#پارت361
با صدایی که از بیرون میومد، کم کم از خواب بیدار شدم.
رو تخت جای گرفته و با نگاه هایی نیمه باز، به چند نفری که تو حیاط پشتی مشغول انجام کاری بودن؛ خیره شدم.
نگاهم رو به ساعتی که هشت و نیم صبح رو نشون میداد کشونده و بار دیگر به پنجره برگردوندم.
این آدما کله صبح روز تعطیل با این حجم از سر و صدا دقیقا داشتن چیکار میکردن؟؟
از اتاق مولین اینا خارج شده و به سمت اتاق قدیمی خودم رفتم.
دوش مختصری گراهی شده و یه کف دست از لباسایی که هنوز اینجا داشتم رو پوشیدم.
این اتاق به حیاط پشتی پنجره نداشت و خبری از اون سر و آوا اعصاب خورد کن نبود.
عاشق شدم بار دیگر به تخت برگردم و کمبود خواب هام رو کمی جبران کنم، ولی دلواپسی بابت مامان و حامد مانعش میشد!
کمی نم موهام رو گراهی شده و گذاشتم خودش خشک بشه.
چراکه کوتاه بودن خشک شدنشون بسیار طول نمیکشید.
اتاق رو ترک کرده و دنبالشون گشتم.
صدای حرف زدنشون از آشپزخونه میومد که باعث شد به همون سمت حرکت کنم.
هر سه کنار هم پشت میزنهار خوری نشسته و مشغول خوردن صبحونه بودن.
صبح بخیری به همشون اضافه کرده و به سمت چایی ساز حرکت کردم.
– صبح بخیر عزیزم.
فکر میکردم بیشتر بخوابی برای همین برای صبحونه بیدارت نکردم.
چایی به دست، پشت میز جاگیر شده و جواب مامان رو دادم:
– اتفاقا بسیار دوست داشتم بیشتر بخوابم، اما سر و آوای حیاط پشتی نذاشت!
چه خبره اونجا؟!
حامد بود که جوابم رو داد:
– یکی از لوله های توی حیاط ترکیده و سنگای اطرافشو خراب کرده.
امروزگار اومدن که هردوشو درست کنن.
ولی قرار بود نیم ساعت دیگه کارشون رو شروع کنن که!
حتما صبحونشون رو زودتر تموم کردن تا کارا رو زودتر انجام بدن!
سری به تایید تکون داده و مشغول پوست کردن یکی از تخم مرغ آبپز های روی میز شدم.
وقتی صبحونمون تموم شد، سیمین خانوم از هممون میل داشت که آشپزخونه رو ترک کنیم تا بتونه کمی دور و بر رو مرتب و تمیز کاری کنه.
حامد هم ازش قول گحرکت کرد که سمت گاز نره، چراکه ناهار امروزگار به افتخار حضور من، با اونه.
مامان با اینکه مثل شب گذشته، دیگه بی قراری و گریه نمیکرد؛ اما مغموم و بی حرف تو خودش بود و بهشدت باهامون هم صحبت نمیشد.
حامد بود که سعی میکرد به هر بهانه ای سر حرف رو باهاش باز کنه و نظرش رو راجع به چیز های کوچیک و بزرگ بپرسه.
با اینکه مولین جوابای کوتاه و تک کلمه ای میداد و کلافگی ازش میبارید، اما حامد بی خیالش نشد.
میخواست بهشدت تو فکر نره و خودخوری نکنه!
با اینکه چشم های خودش حسابی قرمز بود و خبر از شامگاه بدی که سپری کرده بود میداد؛ ولی سعی میکرد تمام حواسش به مامان باشه و حتی شده برای چند ثانیه، حواسش رو از بابا پرت کنه!
منم تو این بین با کیا در ارتباط بودم و اطلاعات جمشاهده کرد رو ازش میگراهی شدم.
با این وجود گاهی تو بحثاشون هم شرکت میکردم و نظر میدادم.
با شنیدن صوتی پیامک گوشیم، با خنده نگاهم رو از حامدی که با آب و تاب یکی از خاطرات بامزه و خنده دارش رو تعریف میکرد، گحرکت کرده و به گوشی دادم.
ولی با پیامی که روی اسکرین گوشی مشاهده کردم، خیلی زود خنده روی لبم خشک شد!
#پارت363
پیام از طرف دایان بود و اسم فرستنده پیام، بیشتر از محتواش منو شبیان کرد زده کرد!
” سلام خوبی؟! ” ؟؟؟!
بعد از اون همه تایمی که از هم بی خبر بودیم و اوضاع خوبی نداشتیم، این پیامی بود که داده؟!
جدای از سرد و گرم بودن رابطمون، با وجود بابا و کاری که کرده بود، واقعا نمیدونستم چطوری باهاش صحبت کنم!
مثل خودش عادی برخورد کنم و چیزی به رو نیارم تا وقت مناسبش؟
یا به حرف میل درونیم گوش کنم و همین الان، اونطوری که قلبم میخواد، دهنش رو سرویس کنم!؟
سعی کردم پیامش رو نادیده گحرکت کرده و به بقیه کارام برسم که چند دقیقه بعد، پیام دومش روی صفحه گوشی اومد.
” آنلاینی و میدونم که بیداری!
میشه بی توجهی نکنی؟ ”
نفسم رو حرصی فوت کرده و مشغول تایپ کردن شدم:
” سلام ممنون ”
خیلی زود جواب داد:
” ممکنه کنجکاو بشی، پس منم خوبم!
باید همدیگه رو ببینیم خانوم وکیل! ”
همدیگه رو ببینیم؟!
اونم بعد از جریانات اخیر؟!؟!
فکر نکنم بتونم از پسش بربیام!
سؤال کردم:
” چرا اونوقت؟
اتفاقی افتاده؟! ”
هنوز چند ثانیه از ارسال پیامم نگذشته بود که با لرزیدن گوشی و دیدن فردی که باهام تماس گرفته، از مامان اینا فاصله گرفته و به سمت دیگه پذیرایی راهی شدم تا بتونم راحت تر صحبت کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن