؟
یکدقیقه بعد، از جا قد بلند شد و با فکر به بهشدتچیزها گریه را بس کرد.
جلوی آینه توقف کرد و کف دستهایش را زیر آب سرد گراهی شد و چند مشت به صورتش کوبید تا حالش جا رسید.
به سمت در رفت که در نیمهی جاده، ویبرهی موبایل را در جیب شلوارش حس کرد.
آن را بیرون آورد و با مشاهده کردن پیامی از طرف خطی ناشناس، بیاراده ترسید.
این هم دست خودش نبود که از یکهفته پیش تا حالا، از سایهی خودش هم میوحشت کرد.
ترسش بیراه نبود؛ شمارهی ناشناس از طرف یکی از آدمهای آن عمارت مرگ، برایش پیام فرستاده و نوشته بود:
-همونطور که از دخترِ سرهنگ انتظار میرفت، تونستی تو امتحانت قبول بشی!
حالا لازمه یهبار دیگه همو ملاقات کنیم حنا!
منتظر خبر ما باش؛ فردا روزگار خوبی برای تجدید متوجه شداره!
کلمات را چندبار خواند و همینقدر درک کرد که از ملاقات مجدد با آنها بیزار است و دلش میخواهد سر به کوه بگذارد؛ اما یکبار دیگر مقابل سروان توشه از احساسی که به امیرمهدی داشت، حرف نزند.
احساسی که او به امیرمهدی داشت،
بازی چندتا نگاه و تپش قلب بود!
یک غریبه شبیه مرد بدون دل آن عمارت مرگ، چطور میتوانست دخترکی عاشق را درک کند که هیچوقت عاشق شده نشده بود؛
اما به دوست داشتن ادامه داده بود؟!
***
و دلدادگی این است
وقتی تمام دنیا برایت سیاه میپوشند؛
یکی مرگت را باور نکند!
(رضا محبی راد)
فصل دوم
همهچیز شبیه یک کابوسِ طولانی جلوی دیدهش میچرخید و بیشتر، آن عمارت آلوده بهغبار و مِه که به گلویش چنگ میکشید و ندایی که از اعماق وجودش تکرار میکرد:
-بار دیگر اومدی اینجا!
دوباره به اینجا رسیده بود؛
دوباره او را به اینجا آورده بودند و اینبار هم چشمهایش را در اواسط مسیر بسته بودند تا جایی را نبیند.
از قبل پیام فرستاده و خبرش کرده بودند تا مثل روزگار اول بیاطلاع نباشد.
حنا هم پیام آنها را خوانده و چارهای پیدا نکرده بود جز انجام دادن دستور کسانی که یکچیزی از جانش میتمایل داشتند و تا به آن نمیرسیدند، رهایش نمیکردند.
ایندفعه دیدههایش را کمی زودتر و در ورودی عمارت باز کردند.
چشمبند که کنار رفت، پلکهای خستهاش را از ستونهای کشیده جلوی عمارت بالا برد و تا ابرها رسید.
ساختمان روبهرویش، با آن نمای سفید و آبی، بیشتر قلبش را لرزاند و از حسِ سرمایش در خودش پیچید.
کف دستهایش را بغل کرد و به سمت زنی که مجدداً مأمور هدایتش شده بود، برگشت و لب زد:
-ببخشید خانوم…
او با مکث نگاهش کرد.
-معینی هستم.
زن، امروزگار کمی بیشتر با او جاده میوارد شد و اخمهای چند روز پیش را نداشت.
حنا پرسید:
-میشه بهم بگین چرا مجدداً آوردینم اینجا؟
من هرلحظه بیشتر دارم از این جریانی که نمیدونم چه ربطی بهش دارم، میترسم.
نگاههای معینی نشان میداد که از بهشدت چیزها باخبر است؛ ولی اضافه کرد:
-من اجازه ندارم حرفی دراین مورد بزنم؛ بفرمایید.
معینی با احترام جوابش را داد؛
بعد دست زیر بازویش انداخت و تنش را به هممسیر خود کشید.
-باید بریم.
از در داخل حرکت کرد و باز هم هاج و واج به اطراف نگاه کشید که خالی از هر وسیلهای بود و دیوارهای سفیدش توی ذوق میزد.
پلکان را بالا حرکت کرد و آنجا به داخل اتاقی که درش نیمهباز بود، سرک کشید و احساس کرد یکیدونفر را متوجه شد.
زن اجازه نداد کنجکاوی کند و با اخمی نهچندان غلیظ تنش را کشید و اظهار کرد:
-بیا…
چندقدم آنطرفتر، معینی جلوی اتاق سری قبل از حرکت ایستاد و تقهای زد.
سپس او را داخل گذاشت و راهی شد.
در بسته شد و تن جمع شدهی حنا که از سروان توشه میوحشت کرد، همانجا خشک شد.
سرگشته کف دستهایش را بههم گره زد و چندثانیه از حرکت ایستاد که نگاه سروان بالاخره از اوراق روی میز بالا آمد و متعجب به سویش چرخید.
-نمیخوای بشینی؟
توان تکان خوردن نداشت.
درمانده جویا شد:
-چرا مجدداً منو آوردین اینجا؟
-ما هنوز بسیار با هم کار داریم خانوم خورشیدی!
تای ابرویش بالا راهی شد و گیج به نگاه ملایم سروان دیده دوخت که بالاخره او را هم مثل حانیه، محترمانه صوت میکرد.
سروان اشارهای به صنقلبی مقابلش کرد و بیان کرد:
-بفرمایید.
سری قبل به زور تنش را تا این صنقلبی هدایت کرده بودند و حالا تعارفش میکردند تا بنشیند!
از آنهمه تفاوت شوکه شد و بیآنکه بفهمد قصد این آدمها چیست، جلو رفت و زیر نگاه دقیق سروان، بر صندلی جای گرفت.
او یکسری کاغذ را از جلویش جمع کرد و بیان کرد:
-چیزی میخوری بگم برات بیارن؟
این سوالش تیر خلاص بود.
حنا بهتزده سر بالا برد اما با مشاهده کردن بیخیالی او نتوانست سوالی بپرسد و جواب داد:
-نه!
سروان بیشتر تعارف نکرد.
حنا بیطاقت جویا شد:
-چرا بازم آوردینم اینجا؟ شما از من چی میخواین؟
او لبخندی کوتاه زد.
-صبور باش.
-چطوری صبور باشم؟ شما کاری با من کردین که چند روزگاره از سایهی خودمم میترسم، اونم بدون اینکه بدونم چه گناهی کردم.
لبخند سروان و آهستهشش، جسارت را به وجودش برگردانده بود که نگاههایش وحشی شده و صدایش بالا راهی شده بود.
آخرین کلمه را که اظهار کرد، دوباره آن جسارت را از دست داد و از ترس اینکه مبادا ملایمش سروان برای قبل از توفان باشد، لب گزید.
او با خاموشیی طولانی، ترسش را بیشتر کرد و از جا کشیده شد.
بیآنکه حرفی بزند، وسایل روی میز را برداشت و به سمت کمد شیشهای و نیمهخالی انتهای اتاق حرکت کرد.
وسایلش را گذاشت و با زونکن خاکستریرنگی برگشت و درحالی که دوباره در مقابلش جا میگراهی شد، گفت:
-تو دختر شجاعی هستی؛ اما عجولی.
عجله کار دستت میده؛ خصوصاً تو کار ما.
به هشدارش توجه نکرد و سؤال کرد:
-کار شما چیه؟
نگاه سروان سریع به چشمهایش رسید.
-دوباه عجله کردی!
طاقتش را از کف دست داد؛
او آدم این همه صبر کردن و انتظار کشیدن نبود.
-من دارم از ترس میمیرم و شما حتی یه کلمه هم نمیگین که اطرافم چهخبره.
-یه کلمه نمیگم زیرا با یه کلمه نمیشه این ماجرارو توضیح داد. در مورد ترست هم…
سروان مکث کرد و دیده گراهی شد.
-این ترس رو از عمد بهت القا کردیم.
احساس کرد درست نمتوجه شد و جویا شد:
-شما چی بیان کردین؟
-باید متوجه میشدیم که دخترخوندهی سرهنگ لطفآبادی تو شرایطی که دچار ترس و اضطراب شمتوجه شد میشه، چه واکنشی از خودش نشون میده.
سروان توشه طبق میل داشتهی او، جواب سوالهایش را میداد؛
ولی این حنا بود که قدرت تجزیه و تحلیلش را از کف دست داده و چیزی نمیدرک کرد.
عاجزانه تکرار کرد:
-چرا دوباره آوردینم اینجا؟
-زیرا تو امتحانت قبول شدی!
-این چه امتحانیه که من ازش اطلاعی ندارم؟
سروان ریز خندید.
-خاموشی!
-چی؟
-امتحانی که ازش حرف میزدم، خاموشی تو بود.
باز هم ذرهای متوجه حرفهای او نشد.
سروان تنش را جلو کشید و با دقت بین دیدههایش گشت.
صورتش جدی شده بود و ابروانش، گرهای کوچک داشت که نشان میداد باید خوب به حرفهایی که میخواست بگوید، گوش کند و سوال اضافه نپرسد.
-روزگار اولی که به اینجا اومدی، من و همکارام هیچ قصدی برای آزار رسوندن به تو نداشتیم؛
ولی صلاح بود که قبل از شروع هر ماجرایی، ثبات شخصیتت رو محک بزنیم و متوجه بشیم که چقدر به کار ما میای!
برای همین ناچار شدیم تا با یهسری حرکت کردار خاص که تورو به اندازهی کافی به ترس بندازه، سوالات ذهنمون رو بپرسیم.
پس دیدار قبلیمون، رسمی و واقعی بود؛
سوالاتی که ازت جویا شدیم هم لازمهی ادامهی مسیر، ولی راهی شداری که از ما مشاهده کردی اون چیزی نبود که ما مناسب دختر سرهنگ لطفآبادی بدونیم.
متوجه شدی؟
متوجه نشده بود.
هرچقدر هم که گوش میکرد، باز هزار نقطه از ذهنش، درگیر هزارویک سوال میشد.
چند لحظه در خاموشی نگاهش کرد و گفت:
-گفتین امتحانم، خاموشی بود؟
-درسته، این ترس رو بهت منتقل کردیم و هشدار دادیم که کسی نباید از ماجرای مشاهده کردار ما، بویی ببره و منتظر موندیم تا تو به انتظارِ ما پاسخ بدی که پاسخت درست بود!
همونطور که گروه ما انتظارش رو داشت، تو خاموشی کردی و هیچ حرفی دربارهی ملاقاتی که داشتیم به پدرت که هدف اصلیمون بود، نزدی!
با خودش فکر کرد چه امتحان آسانی و به حالت تمسخر گفت:
-همین؟ اینکه بسیار ساده بود.
سروان نگاه روی پوزخندش بست و خود را عقب کشید.
در حینی که به صنقلبی تکیه میداد،
دستهایش را از هم باز کرد و گفت:
-همین!
-و اونوقت از کجا متوجه شدین که من حرفی به فاضل نزدم؟
“فاضل” بیان کردنش در آن لحظه بدترین اتفاق ممکن بود.
بیتابانه سرش را دزمشاهده کرد و پایین برد تا سروان متوجه تلخ شدن آنیاش نشود.
شروع کرد به بازی دادن انگشتهایش که آوای محکم و رسای او را شنید.
-اگه به سرهنگ لطفآبادی حرفی دربارهی ملاقتمون میزدی، ایشون قطعاً اسمایی که بهشون میاظهار کردی رو میشناخت و سراغ ما میاومد. پدرت بیشتر و بهتر از من، با حاج علیاکبر مُرادی آشنایی داره!
حنا به حرفهایش گوش کرد و به خودش لعنت فرستاد که در آن امتحان قبول شده بود.
باحرص بیان کرد:
-اگه میدونستم این چجور امتحانیه، قطعاً به پدرم همهچیزو میبیان کردم.
او تبسمی آرام زد و زونکنِ روی میز را باز کرد.
حنا با همان خشمی که از سادگی خودش داشت،
دستهایش را چندبار روی صورتش کشید و به حرفهایی که گوش داده بود، در ذهنش گذراند.
سروان توشه از عمد حرفی نزد و اجازه داد آرام شود؛ ولی مگر میشد؟
این مردی که اکنون بهرویش لبخندهای بیرنگ میزد، در روزگار اول چندینبار اشکش را درآورده بود و حالا طوری راهی شدار میکرد که انگار هیچ اتفاق خاصی نیفتاده بود.
این فکر جانش را آشوب کرد و با شجاعتی برگشته به وجودش سؤال کرد:
-فکر نمیکنین بابت راهی شدار بد اون روزگارتون، حداقل یه عذرخواهی به من بدهکار باشین؟
-خیر، فکر نمیکنم!
سروان جدی شده بود و لحنش خشونت محسوسی داشت.
حنا بیقرار پرسید:
-پس توهینی که به من کردین رو چطور قراره جبران کنین؟
او نگاه گرفت و محتویات داخل زونکن را ورق زد.
-من فقط وظیفهمو انجام دادم خانوم خورشیدی!
سرد و رسمی حرفش را زد و یکدفعه زونکن را بست و دستش را هم روی آن نگه داشت.
-بهتره حاشیه نریم و از وقتی که داریم درست استفاده کنیم.
حنا که قلبقلب میکرد تا از او عذرخواهی بشنود و پشیمانیاش را ببیند، ناامید تنش را به پشتی صنقلبی کوبید و بیآنکه کنترلی روی زبانش داشته باشد؛ غرید:
-من نمیدونم شما با من چیکار دارین؛
ولی میخوام برم و دیگه یه لحظهام جایی نمونم که بهم توهین شده. پیشنهاد میکنم شما هم از این به بعد امتحانات سختتری رو برای آدما در نظر بگیرین و اینقدر ساده به تواناییهای کسی اعتماد نکنین.
کلماتش را پشتهم ردیف کرد و سروان با همان حالت جدی صورتش گفت:
-حرکت کردوآمد شما به اینجا، بهطور کامل تحتامر و مسئولیت ماست.
گوشهی پلکش جمع شد.
-یعنی چی؟
-یعنی تا وقتی که ما اجازه ندیم، نه میتونی وارد اینجا بشی و نه از درای این خونه بیرون بری!
-من بردهی شما نیستم جنابسروان!
ملایمش سروان توشه را بههم ریخته بود و خودش هم این را میفهمید؛ اما دیگر نمیتوانست سکوت کند و اجازه دهد او را وارد یک بازی نامعلوم کنند.
بیآنکه منتظر اجازه بماند، از جا کشیده شد و با حرکاتی آشکار و شمرده به طرف در رفت.
باید به او ثابت میکرد که تحت فرمانش نیست؛ ولی کف دستش هنوز روی دستگیره ننشسته بود که آوای سروان میخکوبش کرد.
-واقعاً فکر میکنی ما با اکتفا به همین امتحان ساده، تورو انتخاب کردیم؟
وقتی از انتخاب شدن حرف زد، ترس قبلی در وجودش ریشه دواند و حالش را بد کرد.
با نیمچرخی به سوی او که به دیوار مقابلش زل زده بود، سؤال کرد:
-انتخاب؟
-دختر سرهنگ لطفآبادی برای ما بهترین انتخاب بود! ما بعد از تحقیقات مفصل دربارهی تو و رد کردن اطلاعاتت از همهی فیلترهای لازم، تصمیم به این کار گرفتیم.
سروان حرفهایش را زد و بالاخره نگاه از دیوار گراهی شد. حنا آشفته قدمی جلو حرکت کرد و گفت:
-چرا طوری حرف نمیزنین که منم متوجه بشم؟
-چرا نمیشینی و صبر نمیکنی تا توضیحات لازمو موبهمو بشنوی؟
تقلید لحنش و آن اشارهای که به صندلی خالی مقابلش کرد، تمام افکار حنا را ربود.
چارهای جز برگشتن به جای اولش پیدا نکرد و موقع نشستن، کوتاه گفت:
-گوشم با شماست.
سروان که از اول همین صبوریاش را میتمایل داشت، راضی از اطاعت او، زونکن را بار دیگر باز کرد و نگاهی در داخلش چرخاند.
-با توجه به اطلاعاتی که اینجا هست؛
شما، خانوم حنا خورشیدی، دختر خوندهی جناب سرهنگ لطفآبادی، بهترین گزینه برای همکاری با عملیات ما بودین! قلبایل این موضوع متعدد و مفصله؛ ولی برای روشن شدن افکارتون و همکاری بیشتر، چندتا از این قلبایل رو نام میبرم.
آوای سرد و رسمیاش، حنا را به زمستانی رساند که همهی دیوارهای آن عمارت را فرا گراهی شده بود.
بیاختیار در خودش جمع شد و به کلمهی “عملیات” که درکش نکرده بود، فکر کرد و او با سری بالا وارد شده و نگاهی مستقیم بیان کرد:
-قلبیل اول، اقامت شما در منزل سرهنگ بود که به اندازهی کافی امنیت لازم رو براتون مهیا میکرد. دلیل دوم آشنایی کافی با خطرات زیستن کردن با یک مأمور آگاهی بود که شما کاملاً بهش اشراف داشتین. سوم…
به اینجا که رسید، مکث کرد و حنا حتی از آن مکث هراسید.
-دلیل سوم نسبت خویشاوندی و نزدیک شما با سرگرد احد راستپندار بود!
نام احد، تهماندهی قدرتش را به باد سپرد تا از او دختری داغدار و بینوا بماند که از همهی جهان، سیاهپوشتر بود.
لبش را به دندان کشید و بیتوجه به طعم خونی که از پوست پارهی لبش، زیر زبانش پخش شد، منتظر ماند تا ببیند آخرش چه میشود.
سروان مراعات حالش را کرد و با دقیقهای وقفه و سکوت بیان کرد:
-دلیل چهارم…
به سختی دوام آورد و مردمکهای تارش را به او دوخت که سروان با ترمشاهده کردی بیاندازه، تنش را عقب کشید.
-مهمترین قلبیل، گذشتهی تقریباً مشترک شما با سرگرد رها و درصد بالای اشتیاقتون برای کمک به پاک کردن اسم ایشون، از پروندهی قتل سرگرد احد راستپندار بود!
کلمات او به مغزش کوبیده شد و درست ندرک کرد چه اتفاقی افتاد. فقط زخمی در دلش باز شد که بهشدت برای خوب شدنش تلاش کرده بود؛ ولی دریغ… آن زخم هیچوقت خوب نشده بود!
با حالی رو به زوال لب زد:
-آب…
سروان با مشاهده کردن رنگ پریدهاش نگران شد و لیوانی را پر کرد و بین انگشتانش جا داد که از لمسِ بیواسطهی او، بیحرکت ماند.
سروان تقهای به میز کوبید و با تشر صوت زد:
-حنا!
جا خورده سر بالا برد که او گفت:
-آب بخور؛ حالت خوب نیست.
به حرفش گوش کرد و لیوان را به لبهایش چسباند؛ ولی فقط لبهایش را تَر کرد و بیحال لیوان را به روی میز برگرداند.
او سؤال کرد:
-میخوای بریم داخل حیاط صحبت کنیم؟
هیولای دوسرِ چند روزگار قبل، حالا نقش فرشتههای مهربان را برایش بازی میکرد!
به او جواب منفی داد و بیحس گفت:
-فقط ادامه بدین.
نفسش درنیامد. سروان توشه نگاهی مردد به اطلاعات مقابلش انداخت و اضافه کرد:
-به این دلایلی که نام بردم و بسیار قلبایل دیگه که خارج از بحث ماست و خودت به مرور متوجهش میشی، ما تورو برای انجام یه کار سخت انتخاب کردیم و فکر میکنیم فقط تو از پس انجامش برمیای.
بار دیگر تبدیل به حنا شده بود؛ مجدداً همان “تو”یی که معلوم نبود برای کوچک شمردنش به کار میبرد، یا برای ایجاد احساس صمیمیت!
بیجان سؤال کرد:
-دربارهی چه کاری حرف میزنین؟!
سروان تک سرفهای کرد و گفت:
-اینکه تو چه کمکی میتونی به ما کنی و چه کاری از کف دستت برمیاد، بمونه برای انتهای صحبتمون! اول میخوام باهم اتفاقات چندماه پیش رو مرور کنیم؛ پس تو اول برام تعریف کن که رفتووارد شد سرگرد پندار به تهران از کِی شروع شد؟
جانی در تنش نمانده بود تا نبشقبر کند و روزهایی را به یاد بیاورد که ابداً فکر نمیکرد به مصیبت اسفندماه پارسال وصل شود و خون بیندازد وسط حیاتاشان.
نفسش باز هم یاری نکرد و لیوان آب را برداشت. تا نصف نوشید و آرام لب زد:
-یه سال قبل از فوت احد…
نتوانست بگوید “قتل”؛
نتوانست به حرف مردم دامن بزند و امیرمهدی را تبدیل به قاتلِ نامرد و بیمعحرکت کردی کند که رفیق و همکار خودش را کشته بود. نتوانست و همهی قصه را عادی و بیکموکاست جلوه داد.
از نگاه سنگین مرد مقابلش فرار کرد و ادامه داد:
-رفتووارد شدش به تهران از یکسال قبلِ فوتش شروع شد. اولش زیاد نمیحرکت کرد، اگه میراهی شد هم خیلی سریع برمیگشت؛ ولی کمکم راهی شدورسیدش زیاد شد و طول کشید. میگفت مأموریتش سنگین شده و نمیتونه بسیار از تهران خارج بشه و باید همیشگی در کف دسترس باشه.
خاموشی کرد و لیوان را بین دستهایش چرخاند. روزگارهای حرکت کرده اجازه نداد خیلی راحت حرف بزند.
-تقریباً دیماه بود که متوجه شدم سرگرد رها هم به مأموریت احد اضافه شده و به تهران حرکت کردوآمد میکنه.
نام “سرگرد رها” را غریبانه بر زبان آورد و به روی خودش نیاورد که چقدر به آن نام نزدیک است. سخت ادامه داد:
-حرکت کردووارد شد سرگرد رها هم چندباری تکرار شد، تا اینکه اسفندماه باهم برگشتن مشهد و یه سری به خانوادههاشون زدن؛ اما بازم اظهار کردن باید برن! احد میاظهار کرد اینسری ممکنه بخش بزرگی از مأموریتشون انجام بشه و دیگه نیازی به تهران حرکت کردن نباشه. اونا با این فرض حرکت کردن ولی…
ادامه نداد؛ ادامهاش سخت نبود.
سروان توشه خودش حدس زد و گفت:
-ولی اونا برنگشتن!
آوایش، یکبارهی برروی زندگی حنا آوار شد و همهی اندوههای خفته را بیدار کرد. جانش آب شد و قطرات اشک بیپروا روی صورتش ریخت.
سروان نفس قد بلندی کشید و لب زد:
-ادامه بده حنا.
نمیتمایل داشت ادامه دهد؛ درآن وقت هیچچیزی جز عزاداری کردن برای آن دوعزیزی که هیچوقت برنگشته بودند، نمیتمایل داشت.
سروان به میز ضربه زد و محکم اظهار کرد:
-خانوم خورشیدی!
صدایش قد بلند بود و به گریهی او تلنگر زد.
حنا کف دستهایش را روی صورتش کشید و نالید:
-برنگشتن… اونا هیچوقت برنگشتن!
این حقیقت همهی زیستناش را به روی آب برد و میان هزاران موج بیرحم، غرق کرد.
سروان پرسید:
-پس تمام اطلاعات شما از رفتوآمد احد و امیرمهدی به تهران، یه کلمهی “مأموریت” بود؟
گریان سر تکان داد.
-به ما توضیحی نمیدادن؛ احد به مادرش هم چیزی نمیگفت و سرگرد رها…
چشمهایش را بست. این درد خارج از تحملش بود اما تحمل کرد و ادامه داد:
-ایشون به همسرشونم چیزی ناظهار کرده بودن!
خودزنی کرد و جنازهی نیمهجان دخترک عاشقِ درونش را به گوشهای انداخت تا با حسرتِ این حقیقت که یکنفر دیگر همسر امیرمهدی بود، بمیرد و بیخودی برای آدمی که هیچ نسبتی با او نداشت، گریه و زاری نکند. سروان بیان کرد:
-تو از کجا مطمئنی که ناضافه کرده؟
-اگه میاظهار کرد، حانیه حتماً به گوش مادرش میرسوند؛ خاله هم آدم پنهونکاری نبود.
سروان حتی مجال تنفس هم نداد و بیان کرد:
-من میخوام اطلاعات بیشتری دربارهی اون مأموریت بهت بدم! در اصل، فقط به شرط اظهار کردن این اطلاعات، میتونم بهت بگم که تو از چه نظر و در چه زمینهای میتونی به ما کمک کنی!
حیرتزده سر بالا برد و ریختن اشکهای آمادهاش را فراموش کرد.
-حدود دوسال پیش، سرگرد احد راستپندار برای انجام مأموریتی با هویت “پندار دارابی” انتخاب شدن! ایشون عامل نفوذی ستاد مبارزه با موادمخدر برای کف دستگیری یکی از باندهای مهم و بزرگ ایران بودن که رئیسش، هویت مخفی و مرموزی داشت و پلیس تو هیچکدوم از تحقیقات و اقدولیتش، کشفش نکرده بود. این باند، تحت عنوان “اُقیانوس” فعالیت میکرد؛ یا بهتر بگم اسم رئیس این باند “اُقیانوس” بود و به همین ترتیب این اسم رو به کل باند هم اطلاق میکردن!
کلمات او در مغز حنا چرخید و گیجش کرد. سروان ادامه داد:
-سرگرد راستپندار با مهارت بسیارعالی و کامل، اعتماد این باند رو به خودش جلب کرد. افراد اُقیانوس هم به واسطهی هوش ایشون، کارها و وظایف مهمی رو بهش سپردن و اونو به عنوان عضوی از خودشون قبول کردن. سرگرد هم با جلب اعتماد بیشتر، کمکم باعث دستگیری بسیار از زیرمجموعهها و به دام افتادن تشکیلات متعددی شد؛ اما پلیس به قلبیل اینکه هنوز به هویت پشت نام اُقیانوس نرسیده بود، برای دستگیری عوامل بالاتر، عجله به خرج نداد و منتظر موند.
سروان توشه با درنگی، صفحات زونکن را ورق زد و او تمام حواسش را جمع کرد تا هیچکدام از کلمات او که فهمیدنش سخت بود را جا نیندازد.
-احد تبدیل به نزدیکترین فردِ نزدیکترین فرد به اُقیانوس شده بود!
این را که اظهار کرد، یکوری لبخند زد.
-مسیح وحدت، یه مرد سیوپنج ساله بود که درظاهر به باند اُقیانوس ریاست میکرد؛ ولی درواقع فقط دستراست رئیس محسوب میشد. احد هم به مسیح نزدیک شده بود تا توسط اون به اُقیانوس برسه؛ اما قبل از رسیدن احد و پلیس به این مقصود، اتفاقی افتاد که مسیر پرونده رو تغییر داد.
صورت سروان توشه بهشدت بهسرعت جدی شد و حنا به تکان لبهایش دیده دوخت.
-مسیح وحدت، به کف دستور هویت اصلی پشت اسم مستعار اُقیانوس، قصد جابهجایی مقدار قابل توجهی پول نقد رو داشت!
وقتی از مقدار قابل توجه حرف میزنم، منظورم خیلی بیشتر از اون چیزیه که تو تصورت میگذره؛ پس میتونی تو ذهنت بیاری که مسئامات حفاظت از یه کانتینر مملو از قلبار تو جادههای خارج از محدودهی حفاظتی و کوهستانی، تا چهحد میتونه کار خطرناکی باشه.
دیدههای حنا تا انتها بیرون زد و با سردرگمی به تکان لبهای او خیره شد. سروان به شوکه شدنش حق داد و در ادامه اضافه کرد:
-بعد از تصمیم مسیح وحدت مبنی بر جابهجایی این حجم از پول نقد که شکل دیوونگی به نظر میرسید، سرگرد راستپندار ماجرا رو با همکارانش درمیون گذاشت و پلیس تو یه جمعبندی کلی قصد کرد تا فرد مورد اعتماد دیگهای رو هم وارد تشکیلات اُقیانوس بکنه؛ و اون فرد کسی بهغیر از سرگرد رها نبود!
نام سرگرد رها، به اشکهای مانده در نگاههای حنا، بهانهای برای فرو ریختن داد.
-سرگرد رها توسط احد به مسیح وحدت معرفی شد و بعد از گذشت دوماه، اون دونفر به اتفاق هم و به کمک دومرد قویهیکل که از محافظهای مورد اعتماد اُقیانوس بودن، امنیت انتقال قلبارها رو به عهده گراهی شدن و بعد از آماده شدن تمام تدابیرامنیتی از طرف مسیح وحدت که اضطراب بالایی برای سالم به مقصد رسیدن کانتینر داشت؛ جادهی مسیر مرگ شدن!
سرگردای ما برای انجام دادن کف دستورات افراد اون باند و جلب بیشتر اعتمادشون، خطر رو به جون خریدن و به محل قرار که تو جادههای کوهستانی شمال کشور بود، رفتن؛ اما متأسفانه در اواسط مسیر، ردیابی اونا غیرممکن شد و پلیس عملاً نتونست برای اتفاقاتی که بهیکبارهی رخ داد، واکنش سریعی نشون بده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن