#پارت361
با صوتیی که از بیرون میومد، کم کم از خواب بیدار شدم.
رو تخت جای گرفته و با نگاه هایی نیمه باز، به چند نفری که تو حیاط پشتی مشغول انجام کاری بودن؛ خیره شدم.
نگاهم رو به ساعتی که هشت و نیم صبح رو نشون میداد کشونده و دوباره به پنجره برگردوندم.
این آدما کله صبح روزگار تعطیل با این حجم از سر و صوت دقیقا داشتن چیکار میکردن؟؟
از اتاق مولین اینا خارج شده و به سمت اتاق قدیمی خودم راهی شدم.
دوش مختصری گراهی شده و یه کف دست از لباسایی که هنوز اینجا داشتم رو پوشیدم.
این اتاق به حیاط پشتی پنجره نداشت و خبری از اون سر و آوا اعصاب خورد کن نبود.
عاشق شدم بار دیگر به تخت برگردم و کمبود خواب هام رو کمی جبران کنم، اما دلواپسی بابت مامان و حامد مانعش میشد!
کمی نم موهام رو گراهی شده و گذاشتم خودش خشک بشه.
چون کوتاه بودن خشک شدنشون خیلی طول نمیکشید.
اتاق رو ترک کرده و دنبالشون گشتم.
صوتی حرف زدنشون از آشپزخونه میومد که باعث شد به همون سمت حرکت کنم.
هر سه کنار هم پشت میزنهار خوری قرار گرفته و مشغول خوردن صبحونه بودن.
صبح بخیری به همشون اظهار کرده و به سمت چایی ساز رفتم.
– صبح بخیر عزیزم.
فکر میکردم بیشتر بخوابی برای همین برای صبحونه بیدارت نکردم.
چایی به دست، پشت میز جاگیر شده و جواب مامان رو دادم:
– اتفاقا خیلی دوست داشتم بیشتر بخوابم، اما سر و صدای حیاط پشتی نذاشت!
چه خبره اونجا؟!
حامد بود که جوابم رو داد:
– یکی از لوله های توی حیاط ترکیده و سنگای اطرافشو خراب کرده.
امروزگار اومدن که هردوشو درست کنن.
اما قرار بود نیم ساعت دیگه کارشون رو شروع کنن که!
حتما صبحونشون رو زودتر تموم کردن تا کارا رو زودتر انجام بدن!
سری به تایید تکون داده و مشغول پوست کردن یکی از تخم مرغ آبپز های روی میز شدم.
وقتی صبحونمون تموم شد، سیمین خانوم از هممون میل داشت که آشپزخونه رو ترک کنیم تا بتونه کمی دور و بر رو مرتب و تمیز کاری کنه.
حامد هم ازش قول گرفت که سمت گاز نره، چون ناهار امروز به افتخار حضور من، با اونه.
مامان با اینکه مثل شامگاه گذشته، دیگه بی قراری و گریه نمیکرد؛ اما مغموم و بی حرف تو خودش بود و خیلی باهامون هم صحبت نمیشد.
حامد بود که سعی میکرد به هر بهانه ای سر حرف رو باهاش باز کنه و نظرش رو راجع به چیز های کوچیک و بزرگ بپرسه.
با اینکه مامان جوابای کوتاه و تک کلمه ای میداد و کلافگی ازش میبارید، ولی حامد بی خیالش نشد.
میمیل داشت بهشدت تو فکر نره و خودخوری نکنه!
با اینکه چشم های خودش حسابی قرمز بود و خبر از شامگاه بدی که سپری کرده بود میداد؛ ولی سعی میکرد تمام حواسش به مولین باشه و حتی شده برای چند ثانیه، حواسش رو از بابا پرت کنه!
منم تو این بین با کیا در ارتباط بودم و اطلاعات جمتوجه شد رو ازش میگراهی شدم.
با این وجود گاهی تو بحثاشون هم شرکت میکردم و نظر میدادم.
با شنیدن آوای پیامک گوشیم، با خنده نگاهم رو از حامدی که با آب و تاب یکی از خاطرات بامزه و خنده دارش رو تعریف میکرد، گرفته و به گوشی دادم.
اما با پیامی که روی اسکرین گوشی مشاهده کردم، بهشدت زود خنده روی لبم خشک شد!
#پارت363
پیام از طرف دایان بود و اسم فرسسریعه پیام، بیشتر از محتواش منو شگفت زده کرد!
” سلام خوبی؟! ” ؟؟؟!
بعد از اون همه تایمی که از هم بی خبر بودیم و اوضاع خوبی نداشتیم، این پیامی بود که داده؟!
جدای از سرد و گرم بودن رابطمون، با وجود بابا و کاری که کرده بود، واقعا نمیدونستم چطوری باهاش صحبت کنم!
مثل خودش عادی برخورد کنم و چیزی به رو نیارم تا وقت مناسبش؟
یا به حرف میل درونیم گوش کنم و همین الان، اونطوری که قلبم میخواد، دهنش رو سرویس کنم!؟
سعی کردم پیامش رو نادیده گحرکت کرده و به بقیه کارام برسم که چند دقیقه بعد، پیام دومش روی صفحه گوشی اومد.
” آنلاینی و میدونم که بیداری!
میشه بی توجهی نکنی؟ ”
نفسم رو حرصی فوت کرده و مشغول تایپ کردن شدم:
” سلام ممنون ”
بسیار زود جواب داد:
” ممکنه کنجکاو بشی، پس منم خوبم!
باید همدیگه رو ببینیم خانوم وکیل! ”
همدیگه رو ببینیم؟!
اونم بعد از جریانات اخیر؟!؟!
فکر نکنم بتونم از پسش بربیام!
سؤال کردم:
” چرا اونوقت؟
اتفاقی افتاده؟! ”
هنوز چند ثانیه از ارسال پیامم نگذشته بود که با لرزیدن گوشی و دیدن فردی که باهام تماس گراهی شده، از مولین اینا فاصله گحرکت کرده و به سمت دیگه پذیرایی راهی شدم تا بتونم راحت تر صحبت کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن