دانلود رمان قلب سوخته از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان دل سوخته از مریم پیروند

چکیده خلاصه رمان دل سوخته :

مقداری از متن رمان دل سوخته :

شربتِ بهار نارنج رو آماده کردم و پارچ رو توی یخچال گذاشتم تا مثل وقتایی که وارد خونه میشه، برای رفع خستگیش یه لیوان شربتِ خنک براش ببرم.

خودشیرینم دیگه و خوب می‌دونم اون از چی خوشش میاد و چطوری خودمو براش لوس کنم.

تبسمی زدم و بیخیال از غرولندِ بی‌بی توی لیوان‌ها گل گذاشتم تا اونارو هم آماده بذارم روی میز‌.

بی‌بی که از بی محلی هام کُفرش دراومد، بلند صدام زد؛

– صدف بیا این شورتاتو وردار الان کاوه میاد…صد دفه گفتم حیا داشته باش، کِی می‌خوای این چیزارو یاد بگیری، هر چی بزرگ‌تر میشه بی‌حیاتر میشه، می‌ذاری اینجا این پسره ببینه کرم بیفته تو جونش…

صوتش تحلیل راهی شد، انگار دور شد، اما غرغرش هنوز ادامه داشت:

– ورپریده، حیا نداره، لنگه‌ی مادرشه، اون از مولینش اینم خودش که درد انداخته تو جونِ منو این بچه، یکی نمیاد شوهرش بدیم بره سربه جاده بشه، هر چی می‌گم گوشش بدهکار نیست.

کف دستم کنار سینی خشک شد و میون طاقِ درهای بازِ هال، بی‌بی رو دیدم که داشت لباس‌های خشک رو از سرِ بند جمع می‌کرد.

با حرص لیوانِ دیگه‌ای توی سینی گذاشتم… مگه به حالِ اون فرقی داره من لباس‌های خصوصیم رو روی بند بذارم !

اصلا از عمد می‌ذارم تا ببینه، بذار بی‌بی هر چقدر دوست داره بهم بگه بی‌حیا…

توی این خونه اون کسی که متوجه شده نمیشه منم و وسایلم.

سینی رو روی میز گذاشتم و از آشپزخونه بیرون رفتم.

فکرم بی‌اختیار کشیده شد به دیشامگاه و اون تماسِ تلفنیِ مزخرفش.

صدای ریزِ یه دختر رو گوش دادم که از توی موبلیلش به گوشم می‌رسید.

بخاطر اون سفره‌ی شام رو ترک کرد و یک ساعت توی حیاط باهاش اضافه کردگو می‌کرد.

بدون اینکه بفهمه از حرصِ اون چقدر جلیز ولیز زدم و منفجر شدم.

شام‌ رو با صوتی خنده‌های قد بلندش کوفتم کرد، با حرف زدنش، عزیزم بیان کردن‌هاش، فقط حرص و جوش خوردم، عصبانیتم رو سرِ ظرف‌ها خالی کردم و موقع ششتنشون اونقدر سروصدا راه انداختم که بی‌بی با حرص اضافه کرد:

” چته، نمی‌تونی بشوری، بذار خودم می‌شورم، چرا با ظرف‌ها دعوا داری”

حتی بی‌بی هم متوجه شد خونم به جوش اومده، زیرا می‌دونه، من برای اون و عشقش، چه تبِ سریعی توی تنم دارم.

ولی اون…

لاقید از منو خشمم و شب‌بخیری که زودتر از هر شامگاه بهشون گفتم، با اون ورپریده حرف زد و خم به ابروش نیومد، چقدر از درون ناراحتم.

صبح هم با همون صورتِ جدی و محکمش صبحونه‌ش رو خورد و به‌سرعت از خونه بیرون حرکت کرد.

حتی به اخم و تخم و سردیم توجهی نشون نداد.

لباس‌هارو با غرولندِ بی‌بی از دستش گرفتم..‌.

نگاه غره‌ای بهم رفت و زیر لب گفت ؛

– سلیطه.

با خنده‌ی شیطانی به طرفِ اتاقم حرکت کردم… ولی در لحظه‌ی آخر فکرِ خبیثی باعث شد برگردم و یکی از شورت‌های توری و فانتزیم رو کنار اتاقش بندازم تا مثلا وانمود کنم موقع بردنِ لباس‌ها به اتاقم از دستم افتاده.

اتاقِ منو اون کنار هم بود و اتاقِ بی‌بی بخاطرِ این دو پله‌ی کوتاه که نسبت به پذیرایی بالاتر بودن، ته مسیررو قرار داشت.

لباس زیرم رو انداختم کنار در اتاقش و با تبسم به اتاقم رفتم و اونارو روی دراورِ گذاشتم تا اگر اتفاقی وارد اتاقم شد متوجه بشه لباس‌های شسته شده‌م رو جمع کردم که اون از بینشون اونجا افتاده.

چند دقیقه بعد بی‌بی آوام زد :

– صدف بیا بیرون، کاوه اومد، بیا سفره رو بچین بچه گشنه‌ست.

– اومدم بی‌بی.

توی آینه به خودم خیره شدم تا ظاهرم رو چک کنم…

موهای فرم رو کمی افشون کردم و یه طره‌ کنار صورتم گذاشتم، چون حس میکنم با این کارم اعتماد بنفسِ بیشتری پیدا می‌کنم.

همه میگن ظاهرم شبیه مولینمه… مولینی که من هیچوقت ندیدمش و فقط لای آلبوم عکس‌های بی‌بی، چندتا عکس ازش دیدم.

منو که به جهان آورد سه سال بعد بخاطر خیانتِ بابام طلاق گراهی شد و ترکمون کرد… دو سال بعد هم بابام فوت کرد و همه گفتن آهِ منیژه بود که دامن‌گیرِ بابات شد، اما مامان بعد از اون هم برنگشت و بعدها که بزرگ‌تر شدم، بی‌بی حقیقتِ این ماجرارو برام تعریف کرد.

بهم اظهار کرد بابات خیانتکار نبود، به مولینت خیانت نکرد، اون بود که به بابات خیانت کرد، بسطام روش نبود به کسی بگه زنش بهش خیانت کرده، فقط خودمون می‌دونستیم، راضیش کردیم به طلاق، اونم ورداشت بعد طلاق به‌سرعت با دوست پسرش ازدواج کرد و راهی شد، باباتم به همه گفت خودم خطا کردم منیژه که متوجه شد کارمون به طلاق کشید.

وقتی اینارو فهمیدم ازش بدم اومد در حالی که قبل از این ماجرا عاشقِ مولینم بودم و چقدر قلبم به حالش می‌سوخت که بابام بخاطر خودخواهیاش قلبش رو شکسته.

اما بعدها وقتی متوجه شدم بابام چه مردِ شریف و خوش دلی بوده که حتی حاضر نشده خیانتِ مامانم رو پیش دیگران جار بزنه، از مولین و کارش و حتی قشنگییِ خودم با این چشم‌های روشنی که بزرگترینِ مشخصه‌ی چهره‌ی مولینم بودن، بدم اومد.

از رنگِ سبزشون متنفرم… حتی بی‌بی هم ازشون متنفره، هر وقت بهش زل میزنم انگار که اونو به قدیم و خاطراتِ گذشته می‌برن، با عصبیت بهم میگه:

” واسه چی عین گوسفند زل زدی بِم، درد بگیره اون چشای بی‌صاحبتو، زل نزن بِم بدم میاد”

می‌تمایل داشتم چشمام رو با یه مدادِ مشکی تیره کنم ولی اینجوری براقیتشون بیشتر می‌شد.

پس بیخیالش شدم و وقتی از اتاقم بیرون راهی شدم، چشمم به اون شورتِ توری مشکی افتاد که کنارِ درِ اتاقِ کاوه قلببری می‌کرد….

خنده‌م گراهی شد، به آشپزخونه که راهی شدم و شربت رو از یخچال در آوردم، اونم ماشینش رو پارک کرد و درِ هال رو برای ورودش باز کرد.

بی‌بی به‌سرعت به پیشوازش رفت و مثل همیشه قربون صدقه‌ش راهی شد…

همیشگی اونو بیشتر از من دوست داره و اینو واضح بهم نشون میده.

گاهی به این شک می‌کنم نکنه فکر می‌کنه من تخمِ حرومیِ مولینمم و دخترِ واقعیِ پسرش نیستم که اینجوری باهام بدخلقی می‌کنه.

شایدم بخاطر اون حادثه‌ی آتش‌سوزی ازم متنفره و مثل کاوه منو مقصرِ مرگِ عمو می‌دونه.

زیر قابلمه‌های غذا رو خاموش کردم و خودمم طبق معمولِ همیشگی به پیشوازش رفتم.

کیفش رو کنار کمدِ جاکفشی گذاشت و صنقلب‌هاش رو پوشید و بدون نگاه به من، به اشتیاقِ بی‌بی لبخندی زد و پیشونیش رو بوسید.

نمیشه یکی از اون بوسه هارو به منم بده وقتی می‌دونه منم مثل بی‌بی یا شاید حتی بیشتر از بی‌بی عاشقشم؟

بی بی رو که رها نیم نگاهی به من انداخت… کمرم رو صاف نگه داشتم تا باریکیِ اندامم به چشمای مردونه‌ش مشاهده کردنی‌تر جلوه کنن.

اما دریغ… یه نگاه کوتاه و بسیار زود به جهت مخالفم پیچید.

ناامید از اون و حرکت کردارهاش، به میز اشاره کردم:

– ناهارو بکشم یا…

نذاشت یایِ جمله‌م ادامه داشته باشه:

– اول دوش می‌گیرم.

اون همیشگی اول از هر چیزی دوش می‌گیره، همیشگی خوشامگاهو و مرتبه و همین مرتب بودنش باعث شد من هیچ مردِ دیگه‌ای رو مثل اون خاص و با جذبه نبینم.

تبسمم اون لحظه ردی از خباثت داشت، وقتی داشتم حرکت کردنش رو به طرف اتاقش تماشا می‌کردم…

بی‌بی از نگاه من اخمی به پیشونیش نشوند و بهم غیظ کرد:

– چی برو بر نگاه میکنی، برو زیرِ غذاهارو روشن کن گرم شن تا بچه حموم کنه بیاد.

ایشی به نگاهش کردم و از اینکه توی پرم زده با حرص زیر لب بیان کردم:

– یه جوری با من رفتار می‌کنه انگار من مترسکِ جالیزی‌م.

– صد رحمت به مترسکِ جالیزی.

– برو اینجوری نگام نکن بدم میاد… مرده شورِ اون چشای دریده‌تو ببرن…

– اصلا مرده شورِ خودمو ببرن که تو این خونه با شما حیات میکنم.

– والا اینم از شانسِ بدِ منو این بچه‌ست که گیرِ تویِ عفریته افتادیم.

اگه تا صبح من غر میزدم اون نیش میزد، من حرف میزدم اون تازیانه میزد، پس ادامه ندادم و رفتم توی آشپزخونه زیر غذهارو روشن کردم تا همچنان گرم بمونن.

اون این عادت‌و توی سرِ منو بی بی گذاشته که غذاش همیشه گرم باشه.

میز رو چیدم و فکرم خبیثانه هول و حوشِ شورتِ توریم بود…

منتظر بودم بیاد بیرون تا من عرق‌های شرمِ روی پیشونیش رو ببینم، نگاه دزمشاهده کردنش رو و نفس‌های تندی که از سر کلافگی سر میزنه.

حتما با دیدنش همون فحشِ معمولِ همیشگی رو بهم داده “بی‌شرف”

ولی با برگشتنش خط بلانی روی همه اینا کشید، چون برخلاف انتظارم اون مثل همواره هم خونسرد بود، هم عادی بنظر میومد و اثری از قرمزیِ صورتش یا چیزهای دیگه توی چهره‌ش نبود.

با حرص لب گزیدم… یه نگاه هم که حواله‌م نمی‌کنه تا دلم خوش بشه…

‌کنار بی بی روی مبل نشست و شروع کردن به خوش و بش کردن.

گاهی حس می‌کنم منو شامگاهیه یه سرخر می‌بینن، بسیار وقت‌ها هر دوشون میشینن کنار هم، گل می‌گن و گل می‌شنفن، هرهر و کرکرِ خنده‌هاشون تمام خونه رو بر می‌داره.

بعد که من به جمعشون ملحق میشم مثل یه بچه‌ی فضول و بی تربیت که یهویی توی جمع بزرگ‌ترها قاطی میشه بهم نگاه می‌کنن.

همین الانم یه جوری سر بی‌بی رو گراهی شده توی بغلش و کف دست انداخته دور گردنش انگار عاشق و معشوقن و من اینجا دارم صحنه‌ی دلربای از عاشقانه‌ی جک و رُزِ تایتانیک رو تماشا می‌کنم.

با حرصِ بادکرده‌ی توی گلوم، صوتم رو بالا بردم:

– غذارو بکشم؟

همین که منو نگاه کرد، لب‌هاش از خنده جمع شدن. می‌گم که، کلا مشکلش منم، اصلا ریختِ منو حاضر نیست ببینه.

– بکش، الان میایم.

پسِ نگاهش یه حسی بود که از مشاهده کردنش جا خوردم… می‌دونم به شورتم ربط داره، به مشاهده کردنش و وجب زدنش با دیدهای درشتش.

شایدم به حس‌های بعد از اون…

بذار اون بگه به من حسِ دختری داره، منو دخترش می‌بینه، اما من که دخترش نیستم، من حاضرم تمام دنیام رو بدم تا یه شامگاه سر بذارم توی بالینش.

مثل بی‌بی‌ نه ها، مثل کسی که عاشقه و از تبِ اون لحظه‌ها ضربانِ قلبش گوشِ فلک رو پر می‌کنه.

تا زمانی‌که تو بهم بی‌محلی می کنی و با روح و روانم بازی می‌کنی، صدف همینه کاوه.

همین که تو مغزت نفوذ کنه و بیچاره‌ت کنه.

با سنگینی نگاهش رو گراهی شد و منم تبسمِ شیطونم رو.

میز رو چیدم… با همون لبخندی که روی لبم بود.

متوجه نگاه گاه و بی‌گاهش به خودم شدم… بذار نگاه کنه و ببینه دارم برای نقشه‌ی خبیثِ خودم و ذاتِ شیطانیم تبسم می‌زنم.

کنار بشقاب‌ها که قاشق و چنگال گذاشتم و سرم رو بالا گرفتم، نگاهش رو سریع ازم گحرکت کرد.

رمان پیشنهادی مشابه این مطلب:

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان جاده سبز از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان یاس از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان در از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان زوال از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان سیاه نمایی از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان عشوه گر ۱ از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان عشوه گر ۲ از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان ژالین از مریم پیروند